Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00379 005747 11249518 na godz. na dobę w sumie
Varia Mediaevalia. Studia nad średniowieczem w 1050. rocznicę Chrztu Polski - ebook/pdf
Varia Mediaevalia. Studia nad średniowieczem w 1050. rocznicę Chrztu Polski - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron: 256
Wydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3808-8326-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> historia, militaria, wojskowość >> polska
Porównaj ceny (książka, ebook (-19%), audiobook).

Książka jest zbiorem tekstów prezentujących szeroki wachlarz zagadnień dotyczących historii średniowiecznej Polski i Europy. W czterech działach – na wybranych, konkretnych przykładach – podjęto tematykę dotyczącą monarchów i ich rodzin, społeczeństwa i jego poczynań, sztuki, architektury i artefaktów życia codziennego, jak również światopoglądu ludzi wieków, średnich. Tak różnorodne problemy badawcze zaciekawią wszystkich, którzy interesują się historią średniowiecza, w tym heraldyką, genealogią, archeologią czy historią sztuki.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Kirił Marinow – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filozoficzno-Historyczny Katedra Historii Bizancjum, 90-219 Łódź, ul. Kamińskiego 27a Kamil Szadkowski, Katarzyna Węgrzyńska – Uniwersytet Łódzki Wydział Filozoficzno-Historyczny, Instytut Historii, 90-219 Łódź, ul. Kamińskiego 27a RECENZENT Marcin Böhm REDAKTOR INICJUJĄCY Iwona Gos REDAKTOR WYDAWNICTWA UŁ Joanna Balcerak SKŁAD I ŁAMANIE AGENT PR PROJEKT OKŁADKI Katarzyna Turkowska Zdjęcie wykorzystane na okładce: Cerkiew św. Jana Teologa w Kaneo, Ochryda, Macedonia – fot. ze zbiorów prywatnych Katarzyny Węgrzyńskiej © Copyright by Authors, Łódź 2016 © Copyright for this edition by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2016 Wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Wydanie I. W.07632.16.0.K Ark. wyd. 13,0; ark. druk. 16,0 ISBN 978-83-8088-325-3 e-ISBN 978-83-8088-326-0 Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego tel. (42) 665 58 63 90-131 Łódź, ul. Lindleya 8 www.wydawnictwo.uni.lodz.pl e-mail: ksiegarnia@uni.lodz.pl Spis treści Wstęp Część I. Monarchowie i ich familie Marek Stefański – Wojownik, polityk… i ojciec. Kilka słów o potom- stwie Bolesława Chrobrego Robert Stasiak – Aleksy I Komnen kontra Zachód, czyli o relacjach bizantyńsko-łacińskich w początkach ruchu krucjatowego w świetle Aleksjady Kamil Szadkowski – Kazimirus, Dei gracia rex Poloniae etc. Rozwa- żania o wielkości ostatniego Piasta na polskim tronie Karolina Sztachańska – Kodeks Gertrudy, przypadkowa autobiogra- fia księżnej? Część II. O społeczeństwie i jego poczynaniach Łukasz Ćwikła – Rozsiedlenie rodu Prusów w ziemi łęczyckiej w śre- dniowieczu Justyna Dworniak – Zdrowie bez pomocy lekarza, czyli medycyna i wiara pośród angielskich bogatych i biednych w okresie średnio- wiecza Przemysław Kaleta – Średniowieczne rycerstwo wielkopolskie do roku 1370 na przykładzie wybranych rodów Kamil Kosztowny – Buntownicy czy reformatorzy? Z badań nad kon- federacją Maćka Borkowica Jakub Parol – Działalność Mikołaja z Kutna na Mazowszu w począt- kach jego kariery politycznej Mikołaj Wojciechowski – Charakter działalności gospodarczej Ży- dów w średniowiecznej Polsce 7 11 23 33 49 61 69 81 89 101 109 5 Spis treści Część III. Sztuka, architektura i artefakty codzienności Anna Czajka – Fantazja czy rzeczywistość? Średniowieczny strój kata w wyobraźni Jana Matejki Marcel Knyżewski – O sposobach wznoszenia zamków krzyżackich na przykładzie warowni w Działdowie Karol Łukomiak – Zamykanie pomieszczeń w późnośredniowiecz- nych siedzibach mieszkalno-obronnych na podstawie źródeł arche- ologicznych Marcin Młynarczyk – W obliczu rzeczy ostatecznych. Nowotesta- mentowa parabola o pannach mądrych i pannach głupich (Mt 25, 1–13) jako motyw w ikonografii średniowiecznej Jadwiga Olbrot – Późnośredniowieczne i wczesnonowożytne kafle z przedstawieniami o tematyce bożonarodzeniowej Sebastian Siembora – Późnośredniowieczne importowane czarki typu Maigelein z terenu ziem polskich Szymon Swoboda – Średniowieczne relikty kultu św. Kingi. Historia i aranżacja kaplicy św. Kingi przy kościele klasztornym sióstr klary- sek w Starym Sączu Gabriela Zbirohowska-Kościa – Niedawno odkryte piętnastowieczne freski w kościele parafialnym pod wezwaniem Bożego Ciała w Prę- gowie k. Gdańska 123 133 141 155 173 183 193 209 Część IV. W świecie wiary i wyobraźni Marta Nowaczyk – Średniowieczne wierzenia – nieczysta siła w kul- turze Słowian Ewa Paczkowska – Magia, czarownice, prześladowania – prawda czy średniowieczny mit? Maciej Stawiski – Eudajmonizm w twórczości Mistrza Eckharta 227 235 245 Noty o Autorach 255 6 Wstęp „Finis coronat opus”. Po wielu trudach i długim czasie, jaki upłynął od roz- poczęcia gromadzenia artykułów, możemy oddać w Państwa ręce efekt na- szej pracy. Średniowiecze, stanowiące wspólny mianownik wszystkich pu- blikowanych tekstów, jest niezwykłą i tajemniczą epoką. Jak przyjmuje się w klasycznej historiografii, trwało około tysiąca lat. Jeśli weźmiemy jednak pod uwagę słowa słynnego francuskiego historyka, Jacques’a Le Goffa, cezu- rę przesuniemy aż do połowy XX w., co daje bez mała kolejne pięć stuleci. Już sam czas trwania epoki sygnalizuje jej niezwykłą różnorodność, która pasjonuje (nie tylko młodych) badaczy. Książka Varia Mediaevalia składa się z dwudziestu jeden artykułów, pogrupowanych w czterech blokach tematycznych ‒ Monarchowie i ich fa- milie; O społeczeństwie i jego poczynaniach; Sztuka, architektura i artefakty codzienności oraz W świecie wiary i wyobraźni. Podział ten pozwolił na upo- rządkowanie różnorodnych tekstów w sposób problemowy. Każdy z nich został opatrzony bibliografią, wskazującą wybrane przez autorów pozycje dotyczące poruszanych zagadnień. Istotnym walorem niniejszej publikacji jest różnorodność środowisk aka- demickich, z których wywodzą się autorzy artykułów, przedstawiający cały wachlarz poglądów oraz perspektyw badawczych. Teksty te zostały stwo- rzone przez osoby, które dopiero rozpoczynają karierę naukową. Rozwija- ją w ten sposób swoją pasję, realizują potrzebę przelania na papier rozwa- żań, spostrzeżeń, analiz wydarzeń historycznych oraz przekazania innym efektów dotychczasowej pracy. Są to doktoranci i studenci, reprezentujący różne dziedziny nauk humanistycznych (takie jak archeologia, filozofia, hi- storia, historia sztuki etc.), którzy patrzą na tę epokę nieraz w całkowicie różny sposób, wykorzystując odmienną metodologię, a także inne źródła. Daje nam to niezwykłą mozaikę artykułów, które łączy jedno ‒ średniowie- cze właśnie. Mamy nadzieję, że publikacja Varia Mediaevalia nie tylko bę- dzie zdobiła półki jej autorów, lecz także sięgną po nią osoby zainteresowane 7 historią średniowiecza. Być może stanie się natchnieniem dla młodych ba- daczy, którzy chcieliby zacząć się dzielić swoimi dokonaniami, związanymi z badaniem przeszłości. Wyjątkowość roku 2016, w którym obchodziliśmy tysiąc pięćdziesiątą rocznicę przyjęcia przez księcia Mieszka I i jego dwór chrztu, w symbolicz- ny sposób oznaczało przyjęcie chrztu przez całą Polskę. Na temat wydarzeń sprzed ponad tysiąca lat nie mamy dokładnych, jednoznacznych źródeł, dlatego te odległe czasy są osnute nimbem tajemniczości, który próbuje się zastąpić nierzadko wydumanymi i niczym niepodpartymi hipotezami. Hi- perbolizacja, idealizacja okoliczności oraz samego przebiegu uroczystości chrztu jest naturalnym zjawiskiem występującym w narodzie, który próbuje nadać mu rangę być może przewyższającą tę, którą miał w rzeczywistości. Niezależnie jednak od tego, chrzest Polski w 966 r. stał się kamieniem mi- lowym w dziejach naszej Ojczyzny. Zadaniem badaczy przeszłości jest za- chowanie w pamięci i przekazywanie wiedzy o tych wydarzeniach, a także dociekanie prawdy, pozwalające rozpraszać mroki dziejów w poszukiwaniu nieznanego. Niech więc jubileusz przyjęcia przez Polskę chrztu przyczyni się do szerzenia wiedzy historycznej, bez względu na to, czy wydarzenie to rzeczywiście nastąpiło dokładnie tysiąc pięćdziesiąt lat temu, czy wyglądało tak, jak w opisach oraz czy istotnie kierowano się przedstawianymi w pi- śmiennictwie pobudkami. Dziękujemy wszystkim Autorom, którzy przysłali swoje artykuły. Po- dziękowania należą się także członkom Studenckiego Koła Naukowego Mediewistów Uniwersytetu Łódzkiego za zorganizowanie konferencji, sta- nowiącej miejsce spotkań i platformę wymiany myśli dla młodych badaczy zainteresowanych średniowieczem. Serdecznie dziękujemy wszystkim, któ- rzy przyczynili się do powstania tej książki. Niemały to zaszczyt pracować nad Varia Mediaevalia – publikacją, która, mamy nadzieję, okaże się intere- sującą lekturą. Redaktorzy 8 Wstęp Część I Monarchowie i ich familie Marek Stefański Wojownik, polityk... i ojciec. Kilka słów o potomstwie Bolesława Chrobrego Bolesław Chrobry, syn pierwszego historycznego polskiego władcy Miesz- ka I i czeskiej księżniczki Dobrawy, zapisał się na stałe na kartach historii naszego kraju. Wiele atramentu przelano nad jego życiem i dokonaniami, zajmowano się m.in. zjazdem gnieźnieńskim z roku 1000, jego rządami w Czechach, a także kwestią koronacji królewskiej. Rzadziej jednak w dys- kursie jest obecny wątek jego potomstwa. O ile o losach jego synów mówi się częściej i powstają osobne ich biografie (Bezprym1, Mieszko II2), o tyle mniej można przeczytać o córkach Bolesława. Nie sposób w tak krótkim tekście podjąć i omówić wszystkie wątki dotyczące potomstwa Chrobrego, a nawet należycie je streścić. Niemniej chciałbym poświęcić każdemu z dzieci Bole- sława kilka zdań i zaakcentować najciekawsze lub najbardziej kontrowersyj- ne wydarzenia z ich życia. Pierwszy polski król był żonaty czterokrotnie. O związkach tych wspo- mina Thietmar: Poślubił córkę margrabiego Rykdaga, którą następnie odprawił. Z kolei pojął za żonę Węgierkę, z którą miał syna Bezpryma, lecz i tę również przepędził. Trze- cią [żoną] była Emnilda, córka czcigodnego księcia Dobromira, która ‒ Chry- stusowi wierna ‒ niestateczny umysł swojego męża ku dobremu zawsze kiero- wała i nie ustawała w zabiegach, by przez wielką szczodrobliwość w jałmużnach i umartwienia odpokutować za grzechy ich obojga. Urodziła ona dwóch synów: jednego Mieszka i drugiego, którego ojciec nazwał imieniem swojego ukocha- nego władcy, ponadto trzy córki, z których jedna jest ksienią, druga żoną grafa Hermana, trzecia zaś małżonką syna księcia Włodzimierza [...]3. 1 2 3 B. Śliwiński, Bezprym, pierworodny syn pierwszego króla Polski (986 – zima/wio- sna 1032), Kraków 2014. G. Labuda, Mieszko II król Polski (1025–1034). Czasy przełomu w dziejach państwa polskiego, Poznań 2008. Kronika Thietmara, tłum., wstęp i przypisy M. Z. Jedlicki, Kraków 2005, ks. IV, r. 58, s. 84. 11 W innym miejscu zaś ten sam autor pisze: Cztery dni potem przybyła do Cziczani córka margrabiego Ekkeharda Oda, o którą starał się od dawna Bolesław i po którą wysłał teraz swego syna Ottona4. Z kolei pierwszy polski kronikarz, Anonim zwany Gallem, zdaje się nie znać tych mariaży Bolesława, „obdarza” go bowiem jedną wybranką serca, o której czytamy co następuje: Nieraz bowiem żona jego, królowa, kobieta mądra i roztropna, wielu wyda- nych na śmierć za przestępstwo wyrwała z rąk pachołków, ocaliła od bezpo- średniego niebezpieczeństwa śmierci i w więzieniu, pod strażą zachowywała ich miłosiernie przy życiu, niekiedy bez wiedzy króla, a kiedy indziej za jego milczącą zgodą5. Możliwe, że słowa te dotyczą trzeciej żony króla, Emnildy6, z którą prze- żył prawie 30 lat. Najstarszym z synów Bolesława Chrobrego był Bezprym, którego matką była bezimienna Węgierka7. Jej filiacja pozostaje tajemnicą, jednak można z dużą dozą prawdopodobieństwa odrzucić pogląd, że była ona córką księcia węgierskiego Gejzy. Thietmar wspomina tylko jej pochodzenie, nie dodaje, że była to latorośl władcy Węgier, choć znał jego imię, a pisząc o pozosta- łych żonach Bolesława, miał zwyczaj odnotowywania, z jakiej rodziny się wywodziły. Z tego można wysnuć wniosek, że matką Bezpryma była córka jednego z przedstawicieli dynastii Arpadów, którego Thietmar po prostu nie znał8. Niewykluczone, że małżeństwo to miało tylko przypieczętować sojusz Ibidem, ks. VIII, r. 1, s. 217. Gall Anonim, Kronika polska, przekład R. Grodecki, wstęp i oprac. M. Plezia, Wro- cław 2003, ks. I, r. 13, s. 32. Źródło współczesne Chrobremu, czyli Kronika Thietmara, mówi, jak już wspomnia- no, o czterech ożenkach Bolesława. Być może Anonim zw. Gallem, piszący swoje dzieło wiek później, na dworze Bolesława Krzywoustego, połączył te informacje i „stworzył” jedną kobietę, z którą władca dzielił małżeńskie łoże przez długi czas. Bezprymowi poświęcam w tym tekście nieco więcej miejsca, ponieważ, moim zda- niem, jest to postać o wiele mniej znana i słabiej obecna w społecznej świadomości niż jego przyrodni brat, Mieszko II. Nie będę również rozwijał życiorysu następcy Chrobrego, zgodnie z zasadą sformułowaną na początku artykułu. G. Györffy, Święty Stefan I, król Węgier i jego dzieło, tłum. T. Kapturkiewicz, Warsza- wa 2003, s. 110. 4 5 6 7 8 12 Marek Stefański Gejzy i Mieszka I9. Związek ten przypuszczalnie trwał między 985 a 987 r.10, natomiast Bezprym urodził się w 986 lub 987 r.11 Polski władca odesłał swoją wybrankę na Węgry, pozostawiając przy swym boku ich wspólnego syna. Postępowanie Bolesława wobec małego Bezpryma jest zrozumiałe. Jeśli pierworodny opuściłby władztwo ojca wraz z matką, mógłby w przyszłości stać się zagrożeniem dla innego syna Chro- brego, który zasiadłby na tronie. Nie miał on również pewności, czy wśród jego potomstwa pojawi się kolejny przedstawiciel płci męskiej12. Wkrótce Bolesław ponownie zawarł związek małżeński, tym razem z Emnildą, córką Dobromira13. Ich pożycie układało się raczej poprawnie, bowiem trwało aż do jej śmierci przypadającej w roku 1016 lub 1017, a para doczekała się co najmniej pięciorga dzieci (3 córki i 2 synów)14. Jednym z ich potomków był urodzony w 990 r. Mieszko, późniejszy następca ojca na tro- nie i drugi z kolei król Polski. Stał się on ulubieńcem rodzica, który zadbał m.in. o odpowiedni (do tej pory nieosiągalny dla Chrobrego i Mieszka I) ożenek, oddał mu w zarząd Kraków, a także powierzał mu dowodzenie czę- ścią swoich sił podczas walk z Henrykiem II w 1013 r.15 Bezprym zaś został przez Bolesława przeznaczony do stanu duchownego. W opinii wielu uczonych16 do niego bowiem odnosi się fragment z Żywotu św. Romualda, który około roku 1040 został spisany przez Piotra Damianie- go. Wzmiankowany jest tam, bez podania imienia, syn króla słowiańskiego Bolesława, który przybył do Perfum pod Rawenną, do wspólnoty św. Romu- alda. Miał on złożyć w darze świętemu konia i zostać obleczony w habit17. Takie postępowanie wobec hipotetycznego dziedzica nie było na porządku dziennym. W odesłaniu Bezpryma do Włoch, czyli daleko poza granice oj- cowizny, można dopatrywać się wpływu jego macochy, Emnildy, chcącej Ibidem. 9 10 O. Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 2005, s. 118. 11 Ibidem; tak samo przyjmuje K. Jasiński, Rodowód pierwszych Piastów, Poznań 2004, s. 107. Szerzej o pochodzeniu matki Bezpryma np. B. Śliwiński, Bezprym..., s. 35–57. S. Syty, Mieszko II czy Bezprym mnichem u św. Romualda?, [w:] Nihil superfluum esse. Prace z dziejów średniowiecza ofiarowane Profesor Jadwidze Krzyżaniakowej, red. J. Strzelczyk, J. Dobosz, Poznań 2000, s. 105. S. Zakrzewski, Bolesław Chrobry Wielki, Kraków 2006 (na podstawie wydania z roku 1925, Lwów–Warszawa–Kraków), s. 74. 12 13 14 J. Strzelczyk, Bolesław Chrobry, Poznań 2003, s. 247–249. 15 Ibidem, s. 251. 16 Przykładowo: K. Jasiński, Rodowód..., s. 107; J. Strzelczyk, Bolesław..., s. 250. 17 S. Syty, Mieszko II czy Bezprym..., s. 101. 13 Wojownik, polityk... i ojciec. Kilka słów o potomstwie Bolesława Chrobrego rzekomo ułatwić drogę do tronu własnemu dziecku. Postępowaniu księżnej przeczą jednak zapiski kronikarskie, co nie zmienia faktu, że zupełnie takiej możliwości odrzucić nie można18. Bezprym wrócił do kraju po śmierci ojca19, wystąpił przeciwko przyrodniemu bratu (1031 r.), zmuszając go do uciecz- ki. Opanował ojcowiznę, zrezygnował z tytułu królewskiego, odsyłając in- sygnia koronacyjne Konradowi II do Rzeszy. Został zamordowany w roku następnym. Nie wiadomo ani czy był żonaty, ani czy posiadał potomstwo. Nieznane jest również miejsce jego pochówku20. Pewną kontrowersją, dotyczącą zarówno Mieszka II, jak i Bezpryma, jest kwestia kastracji opisanej przez Anonima zw. Gallem, którą odniósł do Mieszka II. Dziejopis przedstawił to wydarzenie w sposób następujący: Skoro tedy wielki Bolesław zeszedł z tego świata, tron objął syn jego Miesz- ko II, który już za życia ojca pojął za żonę siostrę cesarza Ottona III, z której spłodził Kazimierza, to jest Karola, odnowiciela Polski. Ten zaś Mieszko był zacnym rycerzem, wiele też dokonał dzieł rycerskich, których wyliczanie za długo by trwało. On też stał się przedmiotem nienawiści dla wszystkich sąsia- dów, a to skutkiem zawiści, jaką żywili dla jego ojca; lecz nie odznaczał się już tak jak ojciec ani zaletami żywota, ani obyczajów ani też bogactwami. Opo- wiadają też, że Czesi schwytali [go] zdradziecko na wiecu i rzemieniami skrę- powali tak, że nie mógł już płodzić [potomstwa], za to, że król Bolesław, jego ojciec podobną im wyrządził krzywdę, oślepiwszy ich księcia, a swego wuja. Mieszko tedy powrócił wprawdzie z niewoli, lecz żony więcej nie zaznał. Lecz zamilczmy o Mieszku, a przejdźmy do Kazimierza, odnowiciela Polski21. Tradycyjnie przekaz ten wiąże się z jego sytuacją z roku 1031 i ucieczką polskiego władcy do Czech, bowiem nie da się go czytać w kontekście czasów wcześniejszych, kiedy Mieszko w roku 1014 znalazł się w czeskiej niewoli22, 18 J. Strzelczyk, Bolesław..., s. 251. 19 K. Jasiński, Rodowód..., s. 107. 20 Ibidem. Nie rozwijam tu wątków dotyczących walk Bezpryma z Mieszkiem, gdyż nie jest to zasadniczy temat artykułu. Czytelnik zainteresowany tymi wydarze- niami może sięgnąć np. po wzmiankowane biografie Bezpryma i Mieszka II, gdzie znajdzie również odnośniki do pozostałej literatury. 21 Gall Anonim, Kronika..., ks. I, r. 17, s. 39–40. 22 Bolesław próbował w 1014 r. montować koalicję słowiańską przeciwko Henryko- wi II. Chcąc porozumienia z Ołdrzychem (Udalrykiem), polski władca wysłał na dwór praski Mieszka II z propozycją układu pokojowego i wspólnego przeciw- stawiania się wrogom, szczególnie zaś cesarzowi. Ostatecznie jednak Ołdrzych 14 Marek Stefański a w 1016 r. urodził mu się syn Kazimierz23. Jednak nie do końca można mieć pewność, że chodzi tu o Mieszka. Warto przytoczyć kilka argumentów, któ- re przeczą tej tradycji. Przede wszystkim sam autor kroniki nie był pewien, czy to, co zapisuje jest wiarygodne, co sam podkreślał, używając zwrotu opowiadają też24. Źró- dłem tej opowieści mogły być ustne przekazy lub zwykłe plotki. Ponadto kastracja była aktem hańbiącym, więc raczej należało ją ukryć, a nie eks- ponować, tym bardziej, że o Mieszku nie podaje autor Kroniki zbyt wielu innych informacji25. Również nieścisłością dziejopisa jest podanie Bolesława III Rudego jako wuja Chrobrego, choć ten był jego bratem ciotecznym. Wiadomo przecież, że w 1003 r. oślepiono właśnie Bolesława III. Matka Bolesława Chrobrego, Dobrawa, była córką Bolesława I Srogiego i siostrą Bolesława II Pobożnego, który był ojcem Bolesława III Rudego26. Warto zwrócić uwagę również na to, że według Galla zemsta na Mieszku II za oślepienie Bolesława III miałaby miejsce po około 30 latach. Jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę wspomnia- ny przeze mnie wcześniej pobyt Mieszka w 1014 r. w czeskiej niewoli i spło- dzenie potomka w 1016 r. (sic!)27. Również przy wzmiance o Rychezie (dla Galla była ona bezimienna) kro- nikarz nie ustrzegł się błędów. Nie była ona przecież córką cesarza, lecz pa- latyna reńskiego i córki cesarza Ottona II28. Informatorzy Galla winili Mieszka za upadek kraju. Jeśli zaś nie był w stanie dorównać ojcu jako polityk, to również i w życiu prywatnym było podobnie. Z tego powodu do czasów Mieszka przylgnęła opowieść o krót- ko panującym kastracie. Co ciekawe, o kastracji nie wspominają ani Mistrz Wincenty ani Kronika Wielkopolska29. uwięził Mieszka, bowiem został uprzedzony o grożącym podstępie. Zaatakował więc Mieszkowy orszak, część jego towarzyszy zabił, a część zamknął razem z nim; M. Matla-Kozłowska, Pierwsi Przemyślidzi i ich państwo (od X do połowy XI wieku). Ekspansja terytorialna i jej polityczne uwarunkowania, Poznań 2008, s. 411–412. 23 K. Jasiński, Rodowód..., s. 130. 24 P. Wiszewski, Domus Bolezlai. W poszukiwaniu tradycji dynastycznej Piastów (do około 1138 r.), Wrocław 2008, s. 234. 25 B. Śliwiński, Bezprym..., s. 126–127. 26 Ibidem, s. 127. 27 Ibidem. 28 Ibidem. 29 Ibidem, s. 131. Zainteresowanych bliżej nową hipotezą badawczą B. Śliwińskiego zachęcam do szczegółowego zapoznania się z jego publikacją. 15 Wojownik, polityk... i ojciec. Kilka słów o potomstwie Bolesława Chrobrego
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Varia Mediaevalia. Studia nad średniowieczem w 1050. rocznicę Chrztu Polski
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: