Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00196 004210 14994357 na godz. na dobę w sumie
W dobrej wierze - ebook/pdf
W dobrej wierze - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3785-9440-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe >> nowele
Porównaj ceny (książka, ebook (-32%), audiobook).
„W dobrej wierze” to powieść obyczajowa. Akcja toczy się we współczesnym świecie i dotyka aktualnych problemów społecznych. Bohaterowie – ludzie dobrze sytuowani, cieszący się powszechnym poważaniem, spełnieni rodzinnie i zawodowo – kierują się w życiu zasadami religii katolickiej. Dzięki temu wszystko wydaje im się proste. Do czasu, gdy los wystawia ich na próbę. Nieoczekiwanie przychodzi im się zmierzyć z problemem homoseksualizmu i aborcji, do tej pory rozważanymi wyłącznie teoretycznie. Pojawiają się pytania dotyczące wierności małżeńskiej i konieczność stawienia czoła chorobie alkoholowej. Dylematy moralne zmuszają bohaterów do weryfikacji poglądów, wcześniej uznawanych za oczywiste i niepodważalne. Okazuje się, że nic nie jest tak proste, jak mogłoby się wydawać, kiedy spotyka człowieka osobiście.

Małgorzata Zając
Absolwentka Pedagogiki na Uniwersytecie Śląskim. Miłośniczka literatury. Odkąd pamięta czytała wszystko, co wpadło jej w ręce. Od najmłodszych lat również pisała. Początkowo traktowała to jak hobby, z czasem jednak zrozumiała, że pisarstwo jest jej największą pasją. Myśl ta przyszła równocześnie z pomysłem na pierwszą powieść, którą niniejszym oddaje w ręce Czytelników. Marzy, by z pisania zrobić sposób na życie.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

MAŁGORZATA ZAJĄC W dobrej wierze © Copyright by Małgorzata Zając e-bookowo Projekt okładki: Daniel Jaros Korekta: Patrycja Żurek ISBN druk 978-83-7859-429-1 ISBN e-book 978-83-7859-440-6 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2014 Tę książkę dedykuję moim dzieciom – Hani i Jasiowi – które jeszcze są zbyt małe, by to zrozumieć, ale które kiedyś przecież dorosną, by iść przez życie własną drogą. Pamiętajcie, że niezależnie od tego, jak potoczą się Wasze losy, rodzice będą zawsze po Waszej stronie. Bardzo Was kocham! Mama Część pierwsza Rodzina jak z obrazka (lata 2004–2005) 5 Rozdział pierwszy Lá Fhéile Pádraig. Dzień Świętego Patryka. Patrick oderwał wzrok od wizerunku imiennika i powiódł nim po sali. Zabawa trwała w najlepsze. 17 marca był dniem wolnym od pracy, wszyscy więc byli w wyśmienitych humorach. Po tradycyjnej mszy i paradzie, w której uczestniczyły całe ro- dziny, wieczorem, jak zwykle, mieszkańcy Carraroe zebra- li się w pubie. Przyszli, by bawić się razem przy wypełnionej po brzegi szklaneczce whiskey, oddając hołd patronowi Irlan- dii. Większość gości ubrana była na zielono. Stroje nielicznych, którzy przełamywali tę konwencję, miały przynajmniej akcent w kolorze narodowym – symbolizującym koniczynę, za pomocą której przed wiekami święty Patryk tłumaczył pierwszym irlandz- kim chrześcijanom dogmat o jedności Trójcy Świętej. Panowała radosna atmosfera. Przy stolikach nie było wolnych miejsc. Lu- dzie wznosili tradycyjne toasty, rozmawiali, raz po raz wybucha- jąc gromkim śmiechem i podrygiwali w takt irlandzkiej muzyki. Ci, którzy nie siedzieli, tańczyli na specjalnie przygotowanym z tej okazji parkiecie pośrodku sali. Niewielki podest w rogu pomieszczenia spełniał rolę prowizo- rycznej sceny dla przygrywających tego dnia muzyków. Stamtąd właśnie Patrick zeskoczył przed kilkoma minutami, by „przepłu- kać gardło”, oddając prym starym znajomym, którzy ochoczo wy- konywali kolejne utwory. Słychać było dudy, skrzypce, flet, gitarę i głuchy dźwięk bębnów, co razem tworzyło niepowtarzalny klimat charakterystyczny dla tych stron. 6 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze Patrick zanurzył usta w szklaneczce whiskey, uśmiechając się sam do siebie. Na pierwszym planie jeden z jego dawnych sąsia- dów dawał popis stepowania. Wystukiwał obcasami rytm w posta- wie dumnie wyprostowanej, z rękami tradycyjnie splecionymi na plecach. Po jego prawej stronie, zarumieniona z emocji i radośnie roześmiana, naśladowała go Marie. Nie było dla niej sekwencji kroków nie do powtórzenia, choć każda kolejna zdawała się być trudniejsza od poprzedniej. Stepujący mężczyzna nie mógł wyjść z podziwu, Patrick nie był jednak ani odrobinę zaskoczony. Taniec zawsze był pasją Marie i zajmował w jej życiu szczególne miejsce. Dopóki następujące po sobie w krótkich odstępach czasu kolejne ciąże nie zmusiły jej do ograniczenia aktywności w tym zakresie, tańczyła niemal bez przerwy. Spędzała na parkiecie wiele godzin dziennie – z łatwością osiągała coraz wyższe poziomy umiejętno- ści i uczestniczyła w wielu krajowych konkursach, będąc dumą Szkoły Tańca, którą reprezentowała. Dziś zostały z tamtych czasów tylko wspomnienia, jednak Marie nigdy do końca nie zrezygnowa- ła ze swej pasji. Można ją było czasem przyłapać, jak tworzy sama dla siebie układy choreograficzne i trenuje je z uporem, mimo iż nigdzie ich potem nie wykorzystywała. Nierzadko dawała sponta- niczny pokaz umiejętności tanecznych na koncertach, pozwalając się ponieść muzyce. Kilka lat temu podjęła współpracę ze Szkołą Tańca w Carlingford, gdzie – teraz już jako wykwalifikowana in- struktorka – prowadziła dwa razy w tygodniu zajęcia dla najmłod- szych. Patrick sam ją do tego namówił. Nie mógł pozwolić, by ta- lent żony został zmarnowany. Wiedział, że Marie kocha taniec. Bez niego trudno byłoby jej żyć. Musiała realizować się na tym polu, by być w pełni szczęśliwą. A on chciał, żeby była szczęśliwa. Utwór dobiegł końca i Marie zeskoczyła ze sceny, kierując się w stronę baru. Zamieniła kilka słów z Rachel polerującą szkliwo i obie wybuchnęły śmiechem. Patrick obserwował je przez chwi- lę. Żona i siostra zawsze miały ze sobą dobry kontakt, mimo że dzieliła je duża różnica wieku. Marie była osiem lat młodsza od Patricka, a Rachel siedem lat od niego starsza. Kiedy się poznały, jedna była jeszcze dzieckiem, a druga dawno rozpoczęła dorosłe 7 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze życie. Zaprzyjaźniły się jednak bardzo szybko – na długo przed- tem, zanim stało się jasne, że zostaną rodziną. Od Rachel emano- wało ciepło, do którego Marie lgnęła, pozbawiona w dzieciństwie miłości najbliższych. Zawsze otwarte ramiona, opiekuńczość i bu- dujący optymizm Rachel przyciągały jak magnes. Patrick wiedział o tym, bo sam niejednokrotnie znajdował u niej ukojenie. Kiedy stracili matkę, miał 4 lata. Siostra w naturalny sposób zastąpiła jej miejsce w jego życiu. Układała go do snu, ocierała łzy, gotowała ulubione potrawy i szyła ubrania. Udzielała mu rad i mobilizowała do pracy nad sobą. Pomagała, gdy miał problemy i była dumna, gdy osiągał sukcesy. Zamartwiała się o niego i w niego wierzyła. Karciła i wybaczała, śmiała się z nim i płakała, a przy tym myślała o nim zawsze lepiej, niż, w swoim mniemaniu, na to zasługiwał. Wcześnie przyszło jej wziąć na siebie rolę kobiety i matkowanie innym weszło jej w krew. Nic dziwnego, że historia Marie tak ją po- ruszyła, a ta wyczuła w niej swojego anioła. Dziś łączyła je zupełnie inna, dojrzała kobieca przyjaźń, jednak wspomnienie dawnych lat na pewno w nich ciągle żyło. I choć widywały się bardzo rzadko, kiedy się na nie patrzyło, nie można było mieć wątpliwości, że są ze sobą bardzo blisko. W odpowiedzi na głośne prośby rozbawionych gości muzycy zaczęli grać kolejny skoczny utwór. Ludzie ochoczo poderwali się do tańca, a siedzący przy stolikach biesiadnicy śpiewali razem z wokalistą, którego gromki głos potoczył się po sali. Patrick ko- jarzył większość twarzy zgromadzonych w pubie osób. Wychował się w tej okolicy. Dom, w którym dorastał, należał dziś do jego sio- stry. Ci, którzy mieszkali w pobliżu w czasach jego dzieciństwa, podobnie jak Rachel, założyli własne rodziny, nie wyprowadzili się jednak daleko. Wioska, przez miejscową ludność zwana Cheathrú Rua, słynęła z tradycyjnych łodzi rybackich. Większość mieszkań- ców tego regionu pracowała przy ich produkcji – ojciec Patricka również. Synowie na ogół przejmowali rzemiosło od rodziców. On był jednym z nielicznych, którzy wybrali inną drogę. Po śmierci ojca Patrick przeniósł się z żoną na wschodnie wy- brzeże Irlandii i osiadł w Carlingford. Nie znaczyło to jednak, że 8 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze całkiem odciął się od tych stron. Godzinę drogi stąd, w malowni- czej wiosce rybackiej Roundstone u podnóża gór Errisbeg, miał posiadłość i chętnie spędzał tam czas, gdy nie krępowały go żadne zobowiązania zawodowe. Nie zdarzało się to często. Patrick prowa- dził bardzo aktywne życie. Był muzykiem i wspólnie z żoną wiele podróżował, dając liczne koncerty. Każdego roku spędzał również kilkanaście tygodni w studiu nagraniowym, utrwalając na taśmie najnowsze kompozycje – swoje i Marie, co średnio raz na dwa lata owocowało wydaniem kolejnej płyty formacji THE ONENESS, którą razem tworzyli. Przy tym wszystkim Patrick sporo uwagi po- święcał rodzinie, której oddany był całym sercem. Dzieciaki były w różnym wieku – sprostanie ich potrzebom było nie lada wy- zwaniem. Zaangażowanie zawodowe niejednokrotnie pochłaniało mnóstwo czasu, dlatego kiedy kontrakty płytowe i koncertowe wy- gasały, nadchodził moment, by wynagrodzić dzieciom częstą nie- obecność rodziców. Marie zawsze robiła wszystko, by córki i syno- wie nie odczuli, że ich rodzina prowadzi niecodzienny tryb życia. Patrick w miarę możliwości ją w tym wspierał, często martwił się jednak, że jego starania są niewystarczające. Dlatego chwile wolne od pracy całkowicie poświęcał żonie i dzieciom. Ale, niezależnie od wszystkiego, 17 marca Patrick zawsze zja- wiał się tutaj – w Carraroe. Uczestniczył z przyjaciółmi w para- dzie, zabawiał ich do późnej nocy muzyką, a nazajutrz z samego rana odwiedzał groby rodziców. Nigdy nie zaniechał tej tradycji. W Dniu Świętego Patryka – człowieka, po którym odziedziczył imię – po prostu musiał tu być. W Carraroe były jego korzenie – tu odnajdywał spokój. To był jedyny dzień w roku, kiedy mówił po irlandzku, wykonywał utwory pamiętane z czasów, gdy śpiewał je jeszcze z ojcem – poddawał się swojskiej atmosferze miejsca, które od lat się nie zmieniało, pozwalając sobie wrócić na kilka chwil do przeszłości. Znał tu wszystkich, podobnie jak oni znali jego – na długo przedtem, zanim osiągnął spektakularny sukces – najpierw z zespołem THE PATCHWORK, który w latach siedemdziesiątych zrobił furorę w Europie, a potem kontynuując karierę muzyczną z Marie w ramach utworzonej przez nich grupy THE ONENESS. 9 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze Tu jego osoba nigdy nie wzbudzała sensacji i mógł złapać oddech – nawet w czasach, gdy był na szczycie, a paparazzi uparcie deptali mu po piętach. Bywało, że w dniu święta przywoził ze sobą do Car- raroe również dzieci. Tym razem zostały w domu pod opieką Anny i Alphreda. Tegoroczny przyjazd Patrick traktował jako wstęp do krótkiej trasy, którą od dawna planowali z żoną. Zbliżający się weekend miał być okazją do dwóch występów w miejscowościach położonych wzdłuż ich drogi powrotnej do Carlingford. A to był dopiero początek mającego zakończyć się w maju tournée. Od kilku lat Patrick i Marie koncertowali głównie w kraju, by zawsze być stosunkowo blisko domu. Irlandia nie była duża – w razie potrzeby z każdego miejsca wyspy można było dostać się do Carlingford w ciągu kilku godzin. Zazwyczaj THE ONENESS dawało występy w czasie weekendów – na pozostałe dni tygodnia Patrick i Marie wracali do siebie. Odkąd dzieci rozpoczęły naukę w szkołach i nie mogły podróżować z nimi, było to jedyne wyj- ście, pozwalające godzić życie rodzinne i zawodowe. Sprawdzało się dzięki pomocy przyjaciół, przede wszystkim Anny i Alphreda, którzy przenosili się do domu Watsonów na czas ich nieobecności. Sami nie mając dzieci, chętnie udzielali się w opiece nad pociecha- mi Patricka i Marie. I można im było zaufać. Muzyka ponownie ucichła, a mężczyzna grający na flecie z uśmiechem krzyknął „An Pota Pádraic!” w stronę baru, unosząc w górę otwartą dłoń. Rachel skinęła głową, mrugając do niego po- rozumiewawczo i przygotowała pięć szklaneczek whiskey. „Dzban Patryka” – tylko tego drinka zamawiali dziś goście. Legenda gło- siła, że patron Irlandii nastraszył szynkarkę żałującą klientom whiskey, że jej karczmę nawiedzą potwory. Od tej chwili przerażo- na oszustka, świadoma mocy sprawczej świętego, nalewała trunku po brzegi. 17 marca, na pamiątkę tamtych wydarzeń, we wszyst- kich lokalach w Irlandii w ten sposób obsługiwano gości. Pub Rachel szczycił się tym, że można w nim było zamówić „Dzban Patryka” przez cały rok – nie tylko w dniu święta. Informował o tym szyld z nazwą karczmy nad wejściem, brzmiący: „AN POTA PÁDRAIC”. Dla miejscowych przesłanie było zrozumiałe. W tych 10 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze stronach wszyscy mogli poszczycić się znajomością języka irlandz- kiego, którym posługiwali się od najmłodszych lat. Wioska Carra- roe położona była w strefie Gaeltacht, czyli na obszarze, w którym język ojczysty był wciąż w powszechnym użyciu. Dla przyjezdnych pod spodem widniała nazwa w języku angielskim, którym mówiło 96 mieszkańców kraju. „DZBAN PATRYKA”. Nie można tu było nie zajrzeć, będąc w okolicy. Poza najlepszej jakości alkoholem pub słynął także z wyśmienicie przyrządzonych dań rybnych, których przygotowania Rachel doglądała osobiście. Najczęściej to ona ob- sługiwała gości. W weekendy pomagali jej mąż i dwaj dorośli sy- nowie, pracujący w stoczni – niewiele zatrudnionych tu osób było spoza rodziny. Dzięki temu, że Rachel dobrze pilnowała interesu, miejsce miało swoją renomę. Nigdy nie zdarzały się tu żadne bur- dy, młodzież i osoby będące pod wpływem zbyt dużej ilości alko- holu nie były obsługiwane, a organizowane imprezy zawsze były na odpowiednim poziomie. I dlatego w pubie Rachel nie brakowało klientów. Nigdy. Odkąd tylko Patrick sięgał pamięcią. Zespół zapowiedział piętnaście minut przerwy. Pa- trick wiedział, że kiedy koledzy wrócą na scenę, jego odpo- czynek również dobiegnie końca. Zamknął okno, przy któ- rym zażywał świeżego powietrza i ruszył z uśmiechem w stronę baru. Postawił pustą szklaneczkę po whiskey na ladzie i popatrzył na żonę. Marie skrzywiła się nieznacznie, kładąc dłoń na brzuchu. – Źle się czujesz? – zapytał, przyglądając się jej z uwagą. – Nie – odparła, mrugając uspokajająco. – Muszę was jednak na chwilę przeprosić – dodała, sięgając po torebkę. – Idę do łazienki. Zaraz wracam. Patrick pokiwał głową, odprowadzając ją w zamyśleniu wzro- kiem. – Nie zabrzmiało to przekonująco – stwierdził, wskazując ręką drzwi toalety, za którymi zniknęła Marie. – Kłamstwa rzadko są przekonujące – odparła Rachel, napeł- niając jego szklaneczkę kolejną porcją whiskey. Brat zmarszczył czoło. 11 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze – To znaczy, że Marie skarżyła ci się na samopoczucie? Rachel wzruszyła ramionami, podając mu drinka. – To kobiece sprawy – westchnęła. – I tak byś nie zrozumiał. Patrick upił łyk alkoholu i pomachał w stronę znajomych, któ- rzy pojawili się właśnie w drzwiach pubu. Odkrzyknął kilka słów po irlandzku w odpowiedzi na ich powitanie, zdając się być już daleko od tematu rozmowy. Siostra obserwowała go kątem oka, wycierając ladę. – Pádraig? – odezwała się z nagłą powagą, ściągając na siebie jego spojrzenie. – Orientujesz się może, kiedy Marie była ostatnio u ginekologa? Patrick uniósł brwi wyraźnie zaskoczony pytaniem. – U ginekologa? – powtórzył, nie kryjąc zdumienia. – Czy ja wiem? Chyba jakoś po narodzinach Chrisa – odparł niepewnie. Rachel z zaciętą miną wycierała klejącą plamę z soku koło jego łokcia. milczenia. – To już ponad dwa i pół roku – zauważyła po dłuższej chwili – Prawie trzy lata – potwierdził Patrick, nie rozumiejąc, do cze- go siostra dąży. – A co? – Nic – odparła, sięgając po suchą szmatkę. – Tak sobie tylko pomyślałam, że może czas na jakąś kontrolę? Patrick zmrużył oczy, upijając łyk whiskey. – Jaką kontrolę? – zapytał wreszcie. Rachel zgromiła go wzrokiem. – Lekarską – powiedziała powoli i wyraźnie, jakby rozmawiała z dzieckiem. – Cytologię, na przykład, można by zrobić – dodała oczywistym tonem. – Co takiego? – zapytał Patrick, przeczuwając w kościach, że jego ignorancja w tym temacie ją zirytuje. – Właśnie – Rachel pokręciła z dezaprobatą głową, odwieszając szmatki na miejsce. – Cytologię – powtórzyła z naciskiem. – To rutynowe badanie ginekologiczne, któremu kobiety powinny się regularnie poddawać, zwłaszcza gdy wchodzą w wiek dojrzały i odczuwają niepokojące dolegliwości – wyjaśniła, z trudem po- 12 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze wściągając nutkę zniecierpliwienia w głosie. – Co to znaczy: niepokojące? – Patrick zatrzymał szklaneczkę whiskey w połowie drogi do ust, a na jego twarzy odmalowała się czujność. Rachel wzniosła oczy do sufitu. – Powinieneś raczej porozmawiać o tym z Marie – powiedziała z westchnieniem. – I zmobilizować ją do wizyty u lekarza – od- chrząknęła znacząco. – Jeśli chciałaś mnie zdenerwować, to ci się udało – odparł wy- raźnie spięty. – Na co dokładnie skarżyła ci się Marie? – Nie skarżyła się, tylko wspomniała – odrzekła Rachel, kładąc uspokajająco dłoń na jego ramieniu. – Ale nawet gdyby tego nie zrobiła, regularne badania ginekologiczne w jej wieku nie tylko nie mogą zaszkodzić, ale są wręcz wskazane. Patrick odwrócił wzrok, z wolna trawiąc jej słowa. Dopiero po kilku chwilach ponownie na nią spojrzał. – A ty, Ráichéal... robisz sobie regularnie tę... cytologię? – zapy- tał z wahaniem. – Oczywiście – odparła, wpatrując się w niego intensywnie. – Przynajmniej raz na sześć miesięcy. Pamiętasz chyba, jak było z mamą – dodała ciszej. Patrick spuścił głowę. Nie pamiętał. Po tylu latach wspomnie- nie mamy niemal zupełnie mu się zatarło. Prawdę mówiąc, potrafił sobie mgliście przypomnieć tylko jej zapach i ciepło ramion. Znał mamę głównie z opowiadań ojca i siostry, choć lubił myśleć, że jest inaczej. Nie pamiętał, jak brzmiał jej głos i co do niego mówiła, nie kojarzył chwil, które spędzali razem, nie umiał sobie przypomnieć jej uśmiechu. Wiedział tylko, że była, że go kochała i że odeszła. Umarła krótko po usłyszeniu diagnozy. Już jako dorosły mężczy- zna Patrick dowiedział się, że przyczyną śmierci mamy był rak – podobno chodziło o „kobiece sprawy”. Ta świadomość w zupełno- ści mu wystarczała – nigdy nie wnikał w szczegóły jej choroby. Pod wpływem słów siostry poczuł się tym nagle zawstydzony. Powi- nien lepiej orientować się w tym temacie. Gdyby tak było, pewnie bardziej pilnowałby terminów badań kontrolnych Marie. 13 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze – Dzisiaj medycyna jest na znacznie wyższym poziomie – od- rzekł wymijająco, starając się zamaskować wzrastający niepokój. – Masz rację – przyznała Rachel. – I to zarówno jeśli chodzi o leczenie, jak i diagnostykę. Jednak żeby przekładało się to realnie na skuteczność, musi się jeszcze zmienić świadomość pacjentów, a ta zdaje się pozostawać na tym samym poziomie, co czterdzie- ści lat temu – zauważyła chmurnie. – Trzeba robić profilaktyczne badania, Patrick – mówiła dalej. – Pozwalają one się uspokoić lub wykrywają problem w stadium, w którym można mu jeszcze szyb- ko zaradzić. Jeśli chcesz znać moje zdanie, dolegliwości Marie nie wyglądają groźnie, na waszym miejscu zapytałabym jednak kogoś mądrzejszego. Porozmawiaj z nią o tym – zakończyła z powagą. Brat skinął głową zapatrzony w szklaneczkę whiskey. Rachel zmierzwiła mu włosy, wytrącając go tym gestem z zamyślenia. – Nie przejmuj się na zapas – uśmiechnęła się ciepło. Patrick przyglądał się przez chwilę jej łagodnym oczom, odnajdując w nich znajomy spokój i wewnętrzną siłę, któ- re jak zawsze mu się udzieliły. Odwzajemnił jej uśmiech, czu- jąc, że znów wraca mu dobry nastrój. Zanim żona wyłoniła się z łazienki, śmiał się głośno, rozmawiając z siostrą na zu- pełnie inny temat. Marie pomachała im z daleka, gestem da- jąc do zrozumienia, że ma zamiar podejść jeszcze do jednego ze stolików, by przywitać się ze znajomymi. Patrick podniósł w odpowiedzi kciuk do góry, z zadowoleniem stwierdzając, że nie wygląda, jakby się źle czuła. Obserwował przez moment, jak do- siada się do przyjaciół i rozmawia z nimi wesoło, zanim ponownie odwrócił się do Rachel. Kątem oka widział, że miejscowi muzycy z wolna kierują się w stronę sceny i wiedział, że lada chwila za- wołają go do siebie. Odstawił whiskey, postanawiając sam do nich dołączyć. Zanim jednak zsunął się z barowego krzesła, usłyszał za plecami pełen niedowierzania dziewczęcy głos. – Patrick Watson?! To naprawdę pan? Spojrzał za siebie. Stała przed nim piękna, młoda dziewczyna – niewiele starsza od jego córki. Na pierwszy rzut oka mogła mieć około 16 lat. W jej dużych, zielonych oczach mieszały się bezgra- 14 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze niczne zdumienie, radość i onieśmielenie. Patrick wstał, stwier- dzając, że nigdy wcześniej jej nie widział i obdarzył ją uprzejmym uśmiechem, zarezerwowanym specjalnie na takie okazje. – Z tego, co mi wiadomo: tak – odparł, mile połechtany faktem, że wciąż przyciąga tak młodą publikę. – Niesamowite – wykrztusiła dziewczyna zarumieniona. – Ja... wychowałam się na pana muzyce – zająknęła się, nerwowo splata- jąc ręce. – Znam chyba wszystkie pana piosenki. – Bardzo mi miło – odchrząknął Patrick, rozbawiony jej zakło- potaniem. – Nie spodziewałem się, że młode pokolenie dysponuje jeszcze sprzętem do odtwarzania płyt analogowych – dodał, mru- gając figlarnie. – Ma pan poczucie humoru! – roześmiała się. – W dobie In- ternetu i plików MP3 trzeba być szalonym, żeby trzymać w domu adapter! Rachel zakasłała, zakrywając usta dłonią, by brat nie dojrzał jej pełnego satysfakcji uśmiechu. – No tak – odrzekł Patrick, ignorując jej reakcję. – Choć pew- nie są i tacy, którzy kupują jeszcze płyty w sklepach...? – zawiesił z nadzieją głos. – Jasne, że tak – przyznała dziewczyna, nie przestając się śmiać. – Ale, rany boskie, CD! Rachel chichocząc, schyliła się nad barem. Patrick pokręcił gło- wą, wiedząc, że nie opędzi się od kpin, kiedy rozmowa z nieznajo- mą dobiegnie końca. Dziewczyna tymczasem wyciągnęła z plecaka szkicownik i otworzyła go na ostatniej stronie. – Mogłabym prosić pana o autograf? – Oczywiście – uśmiechnął się. Od początku spodziewał się ta- kiego finału. – Dla kogo ma być dedykacja? – Dla Ághaistín – odparła. – Ághaistín? – Patrick uniósł z uznaniem brwi. – Nie sądziłem, że w dzisiejszych czasach ktoś nadaje jeszcze takie dostojne imio- na! – Bo nie nadaje... – wzruszyła ramionami dziewczyna. – Ale moja mama jest z innej epoki. Ma już prawie czterdzieści lat – wy- 15 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze jaśniła z pobłażaniem. – To rzeczywiście – Patrick pochylił się nad kartką. – Jura. Nieznajoma zarumieniła się, zdając sobie sprawę z popełnione- go nietaktu. Patrick skreślił kilka słów i oddał szkicownik z szero- kim uśmiechem. Na szczęście nie wyglądał na urażonego. – Z pozdrowieniami dla mamy – powiedział. – My, dinozaury, musimy trzymać się razem – dodał z ironią, puszczając jej oko. Dziewczyna podziękowała i oddaliła się pospiesznym krokiem, wyraźnie speszona zakończeniem rozmowy. Patrick westchnął, przeczesując włosy dłonią. Rachel śmiała się głośno, zgięta w pół za barem. – Nie wytrzymam – wykrztusiła wreszcie, ocierając łzy. – Przy- znaj się, wapniaku, przez chwilę myślałeś, że grono twoich fanów poszerzyło się znów o najmłodsze pokolenie, prawda? Brat wziął duży łyk whiskey, mrużąc oczy. – Dobrze, że człowiek ma jeszcze trochę dystansu do samego siebie – uśmiechnął się z rezygnacją. – Co wam tak wesoło? – zapytała Marie, wyrastając nagle za jego plecami. – Właśnie ucierpiało męskie ego Patricka – wyjaśniła Rachel. – Okazało się, że dziewczyna, która z wami przed chwilą roz- mawiała, wcale nie chciała go poderwać? – zapytała Marie domyśl- nie, szukając nieznajomej wzrokiem w tłumie gości. – Podeszła po autograf dla mamy – odrzekła Rachel, rozbawio- Marie przyjrzała się dziewczynie, która dosiadła się do mło- dzieży popijającej sok pomarańczowy po drugiej stronie pubu. – Należy się cieszyć, że nie dla babci – wzruszyła ramionami. – Dziękuję ci, kochanie – odparł mąż z udawaną urazą. – Po- na. czułem się zbudowany. przekornie. trując się w nią pytająco. – Twoja metryka mówi sama za siebie – uśmiechnęła się Marie – Czy masz powody, żeby na coś narzekać? – zawiesił głos, wpa- Żona roześmiała się perliście, składając na jego ustach przekup- 16 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze nego buziaka. – Dla mnie jesteś taki, jaki powinieneś być – powiedziała przy- milnie. – Młodzież jednak ma nieco inne kryteria oceny. – Fakt – potwierdziła Rachel, siląc się na powagę. – I najwyż- szy czas, braciszku, pogodzić się z tym, że w tej grupie wiekowej nigdy nie będziesz już bożyszczem – zakpiła. – Spójrzmy praw- dzie w oczy: żaden pies z twojego rocznika nie chodzi już po tym świecie. – Żyją jednak może jeszcze jakieś flamingi w moim wieku. Ty natomiast mogłabyś szukać rówieśników już chyba tylko wśród żółwi – odgryzł się, oddając siostrze pustą szklaneczkę. – Być może – wyszczerzyła zęby Rachel. – Ale za to wiem, co to jest plik MP3. I nie posiadam adaptera – dodała zgryźliwie. Marie uśmiechała się pod nosem, przysłuchując się, jak ro- dzeństwo się przekomarza. Ze sceny tymczasem rozległy się nawo- ływania w kierunku Patricka. W oczach Rachel rozbłysnęła ciepła iskierka. – Idź – powiedziała z nagłą tkliwością w głosie. – Cały rok tu na ciebie czekano. Patrickowi nie trzeba było dwa razy powtarzać. Nigdy nie dawał się prosić, kiedy chodziło o popisy muzyczne. Wskoczył zwinnie na scenę i chwycił za gitarę. Jego energiczna solówka poderwała z krzeseł nawet najbardziej opornych gości. Błyszczącymi oczami obserwował bawiący się tłum, wciąż podkręcając tempo wyko- nania. Kiedy skończył grać, rozległy się gromkie brawa i prośby o więcej. Patrick z zadowoleniem sięgnął po flet, improwizując akompaniament do kolejnego utworu podyktowanego przez towa- rzyszących mu muzyków. Dopiero wtedy, uznając, że publiczność jest wystarczająco rozgrzana, zbliżył się do mikrofonu i zapowie- dział w języku irlandzkim jedną z tradycyjnych pieśni, którą chwi- lę później osobiście zaśpiewał dźwięcznym, mocnym głosem. Marie nie mogła oderwać od niego wzroku. Był wyraźnie w swo- im żywiole. Wszystkie instrumenty, które kolejno trafiały w jego ręce, zdawały się stanowić jego naturalne przedłużenie, a folklory- styczne piosenki, które tego wieczora wykonywał, brzmiały w jego 17 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze ustach tak, jakby pochodziły z jego własnego repertuaru – mimo że w swojej twórczości Patrick uderzał w zupełnie inne tony. Klimat rodzinnej miejscowości, wspomnienie czasów dzieciństwa, swoj- ska atmosfera i grono starych przyjaciół – wszystko to sprawiało, że odżywał i zachowywał się tak beztrosko, jakby znów miał 20 lat. Czując na sobie badawcze spojrzenie Rachel, Marie powoli przeniosła na nią wzrok. – Nigdzie indziej nie widuję Patricka tak szczęśliwego – wyja- śniła w odpowiedzi na jej pytający wyraz twarzy. – Przyjazd w te strony zawsze jest dla niego niesamowitym zastrzykiem energii. Nie wiem, z czego to wynika. Może to po prostu magia miłości, która od was bije? Myślę, że Patrickowi bardzo brakuje na co dzień waszej obecności. Zwłaszcza twojej – stwierdziła. Rachel uśmiechnęła się, odstawiając na bok wypolerowane kie- liszki. – Kiedy Patrick odwiedza nas bez ciebie, nie ma nawet połowy tej energii – odparła, patrząc szwagierce prosto w oczy. – Ty jesteś jego siłą napędową – dodała z powagą. Marie wytrzymała jej intensywne spojrzenie. – Widocznie potrzebuje nas obu – skwitowała po dłuższej chwili milczenia. Rachel skinęła w zamyśleniu głową. – Możliwe – przyznała. – Ale beze mnie mógłby żyć. Marie, która właśnie miała odwrócić wzrok, zamarła w bezru- chu wstrząśnięta tym, co usłyszała. Rachel tymczasem zajęła się re- alizowaniem kolejnego zamówienia dla klientów z drugiego koń- ca sali. Robiła to z taką obojętnością, jakby żadna wymiana zdań między nią a Marie nie miała miejsca. Kiedy wreszcie podniosła pogodne oczy na żonę brata, ta zaczęła się poważnie zastanawiać, czy przypadkiem nie wyobraziła sobie tej rozmowy. Tylko wyraz troski, który przemknął przez twarz Rachel, zanim się uśmiechnę- ła, utwierdził ją w przekonaniu, że jednak nie. – Wołają cię – wskazała głową scenę. Marie otrząsnęła się z zadumy i również spojrzała w tamtą stro- nę. Rzeczywiście – Patrick i jego przyjaciele machali do niej ręko- 18 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze ma, zapraszając ją do siebie. Wstała i podeszła do nich z uśmie- chem. W pubie rozległy się okrzyki uznania i głośne brawa, gdy wdrapała się na podest i zbliżyła do mikrofonu. Wzięła głęboki oddech, obejmując rozochoconą publiczność wzrokiem. – Witajcie ponownie – powiedziała, czując znajomy dreszcz ekscytacji, który zawsze towarzyszył jej, gdy stawała na scenie. – Zgodzicie się ze mną chyba, że noc jest jeszcze młoda? – zapytała, wyciągając ręce po skrzypce, które podawał jej mąż. – Zabawa do- piero się zaczyna! THE ONENESS. Jedność. Uczuć, myśli, dążeń. Jedność dusz. Odpowiedziały jej gromkie owacje. Marie spojrzała porozu- miewawczo na Patricka, który stał obok, dzierżąc w dłoni harmo- nijkę ustną. Na umówiony znak zaczęli razem grać. Współbrzmieli idealnie. Tak w muzyce, jak i w życiu. Rachel uśmiechnęła się, słuchając ich instrumentalnego, a potem wokal- nego popisu. Byli jak jedno. Zawsze tak uważała. To ona była dum- ną autorką nazwy ich zespołu. 19 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze Spis treści Część pierwsza Rodzina jak z obrazka (lata 2004–2005) 5 6 Rozdział pierwszy Rozdział drugi 20 24 Rozdział trzeci 29 Rozdział czwarty Rozdział piąty 40 42 Rozdział szósty 47 Rozdział siódmy 56 Rozdział ósmy Rozdział dziewiąty 60 62 Rozdział dziesiąty 80 Rozdział jedenasty 85 Rozdział dwunasty Rozdział trzynasty 98 104 Rozdział czternasty 130 Rozdział piętnasty 137 Rozdział szesnasty Rozdział siedemnasty 143 147 Rozdział osiemnasty 155 Rozdział dziewiętnasty Rozdział dwudziesty 164 751 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze Część druga Bóg jest miłością (lata 2006-2007) 173 174 Rozdział dwudziesty pierwszy 186 Rozdział dwudziesty drugi 194 Rozdział dwudziesty trzeci Rozdział dwudziesty czwarty 202 223 Rozdział dwudziesty piąty 231 Rozdział dwudziesty szósty Rozdział dwudziesty siódmy 235 257 Rozdział dwudziesty ósmy 266 Rozdział dwudziesty dziewiąty 271 Rozdział trzydziesty Rozdział trzydziesty pierwszy 281 297 Rozdział trzydziesty drugi 304 Rozdział trzydziesty trzeci 308 Rozdział trzydziesty czwarty Rozdział trzydziesty piąty 324 328 Rozdział trzydziesty szósty 338 Rozdział trzydziesty siódmy 355 Rozdział trzydziesty ósmy Rozdział trzydziesty dziewiąty 362 389 Rozdział czterdziesty Rozdział czterdziesty pierwszy 401 752 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze Część trzecia Rysa na szkle (rok 2008) Rozdział czterdziesty drugi Rozdział czterdziesty trzeci Rozdział czterdziesty czwarty Rozdział czterdziesty piąty Rozdział czterdziesty szósty Rozdział czterdziesty siódmy Rozdział czterdziesty ósmy Rozdział czterdziesty dziewiąty Rozdział pięćdziesiąty Rozdział pięćdziesiąty pierwszy Rozdział pięćdziesiąty drugi Rozdział pięćdziesiąty czwarty Rozdział pięćdziesiąty piąty Rozdział pięćdziesiąty szósty Rozdział pięćdziesiąty siódmy Rozdział pięćdziesiąty ósmy 426 427 485 493 516 535 558 570 580 603 626 646 659 681 684 700 711 753 wydawnictwo e-bookowoMałgorzata Zając W dobrej wierze
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

W dobrej wierze
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: