Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00756 008349 15711618 na godz. na dobę w sumie
Uzdrowiciel. Cienie przeszłości - ebook/pdf
Uzdrowiciel. Cienie przeszłości - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Goneta Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3637-8373-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dla dorosłych, erotyka >> dla dorosłych
Porównaj ceny (książka, ebook (-1%), audiobook).
Opowiadanie fantasy osadzone w nieokreślonym miejscu i czasie. Świetnie opowiedziana historia człowieka posiadającego moc uzdrawiania, który został porwany ze swojego miejsca zamieszkania, by stać się zabezpieczeniem dla władcy Wermodu i wszystkich ludzi zamkniętych wraz z jego rodziną na zamku przed wszechobecną zarazą, dziesiątkującą mieszkańców kraju.
Uzdrowiciel — Wiwan — ma dar odczuwania nastrojów, czuje wyraźnie, gdy coś się złego dzieje w jego otoczeniu, wysysając z niego chęci do życia. Jego przeznaczeniem jest ratowanie innych, dawanie im nadziei i podnoszenie z upadku. W zamku ogarnął go mrok zła, knowań, skrytych mordów. Wszystko to doprowadziło go na skraj wytrzymałości. Na szczęście na ratunek przybył jego brat, Pafian. Zbieg różnych okoliczności wciągnął w wir ratowania najważniejszego wówczas człowieka kraju innych ludzi. Autorka zaangażowała w ten akt ratunkowy ludzi z… Domu Rozkoszy, tamtejszego domu publicznego. Stali się najwierniejszymi przyjaciółmi Wiwana. Dzięki nim uzdrowiciel odzyskał godność i uratował życie.
Życie poza zamkiem to najczarniejszy scenariusz dla ludzkości. Zaraza odbiera poczucie człowieczeństwa. Słabe psychicznie jednostki stają się bandytami i mordercami. Dla ratowania swojego życia chcą poświecić innych, objawiają się w nich najgorsze uczucia, zezwierzęcenie, dążenie do zaspokojenia swoich żądz. Niełatwo samemu jest przetrwać to piekło, zachowując poczucie swojej godności i unosząc cało życie. Bohaterowie walczą, odnajdując w najmniej oczekiwanych momentach przyjaciół wśród niespotykanych grup ludzi i szlachetność tam, gdzie najmniej się tego spodziewają.
 
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Przez chwilę tłum naradzał się, cichym szemraniem dając upust swemu niedowierzaniu. Szybko jednak zaczęło ustępować okrykom radości. „Tak, to on! Poznaję go!”wołali ludzie.„Pomógł mojej matce!”… „Uratował moją żonę!”… „Mojego brata wyrwał ze szponów śmierci!”. Strach wdzierał się do jego duszy, w miarę gdy gwar narastał a euforia zadawała się ogarniać tłum niczym fala przypływu. To się stanie wkrótce. Koszmar, budzący go nocami, właśnie zaczął się urzeczywistniać. Będzie modlił się o śmierć, która szybko nie nastąpi. Zbliżał się koniec. Chłód przenikał jego ciało. Bezradność. Żal, że niczemu nie może już zapobiec, niczego zmienić. To sprawiało mu niemal fizyczny ból. Tłum wokół zawzięcie dyskutował, zbliżając się do niego. Wiwan próbował uciec myślami do innego miejsca, by nie poddać się narastającemu lękowi. Pomyślał o królowej, którą czekała długa i bolesna droga ku śmierci. Jej uroda budziła w bracie króla żądze, dotąd skrywaną. Wyzwalała pierwotną naturę pozbawioną zupełnie ciepłych uczuć. Budziła w nim potwora o niewysłowionym okrucieństwie, żądnego zniszczenia. Te uczucia były sprzeczne z naturą uzdrowiciela wrażliwego na cudzą krzywdę. Budziły w nim zarówno lęk jak i obrzydzenie. Wicekról pewnie wprowadza w czyn swój plan, w myśl którego synów królowej spotka okrutna i natychmiastowa śmierć. Szczególnie brutalnie rozkaże obejść się z Meronem, najstarszym, zawsze wobec niego podejrzliwym. Potem zgwałci królową, na co miał zawsze ochotę i będzie robił to tak długo, aż zgasi w niej wszelką wolę walki i chęć do życia. W murach zamku Wiwan wyczuwał targające wicekrólem emocje, bardzo dobrze maskowane przed innymi, lecz przez niego jako uzdrowiciela wrażliwego na całą gamę różnych uczuć, czytelne niczym otwarta księga. Nie jeden raz siła tych uczuć i bogata, demoniczna wyobraźnia, wtłaczały w umysł Wiwana wizje torturowania królowej na oczach bezradnego męża. Zapach wicekróla zmieniał się wtedy dla czułego również i na to Wiwana. Serce mężczyzny przyspieszało ponad miarę i uderzało głośniej, a pot oblewał jego ciało, gdyż wicekról był nieco otyły w przeciwieństwie do swego brata. Najgorsze było jednak podniecenie kilkakrotnie w obecności Wiwana kończące się erekcją. Uczucia, które to powodowały i sam fakt, że miały taki właśnie skutek sprawiały, że uzdrowiciel czuł się chory i splugawiony. W jego podświadomości budowały też niewłaściwy i odrażający obraz erotycznych zachowań, wspomagany   1  także zachowaniem kobiet i mężczyzn na zamku. Dwór królewski bowiem korzystał z wszelkich uciech, zupełnie jakby za murami nie szalała śmierć. A może właśnie dlatego, że wciąż tam była. Z radością dawali upust swym pragnieniom, czemu zdawali się nie ulegać jedynie nieliczni. Kilka razy ostrzegał Merona przed stryjem, lecz ponieważ ten ostatni był przebiegły w ukrywaniu uczuć i planów, Meronowi nie udało się go podejść. Kiedy Terlan zaczął być pewny sukcesu, jego podejrzenia, że młody uzdrowiciel ujawni jego knowania przed czasem zniknęły. W czasie ich ostatniego wspólnego obiadu erekcja wicekróla znów napełniła Wiwana odrazą. Nie zjadł niczego. Inni byli zajęci wówczas pustą i nic niewnoszącą dyskusją na temat szalejącej wokół zarazy. Czuli się bezpiecznie w zamku, pod gorącym dotykiem uzdrowiciela, napasieni i swobodni. Terlan jak zawsze posadził go blisko siebie, pod pozorem okazania szacunku dla jego nadzwyczajnych umiejętności. Prawda zgoła była zupełnie inna. Wicekról chciał mieć go blisko siebie. Wolał nie tracić go z oczu w czasie publicznych spotkań. Wiwan z obrzydzeniem wspominał te chwilę, gdy tamten z satysfakcją sięgnął dyskretnie do swoich spodni. Następnie delektując się odrazą uzdrowiciela, powoli i starannie wtarł rękę w kaftan młodego mężczyzny. Aby dopełnić dzieła, z premedytacją i znajomością rzeczy, ujął jego dłoń i mocno uścisnął. Zapach tej dłoni sprawił, że Wiwana ogarnęły mdłości. Z trudem nad sobą panował. — W podzięce za rozrywkę, którą mi dostarczasz — Terlan nachylił się do jego ucha. Wiwanowi świat nagle zawirował. Zewsząd, promieniując od skalanej ręki, docierały do niego nieproszone bodźce. Ujrzał wizję zhańbienia królowej. Czuł napierające uczucia, będące przyczyną nienawiści i żądzy wicekróla. Królowa byłaby jego żoną, nie brata, gdyby on zasiadł na tronie. Ta, której włosy są niczym ogień, a oczy niczym zielone pastwiska — będzie jego. Będzie się wiła pod jego dotykiem. Będzie krzyczeć, stękać pod nim, niczym dziwka. Będzie błagać, a on będzie napawać się jej bezradnością i sycić oczy rozpaczą brata, którego szczerze nienawidził. Zazdrość przyćmiła mu rozum. Gniew rozpierał w nim żądzę i chęć mordu. Delektował się tymi wizjami. Rozsmakowywał się w nich niczym w smaku soczystego owocu. Sycił się nimi. Teraz, gdy Wiwan stał przed tłumem, zapewne realizuje swój potworny plan... — Fascynujące — we wspomnieniach uzdrowiciela wciąż pojawiało się echo wczorajszych znamiennych wydarzeń — Niezwykle podniecająca jest dla mnie w tej   2  chwili twoja nadzwyczajna zdolność współodczuwania. Wiwan czuł się skażony. Brudny w każdym, możliwym znaczeniu, który tylko zdołał sobie wyobrazić. Zewsząd otaczały go plugawe myśli, gesty, dotknięcia, zachowania, cały świat zapomniał już o tym, że jest w uprawianiu miłości także miejsce na delikatniejsze uczucia, że często ludzie przynajmniej się przy tym lubią, jeśli nie kochają, a nie parzą jak dzikie zwierzęta. Nie było w tym ciepła, zbyt wiele za to rozbuchanego gorąca. — Wrażenia są silniejsze przy bezpośrednim dotknięciu — zauważył wicekról, nadal go obserwując. Zerwał się, by znów zbliżyć usta do jego ucha. Wiwan zapamiętał, że ten gest, zwrócił on bowiem uwagę Merona, rozmawiającego ze swoją ciotką po drugiej stronie stołu. Zmarszczył brwi z niepokojem, widząc pobladłą twarz uzdrowiciela. — Widzisz to, prawda? — oddech Terlana cuchnął czosnkiem — Czujesz. To wkrótce nastąpi. Wtedy ja będę ją rżnął, a tobie pozostanie jedynie bogata wyobraźnia. Baw się dobrze... — poklepał go po ramieniu, co miało być niby przyjacielskim gestem, jednak nie do końca uspokoiło obserwującego ich z pewnego oddalenia Merona. Panujący gwar nie pozwalał mu jednak usłyszeć ich rozmowy. Dławiąc w sobie chęć zdzielenia pięścią brata króla z obawy przed poważnymi konsekwencjami tego czynu, Wiwan zmusił się, by opanować gniew. Spojrzał na królową. Po chwili uchwyciła jego przywołujące spojrzenie. Z początku błędnie je zinterpretowała. Odkąd zjawił się na zamku w dość dramatycznych okolicznościach, zabrany siłą z domu na rozkaz jej męża, zajmowała się nim niczym matka. Najpierw więc przeszła jej przez głowę straszna myśl, niezgodna jednak z tym, co dotąd słyszała o wyczynach wicekróla, że w pewien sposób uzdrowiciel został przez niego zhańbiony. Kiedy jednak Wiwan zrozumiał, o czym myśli królowa, pokręcił przecząco głową, a potem spojrzał wymownie na pijącego wino, zadowolonego z siebie Wicekróla, pochłoniętego teraz rozmową z kanclerzem. Pojęła, o co mu chodziło. Ze wzburzenia krew uderzyła jej do głowy. Tak, teraz to pokrywało się i z jej podejrzeniami. Jej mąż, zawsze czuły na jej obecność, wyczuł zmianę w jej nastroju. W geście troski, choć nie zdawał sobie sprawy jeszcze z przyczyny jej niepokoju, przerwał rozmowę z ministrem, by ująć jej dłoń. Nie musiała mu niczego wyjaśniać. Zapałał gniewem, domyślając się przyczyny. Żyły na czole i szyi wyraźnie się uwidoczniły. Gdyby tylko zdobył prawdziwy dowód, nie domysł zaledwie, że jego brat właśnie upokorzył jego uckochaną żonę, zapewne nie czekałby nawet do sądu. Ich wzajemna niechęć braterska, przez lata   3  obrosła w nienawiść, spotęgowana pojawieniem się w ich życiu Konstancji. Brakowało jednak podstaw ku temu by usunąć Terlana z dworu. Był na to zbyt przebiegły i wiedział o zbyt wielu sprawach. Wbrew swojej woli Wiwan pomyślał o nim nieco cieplej, widząc jak bardzo oddany jest żonie. Król Heron zmierzył swego brata zagadkowym spojrzeniem oczu o niebieskich tęczówkach i gęstych, ciemnych rzęsach. Ludzie bali się tego spojrzenia, pozornie beznamiętnego, z zimną furią ukrytą w głębi duszy. Nie wróżyło to dobrze wicekrólowi. Lecz jak daleko jego brat był gotów się posunąć? Tego Wiwan nie zdążył się już dowiedzieć. — Wypatruj swego końca. Jest blisko — szepnął, patrząc w oczy swego dręczyciela. — Zależy, jaki to będzie koniec — uśmiechnął się Terlan tajemniczo, wznosząc kielich. Upił łyk, wieńcząc tym koniec tematu rozmowy. „Powinienem był to przewidzieć — pomyślał uzdrowiciel. — Zależy, jaki to będzie koniec...”. Czas zwolnił. Dźwięki stłumiły się, dochodąc z daleka. Dziwna ociężałość, jakby zasypiał w śniegu, spowolniła jego reakcje. Ostatni obraz matki, jaki pamiętał, to ślad na jej twarzy po uderzeniu otwartą dłonią przez kapitana Gereme. Łzy w jej oczach. Jej rozpacz... Na pewno wciąż żyją... Musi w to wierzyć! Wszędzie w miasteczku są ślady jego obecności. Ma przecież wielką moc… To musiało wystarczyć. Spojrzał spokojnie na otaczających go ludzi. Tłum ruszył w jego stronę, wyciągając ręce i wołając o pomoc, zupełnie jakby czekał na ten ruch. Dotykali jego twarzy, jego włosów. Chwytali go za ręce, głaskali czule ubranie. Składali pocałunki na jego dłoniach i policzkach. Napierali z wszystkich stron, otaczając go szczelnie. Każdy chciał dostać się do niego. Każdy chciał być blisko uzdrowiciela, więc pomimo chłodu poranka, wkrótce zrobiło się tak gorąco, jakby już było południe kolejnego letniego dnia. Początkowo wszyscy zdawali się być mu życzliwi i oddani, ale Wiwan wiedział swoje dzięki nawiedzającym go wcześniej koszmarom. Znał koniec tych wydarzeń. Czekał kiedy nastąpi. Nacisk ludzi chcących być blisko niego był zbyt przytłaczający. Z trudem mógł wziąć głębszy oddech. W ciżbie doszło do kilku przypadków omdleń. Na wpół uduszonych wyciągano poza zbiegowisko, by dać przejść innym. Po czym w wielu   4  przypadkach zostawiano własnemu losowi. Gwar był niczym w najbardziej ruchliwy dzień na placu targowym. Każdy gest, chwila lub drobiazg mogły sprawić, że dalsze, o wiele bardziej dramatyczne wydarzenia ruszą niczym lawina. Czekał aż uwielbienie przerodzi się w wizję z koszmaru. Był pewien, że to wkrótce nastąpi. Miał dość bezceremonialnego obmacywania go po całym ciele pod pozorem chęci kontaktu z uzdrowicielem. Dość gorąca i duszności. Ale nie mógł się wydostać. Nie mógł nawet ruszyć się z miejsca. Ani nawet unieść swobodnie ręki. Wtedy właśnie dobrze ubrany młody mężczyzna, o oczach niczym szare kamienie, wyraźnie wyróżniający się z tłumu bezwzględnością i uporem, dostał się do niego. To właśnie oczy koloru kamienia sprawiły, że najbliżej stojący odsunęli się od niego na tyle, na ile było to możliwe, bez szemrania respektując jego obecność. Mężczyzna otaksował Wiwana spojrzeniem kupca niewolników, znającego się na rzeczy. W jego oczach, bezwzględnych i wyrachowanych Wiwan spostrzegł zapowiedź spełniającego się koszmaru. Był ogniwem zapalnym. Ciemne, niemal czarne włosy tamtego, kontrastujące z niezwykłym kolorem oczu, potęgowały hipnotyzujące spojrzenie węża. Mógł być zaledwie trzy lub cztery lata starszy od uzdrowiciela, lecz jego chłód i ruchy świadczyły o nabytym już doświadczeniu. Ten człowiek już zabijał. Ci, którym pozostała w sercu resztka przyzwoitości i ci, którzy go rozpoznali, pośpiesznie próbowali się wycofać. Pozostali jednak ci, którzy nie widzieli go dobrze. Oni nie zamierzali zrezygnować. Cenny uzdrowiciel nie mógł wymknąć się im z rąk. Szarooki spojrzał w dół, tam gdzie na piersi Wiwana spoczywały zawieszone na łańcuszkach cenne rodzinne pamiątki: krzyżyk i dłonie ujmujące rubin. Decyzja zapadła natychmiast. Rzucił się naprzód i nim Wiwan zdołał temu w jakikolwiek sposób zapobiec, chwycił migocące w porannym słońcu klejnoty i pociągnął, zrywając jeden z nich z szyi młodzieńca. Tylko fakt, że Wiwana ktoś w czasie panującego wokół zamieszania odepchnął, dziwnym zrządzeniem losu sprawił, że w rękach złodzieja został jedynie łańcuszek z dłońmi obejmującymi rubin. Krzyżyk wyślizgnął się z jego dłoni. Złodziej rzucił szybko okiem na swą zdobycz i czym prędzej wydostał się z tłumu,   5  nim ktokolwiek zdołał ochłonąć po tym akcie zuchwalstwa. Wiwan zaś desperacko wyrwał rękę z czyjejś dłoni i w rozpaczliwym geście obronnym zacisnął pięść na krzyżyku. Zrobił to w samą porę... Inny mężczyzna miał widocznie zamiar zabrać krzyżyk, rozzuchwalony postępkiem swego poprzednika, lecz gest Wiwana zniweczył jego plany. Żądza posiadania czegokolwiek, co należałoby do uzdrowiciela, wciąż jednak lśniła w jego oczach. Musiała być zaspokojona! Szybkim, chciwym spojrzeniem obrzucił ubranie uzdrowiciela, szukając nowej zdobyczy, aż jego spracowane ręce natrafiły na jeden z guzików kaftana, który rano wraz z resztą ubrania Wiwan nałożył w pośpiechu. Było to ubranie, które miał też na sobie wczorajszego dnia, wciąż noszące plamy po wyczynie wicekróla, gdyż późniejsze wydarzenia sprawiły, że służba już nie podjęła swych obowiązków. Długie palce złodzieja szybko pochwyciły zdobycz i szarpnęły z taką siłą, że uzdrowiciel nagle pociągniętą ręką sam omal nie zerwał łańcuszka z szyi. Stare oczy zaiskrzyły podnieceniem i siwowłosy zniknął ze swym łupem tak szybko, jak tylko zdołał. Nawet szarpany nie pozwolił sobie odebrać tego, co zdobył. Teraz ręce wcześniej wielbiących wyciągnęły się złowrogo, z niszczącą siłą. Przeszukano go drobiazgowo i obdarto starannie z wszelkich guzików, pasa, czy nielicznych rzeczy w kieszeniach, żadnej części ciała przy tym nie pomijając. Może poza nogami — z oczywistego braku przestrzeni. Trzask rozrywanego materiału znów sprawił, że ludzie zastygli na moment w swym rabunku... W ręku grubej sprzedawczyni warzyw tkwił kawałek koszuli uzdrowiciela. Na moment ten czyn obudził ludzi z transu. Nagle uprzytomnili sobie, co właściwie robią i do czego to zmierza. Wielu z tych, którzy jeszcze przed chwilą nie wahali się grabić i bezcere- monialnie obmacywać uzdrowiciela, spojrzało na kobietę z nagłym oburzeniem, jakby jej czyn był gorszy od wszystkiego, co dotąd zrobili. Ścisnęła wyrwany kawałek w dłoni, rozglądając się wokół bez lęku. „Tak, zrobiłam to — mówiły jej oczy. — A wy co? Jesteście lepsi?”. I wtedy jej oczy napotkały spojrzenie młodego uzdrowiciela... Przeczuwając, że jej gest będzie prawdziwym początkiem długiego i pełnego cierpienia końca, Wiwan nie mając już sił na nic innego, z twarzą mokrą od potu spoglądał na nią, pragnąc by jego spojrzenie potrafiło przekazać tej kobiecie wszystko   6  to, co właśnie czuł. Zrozumiała, co zrobiła mu tym gestem aż za dobrze. W obronnym geście przytuliła do siebie strzęp koszuli, jakby chciała powiedzieć: „Nie chciałam nic złego”. Ale wiedziała. Teraz on umrze… Tym gestem przyczyniła się do jego zguby. Po twarzy Wiwana spłynęła łza. Jego spojrzenie stało się dla niej nie do zniesienia. Ktoś, korzystając z jej rozterki, wyrwał z jej dłoni strzęp koszuli. Jęknęła w cichym proteście, wciąż wstrząśnięta i oszołomiona rozmiarami swego czynu. Nawet nie pomyślała, by się bronić. Chwilę potem tłum rzucił się na Wiwana. Ludzie szarpali go niczym wściekłe wilki. Rozdzierali ubranie z pomocą rąk i noży. Wyrywali włosy. Zaczął krzyczeć w strasznej męce, raniony zewsząd od paznokci i niekontrolowanych, chaotycznych cięć nożem. Jego krew wprawiła ludzi w szał. Zepchnięto kobietę na ziemię, gdzie została dosłownie stratowana wraz z kilkoma innymi ludźmi i wkrótce skonała. Zlizywano sobie jego krew z palców i sięgano po więcej, jakby nagle stał się bochenkiem chleba, z którego można wydłubywać ciasto. Gryziono. Łańcuszek krzyżyka pękł pod naporem, lecz ludziom nie udało się zabrać go z zaciśniętej pięści uzdrowiciela. Krzyczał, póki miał dość sił i powietrza. Potem świat w chaosie i bólu zaczął wirować, a tłum wokół wrzeszczał lub zlewał się w jeden, niekończący się huk. Tracił siły. „Już dość” — chciał błagać, ale nawet nie wiedział, czy chociaż otworzył usta. Oczy zalewała mu czerwień. Czuł, że wewnątrz zbiera się w nim jakaś bezdenna otchłań, przeraźliwa rozpacz rozdzierająca duszę i serce, której nie był w stanie znieść. Nagle, pośród strasznego cierpienia, chcąc przerwać tę męczarnię, zaczerpnął tchu niczym tonący w ostatnim porywie rozpaczy i woli przeżycia… W następnej chwili serca najbliższych dziesięciu osób stanęły... Po chwili zaczęli sinieć, jakby nagle, z wielką siłą zostali odcięci od powietrza. W piersiach poczuli ucisk. Potem, jeden po drugim zaczęli umierać… Wiwan osunął się bezwładnie na ziemię, nietrzymany w tej chwili przez nikogo. Zewsząd, prócz bólu, otaczały go odczucia umierających i żywych. Strach, ból, bezradność nie były już tylko jego. Przerażenie, świadomość rychłej śmierci, zaskoczenie. Ich cierpienia dosłownie wdzierały się w jego umysł.   7  Gwałciły jego duszę. Straszny, rozdzierający krzyk wyrwałby się być może z jego piersi, gdyby wciąż miał na tyle sił, by krzyczeć. Zapadła ogłuszająca cisza. Tłum sparaliżował lęk. Pośród trupów i konających, zakrwawiony, śmiertelnie ranny uzdrowiciel leżał na oczach żyjących, którzy stali się nagle świadkami rzeczy przekraczających ich zdolność pojmowania. Oto człowiek, traktowany niemal jak wcielenie bogów za sprawą swego daru, dotąd słynący z przywracania życia konającym, objawił nową moc, która sparaliżowała ich przytępione umysły pierwotnym strachem. Zabił tych, którzy podnieśli na niego rękę! I z początku tłum stał w trwodze przed następną karą, gotów rzucić się do ucieczki. Lecz potem nic się już nie zdarzyło. Uzdrowiciel leżał wśród trupów, wykrwawiając się na ich oczach. Nie był więc groźny. Zrozumienie tego nie zajęło im zbyt wiele czasu. Umierał. Zobaczył, jak strach w ich oczach zaczyna ustępować zwierzęcej zachłanności i wściekłości, nim udręczenie jednak zwyciężyło i litościwie odbierając mu przytomność. Otoczyli go kręgiem powoli, nieco bojaźliwie, lecz z wyraźnym zamiarem — jak horda wilków. Pozbawieni człowieczeństwa przez czyn, jakiego już się dopuścili, splamieni jego krwią i gotowi mordować. Pierwsza wystąpiła kobieta. W obszarpanej sukni i niemal bez zębów, zamierzyła się do ciosu nożem o tępym ostrzu. Wtedy nagle przeszyła ją strzała, trafiając w szyję. Jej okropna śmierć całkowicie zaskoczyła pozostałych. W ich myślach zapanował totalny chaos. Zaraz potem inne strzały dosięgły swych celów...     8 
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Uzdrowiciel. Cienie przeszłości
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: