Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00344 019223 14455853 na godz. na dobę w sumie
Walizki to moja specjalność - ebook/pdf
Walizki to moja specjalność - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 9788362480272 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook (-15%), audiobook).
'Walizki to moja specjalność', to powieść, w której główny bohater o znamionach erudyty porusza przede wszystkim problemy autonomii i asertywności imigrantów. Powieść zawiera przesłanki biblijne wynikające z przykrych doświadczeń pobytu na obczyźnie. Spis treści: 1. Polska rzeczywistość,czyli panowie byli przed wojną 2. Szukam Pracy 3. Jedzenie 4. Niedoszły aktor 5.The Best pomywacz 6. Równouprawnienie? 7. Przyjaźń 8. Złośliwość rzeczy martwych 9. Balanga 10. Stracone pokolenie 89 11. Zgiełk High Street Henryk Janicki Urodzony na wsi dużą cześć dorosłego życia spędził na emigracji zarobkowej, co m.in. zaowocowało powstaniem kilku książek. Podejmują one próbę definicji samego siebie, jak i otaczającej rzeczywistości; stanowią w dużej mierze swoisty traktat filozoficzny dotyczący relacji międzyludzkich na obczyźnie z wyraźnie zaznaczonym tłem przemian ustrojowo-społecznych w kraju doby rozpoczętej po 89. roku.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

HHeennrryykk JJaanniicckkii WW AA LL II ZZ KK II TT OO MM OO JJ AA SS PP EE CC JJ AA LL NN OO ŚŚ ĆĆ Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 3 © Copyright by Henryk Janicki (Self-publishing) Grafika i projekt okładki: Drach Zdzisława ISBN 978-83-62480-27-2 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie II 2011 www.e-bookowo.pl Spis treści: 1. Polska rzeczywistość, czyli panowie byli przed wojną. ... 5 2. Szukam Pracy ............................................................... 30 3. Jedzenie ........................................................................ 55 4. Niedoszły aktor ............................................................ 63 5.The Best pomywacz ........................................................ 75 6. Równouprawnienie? .....................................................87 7. Przyjaźń ........................................................................ 96 8. Złośliwość rzeczy martwych ........................................ 110 9. Balanga ....................................................................... 121 10. Stracone pokolenie 89 ............................................... 134 11. Zgiełk High Street ...................................................... 151 Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 5 1. Polska rzeczywistość, czyli panowie byli przed wojną. Pochodzę z głębokiej prowincji, gdzie masa ludzi boryka się z bezrobociem. Z uwagi na status bezrobotnego, uprzedzenia do prywatnych pracodawców, małe – jak się zdaje – predyspozycje zawodowe, wrażliwość społeczną wynikającą z przykrych do- świadczeń, wykazuję poglądy sprzeczne z duchem szeroko poję- tego liberalizmu. Najogólniej rzecz biorąc mówię o symbolu, idei; w żadnym razie nie sympatii do takiej czy innej partii. Symbol skrywa często stek kłamstw, buńczucznej propagandy; nie idzie za nim konkretne działanie; nie sączy się esencja, którą napoi się tłumy, spragnione godnego zarobku i traktowania. Jestem nikim, tzn. populistą; chciałbym być fanatykiem równości… W każdym razie dążenie (nie gdakanie) do tego jest wznioślejsze, niż sama równość. Fanatyzm tworzenia równości jest wielki i przerażający; jakież krwawe żniwo zebrał u progu działalności pionierów sys- temu, od którego jeszcze nie tak dawno nie mogliśmy się uwol- nić! Jestem pesymistą, by nie powiedzieć defetystą. Uważam, że zawsze będą „oni” – dający zarabiać na chleb i „my” – zarabiają- cy na niego. Byt kształtuje świadomość, ale nie powiem, że lepię z siebie polityka. Dla oponentów będę jedynie malkontentem, dla którego krytyka opiera się o subiektywne postrzeganie świata. www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 6 Teoria jest prosta: skazany jestem na łapanie fuch takich jak cieć na budowie, robotnik w fabryce na linii, kuchenna pomoc, może kucharz. Co najwyżej, mógłbym być agentem ubezpiecze- niowym lub ankieterem? Co za tym idzie, stąpając po dolnych szczeblach społecznej drabiny, będę wiecznie niezadowolony, poniżany, skłócony ze swym pracodawcą za obarczanie nadmier- ną odpowiedzialnością, karceniem za byle drobiazgi, upokorzony świadomością psich zarobków i faktem, że mój chlebodawca parę razy do roku rozkoszuje się ciepłym, południowym morzem i widokiem palm? Mając na uwadze realia rodzimego, wilczego kapitalizmu, mo- je bolączki albo – jak to nazywam – zbytnie poczucie wartości własnej osobowości(przypadek dość rozpowszechniony), które mało ma wspólnego z kwalifikacjami zawodowymi, praca w Pol- sce byłaby – łagodnie to określając – niezwykle uciążliwa. Wilczy kapitalizm( nie bez kozery określenie to wywodzi się od terminu „wilcze prawo”), to głównie – jak mówię – psie zarobki i słabe prawo pracy, dotyczące zwłaszcza podwładnego. W świecie liczą się pieniądze i życiowy standard. Zestawiając to z uprzedzeniami do polskiego kapitalizmu, słabościami doty- czącymi zdolności zawodowych, obowiązkami wobec rodziny, dobrym rozwiązaniem(złym przez wzgląd na ból rozstania z ro- dziną), jest wyjazd za granicę. W ten sposób szukam pracy. Podtrzymuję niejako ciągłość ( doświadczenie zacząłem zdobywać zaraz po osiemdziesiątym dziewiątym) włóczęgostwa po świecie. Wśród znajomych nie mam niestety oparcia; ci, co nazywali się bliskimi, stają się dal- szymi, zapominają o wyświadczonych im przysługach lub zwy- czajnie cię olewają. Dwa lata borykam się z tymi trudnościami. www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 7 Wróciłem od starego kumpla; w Hiszpanii(mój ostatni pobyt) stawialiśmy wspólnie czoło przeciwnościom losu. Po cichu liczy- łem na jego wsparcie, kiedy po urlopie pojedzie do – będącej ostatnio na topie, jeśli chodzi o wyjazdy Polaków – Anglii. Nie wykluczałem interesu: coś za coś. Koleś na trzeźwo wzruszył ramionami – o robotę ciężko.. Po kilku głębszych zaoferował jednak pomoc. Czekałem miesiąc. Nic. Zdeterminowany zadzwo- niłem – telefon milczał. Co robić? Jak wyjechać? Byle gdzie. Do roboty, na czarno, za ciecia. Czas nagli; brakuje pieniędzy. Prace dorywcze nie wystar- czą. A i barachło, bo u kogoś. Przepraszam za zwrot, nie cierpię szefów – kapitalistów. Tego schematu – psich zarobków i całej gamy nieproporcjonalnie do nich wysokich wymagań. Lato i jesień. Nieco wytchnienia, jeśli chodzi o mą mentalność, dotyczącą stosunków własnościowych, relacji między pracodaw- cą, a pracownikiem. Na targu stanę z grzybami, jagodami, jeży- nami. Kto by pomyślał – w czasie mej hossy zarobkowej za gra- nicą –, że będę się kiedyś spinał po krzakach dzikiego, bzu, który przyjmują na skupie i spozierał spode łba, zziajany i podrapany, czy aby kto znajomy nie nadciąga w pobliże? Cóż byłby to za obciach! Tak się zniżyć! Nie sposób przetłumaczyć sobie, że to nie wstyd, ujma. Efekt takiego zarabiania, to łatanie dziury w wypłacie żony na pokrycie codziennych wydatków, które robią się coraz większe i większe… Nie mogę uwierzyć w ten paradoks! Tak myślę, obserwując z dala swój duży dom, z fajnym ogródkiem i z wkomponowanym w nim – ma się rozumieć – skalnikiem w iście modernistycznym stylu. Owoc żmudnej tyrki za granicą, skrobania dupy, kombino- wania, by jak najwięcej odłożyć. Widzę i inne, ładniejsze domy, a wyobraźnią obejmuję tysiące pozostałych, co prawda nieszkla- nych – jak marzyło się Żeromskiemu –, ale solidnych, murowa- www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 8 nych i ocieplanych domów. Gołe ściany, świecące pustką wnę- trza; ich wykończenie wymaga kolejnych nakładów, których nie sposób tu pozyskać. Po wykończeniu wnętrza świecą pustką oso- bową – właściciele znów wyjeżdżają, bo nie mają, za co żyć. Al- bo też przesiąknięte są bólem rozstania, gdy wyjechało jedno z małżonków, rodziców. Kiedy te piękne domy zgromadzą wresz- cie komplet osobowy, do wytężonego umysłu jak bumerang po- wraca pytanie:, „co dalej?”. Pracy znów nie ma. Perspektyw też. Przykra rzeczywistość – prometejską troską ogarniam te piękne, polskie domy. Puste, błąkające się gdzieś hen, daleko słowa – rodzina, mi- łość – stają się tłem, a z założenia powinny być wartościami prio- rytetowymi; dodawać sił w tych trudnych chwilach, być budul- cem do wznoszenia rodzinnego monolitu. Jak trudno żyć … A trzeba? Na swój sposób konieczność(…), Jeśli wziąć pod uwagę powyższe biadolenie, a nie fakt, iż jest ono jedynie procesem, darem powierzonym przez Boga, którym należy się cieszyć, po- żytkować go dla siebie i innych najlepiej jak tylko można; czerpać z niego kwiat rzeczy przyjemnych, ale i przyjmować zło, które jest w niego wkomponowane. Chciałbym mieć ufność w Panu; siłę wiary Hioba, który jest tego najokazalszym przykładem. Mrzonka, ale chciałbym… Otaczam się, bowiem powierzchowną religijnością polegającą głównie na ceremoniach. Nasza wiara też, to wołanie do Stwórcy, by nam błogosławiłby spływała na nas Jego nieograniczona łaska i dobroć. Naturalne, ale istota wiary powinna sprowadzać się do tego, co daje nam Pan, a nie przyj- mować wybiórczo. A potem obrażać się za dotykające niepowo- dzenia, w które ponoć nie ingeruje Pan – władca tegoż świata jest szatan. Wszystko, przez grzech Adama; nie sposób zgłębić escha- tologii; sam nie wiem, do czego piję… Przez skotłowane, cha- otyczne, pesymistyczne myśli, przebija się jakaś nieśmiała, głu- www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 9 pia(?) Otucha. Nie poddawać się! Kroczyć ku lepszej przyszłości! Bzdurny fluid – zdaje się oponować zdrowy rozsądek; zimne, racjonalne myślenie, osadzone w codziennych realiach, każdej chwili, kroku, który podejmujesz. Ten prąd umysłowy wetknął we mnie wojowniczego ducha z jednej strony, lecz z drugiej, podszył go swego rodzaju egoizmem, dziwnym, jakby podświadomym lękiem, samorzutną, odruchową troską o siebie; To trwożliwa, rozedrgana obawa o byt, jako pochodna i wypadkowa wkraczania w kolejny etap życia. W grząskie podłoże, będące efektem usta- wicznych wyjazdów, pracy na czarno, co zaowocowało, krótkim stażem pracy w Polsce, z czego część, to zasiłek dla bezrobot- nych. Rzadkie chwile otuchy i nadziei, chciałbym wesprzeć do- datkowo pociechą, że nie ja jeden tkwię w podobnych tarapatach; ale to jedynie efemeryda… Szukam wsparcia w Biblii; przytaczam sobie cytat: „ Nie trwóżcie się…” Bóg zadba o nas, jako o te ptaki niebieskie, które nie sieją, ni zbierają, a mają pożywienia pod dostatkiem. Wszyst- ko, więc – piękny, duży dom, który zdaje się być pyłkiem na wie- trze, tonący niemal – w oddali – wśród śniegowych chmur, moja trudna sytuacja i przyszłość, są w jego rękach. Cokolwiek się sta- nie, jest zapisane w górze – jak Kubusia Fatalistę uświadamiał jego Pan. Daremne jest, więc zatroskiwanie się. Niepewność jutra jednak – mimo samopocieszania się – ogranicza w jakiś sposób mą wolność, prawo wyboru. Analizując moje życie, można rzec, że sytuacja wpędziła mnie w ślepy za- ułek: praca za granicą i godziwe zarobki(przeliczając to na rodzi- me realia). Jakżesz to koliduje z przesłaniem Słowa Bożego(!), Które nakazuje rzucenie wszystkiego, co mamy i udanie się w za Chrystusem: pracuj i nie goń za mamoną; miłuj bliźnich? Wciel, więc w swe poczynania biblijne mądrości, które ostatnio tak cię zajmują(„duch jest ochoczy, lecz ciało mdłe”) i porzuć egoistycz- www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 10 ną walkę o godny byt. Uzbrój się w cierpliwość, która pozwoli ci znieś upokorzenia ze strony swego najemcy. Lecz brak mi siły, woli, determinacji, by zaczekać na jakiś efekt z pokorą, bez buntu. Chcę, by załatwiono mój problem teraz, natychmiast(!). By poda- no mi to spektakularnie nie na srebrnej, a na platynowej tacy! Oto moja słabość – wikłanie się w walkę o godny byt! Zaszufladko- waliśmy się, pędzimy za dobrami materialnymi. Okłamujemy się trąbiąc o dobroci, pomocy, prostocie życia i otwartości na drugie- go człowieka w pracy, urzędach, kościele, na ulicy. Hołdujemy powiedzeniu, że „kowalem własnego szczęścia każdy bywa sam”; jesteśmy źli, a próbujemy spychać zło i obarczać odpowiedzialno- ścią za nie innych. Nasze człowieczeństwo zaprzedaliśmy za srebrniki. Nie sposób, mimo przebłysków optymizmu, oprzeć się brutal- nej, przygnębiającej rzeczywistości – kolejny raz obserwuję z dala swój dom: mało dostrzegalne kontury, rozjaśnione niemra- wym, spowitym gęstniejącą mgłą światłem przydrożnych lamp. Widok, jakby przeniesiono go z innej planety; no i stan mego ducha – monotonny, zagubiony, z każdą chwilą coraz bardziej spowity mgłą oraz mgłą psychicznego wyobcowania, którego nie mogę rozłożyć na czynniki pierwsze i znaleźć wreszcie rozwiąza- nia asymilującego mnie z najbliższym otoczeniem. Polskie domy i mój dom, przebiega mi znów natrętna myśl; nikłe światła w oknach – nieodparty znak toczącego się za nimi życia. Lecz dom to nie mury i okna ani światło elektryczne, ale ludzie, których ono oświetla. Stosunki i relacje między nimi; miłość, dobroć, posza- nowanie i zrozumienie. Cóż za frazes! Tyle, że będący wyimagi- nowanym dążeniem, celem często niebotycznym niż namacalnym urzeczywistnieniem. Uzmysławiam sobie, że sprawy typu edukacja, rozwój zawo- dowy, które prawdopodobnie teraz stawiałyby mnie w zgoła od- www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 11 miennym położeniu, są praktycznie zamknięte, co napawa mnie rozgoryczeniem; mam do siebie pretensje za ów stan rzeczy. Roz- goryczenie jest jedynie tęsknotą za uduchowionym, monstrual- nym i wrodzonym ubóstwieniem siebie, destrukcyjnie oddziały- wującym na rodzinne relacje. Pora skończyć z rozpamiętywaniem, podarować sobie uprze- dzenia do pracodawców i wynikające stąd bolączki – słyszę bez- namiętne, ale zdeterminowane wołanie żony, jako że niepewność jutra i przede wszystkim deficyt w domowym budżecie, wzmaga- ją się do tego stopnia, że bez zwłoki trzeba podjąć pracę. Byle gdzie…to znaczy najprędzej u prywaciarza. Przytakuję, na wpół ogłupiały w bezradności. Muszę pracować, zarabiać…Praca!, Myślę, cóż za brzemię spadło na mnie! Jako rezultat ukształtowa- nia systemu działań zbiorowości w celu uporządkowanego, jak najlepszego jej funkcjonowania? Majaczą mi jakieś pozytywi- styczne ideały; na dobrą sprawę to wzniosłe, ale i rzeczowe ide- ały. Transcendentna logika: każdy musi pracować, wydajnie pra- cować! Rozumiem to. I mam gdzieś wszystko: pozytywizm, ide- ologie. Jestem ignorantem, pajacem silącym się na objęcie jaźnią doniosłości, znaczeniu pracy w zbiorowości ludzkiej. Ale to wszystko, na co mnie stać. W gruncie rzeczy, chciałbym, by pie- niądze przychodziły mi bez wysiłku, bez uszczerbku na zdrowiu psychicznym, co jest – z założenia – wkomponowane w zawo- dowe ryzyko. Pomijając pospolity atrybut, jakim jest minimalny zarobek(pozwalający, jako tako przetrwać), jakże ważny jest za- wodowy rozwój, podnoszenie kwalifikacji, swoista radość, którą powinieneś czerpać z wykonywania zajęć zajmujących ci jedną trzecią doby. I dobrze byłoby, by nie był to czas jałowy, wypeł- niony zwykłą obecnością, uzupełniona o tęskne spojrzenia na zegarek:, kiedy ten mozolny, połączony ze stresem trud dobiegnie końca? Biorąc pod uwagę rodzime realia, o pracy, z której wy- www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 12 chodzisz spełniony, zadowolony, większość może zapomnieć, więc z konieczności szukają byle, czego U prywaciarzy ciężko. Owszem, jako fachowiec, murarz mógłbym coś złapać, ale jako pomocnik? Bo to mało ich naoko- ło? Nie potrzeba. Odwiedziłem parę agencji ubezpieczeniowych. Mogę spróbo- wać – obwieszczono w jednej z nich. Agent, to nie to samo, co cieć na budowie; chodzi się czysto ubranym, jeździ samochodem, nie obciąża rąk. Odżyłem nieco. Przedstawiono wymagania: sa- mochód, operatywność(polegająca na znajdywaniu klientów). W tym szkopuł, bo ich brak oznacza brak wypłaty. Klapa – warunki nie do przyjęcia! Spoglądam na budynek urzędu pracy; z rozrzewnieniem wspominam odległe czasy pobierania zasiłku i trwonienia go z kumplami po knajpach, bo przecież odkładanie znikomych sum w skarpetę zakrawało na sknerstwo. Rekompensatą przepuszczonej kasy – prócz bólu głowy – było niekiedy poznanie paru panienek Chodziło zwłaszcza o dreszczyk emocji związany ze wstępnym etapem badania gruntu. Szybko mija czas…. Rozkojarzony, jakby od niechcenia, śledzę oferty pracy wiszą- ce wewnątrz budynku. Murarz, agent ubezpieczeniowy – przera- białem to. Akwizytor – ta sama bajka, co agent. Księgowy – nie moja brocha. Magazynier, kierowca – mogłoby być, ale… nieak- tualne. Krew uderza mi z lekka do głowy. – Nie jestem zdziwiony, że nic nie ma – mówię poirytowany do pań w biurze, których ta uwaga nic nie obchodzi. Jeszcze bar- dziej mnie to rozjątrza, więc idę za ciosem: – Po co wieszać te kartki? – Dziwię się – i na dodatek muszą zajmować się tym aż trzy osoby! A może więcej? –, Co? Co takiego? – Wydają się sprowokowane bezczelno- ścią(?) – Czy pan sobie nie za dużo nie pozwala? – Odpowiadam, www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 13 siląc się na grzeczność, że nie. Pytam tylko, gdyż wszyscy wie- dzą, że oferty to pic na wodę. Jak już się coś pojawi, jest tego tak mało, że podzielone jest między znajomych? Wywieszanie kartek to stwarzanie pozorów pracy urzędu, zresztą zbyteczne. To ele- ment biurokracji. – Uważam – kontynuuję poważnym tonem –, że dwa etaty w tym pokoju są niepotrzebne. A skoro ja jestem bezrobotny, nie mam dzieciom, za co kupić jeść, proszę wybaczyć mą szczerość, to uważam, że w ramach ludzkiej solidarności, z dwoma szanownymi paniami, będziemy podwójnie zdetermino- wani w poszukiwaniu pracy. Niestety – wskazałem palcem w dół – w tym pokoju jest o dwie osoby za dużo! Pieniądze za te dwa etaty proponuję przeznaczyć na potrzeby najuboższych. Niech będzie to przykład poszukiwania środków na opiekę społeczną. No …może jeszcze na tworzenie nowych, ale faktycznie potrzeb- nych miejsc pracy. Oczywiście to znikoma część tego, co trzeba robić, by poprawić sytuację, bo tak naprawdę bez napędu gospo- darki ani rusz! Ale niech drżą o swe stołki ci, co uwikłani są w sitwy i kliki. Bo najwyższy czas z tym skończyć. Z pięć minut jak wszedłem do pokoju, a atmosfera rozgrzała się do czerwoności, co uwidoczniło się na pąsowych, zszokowa- nych, wręcz zbulwersowanych twarzach pracowniczek. Prócz tego jednak zarysował się na ich twarzach trudny do zdefiniowa- nia grymas; jakby w głupi, przypadkowy sposób rzucona na ich oblicze prawda, której ma się świadomość i która – czy się chce czy nie – w oczy kole. Obliguje, niejako, do wyrzutów sumienia, ponieważ jest niewygodna dla rzeszy innych. Lecz cóż! To tylko gorący wypiek zdumienia, świadczący tylko o jednym z reliktów socrealizmu – biurokracji. Te stosy papierów, nieprzydatnych dokumentów, świstków, układanych, wertowanych w grubych katalogach przez ludzi biorących za to pieniądze. www.e-bookowo.pl Henryk Janicki: Walizki to moja specjalność | 184 Henryk Janicki Urodzony na wsi dużą cześć dorosłego życia spędził na emigracji zarobkowej, co m.in. zaowocowało powstaniem kilku książek. Po- dejmują one próbę definicji samego siebie, jak i otaczającej rzeczy- wistości; stanowią w dużej mierze swoisty traktat filozoficzny doty- czący relacji międzyludzkich na obczyźnie z wyraźnie zaznaczonym tłem przemian ustrojowo-społecznych w kraju doby rozpoczętej po 89. roku. www.e-bookowo.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Walizki to moja specjalność
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: