Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00198 009788 7506270 na godz. na dobę w sumie
Ustawa o sporcie. Komentarz - ebook/pdf
Ustawa o sporcie. Komentarz - ebook/pdf
Autor: , , , Liczba stron: 544
Wydawca: Wolters Kluwer Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-264-3083-1 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Publikacja zawiera pogłębioną analizę nowych przepisów ustawy o sporcie, szereg praktycznych wniosków na temat jej stosowania oraz porównanie z poprzednio obowiązującymi unormowaniami. Autorzy omówili wiele istotnych kwestii teoretycznoprawnych związanych z ustawa o sporcie, m.in. pojecie zakresu dopuszczalnej ingerencji państwa w sferę autonomii sportowej, istotę odpowiedzialności dyscyplinarnej w sporcie, zasady i zakres wykorzystywania wizerunku zawodnika, problematykę jurysdykcji sadów w sprawach sportowych. W opracowaniu zaprezentowano także praktyczne wskazówki dotyczące tworzenia i funkcjonowania podmiotów prowadzących działalność sportowa (klubów sportowych, związków sportowych, polskich związków sportowych). Komentarz został uzupełniony o bogate orzecznictwo Sadu Najwyższego, sadów powszechnych i sadów administracyjnych związane z komentowana ustawa. Opracowanie skierowane jest do prawników zajmujących się problematyka stosowania przepisów ustawy o sporcie oraz opartych na nich regulacji wewnętrznych stowarzyszeń sportowych. Publikacja powinna także zainteresować urzędników administracji rządowej i samorządowej zajmujących się współpraca z podmiotami działającymi w sporcie, osoby organizujące działalność polskich związków sportowych, związków sportowych i klubów sportowych, sportowców, agencje marketingu sportowego, agencje reklamowe. Może stanowić cenna pomoc naukowa dla studentów prawa, wychowania fizycznego, ekonomii, zarządzania, politologii.
Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

AUTORZY Marcin Badura – prawnik, doktorant w Katedrze Prawa Cywilnego, Handlowego i Ubezpieczeniowego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członek Polskiego Towarzystwa Prawa Sportowego. Hubert Basiński – adwokat, doktorant w Katedrze Prawa Karnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członek Komisji Prawa Sportowego Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Grzegorz Kałużny – prawnik, członek Polskiego Towarzystwa Prawa Sportowego. Marcin Wojcieszak – doktor nauk prawnych, adwokat, przewodniczący Komisji Prawa Sportowego Polskiego Komitetu Olimpijskiego, wiceprzewodniczący Komitetu Ochrony Praw EURO 2012 przy Ministrze Sportu i Turystyki, arbiter Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim. USTAWA O SPORCIE KOMENTARZ Marcin Badura Hubert Basiński Grzegorz Kałużny Marcin Wojcieszak Warszawa 2011 Stan prawny na 1 września 2011 r. Wydawca Izabella Małecka Redaktor prowadzący Małgorzata Jarecka Opracowanie redakcyjne Anna Konarzewska Łamanie JustLuk, Łukasz Drzewiecki, Justyna Szumieł, Krystyna Szych © Copyright by Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., 2011 ISBN: 978-83-264-1514-2 Wydane przez: Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. Redakcja Książek 01-231 Warszawa, ul. Płocka 5a tel. 22 535 82 00, fax 22 535 81 35 e-mail: ksiazki@wolterskluwer.pl www.wolterskluwer.pl księgarnia internetowa www.profinfo.pl SPIS TREŚCI Wykaz skrótów Wprowadzenie Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. Art. 2. [Zakres zastosowania ustawy] [Definicja sportu] Rozdział 2 Kluby sportowe i związki sportowe Art. 3. Art. 4. Art. 5. Art. 6.  [Klub sportowy] [Uczniowski klub sportowy] [Stypendium klubowe] [Związek sportowy]   Rozdział 3 Polski związek sportowy [Polski związek sportowy]   [Członkowie polskiego związku sportowego]   [Władze polskiego związku sportowego]   Art. 7.  Art. 8.  Art. 9.  Art. 10.  [Zakaz koncentracji kapitału]   Art. 11.  [Zgoda na utworzenie polskiego związku sportowego]   Art. 12.  [Wpis polskiego związku sportowego do KRS]   Art. 13.  [Prawa polskiego związku sportowego]   Art. 14. [Prawo do wizerunku zawodnika] Art. 15.  [Liga zawodowa]   9 19 23 25 25 27 31 33 42 45 48 52 81 102 122 143 150 170 185 207 236 5 Rozdział 4 Nadzór nad polskim związkiem sportowym Art. 16.  [Zakres i kryteria nadzoru, organ właściwy do jego  sprawowania] Art. 17.  [Wszczęcie postępowania kontrolnego]   Art. 18.  [Oględziny]   Art. 19.  [Dowody w postępowaniu kontrolnym]   Art. 20.  [Protokół kontroli i wystąpienie pokontrolne]   Art. 21.  [Zatwierdzenie statutu polskiego związku sportowego  oraz jego zmian]   Art. 22.  [Środki nadzoru]   Art. 23.  [Środki nadzoru stosowane przez sąd powszechny]   Rozdział 5 Narodowy ruch olimpijski Art. 24. [Polski Komitet Olimpijski] Art. 25.  [Kompetencje Polskiego Komitetu Olimpijskiego]   Art. 26. [Polski Komitet Paraolimpijski] Rozdział 6 Wspieranie sportu przez organy władzy publicznej Art. 27. [Wspieranie rozwoju sportu] Art. 28.  [Dotacje celowe z budżetu jednostek samorządu  terytorialnego]   Art. 29. [Wspieranie finansowe sportu] Art. 30.  [Rady sportu]   Art. 31.  [Stypendia, nagrody i wyróżnienia]   Art. 32.  [Stypendium finansowane z budżetu państwa]   Art. 33.  [Stypendyści sportowi]   Art. 34.  [Nagrody i wyróżnienia przyznawane zawodnikom]   Art. 35.  [Odznaki, nagrody i wyróżnienia przyznawane trenerom]   Art. 36.  [Świadczenia dla Reprezentantów Polski]   Rozdział 7 Bezpieczeństwo w sporcie Art. 37. [Orzeczenia lekarskie dla zawodników] Art. 38.  [Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków  w uprawianym sporcie] 6 271 275 285 288 291 299 305 310 317 325 327 330 334 337 341 347 351 360 363 367 373 377 380 386 393 398 405 Art. 39.  [Bezpieczeństwo w górach i na wodach]   Art. 40.  [Specjalistyczne organizacje ratownicze]   Rozdział 8 Kwalifikacje zawodowe w sporcie Art. 41.  [Tytuły zawodowe w sporcie]   Art. 42.  [Uznawanie kwalifikacji zawodowych]   Rozdział 9 Zwalczanie dopingu w sporcie Art. 43.  [Doping w sporcie]   Art. 44.  [Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie]   Art. 45. [Dotacja celowa dla Instytutu Sportu w Warszawie] Rozdział 10 Przepisy karne Art. 46. [Korupcja sportowa] Art. 47.  [Nieuczciwy udział w zakładach wzajemnych]   Art. 48.  [Płatna protekcja w sporcie]   Art. 49.  [Klauzula bezkarności]   Art. 50.  [Stosowanie dopingu]   Art. 51.  [Bezprawne wykorzystywanie symboli i nazw olimpijskich]   Art. 52.  [Tryb postępowania w sprawach o bezprawne  wykorzystanie praw wyłącznych]   Rozdział 11 Zmiany w przepisach obowiązujących Rozdział 12 Przepisy przejściowe i końcowe Art. 82.  [Dostosowanie działalności polskich związków  sportowych do wymogów ustawy]   Art. 83.  [Dostosowanie działalności klubów i związków  sportowych do wymogów ustawy]   Art. 84.  [Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie]   Art. 85.  [Stypendia i świadczenia pieniężne – reguły kolizyjne]   Art. 86.  [Ewidencje uczniowskich klubów sportowych – zasada  kontynuacji] Art. 87.  [Tytuł trenera i instruktora – zachowanie uprawnień]   413 421 431 433 448 453 455 467 473 477 479 493 497 503 503 508 512 513 514 514 516 517 518 520 521 7 522 523 524 525 528 530 533 535 Art. 88.  [Zgoda na prowadzenie kursów trenerskich – zachowanie  Art. 89.  [Dokumenty do uprawiania żeglarstwa – zachowanie  Art. 90.  [Fundusz Zajęć Sportowo-Rekreacyjnych dla Uczniów]   Art. 91. [Przepisy wykonawcze] Art. 92.  [Minister właściwy do spraw kultury fizycznej – zmiana  ważności]   ważności]   terminologii ustawowej]   Art. 93.  [Przepis derogujący]   Art. 94.  [Wejście w życie]   Bibliografia 8 Wykaz skrótów WYKAZ SKRÓTÓW Źródła prawa – ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U.  Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) – rozporządzenie  Prezydenta  Rzeczypospolitej  z  dnia  27 czerwca  1934 r. – Kodeks handlowy (Dz. U.  Nr 57,  poz. 502 z późn. zm.) – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U.  Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) – ustawa z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy  (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 z późn. zm.) – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia  1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) – Międzynarodowa konwencja o zwalczaniu dopingu w spor- cie sporządzona w Paryżu dnia 19 października  2005 r.  (Dz. U. z 2007 r. Nr 142, poz. 999) – ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst  jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) – ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowa- nia administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98,  poz. 1071 z późn. zm.) – ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania  cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania  karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.) 9 k.c.  k.h.  k.k.  k.k.s.  Konstytucja RP  konwencja  antydopingowa k.p.  k.p.a.  k.p.c.  k.p.k.  – ustawa z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlo- wych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm.) nowelizacja u.s.k.  – ustawa z dnia 23 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o spor- z 2007 r. cie kwalifikowanym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.  Nr 171, poz. 1208) – ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa  (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu  przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270  z późn. zm.) – ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach  pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631  z późn. zm.) – ustawa z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne  (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) – ustawa z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze  (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 z późn. zm.) – ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach  (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 z późn. zm.) – ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające usta- wę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173,  poz. 1808 z późn. zm.) – rozporządzenie Ministra Sportu z dnia 6 czerwca 2007 r.  w sprawie nagradzania za szczególne osiągnięcia w dzie- dzinie kultury fizycznej (Dz. U. Nr 113, poz. 777) – rozporządzenie Ministra Sportu z dnia 22 września 2006 r.  w sprawie wyróżnień i nagród dla zawodników (Dz. U.  Nr 181, poz. 1332) – rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 18 lute- go 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania  kwalifikacji zawodowych w sporcie (Dz. U. Nr 44, poz. 233) – ustawa z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez  masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504 z późn. zm.) – ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku  publicznego i wolontariacie (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r.  Nr 234, poz. 1536 z późn. zm.) Wykaz skrótów k.s.h.  o.p.  p.p.s.a.  pr. aut.  pr. farm.  pr. spółdz.  pr. stow.  p.w.u.s.d.  r.n.s.o.  r.w.n.z.  r.w.u.k.s.  u.b.i.m.  u.d.p.p.w.  10 u.f.  u.f.p.  u.g.b.h.  u.g.h.  u.j.p.  u.k.f.  u.k.f. z 1984 r.  u.k.f. z 1996 r.  u.k.s.c.  u.o.d.p.p.  u.o.p.  u.p.k.s.  u.p.p.  u.s.  u.s.d.g.  u.s.g.  Wykaz skrótów – ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (tekst jedn.:  Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203 z późn. zm.) – ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych  (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) – ustawa z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie  Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych  (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 235, poz. 2000 z późn. zm.) – ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych  (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) – ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst  jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 z późn. zm.) – ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (tekst  jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675 z późn. zm.) – ustawa z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej (Dz. U.  Nr 34, poz. 181 z późn. zm.) – ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej w pier- wotnym brzmieniu (Dz. U. Nr 25, poz. 113) – ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w spra- wach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594  z późn. zm.) – ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku  publicznego i o wolontariacie (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r.  Nr 234, poz. 1536 z późn. zm.) – ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst  jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.) – ustawa z dnia 7 czerwca 2002 r. o Polskiej Konfederacji  Sportu (Dz. U. Nr 93, poz. 820 z późn. zm.) – ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno- -prywatnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100 z późn. zm.) – ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127,  poz. 857 z późn. zm.) – ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności go- spodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447  z późn. zm.) – ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) 11 Wykaz skrótów u.s.k.  u.s.p.  ustawa o CBA  ustawa o KRS  u.s.u.s.  u.s.w.  u.u.o.  u.z.n.k.  u.z.u.k.z.  NSA  SA  SN  SO  SOKiK  TK  WSA  12 – ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym  (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 z późn. zm.) – ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym  (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) – ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze An- tykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 z późn. zm.) – ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze  Sądowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186  z późn. zm.) – ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubez- pieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 205,  poz. 1585 z późn. zm.) – ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa  (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 z późn. zm.) – ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiąz- kowych,  Ubezpieczeniowym  Funduszu  Gwarancyjnym  i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U.  Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.) – ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej  konkurencji (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503  z późn. zm.) – ustawa z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwa- lifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich  Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 63, poz. 394) 2. Organy orzekające – Naczelny Sąd Administracyjny – sąd apelacyjny – Sąd Najwyższy – sąd okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Trybunał Konstytucyjny – wojewódzki sąd administracyjny Wykaz skrótów 3. Czasopisma – Biuletyn Sądu Najwyższego – Kwartalnik Prawa Prywatnego – Monitor Prawniczy – Nowe Prawo – Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna i Admini- stracyjna oraz Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Karna i Wojskowa – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Pracy, Ubezpieczeń  Społecznych i Spraw Publicznych – Orzecznictwo Sądów Polskich – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego – Państwo i Prawo – Przegląd Prawa Handlowego – Problemy Prawa Karnego – Prawo Spółek – Prokuratura i Prawo – Przegląd Sądowy – Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego – Przegląd Ubezpieczeń Społecznych i Gospodarczych – Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny – Studia Prawnicze – Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego Biul. SN  KPP  M. Praw.  NP  ONSA  OSN  OSNC  OSNCP  OSNKW  OSNP  OSP  OTK  PiP  PPH  PPK  Pr. Spółek  Prok. i Pr.  PS  PUG  PUSiG  RPEiS  St. Praw.  ZNUJ  13 Wykaz skrótów 4. Literatura ogólna Komentarz, red. A. Kidyba Komentarz, red. E. Gniewek Ustawa o sporcie, red. M. Gniatkowski P. Sarnecki, Komentarz – Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, Część ogólna, red. A. Kidyba, Warszawa 2009 – Kodeks cywilny. Komentarz, red. E. Gnie- wek, Warszawa 2011 – Ustawa o sporcie. Komentarz, red. M. Gniat- kowski, Wrocław 2011 – P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Warszawa 2007 P. Suski, Stowarzyszenia i fundacje – P. Suski, Stowarzyszenia i fundacje, War- szawa 2008 Słownik języka polskiego PWN System Prawa Prywatnego, t. [ ] – Słownik języka polskiego PWN, oprac. L. Drabik,  A. Kubiał -Sokół,  E. Sobol,  L. Wiśniakowska, Warszawa 2010 – System Prawa Prywatnego, t. 1, Pra- wo cywilne – część ogólna, red. M. Sa- fjan, Warszawa 2007; t. 2, Prawo cywil- ne – część ogólna, red. Z. Radwański,  Warszawa 2002; t. 5, Prawo zobowiązań – część ogólna, red. E. Łętowska, Warsza- wa 2006; t. 8, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, red.  J. Panowicz -Lipska,  Warszawa 2004; t. 13, Prawo autorskie, red. J. Barta, Warszawa 2008; t. 17A, Pra- wo spółek kapitałowych, red. S. Sołtysiń- ski, Warszawa 2010; t. 17B, Prawo spółek kapitałowych, red. S. Sołtysiński, Warsza- wa 2010; t. 19, Prawo papierów wartościo- wych, red. A. Szumański, Warszawa 2006 14 Wykaz skrótów Ustawa o kulturze fizycznej z komentarzem W. Cajsel, Ustawa o sporcie kwalifikowanym W. Cajsel, Ustawa o sporcie Z. Radwański, Prawo cywilne – W. Sawicki,  A. Turliński,  A. Ufnal,  A. Wach, B. Wadowski, Z. Więckowski,  Ustawa o kulturze fizycznej z komenta- rzem, Warszawa 1996 – W. Cajsel, Ustawa o sporcie kwalifikowa- nym. Komentarz, Warszawa 2006 – W. Cajsel, Ustawa o sporcie. Komentarz, Warszawa 2011 – Z. Radwański, Prawo cywilne – część ogól- na, Warszawa 2004 5. Projekt ustawy o sporcie projekt u.s.  uzasadnienie  projektu u.s. – Rządowy projekt ustawy o sporcie, druk sejmowy nr 2313  z dnia 28 sierpnia 2009 r. (http://orka.sejm.gov.pl/proc6. nsf/opisy/2313.htm; dostęp: 31 maja 2011) – Uzasadnienie rządowego projektu ustawy o sporcie, druk  sejmowy nr 2313 z dnia 28 sierpnia 2009 r. (http://orka.sejm. gov.pl/proc6.nsf/opisy/2313.htm; dostęp: 31 maja 2011) 6. Źródła prawa organizacji sportowych Karta olimp.  – Karta olimpijska (tekst obowiązujący od 11 lutego 2010 r.;  http://olimpijski.pl/pl/files/Download/KARTA_2010_ PL.pdf; dostęp: 31 maja 2011) Konstytucja IAAF  – International Association of Athletics Federations Con- stitution  (tekst  obowiązujący  od  1 listopada  2009 r.;  http://www.iaaf.org/mm/Document/AboutIAAF/Pub- lications/05/47/96/20100113075829_httppostedfile_ IAAFConstitution-01.11.09-Eng -Website_17812.pdf; do- stęp: 31 maja 2011) Statut FIFA  – Fédération Internationale de Football Association Statutes, wyd. sierpień 2010 (http://www.fifa.com/mm/document/ affederation/generic/01/29/85/71/fifastatuten2010_e.pdf; dostęp: 31 maja 2011) 15 – Federation Internationale de Ski Statutes (International Ski Federation Statuts), wyd. 2008 (http://www.fis-ski.com/data/ document/fis-statutes-2008.pdf; dostęp: 31 maja 2011) – Statut Polskiego Komitetu Olimpijskiego (przyjęty przez  Nadzwyczajne  Statutowe  Zgromadzenie  PKOl w dniu  10 grudnia 2005 r. ze zmianami wprowadzonymi na Wal- nym  Zgromadzeniu  PKOl  w dniu  19 kwietnia  2008 r.;  http://www.olimpijski.pl/pl/pages/display/15575; dostęp:  31 maja 2011) – Statut  Polskiego  Komitetu  Paraolimpijskiego  (tekst  jedn.: uwzględniający zmiany uchwalone dnia 14 wrześ- nia 2002 r.; http://www.paralympic.org.pl/statut.php; do- stęp: 31 maja 2011) – Statut Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (http://www. pzla.pl/zwiazek.php?_a=1 kat_id=16 _id=3821; do- stęp: 31 maja 2011) – Statut Polskiego Związku Narciarskiego (http://www.pzn. pl/gfx/pzn/files/statut.pdf; dostęp: 31 maja 2011) – Statut  Polskiego  Związku  Piłki  Nożnej  (tekst  jedn.:  uwzględniający zmiany z dnia 26 listopada 2010 r.; http:// www.pzpn.pl/index.php/content/download/850/7096/ file/Statut 20Polskiego 20Zwi C4 85zku 20 Pi C5 82ki 20No C5 BCnej 2026.11.2010 20r.pdf;  dostęp: 31 maja 2011) – Statut Polskiego Związku Piłki Siatkowej (http://www.pzps.pl/ Statut -PZPS.html; dostęp: 31 maja 2011) – Union des Associations Européennes de Football Statutes, wyd. 2010 (http://www.uefa.com/MultimediaFiles/Down- load/Regulations/uefaorg/General/01/47/69/97/1476997_ DOWNLOAD.pdf; dostęp: 31 maja 2011) Światowy kodeks  – World Anti ‑Doping Code 2009 (http://wada-ama.org/Do- antydopingowy cuments/World_Anti -Doping_Program/WADP-The -Code/ WADA_Anti -Doping_CODE_2009_EN.pdf;  dostęp:  31 maja 2011) Wykaz skrótów Statut FIS  Statut PKOl  Statut  PKParaolimp. Statut PZLA  Statut PZN  Statut PZPN  Statut PZPS  Statut UEFA  16 7. Nazwy instytucji państwowych i organizacji społecznych Wykaz skrótów CBA  FIFA  FIS  GOPR  IAAF  KRS  MKOl  PKOl  PKParaolimp.  PKS  PZLA  PZN  PZPN  PZPS  TA PKOl  TOPR  UEFA  UKFiS  UKFiT  UOKiK  WADA  WOPR  – Centralne Biuro Antykorupcyjne – Fédération Internationale de Football Association (Między- narodowa Federacja Piłki Nożnej) – Federation Internationale de Ski (Międzynarodowa Federa- cja Narciarska) – Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe – International Association of Athletics Federations (Między- narodowe Stowarzyszenie Federacji Lekkoatletycznych) – Krajowy Rejestr Sądowy – Międzynarodowy Komitet Olimpijski – Polski Komitet Olimpijski – Polski Komitet Paraolimpijski – Polska Konfederacja Sportu – Polski Związek Lekkiej Atletyki – Polski Związek Narciarski – Polski Związek Piłki Nożnej – Polski Związek Piłki Siatkowej – Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu przy Polskim Ko- mitecie Olimpijskim – Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe – Union des Associations Européennes de Football (Unia Eu- ropejskich Związków Piłkarskich) – Urząd Kultury Fizycznej i Sportu – Urząd Kultury Fizycznej i Turystyki – Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów – World Anti ‑Doping Agency (Światowa Agencja Antydo- pingowa) – Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe 17 Wprowadzenie WPROWADZENIE Sport pełni znaczącą rolę w życiu społecznym i gospodarczym. Wzra- sta ona stale w obliczu postępującego zjawiska komercjalizacji, media- tyzacji i profesjonalizacji działalności sportowej. Sport stanowi zarówno  źródło emocji dla obserwatorów współzawodnictwa sportowego, sporto- wej rywalizacji, jak i źródło dochodów dla jego organizatorów, uczestni- ków (sportowców) oraz podmiotów z nimi współpracujących. Doniosła  rola sportu sprawia, że stał się on przedmiotem zainteresowania władz  państwa, a także sferą reglamentowaną w określonym zakresie przez  ustawodawcę. Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie jest kolejnym przejawem zainteresowania ustawodawcy tą problematyką. Stanowi ona regulację  kompleksową – łączącą w sobie elementy należące do sfery prawa pry- watnego (cywilnego) i publicznego (administracyjnego, finansowego, kar- nego) i – z założenia – obejmującą całokształt problematyki prawnej  sportu. Tego rodzaju materia ustawowa stanowi przedmiot zaintereso- wania stale rozwijającej się dyscypliny naukowej określanej jako prawo  sportowe. Podstawowym elementem komentowanej ustawy jest przy tym określenie pozycji prawnej podmiotów prowadzących działalności spor- tową, w szczególności rozbudowane przepisy dotyczące polskich związ- ków sportowych i nadzoru nad nimi, które obejmują prawie 1/3 (17 spo- śród 52) jej merytorycznych przepisów. Komentarz do ustawy o sporcie odnosi się do nowej regulacji, obo- wiązującej od dnia 16 października 2010 r. Zastąpiła ona ustawę o kultu- rze fizycznej, która obowiązywała od 1996 r., oraz ustawę o sporcie kwa- 19 Wprowadzenie lifikowanym, obowiązującą od 2005 r. Z tego względu analizę aktualnych  unormowań kształtujących sytuację prawną klubów sportowych, związ- ków sportowych, polskich związków sportowych oraz Polskiego Komi- tetu Olimpijskiego i Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego, jak również  kompetencje i zadania organów administracji rządowej oraz samorzą- dowej związane ze sportem, poprzedza porównanie z przepisami obo- wiązującymi w poprzednim stanie prawnym. Nowa ustawa, posiadająca  określone zalety, nie jest jednak wolna od wad czy też rozwiązań po- zbawionych istotnej doniosłości prawnej, które także zostaną wskazane  w treści niniejszej publikacji. Książka jest adresowana zarówno do prawników praktyków – adwo- katów, radców prawnych, sędziów zajmujący się problematyką sporto- wą, w tym dotyczącą regulacji wewnętrznych podmiotów prowadzących  działalności sportową, w szczególności polskich związków sportowych,  związków sportowych i klubów sportowych, jak i do urzędników admi- nistracji rządowej oraz samorządowej zajmujących się współpracą z pod- miotami działającymi w sporcie, a także działaczy polskich związków  sportowych, związków sportowych i klubów sportowych, sportowców,  wyspecjalizowanych agencji marketingu sportowego i agencji reklamo- wych. Mamy nadzieję, że publikacja okaże się przydatna również dla  studentów, zwłaszcza kierunków prawniczych i wychowania fizycznego,  na których prowadzone są wykłady z prawa sportowego oraz organiza- cji kultury fizycznej, jak również kierunków administracyjnych, ekono- micznych, politologicznych czy zarządzania, dla których będzie stanowiła  dodatkowe źródło wiedzy, swego rodzaju przewodnik po problematyce  prawnej sportu w Polsce. Komentarz stanowi opracowanie zbiorowe, ale nie wspólne, wobec czego każdy z autorów odpowiada indywidualnie za prezentowane po- glądy, które zostały w maksymalnym stopniu ujednolicone. Uwagi do  poszczególnych przepisów opracowali: Marcin Badura (art. 7–15, 37–40,  92–94), Hubert Basiński (art. 1–6, 46–52), Grzegorz Kałużny (art. 27–36,  41–45, 85–91) oraz dr Marcin Wojcieszak (art. 16–26, 82–84). Autorzy opracowania są praktykami, posiadającymi unikatowe do- świadczenie w zakresie świadczenia pomocy prawnej na rzecz podmio- tów prowadzących działalność sportową, w szczególności polskich związ- 20 Wprowadzenie ków sportowych, spółek zarządzających ligami zawodowymi, związków  sportowych, klubów sportowych oraz agencji marketingu sportowego  i pośrednictwa na rynku praw medialnych i reklamowych do widowisk  sportowych. Komentarz uwzględnia stan ustawodawstwa, literatury i orzeczni- ctwa z dnia 1 września 2011 r. Poznań, wrzesień 2011 r. Autorzy 21 USTAWA z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857; zm.: Dz. U. z 2010 r. Nr 151, poz. 1014;  z 2011 r. Nr 171, poz. 1016) Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Rozdział 1 PRZEPISY OGÓLNE Art. 1. [Zakres zastosowania ustawy] Ustawa określa zasady uprawiania i organizowania sportu. 1. Przedmiot regulacji Ustawodawca w ramach komentowanego przepisu określa zakres  regulacji ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127,  poz. 857 z późn. zm.). W tym kontekście wydawałoby się, że w polu za- interesowania ustawodawcy pozostają wyłącznie zasady uprawiania oraz  organizowania sportu w znaczeniu, w jakim zostało to przyjęte w art. 2  komentowanej ustawy. Zakres zastosowania u.s. został tymczasem opi- sany syntetycznie, ale zbyt wąsko, ponieważ nie obejmuje on chociażby  zadań władzy publicznej w odniesieniu do wspierania sportu (zob. roz- dział 6 u.s.). Zadania z tego zakresu nie mogą być przy tym identyfiko- wane ani z uprawianiem, ani też z organizowaniem sportu. Ustawodawca na potrzeby nowej regulacji celowo rezygnuje z okre- ślenia  sportu  mianem  „kwalifikowany”  (zob. szerzej  komentarz  do  art. 2 u.s.). Rezygnacja jednakże z ograniczenia regulacji do sportu or- ganizowanego przez lub z upoważnienia polskich związków sportowych  nie ma większego praktycznego znaczenia, skoro w centrum zaintere- sowania ustawodawcy na gruncie komentowanej ustawy nie pozostaje  sport powszechny, a jedynie sport pod auspicjami tych związków – bez  względu na zmianę stosowanej dotychczas terminologii. 25 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne 2. Porównanie z przepisami ustawy o sporcie kwalifikowanym Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwa- lifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 z późn. zm.) ustalał przedmiot  poprzedniej regulacji w odniesieniu do sportu znacznie szerzej, prze- widując, że ustawa ta określa zasady prowadzenia działalności w zakre- sie sportu kwalifikowanego, zasady uczestnictwa we współzawodnictwie  sportowym, a także zadania organów administracji rządowej, jednostek  samorządu terytorialnego oraz innych podmiotów w zakresie organiza- cji uprawiania sportu kwalifikowanego i współzawodnictwa sportowego. Rzecz znamienna, obecna regulacja nie zawiera odpowiednika art. 1  ust. 2 u.s.k., stosownie do którego uprawianie sportu kwalifikowanego  odbywało się zgodnie z przepisami ustawy, postanowieniami statutów  i regulaminów związków sportowych, polskich związków sportowych  oraz międzynarodowych organizacji sportowych. Nie można jednakże  przyjąć, że uprawianie sportu organizowanego pod egidą polskich związ- ków sportowych może ze względu na zmianę legislacyjną abstrahować od  wyżej wymienionych statutów oraz regulaminów. Wszak sport (wcześniej  określany jako „kwalifikowany”) nie może być organizowany inaczej niż  z poszanowaniem reguł ustalanych przez federacje sportowe – w prze- ciwnym wypadku jego wyniki nie będą honorowane w ujęciu międzyna- rodowym. Sport jako zjawisko społeczne z założenia ma bowiem ponad- graniczny charakter i organizuje się na zasadach samorządności. Zupełnie inną kwestią do rozważenia pozostaje natomiast ewentual- ny konflikt norm na poziomie ustawodawstwa krajowego oraz wewnętrz- nych norm wynikających z regulacji międzynarodowych oraz krajowych  związków i organizacji sportowych. Wydaje się przy tym, że konflikt  ten, choć nieunikniony i pojawiający się w częstokroć w praktyce, jest  nierozwiązywalny. Oczywiste jest założenie, że w porządku krajowym  należy przyznać prymat przepisom prawa o charakterze bezwzględnie  wiążącym. Stosowanie tego prawa w takiej sytuacji może jednakże na- rażać zawodników, kluby oraz polskie związki sportowe na sankcje we- wnątrzorganizacyjne, włącznie z wykluczeniem ze współzawodnictwa na  arenie międzynarodowej. W tym kontekście szczególnie pożądane jest  stosowanie zasady ultima ratio przy projektowaniu nowych rozwiązań  26 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 legislacyjnych, które wkraczają w tę – co do zasady – organizowaną au- tonomicznie i samorządnie sferę ludzkiej aktywności (na temat kolizji  norm ustanawianych przez państwo i międzynarodowe federacje spor- towe zob. też komentarz do art. 7 u.s.). Art. 2. [Definicja sportu] 1. Sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków spo- łecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. 2. Sport wraz z wychowaniem fizycznym i rehabilitacją ruchową skła- dają się na kulturę fizyczną. 1. Przedmiot regulacji Komentowany przepis zawiera definicję sportu, współokreślając wraz  z art. 1 u.s. zakres jej zastosowania. Zgodnie z uzasadnieniem projektu u.s. „za punkt wyjścia przyjmuje  się definicję sportu ustaloną przez Radę Europy i używaną przez Komisję  Europejską w formułowaniu polityki Unii Europejskiej w tym obszarze  w Białej Księdze Sportu, zgodnie z którą: „Sport oznacza wszelkie for- my aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorgani- zowane, wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej  i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników  sportowych na wszelkich poziomach” (uzasadnienie projektu u.s., s. 5).  Jednakże, co ważne, w tym samym uzasadnieniu zostało wyraźnie zazna- czone, że w projektowanej regulacji używa się pojęcia „sport” w dwóch  znaczeniach, szerszym i węższym. Z jednej strony sport (sensu largo) od- nosi się do definicji wskazanej wyżej. W takim znaczeniu używa się tego  pojęcia w art. 2 ust. 1. Z drugiej strony sport (sensu stricto) jest związany  z jego konkretnym przejawem (dyscypliną sportową w rozumieniu do- tychczasowych przepisów). W takim znaczeniu używa się tego pojęcia  w odniesieniu do polskiego związku sportowego (zob. uzasadnienie pro- jektu u.s., s. 5; zob. też uwagi ogólne do rozdziału 3 u.s.). 27 Art. 2 Rozdział 1. Przepisy ogólne 2. Porównanie z przepisami ustawy o sporcie kwalifikowanym Ustawa o sporcie kwalifikowanym, odnosząc się jedynie do sportu  kwalifikowanego, przyjmowała w art. 3 pkt 3, że jest on formą aktywności  człowieka związaną z uczestnictwem we współzawodnictwie sportowym,  organizowanym lub prowadzonym w określonej dyscyplinie sportu przez  polski związek sportowy lub podmioty działające z jego upoważnienia.  Jako współzawodnictwo sportowe, na mocy art. 3 pkt 4 u.s.k., traktowa- no przy tym indywidualną lub zbiorową rywalizację osób zmierzającą do  uzyskania właściwych dla danej dyscypliny sportu rezultatów. 3. Klasyczne ujęcie sportu Według klasycznego ujęcia sport to rozmaite formy aktywności fi- zycznej i umysłowej, których celem jest podjęcie współzawodnictwa czy  też rywalizacji. Rywalizacja ta może mieć charakter indywidualny lub  zbiorowy – np. w grach zespołowych. Istotą sportu jest natomiast prze- strzeganie szeregu z góry przyjętych reguł tego współzawodnictwa oraz  jego instytucjonalizacja. W odróżnieniu od sportu, rekreacja nie jest aktywnością nakiero- waną na rywalizację i nie jest realizowana w ramach ściśle określonych  reguł. Dla jej realizacji nie są potrzebne również jakiekolwiek ramy in- stytucjonalne. 4. Wnioski dotyczące definicji W tym kontekście wskazać trzeba, że ustawa o sporcie (w przeciwień- stwie do u.s.k.) definiuje sport bardzo szeroko – w ten sposób, że wykra- cza on poza klasyczne jego ujęcie definicyjne, przez co obejmuje nawet  rekreację. W art. 2 ust. 1 u.s. nie wskazuje się bowiem ani na element  współzawodnictwa, ani na jego instytucjonalizację, przyjmując ogólnie,  że sport jest każdym przejawem fizycznej aktywności, która przyczynia  się do poprawy kondycji, rozwoju stosunków społecznych lub osiągnię- cia wyników sportowych. Na marginesie dostrzec należy błąd logiczny  (idem per idem) w definicji przejętej przez ustawodawcę – pojęcie sportu  tłumaczone jest w definiendum m.in. przy pomocy pokrewnego i równie  28 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 nieokreślonego co do treści pojęcia wyników sportowych. Z drugiej stro- ny, ustawodawca wyłącza z definicji sportu aktywność umysłową, co po- zostaje dosyć problematyczne z perspektywy uznanych dotychczas spor- tów, w których rywalizacja podejmowana jest wyłącznie na płaszczyźnie  intelektualnej, jak np. sportów w postaci brydża sportowego lub szachów. Rozszerzenie definicji sportu z art. 2 ust. 1 u.s. nie ma przy tym więk- szego znaczenia praktycznego, skoro, jak wskazano powyżej, przyjmuje  on w zasadniczej części regulacji ustawowej znaczenie w odniesieniu do  określonego jego przejawu (dotychczas „dyscypliny sportowej”). W takim  zaś ujęciu sport będzie zjawiskiem, w które wpisana jest rywalizacja, i to  zjawiskiem zarówno zinstytucjonalizowanym (wobec przyjęcia porządku  organizacyjnego na czele z polskimi związkami sportowymi), jak i pod- legającym przyjętym z góry regułom (wyznaczanym właśnie w takich ra- mach instytucjonalnych). Wobec tego zabieg ustawodawcy polegający na  modyfikacji terminologicznej i na zerwaniu z określaniem sportu „kwa- lifikowanym” jest pozbawiony doniosłości. W istocie rzeczy, reglamenta- cja ustawodawcy (skądinąd bardzo słusznie) dotyka co do zasady nadal  wyłącznie sportu, który w ramach dotychczasowego porządku prawnego  dookreślaliśmy taką przydawką. W tym miejscu należy również wyrazić wątpliwość, czy aby w treści  ustawy konieczne było w ogóle umieszczanie wskazanej definicji sportu.  Nie przynosi ona bowiem żadnej treści normatywnej, a wręcz przeciwnie,  wprowadza niepotrzebne zamieszanie terminologiczne. Zasadna jest na- wet teza, że na potrzeby tworzenia regulacji sportu można obyć się bez  jakiejkolwiek jego definicji. Dla przykładu podobnej definicji normatyw- nej nie wprowadzili do swojego ustawodawstwa ani Francuzi, ani Brytyj- czycy, pozostawiając ustalenie znaczenia terminu „sport” juryspruden- cji oraz organom stosującym prawo (zob. S. Gardiner (w:) S. Gardiner,  M. James, J. O’Leary, R. Welsh, I. Blackshaw, S. Boyes, A. Caiger, Sports law, Routledge -Cavendish 2006, s. 18; F. Buy, J.M. Marmayou, D. Po- racchia, F. Rizzo, Droit du sport, L.G.D.J. Lextenso éditions 2009, s. 4). 5. Pojęcia pokrewne wobec sportu Definicję sportu z art. 2 ust. 1 u.s. ustawodawca uzupełnił poprzez  wskazanie relacji tego pojęcia do pojęcia wychowania fizycznego oraz  29 Art. 2 Rozdział 1. Przepisy ogólne rehabilitacji ruchowej, przyjmując, że jako odrębne sfery ludzkiej ak- tywności składają się one łącznie na najszerszą kategorię w postaci kul- tury fizycznej. Ustawodawca nie zdecydował się na dalsze uzupełnienie  terminologiczne i nie wskazał w ustawie na znaczenie pojęć wychowania  fizycznego oraz rehabilitacji ruchowej. Kwestia wychowania fizycznego  regulowana jest obecnie poprzez ustawę z dnia 7 września 1991 r. o syste- mie oświaty (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.),  a szczątkowa ustawa o kulturze fizycznej, po wejściu w życie komentowa- nej ustawy – zawierająca już tylko jeden przepis art. 43 (zob. szerzej ko- mentarz do art. 93 u.s.) – odnosi się do wspomnianej rehabilitacji rucho- wej, określając kwalifikacje osób, które uprawnione są do prowadzenia  zajęć rehabilitacji ruchowej. Rehabilitacji ruchowej nie należy przy tym  mylić z rehabilitacją społeczną i zawodową, której ustawodawca poświęca  osobny akt normatywny, tj. ustawę z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabili- tacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych  (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721). Wskazanie kontekstu, w jakim sport występuje w obrębie kultury fi- zycznej, pośrednio doprecyzowuje dość nieostre granice tego pojęcia –  przesądza bowiem, że nie obejmuje ono aktywności fizycznej w zakresie  prowadzonego wychowania fizycznego oraz rehabilitacji. Nie sposób jed- nakże przypisywać takiemu doprecyzowaniu wielkiego znaczenia wobec  uwag podniesionych powyżej. 30 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe Art. 2 Rozdział 2 KLUBY SPORTOWE I ZWIĄZKI SPORTOWE Uwagi ogólne 1. Przedmiot regulacji Rozdział  2  u.s.,  na  który  składają  się  jedynie  cztery  przepisy  (art. 3–6 u.s.), odnosi się do podstawowych założeń ustrojowych pol- skiego sportu, w tym formalnoprawnych podstaw jego organizacji. Re- gulacja ta dotyczy przy tym przede wszystkim kwestii tworzenia klubu  sportowego (art. 3 i 4 u.s.) oraz związku sportowego (art. 6 u.s.). W rozdziale tym, który dotyczy kwestii ustrojowych, umieszczono  również jeden przepis, który związany jest raczej z problematyką finan- sowania sportu (art. 5 u.s.), przy czym ulokowanie tego przepisu w tym  miejscu budzi zastrzeżenia. Wydaje się bowiem, że jeżeli w ogóle prze- pis ten ma normatywne znaczenie, to wyłącznie w kontekście przepisów  dotyczących wspierania sportu przez organy władzy publicznej, a zatem  w kontekście rozdziału 6 u.s. 2. Regulacja podstaw organizacyjnych polskiego sportu Regulacja podstaw organizacyjnych polskiego sportu podlegała zna- miennej ewolucji – począwszy od ustawy z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze  fizycznej (Dz. U. Nr 34, poz. 181 z późn. zm.), która wprowadzała bar- dzo daleko idącą reglamentację działalności w sferze sportu, poprzez  bardziej liberalne ustawodawstwo, które wyrażało się w przyjmowanych  31 Art. 2 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe kolejno ustawach – u.k.f. oraz u.s.k. Początkowo przy tym zdecydowanie  najważniejszą rolę w zakresie organizacji sportu na najniższym poziomie  przyznawano stowarzyszeniom kultury fizycznej, których katalog zadań  i szczegółowe zasady działania były wyznaczone ściśle i w sposób norma- tywny. Na gruncie pierwszej ze wskazanych ustaw przyjmowano np., że  zawodnikami są wyłącznie członkowie takich stowarzyszeń, uprawiają- cy systematycznie określoną dyscyplinę sportu i biorący udział w zawo- dach sportowych organizowanych przez te stowarzyszenia, związki sto- warzyszeń kultury fizycznej albo w których stowarzyszenie lub związek  bierze udział. Dopiero stopniowo, w ramach rozwiązań zawartych w przepisach  kolejnych wyżej wskazanych ustaw, do katalogu podmiotów, w których  następuje podstawowa organizacja sportu, dołączano kolejne kategorie.  Co przy tym istotne, nie w związku z decyzją ustawodawcy, tylko wobec  panujących realiów gospodarczych najistotniejsze faktyczne znaczenie  w sporcie zawodowym zyskały działające komercyjnie i dla zysku spółki  prawa handlowego. Porównanie regulacji obecnej z u.k.f. i u.s.k. w szcze- gółach zostaje przedstawione poniżej w komentarzach do poszczególnych  przepisów rozdziału 2 u.s. Od samego początku ustawodawca przyjmował jednakże zasadę do- browolności uprawiania sportu, pozostawiając margines na jego samo- rządną organizację – wynika to chociażby z faktu wykorzystania formu- ły stowarzyszeniowej na potrzeby tworzenia podstawowych sportowych  jednostek organizacyjnych. Potrzebę wzmocnienia i wyraźnego zaak- centowania deklaracji o działalności sportowej jako sferze aktywności  ludzkiej rozwijanej w sposób samorządny i autonomiczny (w oderwaniu  od ingerencji państwa) w sposób szczególny dostrzeżono przy przygoto- waniu projektu u.s., wskazując tam, że „znaczna część aktywności w za- kresie kultury fizycznej, w tym sportu, odbywa się poza sferą regulacji  prawnych. […] W tym kontekście obowiązujące ustawy niejako ingeru- ją w aktywność sportową obywateli oraz polskich związków sportowych  w obszarach, gdzie reglamentacja ta jest niepożądana z punktu widze- nia interesu państwa. Ingerencja ta sprowadza się do ustanawiania norm  prawnych tam gdzie są one zbędne, a nawet niekorzystne dla rozwoju  kultury fizycznej. Wynika z tego potrzeba ograniczenia reglamentacji  32 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe Art. 3 prawnej sportu do niezbędnego minimum. Należy ponadto zauważyć,  że powszechnym społecznym oczekiwaniem jest, aby państwo zajmowa- ło się sportem tylko wtedy, gdy ma on wyraźnie wymiar «państwowy». To zaś jest związane głównie z występowaniem reprezentantów Polski  na arenie międzynarodowej, przede wszystkim na Igrzyskach Olimpij- skich, Paraolimpijskich oraz mistrzostwach świata i Europy. Odczuciu  temu towarzyszy jednocześnie przekonanie, że państwo nie powinno in- gerować w organizowanie sportu w innych sferach, lecz stwarzać korzyst- ne dla obywateli organizacyjno-finansowe warunki do jego uprawiania”  (zob. uzasadnienie projektu u.s., s. 3). Art. 3. [Klub sportowy] 1. Działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego. 2. Klub sportowy działa jako osoba prawna. 1. Przedmiot regulacji Wskazana jednostka redakcyjna komentowanej ustawy poświęcona  została na wprowadzenie nieznaczącej deklaracji dotyczącej formy dzia- łalności sportowej oraz na przesądzenie organizacyjno-prawnej formy  klubu sportowego. 2. Porównanie z przepisami ustawy o kulturze fizycznej Odpowiednik komentowanego przepisu znajdował się w uchylonym  przez ustawę o sporcie art. 6 u.k.f. Przepis ten stanowił, że podstawo- wą jednostką organizacyjną realizującą cele i zadania w zakresie kul- tury fizycznej był klub sportowy, który mógł działać jako osoba prawna  utworzona na podstawie odrębnych przepisów albo jako osoba fizycz- na będąca przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lip- ca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U.  z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.). Jeszcze wcześniej, przed wejściem w życie u.s.k., wyżej wskazany  przepis ograniczał formy organizacyjno-prawne klubów uczestniczą- 33 Art. 3 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe cych we współzawodnictwie sportowym jedynie do stowarzyszeń zwa- nych „stowarzyszeniami kultury fizycznej” oraz do spółek akcyjnych zwa- nych „sportowymi spółkami akcyjnymi” (na temat sportowych spółek  akcyjnych – zob. komentarz do art. 15 u.s.). Inne formy mogły być przyj- mowane jedynie przez takie kluby, które nie uczestniczyły we współza- wodnictwie sportowym. Najbardziej doniosła zmiana dotyczy oczywiście wyłączenia moż- liwości prowadzenia klubu w ramach jednoosobowej działalności go- spodarczej. Ustawodawca przyjął zatem, że klub w każdym przypadku  musi być prowadzony jako osoba prawna. Przedstawioną zmianę nale- ży ocenić przy tym jednoznacznie negatywnie, jako krok w kierunku  przeciwnym do dostrzegalnej i deklarowanej przez samego ustawodaw- cę w uzasadnieniu projektu u.s. tendencji do liberalizowania wymo- gów w zakresie organizacji sportu w Polsce. Ingerencja ustawodawcy  w autonomię sportu w omawianym aspekcie jawi się jako zabieg niepo- trzebny, zwłaszcza że, jak stwierdzono w samym uzasadnieniu, „osoby  zainteresowane same powinny decydować o formie klubu zgodnie z ich  określonymi potrzebami i możliwościami” (uzasadnienie projektu u.s.,  s. 8). Nie ma przy tym wątpliwości, że takie potrzeby i możliwości mogą  uzasadniać organizację klubu w formie jednoosobowej działalności lub  nawet, czego dotychczas nie udało się wprowadzić do polskiej rzeczy- wistości prawnej, w formie osobowej spółki handlowej, tj. spółki jaw- nej lub komandytowej. 3. Miejsce klubu w strukturze sportu Sport  w Polsce  zorganizowany  został  w sposób  nawiązujący  do  tzw. modelu europejskiego, który zakłada jego instytucjonalizację o hie- rarchicznej oraz piramidalnej strukturze (zob. S. Gardiner, S. Boyes (w:)  S. Gardiner, M. James, J. O’Leary, R. Welsh, I. Blackshaw, S. Boyes,  A. Caiger, Sports law…, s. 162). U podstaw tej struktury znajdują się za- wsze kluby sportowe. Ustawodawca co prawda zrezygnował z podkre- ślenia podstawowej roli klubów sportowych w strukturze organizacyjnej  sportu, nie ulega jednak wątpliwości, że pozostaje to bez wpływu na tę  strukturę. Tak samo jak dotąd zatem organizacja sportu na najniższym  34 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe Art. 3 poziomie następuje w praktyce poprzez wykorzystanie formuły klubowej,  wyżej znajdują się związki sportowe, a najwyżej polskie związki sportowe. Powyższe nie oznacza oczywiście, że działalność sportowa nie może  być realizowana z pominięciem klubu – z taką sytuacją możemy mieć  do czynienia w sportach indywidualnych, w ramach których we współ- zawodnictwie sportowym mogą co do zasady brać udział zawodnicy nie- zrzeszeni. Sytuację tę sankcjonuje ustawodawca, wskazując, że działal- ność sportowa może być prowadzona „w szczególności” w formie klubu  sportowego. 4. Formy organizacyjno-prawne klubu Wśród form, które potencjalnie mogą zostać wykorzystane na potrze- by powołania do życia klubu, w pierwszej kolejności wskazać oczywiście  należy na kapitałowe spółki handlowe – spółkę z ograniczoną odpowie- dzialnością oraz spółkę akcyjną. Spółka z ograniczoną odpowiedzial- nością może być utworzona przez jedną osobę lub większą liczbę osób  w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi ina- czej – tak art. 151 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spó- łek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm.). Minimalny kapi- tał zakładowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wynosi obecnie  5000 zł (zob. art. 154 § 1 k.s.h.). Do powstania spółki z ograniczoną od- powiedzialnością, zgodnie z art. 163 k.s.h., wymaga się:  1)  zawarcia umowy spółki;  2)  wniesienia przez wspólników wkładów na pokrycie całego kapitału  zakładowego, a w razie objęcia udziału za cenę wyższą od wartości  nominalnej, także wniesienia nadwyżki;  3)  powołania zarządu;  4)  ustanowienia rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej, jeżeli wymaga  tego ustawa lub umowa spółki;  5)  wpisu do rejestru. Spółka akcyjna zgodnie z art. 301 § 1 k.s.h. może być zawiązana przez  jedną osobę lub większą liczbę osób. Ustawodawca, w przeciwieństwie do  pozostałych spółek regulowanych w ramach k.s.h., nie określił natomiast  celu, dla jakiego spółka akcyjna może być utworzona. Powszechnie przyj- 35 Art. 3 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe muje się natomiast, że cel tej spółki może być dowolny, byle tylko pozo- stawał zgodny z prawem. Może to być zatem cel zarówno gospodarczy,  jak i niegospodarczy, w tym polegający również na prowadzeniu działal- ności charytatywnej lub nawet politycznej (tak m.in. S. Sołtysiński (w:)  S. Sołtysiński, A. Szajkowski, J. Szwaja, Kodeks handlowy. Komentarz, t. 2, Warszawa 1996, s. 15; K. Kruczalak, Prawo handlowe. Zarys wykła- du, Warszawa 1996, s. 182; W. Popiołek (w:) Kodeks spółek handlowych. Komentarz, red. J.A. Strzępka, Warszawa 2003, s. 927). Minimalny kapi- tał zakładowy spółki akcyjnej wynosi 100 000 zł (por. art. 308 § 1 k.s.h.).  Do powstania spółki akcyjnej, zgodnie z art. 306 k.s.h., wymaga się:  1)  zawiązania spółki, w tym podpisania statutu przez założycieli;  2)  wniesienia przez akcjonariuszy wkładów na pokrycie całego kapitału  zakładowego, z tym odstępstwem, że akcje obejmowane za wkłady  niepieniężne powinny być pokryte w całości nie później niż przed  upływem roku po zarejestrowaniu spółki, a akcje obejmowane za  wkłady pieniężne powinny być opłacone przed zarejestrowaniem  spółki co najmniej w 1/4 ich wartości nominalnej; w przypadku gdy  wkłady są niepieniężne albo mieszane: niepieniężne i pieniężne, ak- cje należy opłacić co najmniej w 1/4 ich wartości nominalnej;  3)  ustanowienia zarządu i rady nadzorczej;  4)  wpisu do rejestru. Poza spółkami handlowymi przy wyborze formy organizacyjno- -prawnej klubu w grę wchodzą nadal stowarzyszenia. Wygodna formuła  stowarzyszenia wiąże się z dość prostą procedurą powołania go do życia  oraz z brakiem ograniczenia natury finansowej, tj. brakiem konieczno- ści zebrania minimalnego kapitału, jak ma to miejsce w odniesieniu do  spółek kapitałowych. Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. –  Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855  z późn. zm.), osoby w liczbie co najmniej piętnastu, pragnące założyć sto- warzyszenie, uchwalają statut stowarzyszenia i wybierają komitet założy- cielski. Komitet założycielski składa do sądu rejestrowego wniosek o reje- strację wraz ze statutem, listą założycieli, zawierającą imiona i nazwiska,  datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania oraz własnoręczne pod- pisy założycieli, protokół z wyboru komitetu założycielskiego, a także in- formację o adresie tymczasowej siedziby stowarzyszenia. Wniosek o za- 36 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe Art. 3 rejestrowanie stowarzyszenia sąd rejestrowy rozpoznaje niezwłocznie,  a rozstrzygnięcie powinno nastąpić nie później niż w ciągu 3 miesięcy  od dnia złożenia wniosku – zob. art. 13 ust. 1 pr. stow. Sąd rejestrowy  wydaje postanowienie o zarejestrowaniu stowarzyszenia po stwierdze- niu, że jego statut jest zgodny z przepisami prawa i założyciele spełniają  wymagania określone ustawą. Stosownie do art. 17 ust. 1 pr. stow., sto- warzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność  z chwilą wpisania do KRS. Ostatecznie wskazać należy, że klub w praktyce może również dzia- łać w formie fundacji lub spółdzielni. Nie sposób dostrzec jakichkol- wiek przeszkód do zastosowania jednej z tych form. Fundacja powstaje  na mocy oświadczenia fundatora. Oświadczenie woli o ustanowieniu  fundacji powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Zachowa- nia tej formy nie wymaga się, jeżeli ustanowienie fundacji następuje  w testamencie. W oświadczeniu woli o ustanowieniu fundacji funda- tor powinien wskazać cel fundacji oraz składniki majątkowe przezna- czone na jego realizację – zob. art. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r.  o fundacjach (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203 z późn. zm.).  Fundator lub osoba przez niego wskazana ustalają również statut fun- dacji. Fundacja może prowadzić działalność gospodarczą w rozmiarach  służących realizacji jej celów. Jeżeli fundacja ma prowadzić działalność  gospodarczą, wartość środków majątkowych fundacji przeznaczonych  na działalność gospodarczą nie może być mniejsza niż 1000 zł. Zgod- nie z art. 7 u.f., fundacja podlega obowiązkowi wpisu do KRS i uzy- skuje osobowość prawną z chwilą wpisania do tego rejestru. Nie jest  również skomplikowana i kosztochłonna procedura założenia i zare- jestrowania spółdzielni. Otóż zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 16 wrześ- nia 1982 r. – Prawo spółdzielcze (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 188,  poz. 1848 z późn. zm.), osoby zamierzające założyć spółdzielnię (zało- życiele) uchwalają statut spółdzielni, potwierdzając jego przyjęcie przez  złożenie pod nim swoich podpisów, oraz dokonują wyboru organów  spółdzielni, których wybór należy w myśl statutu do kompetencji wal- nego zgromadzenia, lub komisji organizacyjnej w składzie co najmniej  trzech osób. Liczba założycieli spółdzielni nie może być mniejsza niż  dziesięciu, jeżeli założycielami są osoby fizyczne, i trzech, jeżeli zało- 37 Art. 3 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe życielami są osoby prawne. Spółdzielnia również podlega obowiązkowi  wpisu do KRS i zgodnie z art. 11 pr. spółdz. nabywa osobowość prawną  z chwilą wpisania jej do tego rejestru. Regułą jest zatem dowolność w zakresie przybierania organizacyjno- -prawnej formy przez klub, byle tylko funkcjonował on jako osoba praw- na. W praktyce decyzja o tym, jaka forma zostanie wybrana, zależy od  skali i złożoności projektowanego przedsięwzięcia. W tym zakresie uwa- gi o wyborze odpowiedniej formy klubowej przedstawił B. Błażejczak  (zob. B. Błażejczak, Formy prowadzenia działalności gospodarczej a sport zawodowy (w:) Prawne problemy sportu zawodowego, red. A. Kijowski, Poznań 1995, s. 13–25). Odstępstwem od wyżej wskazanej reguły jest  natomiast przepis art. 15 ust. 3 u.s., który stanowi, iż w skład ligi zawo- dowej w grach zespołowych wchodzą wyłącznie kluby sportowe działa- jące jako spółki akcyjne. W tym zakresie ustawodawca nie pozostawia  zatem żadnego wyboru, determinując formę organizacyjno-prawną klubu  ze względu na ochronę samych rozgrywek i ligi zawodowej, w której in- teresie jest stabilność organizacyjna i finansowa biorących w niej udział  klubów (zob. szerzej komentarz do art. 15 u.s.). 5. Powstanie klubu oraz licencja klubowa Utworzenie klubu – poza spełnieniem wymogów określonych przez  przepisy regulujące konkretne formy organizacyjno-prawne – nie wyma- ga spełnienia dodatkowych formalności. Obostrzeń w tym zakresie nie  przewiduje ustawa o sporcie. Wpis podmiotu, którego celem jest działal- ność sportowa, do odpowiedniego rejestru, który warunkuje nabycie oso- bowości prawnej, jest momentem, w którym powstaje klub. W praktyce  natomiast podjęcie aktywności w sferze współzawodnictwa sportowego  przez klub wymaga najczęściej uprzedniego uzyskania licencji sportowej,  którą przyznaje organizator tego współzawodnictwa. W tym miejscu zauważyć należy, że nowa regulacja w sferze sportu  nie zawiera żadnego odniesienia do problemu sportowych licencji. Było  to zamierzonym działaniem ustawodawcy – w samym uzasadnieniu pro- jektu u.s. podkreślono bowiem, że: „Wyłączne uprawnienia przyznane  polskiemu związkowi sportowemu są ściśle związane z autonomią tego  38 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe Art. 3 związku w zakresie ustanawiania i egzekwowania norm sportowych, po- rządkowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych w danym sporcie (art. 13  pkt 2 projektu u.s.), co wynika z uznania, że organizowanie i uprawianie  sportu jest wolne, również w ramach funkcjonowania polskiego związku  sportowego. Powyższe uprawnienia dotyczyć będą także spraw uzyski- wania licencji, które w chwili obecnej są uregulowane w ustawie o spor- cie kwalifikowanym. Również w tym przypadku przyjęto, że jest to sfera  wyłącznych uprawnień polskiego związku sportowego” (zob. uzasadnie- nie projektu u.s., s. 11–12). Systemy licencyjne dla klubów nie są również przedmiotem regulacji  prawa wspólnotowego, choć organy wspólnotowe poświęcają im uwagę  ze względu na ich doniosłość i wpływ na niektóre sfery funkcjonowania  Wspólnoty i Rynku Wewnętrznego. Stanowisko Komisji Europejskiej  w odniesieniu do problematyki licencji klubowych znajduje odzwiercied- lenie w Białej księdze na temat sportu (http://ec.europa.eu/sport/white- -paper/doc/wp_on_sport_pl.pdf; dostęp: 31 maja 2011), w której odna- leźć można m.in. następujące stanowisko: „Komisja uznaje przydatność  skutecznych systemów licencyjnych dla zawodowych klubów sportowych  na poziomie europejskim i krajowym jako narzędzia propagowania do- brego zarządzania w sporcie. Systemy licencji mają ogólnie na celu za- pewnienie, że kluby sportowe będą przestrzegały tych samych podstawo- wych przepisów dotyczących zarządzania finansowego i przejrzystości,  jednakże mogą również objąć przepisy dotyczące dyskryminacji, prze- mocy, ochrony nieletnich i treningów. Tego rodzaju systemy muszą być  zgodne z przepisami dotyczącymi konkurencyjności i rynku wewnętrz- nego, jak również nie mogą wykraczać poza niezbędne ramy realizacji  zgodnych z prawem celów związanych z odpowiednią organizacją oraz  prowadzeniem działalności sportowej. Należy skupić wysiłki na wdroże- niu i stopniowym wzmacnianiu systemów licencyjnych”. W dniach 17–18 września 2009 r. Komisja Europejska zorganizowa- ła konferencję dotyczącą systemów licencyjnych dla współzawodnictwa  klubowego. Konferencja, która miała miejsce w Brukseli, zebrała prak- tyków, w tym przede wszystkim przedstawicieli organizacji zajmujących  się piłką nożną. Wyniki tej konferencji potwierdziły i rozwinęły założe- nia polityki przyjętej w Białej księdze na temat sportu (zob. powyżej).  39 Art. 3 Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe Przyjęto, że we współzawodnictwie sportowym zasadnie wprowadzone  zostały pewne kryteria, które muszą być spełnione przez kluby podej- mujące współzawodnictwo sportowe. Podstawowym celem takich kry- teriów jest zapewnienie, że kluby pozostaną wypłacalne w czasie trwa- nia rozgrywek, a ich kłopoty finansowe nie przeszkodzą 
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:


Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: