Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00150 021229 17030801 na godz. na dobę w sumie
W judodze na rowerze. Japońsko - koreańska przygoda na dwóch kółkach - ebook/pdf
W judodze na rowerze. Japońsko - koreańska przygoda na dwóch kółkach - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 311
Wydawca: self publisher Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-950111-0-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dokument, literatura faktu, reportaże >> reportaże
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

„W judodze na rowerze. Japońsko-koreańska przygoda na dwóch kółkach” to cudowna historia powstania nieprzeciętnego pomysłu oraz przebiegu fantastycznej przygody, którą przeżył autor podczas swojej podróży rowerem po Japonii i Korei, połączonej z treningami judo w lokalnych salach treningowych na trasie.

Znakomita i jednocześnie niezwykła pozycja dla sportowców, podróżników, poszukiwaczy przygód. Wspólnie z autorem przeżywamy kolejne etapy podróży, od przygotowań, przez ciężkie górskie podjazdy czy wymianę dętki, aż po transport roweru. W ciekawy sposób ujęte wątki podróżnicze pozwalają nam poczuć smak ramenu czy kimchi, poznając jednocześnie uroki tego, co ciężko osiągalne dla zwykłego podróżnika.

To również wspaniała opowieść o tym, w jaki sposób judo, łączy ludzi na całym świecie, stając się nie tylko dyscypliną sportową, ale także elementem kształtującym osobowość i pozwalającym na przeżycie czegoś niezwykłego.

Książka, napisana w bardzo przyjemny sposób, niepozbawiona jest wątków humorystycznych, jak i elementów dramaturgii. Autor zdecydowanie zaraża swoją pozytywną, niekończącą się energią, pasją, nieustającym dobrym humorem i chęcią poznawania świata w ciekawy sposób. A jeśli jeszcze nie ćwiczysz judo, to po przeczytaniu „W judodze na rowerze” na pewno będziesz chciał zacząć!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

SPIS TREŚCI Wstęp Podziękowania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Jak w judodze wsiąść na rower, czyli przygotowanie wyjazdu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Dlaczego Japonia i Korea? I dlaczego rower? Termin . . Czas trwania wyprawy . Trasa . . Planowanie atrakcji na trasie wyprawy . Miejsca, gdzie będę trenował judo . . Przygotowanie fizyczne . . Promowanie inicjatywy W judodze na rowerze Współpraca z partnerami przy organizacji wyjazdu Finanse . Bagaż/wyposażenie Judo (podstawowe zasady) Judo w moim życiu . Podsumowanie przygotowań . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Do biegu… gotowi? Start! . . . . . . . . . . . . . . . . Kilka chwil do „godziny 0”. Montaż skrzyni pancernej . Doba lotu i dwie przesiadki . . Przywitanie w Japonii treningiem judo . Pierwszy dzień na rowerze. Mayday! Mayday! GPS nie działa Kim Dzong Un nie daje spać . Angielski, migowy, a może kalambury? . Krab i makrela w Hakodate . . Do abordażu! . . Pociąg na pociąg . . Para – buch! Koła – w ruch! Tsunami – siła żywiołu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 4 9 11 12 12 14 14 15 17 19 21 21 24 27 28 31 34 36 38 42 44 47 49 52 54 55 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Tajemnice japońskiego slowfoodu . . Japońskie trzy pejzaże – zwiedzanie przypadkiem Od dziś podróżujemy w drużynie! . . Kiedy wreszcie skończy się ten podjazd? Trzy mądre małpy, które ożyły . . This is a Nikko train to Nikko! . . Droga do centrum największej metropolii świata . „Mała Polska” na japońskiej prowincji . Wracam do Tokio . Kryzys . . . Wracam do gry . Pożegnanie z Tokio Poszukując Fuji . . Koyasan – tu w Japonii jest najfajniej! . Jedzenie w Osace – dzień dla łakomczuchów Odchudzony bagaż Nara, której nie znajdziesz w słowniku slangu miejskiego Coś słaby ten wiatr… . Warsztaty Judo 3.0 . . Potęga trzęsienia ziemi . Opuszczam Honsiu… i wracam na Honsiu Z zamku do zamku . Kumulacja atrakcji . . Wiedźma z Onomichi . . Shimanami Kaido – najpiękniejsza trasa rowerowa na świecie Bez sake nawet kwiat wiśni wygląda zwyczajnie . Tysiące papierowych żurawi Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, ale może dzięki niej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . trafisz też do Miyajimy? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Wybuch na drodze Życie na japońskiej wsi – prywatne dojo Z Honsiu na Kiusiu . . Nienawidzę portu w Fukuoce . Żegnaj, Japonio! . Witaj, Koreo! . Pierwsze kilometry na rowerze na stałym lądzie . Zwiedzanie Pusanu – jednego z największych portów świata Górska wyprawa rowerowa przez środek miasta . Droga kimchi . Jinju – twierdza nie do zdobycia z tysiącami lampionów . Seul – dojeżdżam w znajome rejony . . Trasa Czterech Rzek – w Korei też można komfortowo jeździć na rowerze! Zwiedzam stolicę Korei . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 58 61 63 66 70 72 75 77 78 81 85 87 89 91 94 97 98 100 102 105 108 110 112 115 117 120 124 126 127 131 135 137 140 143 145 146 147 151 154 156 159 163 . . W Seulu również trenują judo! Przygotowania do powrotu – ostatni dzień w Korei Ostatnie chwile w Korei. Czy ktoś zabierze mój rower? Powrót do Polski i rzeczywistości . Bilans wyjazdu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ankiety . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Judocy spotkani na mojej drodze – o swojej sportowej przygodzie . Aburaya Koh . . . Adamiec Tomasz . Amanai Yuko . . . Gaczyński Radosław Grochowski Zdzisław . Hasegawa Masahito . Imajima Rokuro . . Janiszewski Roman . Kejza Artur . . . Ki-young Jeon . Maeda Koichi Matsubara Takemasa Nagasaki Tetsuma Nastula Paweł . . Nobukawa Yukako . Ono Ayako . . . Pacholak Mateusz . Sakai Shigeyoshi . Sasaya Toshiaki . . Stańczak Piotr . Wiłkomirski Krzysztof Yamane Tomohiko . Yoo Kyungwon . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 165 168 171 172 172 177 180 182 184 186 188 191 193 195 197 199 201 203 205 207 209 211 213 215 217 219 222 226 228 Tego dnia zbliżyłem się bardzo do mojego ostatecznego celu w Japonii – Fukuoki – od której dzielił mnie zaledwie dzień drogi. Jednak w między- czasie moja grupa judockiego wsparcia zorganizowała mi kolejne spotkanie następnego dnia. Prognozowano intensywne opady deszczu. ŻYCIE NA JAPOŃSKIEJ WSI – PRYWATNE DOJO 131 Prognozy pogody nie do końca się sprawdziły. Nie można było powiedzieć, że intensywnie padało… Lało!!! Na szczęście Japończyk, który miał być tego dnia moim gospodarzem – Tomohiko Yamane*, trener judo aktywnie działający w grupie Judo 3.0 – zadeklarował się, że odbierze mnie bez- pośrednio z hotelu. Tuż po moim śniadaniu przed wejściem do recepcji hotelowej zaparkował niewielki pick-up. Kierowca, narzuciwszy kurtkę na głowę dla ochrony przed ulewą, wbiegł do hotelu. To był sensei Tomohiko. A jako że był naprawdę solidnej postury, jego brawurowa ucieczka przed kroplami deszczu wyglądała dosyć komicznie. Wrzuciliśmy rower na pakę jego „roboczego” samochodu i pojechaliśmy do jego domu, w którym miałem spędzić kolejną noc. Okazało się, że sensei jest rolnikiem i mieszka na wsi. Posiada ogromny dom otoczony polami ryżu – jego polami ryżu, należałoby dodać. Pracował także na ćwierć etatu w pobliskim liceum jako nauczyciel WF-u. Moja wizyta nie pokrzyżowała zatem jego planów ani nie zmuszała go do wzięcia urlopu – w zasadzie sam był panem swojego czasu. Po rozpakowaniu się i chwili odpoczynku ustaliliśmy plan na dalszą część dnia. Zdecydowaliśmy, że musimy szukać „indoorowych” aktyw- ności – pogoda nie sprzyjała przebywaniu na dworze. Sensei zapropo- nował, abyśmy odwiedzili jaskinię Akiyoshi. To największa i najbogatsza w różne formy skalne krasowa jaskinia w Japonii. Miała jeszcze dwie bar- dzo istotne zalety – zapewniała coś w rodzaju dachu nad głową i leżała względnie blisko. Zdecydowaliśmy, że będzie to idealna atrakcja na dzisiej- szy dzień. * Więcej o Tomohiko Yamane można przeczytać w ostatniej części książki: Ankiety. 132 Tomohiko należy do raczej majętnych Japończyków. Wsiedliśmy do jednego z jego sportowych samochodów (motoryzacja to najwyraźniej był jego konik) i ruszyliśmy do jaskini. Muszę w tym miejscu wtrącić kilka zdań tytułem wyjaśnienia. Istnieje bardzo niewielka szansa, że sensei będzie czytał tę książkę, a jeśli tak, mam nadzieję, że nie poczuje się urażony. Otóż mój towarzysz wycieczki, a zarazem pilot był bardzo specyficznie ubrany. Niektórzy mogliby powiedzieć, że wyglądał wręcz komicznie. Wyobraźcie sobie gigantycznej postury Japończyka w wieku około 60 lat – krótkie czar- ne włosy, ostre rysy twarzy, zdecydowane ruchy. Na nogach miał bardzo popularne w Japonii drewniane sandały (w moim przekonaniu niezwykle niewygodne i nie wiem, jak można w nich prowadzić sportowy samo- chód) i był ubrany w odblaskowy niebieski dres Adidasa – taki z trzema rzucającymi się w oczy białymi paskami. W jednej ręce niósł potężny para- sol, a w drugiej ogromny stalowy neseser, w którym trzymał portfel, do- kumenty i chyba jeszcze przycisk do teleportacji. Po lunchu, na który zatrzymaliśmy się w restauracji, wkroczyliśmy do jaskini. To niezwykłe miejsce w pełni zasłużyło na swoją renomę. Spacer po jaskini zajął nam prawie godzinę. W środku pełno było różnorodnych tworów skalnych. Najbardziej podobały mi się tzw. pola ryżowe. Podobne półki skalne wypełnione wodą widziałem już wprawdzie w jaskiniach europejskich, ale moim zdaniem w japońskiej nabierały nieco innego znaczenia przez wzgląd na stosunek Japończyków do ryżu. Następnie wróciliśmy do domu. Stwierdzenie, że szybko, byłoby niedo- mówieniem roku. Odniosłem wrażenie, iż mój gospodarz chciał w całej pełni dać mi odczuć, ile koni mechanicznych jest pod maską samochodu. Starałem się nadrabiać miną, ale w duchu modliłem się, żeby drewniany sandał Tomohiko przypadkiem nie zaplątał się w pedałach jego samochodu przy kolejnych manewrach. Później poszliśmy jeszcze do lokalnego onsenu położonego niedaleko domu Tomohiko. To znaczy onsen mógł być położony całkiem daleko, ale dojazd samochodem z moim gospodarzem zajął dosłownie chwilę – Tomohiko pędził jak na wyścigach. Celebrowałem każdą sekundę wizyty w gorących źródłach. Mógł to być mój ostatni pobyt w takim miejscu podczas tego wyjazdu. Zasiedziałem się w basenie na zewnątrz budynku. 133 Zaczął padać lekki i zimny deszcz. Chociaż byłem już w onsenie wielo- krotnie, pierwszy raz miałem sposobność doświadczyć zimnego deszczu podczas kąpieli w gorącym basenie na świeżym powietrzu. I to właśnie w trakcie tej kąpieli zacząłem wstępnie myśleć o konkretnym kształcie niniejszej książki. Gdy wróciłem do szatni, mój gospodarz wydawał się nieco zdenerwo- wany faktem, iż w jego mniemaniu tak długo się zasiedziałem w basenach onsenu. – Let’s go, let’s go – popędzał mnie. Ja jako turysta byłem przyzwyczajony traktować onsen jak atrakcję samą w sobie, na którą trzeba poświęcić sporo czasu. Tymczasem dla mojego gospodarza był to chleb powszedni – jak się okazało, gościł w tym obiekcie niemalże codziennie. Ja sądziłem, że pobyt krótszy niż godzina mógłby zostać przez niego odebrany jako lekceważenie. On z kolei nie rozumiał, jaki jest sens siedzieć tam więcej niż kwadrans. Doskonały przykład, jak bardzo punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Wróciliśmy do domu Tomohiko, w którym zaczynało się robić tłoczno. Żona senseia wróciła z pracy, pojawili się także pierwsi członkowie jego klubu judo. Wszyscy zaczęli przygotowywać kolację (tzn. wszyscy poza mną i Tomohiko, który mimo deklarowanej przeze mnie chęci pomocy zaprosił mnie w odwiedziny w jego jakże obficie wyposażonym barku i zaproponował degustację japońskiej whisky). Barek był pełen przeróż- nych alkoholi z całego świata, ale moją uwagę przykuły głównie ogromne słoiki z zielonożółtymi śliwkami. To była domowa produkcja umeshu – wina śliwkowego niezwykle często pojawiającego się w japońskiej kine- matografii*. Kolacja była pyszna – zwłaszcza wyśmienity krem z kukurydzy. Deser, którym poczęstowali mnie zawodnicy klubu – kleista fasolka o dosyć dziwnym zapachu i smaku – wywołał we mnie już mniejszy entuzjazm. Gdy stałem się senny, Tomohiko zaproponował, abyśmy wspólnie z jego * Mam w pamięci jedną ze scen z wyśmienitego filmu Nasza młodsza siostra, w reżyse- rii Hirokazu Koreedy, w którym główne bohaterki przygotowywały domowej produk- cji alkohol. Gorąco polecam ten film. 134 uczniami odwiedzili dojo. Zdziwiło mnie to nieco, bo byliśmy po degustacji kilku wyszukanych alkoholi. Dopóki jednak na horyzoncie nie pojawiło się auto, postanowiłem nie protestować. W mroku i deszczu wszyscy wy- szliśmy z wielkiego domu Tomohiko i pieszo zaczęliśmy wspinać się na niewielką górkę, kiedy nagle moim oczom ukazał się całkiem spory bu- dynek. Miałem przed sobą prywatne dojo Tomohiko wzniesione niemal pośrodku pola ryżowego w położonej na uboczu wsi. Niejeden klub judo w Warszawie mógłby pozazdrościć warunków tutejszym klubowiczom. Ogromnie spodobało mi się to miejsce. Od tego momentu jestem stu- procentowo pewien, że jeśli będę kiedyś projektował swój dom – musi się w nim znaleźć miejsce na choćby niewielką salę treningową. Zrobiliśmy jeszcze pamiątkowe zdjęcia i poszliśmy spać. Na moją sy- pialnię przeznaczono chyba najpiękniejsze pomieszczenie w całym domu. Pokój był wyłożony tatami, a na jego belkach konstrukcyjnych widniały piękne rzeźby. W pomieszczeniu znajdował się również niewielki ołta- rzyk buddyjski. Całość była zamykana japońskimi papierowymi drzwiami przesuwnymi. Judocy pomogli mi przygotować miejsce do spania. Zapytałem, czy mogę wyruszyć w dalszą podróż o 6 rano. Sensei trochę się skrzywił, ale zrozumiał, że kolejnego dnia muszę być w Fukuoce i zaakceptował mój plan. Przed 6 rano w domu już nikt nie spał. Myślałem, że wymknę się nie- postrzeżenie, żegnając się jedynie z Tomohiko. Tymczasem jego żona oraz uczniowie (którzy nocowali w dojo) przygotowali wspólne śniadanie. Na zewnątrz się przejaśniało, przestał padać deszcz i świtało. Tego dnia miałem opuścić Honsiu. Dziś czekał mnie solidny kawał drogi. Serdecznie pożegnałem się z całą sympatyczną grupą, która ugościła mnie jak członka rodziny. Judocy przed moim wyjazdem bardzo skru- pulatnie obejrzeli i obstukali mój rower oraz sprzęt – nie byli do końca przekonani, czy korzystając z takich rozwiązań i sprzętu, w ogóle da się pokonać tak znaczne dystanse. Wszyscy wyszli przed dom i żegnali mnie machaniem, dopóki nie zniknąłem im z oczu. Ja jeszcze przez dłuższą chwilę jechałem niepewnie poboczem drogi, rozglądając się z obawą, czy aby za zakrętem nie czają się podobni do Tomohiko fascynaci rajdów samochodowych po zgoła nierajdowych trasach.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

W judodze na rowerze. Japońsko - koreańska przygoda na dwóch kółkach
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: