Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00403 007573 13584224 na godz. na dobę w sumie
Wizerunek miasta - ebook/pdf
Wizerunek miasta - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7859-764-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Szanowny Czytelniku, książka, którą właśnie zamierzasz przejrzeć ma pewien szczególny walor, nie jest bowiem li tylko teoretycznym rozważaniem, ale stara się odpowiedzieć na wiele pytań czysto praktycznie, czasami posiłkując się przykładami. Nie jest to zapewne odpowiedź na wszystkie pytania, jakie mogą się pojawić w temacie „wizerunek miasta”, ale też nie mamy aspiracji, jako autorzy tej książki, opracowania całościowego kompendium. Staramy się jednak przybliżyć zagadnienie w formie mniej akademickiej a bardziej praktycznej.

Jan Jacek Tyliszczak i Andrzej-Ludwik Włoszczyński

 

Dopisek osobisty

Książka jest szczególna również z tego względu, iż jest swego rodzaju aktem pamięci oddanym współautorowi tej książki Janowi Jackowi Tyliszczakowi, który nie doczekał jej ostatecznego kształtu. Może więc być tak, że niektóre rozdziały tej książki, szczególnie dotyczące działań strategicznych, pozostały nierozwinięte szerzej, a jedynie zasygnalizowane na bazie pozostałych notatek rękopiśmiennych. Wybacz to Drogi Czytelniku, jako projektantowi identyfikacji wizualnej trudno mi bowiem uzupełniać te brakujące elementy nie będąc strategiem, jakim był Jan. Aby jednak zrekompensować tę niedogodność zaprosiłem do jej uzupełnienia zacne grono praktyków, od strategów po projektantów: Macieja Tesławskiego, Annę Adamus-Matuszyńską, Piotra Dzika, Krzysztofa Karasia, Roberta Fidurę, Marcelinę Mikułowską, Marcina Zgórskiego, Mateusza Machalskiego, Irenę Czusz i Marka Szewczyka. Bardzo serdecznie im wszystkim dziękuję za przyjęcie zaproszenia i udział w tym książkowym projekcie.

Andrzej-Ludwik Włoszczyński

Ważna uwaga, swoje honoraria Autorzy przeznaczają na cel chartatywny, na rzecz Fundacji Akogo? która stworzyła Klinikę Budzik, pierwszy w Polsce wzorcowy szpital dla dzieci po ciężkich urazach mózgu. Klinika działa przy warszawskim Centrum Zdrowia Dziecka. Kupując tę książkę stajesz się Darczyńcą i wspomagasz leczenie dzieci.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

© Copyright by Jan Jacek Tyliszczak, Andrzej-Ludwik Włoszczyński, Anna Adamus-Matuszyńska, Irena Czusz, Piotr Dzik, Robert Fidura, Krzysztofa Karaś, Marcelina Mikułowska, Mateusz Machalski, Maciej Tesławski, Marek Szewczyk, Marcin Zgórski, 2016 r. © Copyright by Wydawnictwo internetowe e–bookowo, 2016 r. Projekt okładki i ilustracje działowe: Andrzej-Ludwik Włoszczyński Materiał ilustracyjny: archiwa własne autorów ISBN 978-83-7859-764-3 Autorzy: Jan Jacek Tyliszczak, Andrzej-Ludwik Włoszczyński, Anna Adamus-Matuszyńska, Irena Czusz, Piotr Dzik, Robert Fidura, Krzysztofa Karaś, Marcelina Mikułowska, Mateusz Machalski, Maciej Tesławski, Marek Szewczyk, Marcin Zgórski Kontakt: alw@e-alw.com Wydawca: Wydawnictwo internetowe e–bookowo www.e–bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e–bookowo.pl PATRONI MEDIALNI: www.brief.pl www.marketingprzykawie.pl Signs.pl portal polskiej reklamy wizualnej Wszystkie znaki cytowane w książce są zastrzeżonymi znakami Firmowymi lub towarowymi ich właścicieli. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione. Wydanie I 2016 r. SPIS TREŚCI Zamiast wstępu PODSTAWA Dlaczego wizerunek – J.J. Tyliszczak Miasto tworzy swój wizerunek – J.J. Tyliszczak Wizerunek a marka miasta – J.J. Tyliszczak Wizerunek czy promocja? – J.J. Tyliszczak Strategia wizerunkowa miasta – J.J. Tyliszczak Budowanie wizerunku, od czego zacząć – J.J. Tyliszczak Tożsamość wizualna miasta – J.J. Tyliszczak Zarządzanie wizerunkiem miasta – J.J. Tyliszczak O wdrażaniu wizerunku i marki miasta – M. Mikułowska Osobowość miasta – M. Tesławski Koncepcja genius loci – P.Dzik Public relations miasta – A. Adamus-Matuszyńska Barierą brak wiedzy – J.J. Tyliszczak DETALE Znaki miejskie – A.L. Włoszczyński Herb znak urzędowy – A.L. Włoszczyński Jak się psuje znaki urzędowe – A.L. Włoszczyński Herb miasta okiem heraldyka – R. Fidura Herb a logo miasta – A.L. Włoszczyński Logo jako symbol – A.L. Włoszczyński Dobre logo miasta – A.L. Włoszczyński 100 tysięcy Amsterdamu – A.L. Włoszczyński Rozdzielanie funkcji znaków – A.L. Włoszczyński Gdańskie spółki miejskie – K. Karaś Jak przeprowadzić rebranding – M. Zgórski Trzy błędy – A.L. Włoszczyński Księga znaków miejskich – A.L. Włoszczyński Część ilustracyjna księgi znaków – A.L. Włoszczyński Trudności z wdrażaniem księgi znaków – J.J. Tyliszczak Barwy miejskie – J.J. Tyliszczak Przestrzeń miejska – J.J. Tyliszczak Oznakowanie – miejski system informacji – A.L. Włoszczyński Witacz wita – A.L. Włoszczyński Teksty miejskie – J.J. Tyliszczak Rola typografii – M. Machalski Strona internetowa miasta – J.J. Tyliszczak List do Decydentów – I. Czusz i M. Szewczyk Słowniczek O autorach WIZERUNEK MIASTA 3 4 5 6 8 9 11 14 16 18 20 23 29 31 38 44 46 47 50 51 55 62 64 67 74 77 80 83 87 92 94 97 99 101 103 106 108 110 114 118 125 129 ZAMIAST WSTĘPU Szanowny Czytelniku, książka, którą właśnie zamierzasz przejrzeć ma pewien szczególny walor, nie jest bowiem li tylko teoretycznym rozważaniem, ale stara się odpowie- dzieć na wiele pytań czysto praktycznie, czasami posiłkując się przykładami. Nie jest to zapewne odpowiedź na wszyst- kie pytania, jakie mogą się pojawić w temacie „wizerunek miasta”, ale też nie mamy aspiracji, jako autorzy tej książki, opracowania całościowego kompendium. Staramy się jednak przybliżyć zagadnienie w formie mniej akademickiej a bar- dziej praktycznej. Jan Jacek Tyliszczak i Andrzej-Ludwik Włoszczyński DOPISEK OSOBISTY Książka jest szczególna również z tego względu, iż jest swego rodzaju aktem pamięci oddanym współautorowi tej książki Janowi Jackowi Tyliszczakowi, który nie doczekał jej ostatecznego kształtu. Może więc być tak, że niektóre rozdziały tej książki, szczególnie dotyczące działań strategicznych, pozosta- ły nierozwinięte szerzej, a jedynie zasygnalizowane na bazie pozostałych notatek rękopiśmiennych. Wybacz to Drogi Czytelniku, jako projektantowi identyfikacji wizualnej trudno mi bowiem uzupełniać te brakujące elementy nie będąc strategiem, jakim był Jan. Aby jednak zrekompensować tę niedo- godność zaprosiłem do jej uzupełnienia zacne grono praktyków, od strate- gów po projektantów: Macieja Tesławskiego, Annę Adamus-Matuszyńską, Piotra Dzika, Krzysztofa Karasia, Roberta Fidurę, Marcelinę Mikułowską, Marcina Zgórskiego, Mateusza Machalskiego, Irenę Czusz i Marka Szew- czyka. Bardzo serdecznie im wszystkim dziękuję za przyjęcie zaproszenia i udział w tym książkowym projekcie. Andrzej-Ludwik Włoszczyński WIZERUNEK MIASTA 4 PODSTAWA DLACZEGO WIZERUNEK Jan Jacek Tyliszczak Miasta mające ambicje wyróżniać się własną marką są wręcz zobowiązane do troski o swój wizerunek. Ten obowiązek wynika stąd, że wizerunek to najważniejszy komponent marki miasta. Nie sposób więc starać się o korzystną markę pomijając lub bagatelizując znaczenie wizerunku, w tym sensie zarządzanie wizerunkiem to nic innego jak budowa- nie oczekiwanej marki miasta. Korzystny wizerunek jest tym zasobem niematerialnym miasta, który stanowi o jego charakterze, sposobie postrzegania i oceny. Ma wpływ na wzrost konkurencyjności miasta, stanowi także o ocenie jakości zarzą- dzania miastem. Walory korzystnego wizerunku, czyli dobrego wyobraże- nia o mieście, to potencjał, który bezwzględnie należy uruchomić. Choćby ze względu na jakość i skalę jego walorów. To najkrótsza odpowiedź na pyta- nie dlaczego wizerunek? Miasta cały czas pracują na swój wizerunek. Rzecz w tym aby zapanować nad tym procesem. Zapanować, bo wizerunek zaniedbany lub źle zarządzany raz uniemożliwia korzystanie z jego walorów, dwa – stawia pod znakiem zapytania cel działań, czyli jakość marki miasta. Zatem bagatelizować spraw wizerunku nie można. Jeśli tak, to zagadnienie wymaga oddzielnej uwagi. Szczególnie ze strony władz miasta. Uwagi, która przejawi się w postaci jasnych i wyrazistych celów przedsięwzięcia wizerunkowego a nie ogól- nego, o niejasnym celu aktywności promocyjnej miasta. Ciągle jeszcze słabo uświadamiane jest, że celem działalności promocyjnej miasta jest właśnie kreowanie korzystnego o nim wyobrażenia, czyli pozytywnego wizerunku. Każde miasto ma swój wizerunek. Jednak żadne nie posiada jednego wize- runku. Zwykle jest to mix dobrych i złych elementów, a zatem wizerunku pozytywnego i negatywnego, silnego i słabego, wyrazistego i mało wyra- zistego. Wizerunek korzystny, czyli bez dominacji cech negatywnych, nie powstaje samoistnie lecz na skutek działań zaplanowanych. Realizacja tych WIZERUNEK MIASTA 6 Jan Jacek Tyliszczak działań czyli zarządzanie wizerunkiem miasta jest procesem dość skom- plikowanym, czasochłonnym, wielokierunkowym. Wymaga konsekwen- cji, cierpliwości, stałego monitoringu i oceny. Nie da się zamknąć w ramach czasowych kadencji władz miejskich, nie powinien być podporządkowany jakiejś miejskiej uroczystości czy wydarzeniu. Zarządzanie wizerunkiem, w celu budowania jego korzystniejszej wersji, to proces komunikacyjny, który nie znosi hałaśliwych akcji czy głośnych kampanii, efekciarstwa, działań powierzchownych nakierowanych na doraźny efekt. Nie znosi też braku autentyczności, kiedy zarządzający procesem wizerunkowym kreują nierealny, życzeniowy obraz miasta. Żeby poważnie i odpowiedzialnie zarządzać wizerunkiem, jako narzę- dziem przewagi konkurencyjnej na rynku miast, władze miasta mają do wyboru dwie drogi postępowania: • zlecić sprawę w całości firmie zewnętrznej, • samemu podjąć się tego zadania. Firma zewnętrzna to przeważnie spore koszty i problem, jak później efektywnie zarządzać zakupionym projektem? Nie mówiąc już jak wątpliwe było by powierzanie kreowania wizerunku firmie zewnętrznej przy małej aktywności zainteresowanych, czyli miasta. Samodzielna praca to dla więk- szości miast i miasteczek ryzyko błędu i niepowodzenia. Głównie z powodu braku fachowców mogących zadaniu podołać. Jak zatem sobie radzić w takiej sytuacji? Z moich obserwacji i doświadczeń wynika, że optymalnym rozwiąza- niem jest droga pośrednia, polegająca na skorzystaniu z pomocy zewnętrz- nej przy jednoczesnym uruchomieniu własnymi siłami lokalnego systemu zarządzania wizerunkiem. Firma lub osoba zewnętrzna do stworzenia strategii jest jak najbardziej wskazana. Taki konsultant musi być spoza tematu nad którym pracuje, ale oczywiście z wykorzystaniem wiedzy mieszkańców. Mieszkańcy podcho- dzą do tematu bezkrytycznie a konsultant musi być obiektywny. Peter Druc- ker mawiał, że największą jego zaletą w tworzeniu strategii jest niewiedza. Nie ma wtedy problemu ze zwróceniem uwagi na pomijane przez „wiedzą- cych” kwestie. Nie jest także, co istotne, związana emocjonalnie z miastem, a zatem jej podejście jest czysto analityczne. WIZERUNEK MIASTA 7 Jan Jacek Tyliszczak WIZERUNEK CZY PROMOCJA? Jan Jacek Tyliszczak Strategia to, najkrócej mówiąc, plan działań zmierzających do osiągnięcia zamierzonego celu. Podstawą tego planu powinien być zrozumiały i konkretnie zdefiniowany cel, któremu zostaną w niej podporządkowane pozostałe ele- menty planu. Bez precyzyjnego określenia celu opracowa- nia, mimo zachęcającego tytułu „Strategia …” przydatność takiego dokumentu będzie żadna a czasem ograniczająca wprowadzenie zmian stanu aktualnego. Przyjęte przez miasta opracowania planistyczne, dotyczące ich wize- runku, zwykle zawierają w tytule słowo „strategia”, różnie jednak dookre- ślane. Są więc strategie promocji bez określenia o jaką promocję chodzi oraz ukonkretnione, typu strategia marki czy strategia wizerunku miasta X. Różnią te dokumenty nie tylko tytuły, lecz również zawartość, w tym cele dla jakich zostały opracowane. Większość tego typu dokumentów to „Strategia promocyjna miasta”. Bez wskazania o jaką konkretnie strategię chodzi. Jak można przypuszczać taki ich tytuł wynika wprost z Ustawy z 1990 roku, gdzie do obowiązkowych zadań gminy zaliczono promocję. Ustawa o samorządzie gminnym nie wyja- śnia jednak co powinno wchodzić w zakres tego zadania, ani jakim celom ma służyć. Prawdopodobnie ustawodawca założył, że wiedza o promocji, jako narzędzie marketingu terytorialnego, jest wśród administracji samorządo- wej powszechna. Okazało się, że ta wiedza powszechną nie jest i obowiązek prowadzenia (dlaczego nie organizowania?) promocji stał się zadaniem ruty- nowym, samodzielnym, oderwanym od tego, co się w mieście i jego otocze- niu dzieje. Promocja została skupiona w jednym wydziale, dziale czy biurze urzędu i skoncentrowała się na przygotowywaniu tzw. promocyjnych gadże- tów, folderów, ulotek oraz organizowaniu imprez, które, nieraz kosztowne, niewiele mają wspólnego z kreowaniem wizerunku miasta. Bardziej za to służą sprawozdawczości z realizacji zadania obowiązkowego. Zapomniano, WIZERUNEK MIASTA 11 Jan Jacek Tyliszczak lub zabrakło wiedzy o tym, że promocja to nie cel sam w sobie, lecz narzę- dzie służące realizacji określonego celu. Narzędzie o charakterze komunika- cyjnym, które, jeśli ma służyć czemuś konkretnemu, wymaga określonych treści. Także ustaleń na czym ma polegać, w jakim celu ma być prowadzona, co w jej efekcie ma się zmienić, jeśli chodzi o miasto i sposób jego postrzega- nia. Strategie bez takich ustaleń nie mogą budzić zaufania. Inaczej jest z dokumentami strategicznymi, których tytuły dookreślają projekt promocji, na przykład jako promocja marki czy promocja wizerunku miasta. Nie wnikając w treść tych dokumentów, już na podstawie samych tytułów można z dużym prawdopodobieństwem założyć, że ich autorzy wie- dzieli czym jest promocja i to, że określili ją właściwie, to znaczy jako narzę- dzie osiągania założonych celów. W przypadku strategii marki miasta trudno zakładać by pominięto tam kwestię wizerunku, rozumianego jako wizerunek marki miasta. Jeśli uznajemy, że korzystny wizerunek, to dla miasta licząca się wartość, istotnym jest jak tę wartość osiągać. Jaki w tej sprawie plan powinno miasto przyjąć? Odpowiedź jest jedna – tym planem jest strategia wizerunkowa. Strategia wizerunkowa, jako część strategii marki, bądź odrębny doku- ment planistyczny, to dobór takich dziedzin aktywności miasta, które będą niezbędne do zakładanych zmian wizerunku. Trudność opracowania takiego dokumentu wynika z konieczności wykonania, przy jego opraco- waniu, rodzajów prac, które dadzą odpowiedź na pytania „jak jest” oraz „jak ma być”. Merytoryczna zawartość opracowania, jeśli to ma być strategia przy- datna, powinna koncentrować się na wnioskach z rozpoznania wizerunku aktualnego. Tylko bowiem wnioski z rzetelnie przeprowadzonej oceny „jak jest” mogą upoważniać do stwierdzeń zasadniczych, czyli o przydatności dotychczasowego wizerunku, bądź potrzebie jego zmiany lub modyfikacji. Takiego rozpoznania nie zastąpią żadne debaty, narady, konsultacje czy przy- puszczenia. Po prostu trzeba wiedzieć przy czym będzie się majstrować. Niektóre z miast postępują jednak wbrew tej, wydawałoby się oczywistej, zasadzie. Przyjmuje się tam, za podstawę planowania i organizacji procesu wizerunkowego, na przykład dokument zatytułowany „Strategia promo- cyjna miasta” uznając niesłusznie, że zawarte tam wskazania są tożsame czy wystarczające do przygotowania i organizowania procesu wizerunkowego. To nieporozumienie, ponieważ strategia wizerunkowa jest konkretyzacją i celem strategii promocyjnej a nie jej częścią. Ponadto strategie promocyjne nie zawierają ocen aktualnego wizerunku miasta i z tego powodu są mało przydatne dla procesu wizerunkowego. WIZERUNEK MIASTA 12 Jan Jacek Tyliszczak Kto powinien przygotować strategię wizerunkową miasta? Na pewno nie każdy chętny i nie każdemu to zadanie można zlecić. Bez aktywnego udziału profesjonalistów z zewnątrz są nikłe szanse samodzielnego przygotowania strategii, a nawet jej założeń. Co może sprawiać szczególną trudność? Z pew- nością będzie to rozpoznanie wizerunku aktualnego. To konieczny element, bo jak zajmować się czymś, co rozpoznane nie jest. Wiedzę o tym, jaki jest ten nasz wizerunek, mogą dostarczyć jedynie profesjonalne i rzetelne bada- nia. Należy tu przestrzec przed próbami obejścia tego problemu na skróty, polegającymi na opracowaniu tzw. „ankiety”, opracowanej we własnym zakresie i rozprowadzanej wśród mieszkańców i turystów. Tak przeprowa- dzone „badania” i opracowany z nich raport tworzą fikcję, na której następ- nie buduje się założenia strategii. Skutki takiego działania odczuje miasto prędzej lub później. Badania aktualnego wizerunku miasta, podstawa prac nad tym wizerun- kiem, poinformują o stanach pozytywnych, ale także o jego negatywach. Na te ostatnie warto zwrócić szczególną uwagę, ponieważ będą, szczegól- nie dla władz miasta, niemiłą niespodzianką. Nie zawsze będzie wiadomo co z ujawnionymi negatywami dalej robić. Nie zwracać na nie uwagi, starać się przykryć i zagłuszyć nowymi treściami? Profesjonaliści mają na taką sytuację odpowiedź – chcąc uzyskać korzystną zmianę wizerunku należy mieć pomysł dotyczący wizerunku niekorzystnego. Pomysł, który pozwoli zdefiniować źródła niekorzystnych opinii i pozwoli osłabić lub zniwelować ich skuteczność. Strategia wizerunkowa, nawet najlepiej opracowana, nie spowoduje szybkich zmian, jakich byśmy oczekiwali. Składa się na to wiele przyczyn: po pierwsze musi być ta strategia realizowana z dużą konsekwencją, zaan- gażowaniem wielu podmiotów, w stosunkowo długim czasie. Po drugie utrwalony wizerunek nie tak łatwo poddaje się zmianie czy modyfikacji, jak tego oczekujemy. Przygotowując strategię wizerunkową należy też mieć na uwadze, że wizerunek nie jest jej celem ostatecznym. Celem jest budowanie oczekiwa- nej marki miasta, której to wizerunek jest tylko komponentem. Jednak tak ważnym, że nie sposób budować marki pomijając wizerunek. Zmiana waż- nego komponentu marki, wizerunku, to nic innego jak doprowadzenie do zmiany postrzegania miasta. WIZERUNEK MIASTA 13 Jan Jacek Tyliszczak OSOBOWOŚĆ MIASTA Maciej Tesławski Osobowość marki miasta, definiowana jako „zestaw ludzkich charakterystyk powiązanych z marką”, odnosi się do nie- materialnego wymiaru marki. O osobowości marki można powiedzieć wtedy, gdy opisuje się daną markę nie odwołując się do jej fizycznych lub funkcjonalnych atrybutów. Skoro znana jest definicja, należy odpowiedzieć na pytanie: jak powstaje osobowość marki? Badacze osobowości marki twierdzą, że owa osobowość powstaje dzięki różnorodnym sposobom komunikacji pomiędzy marką a kon- sumentem. Owe sposoby komunikacji to: reklama, zatrudnianie znanych osób w reklamach, opinie zasłyszane od innych użytkowników, wyobraże- nie przeciętnego użytkownika, czy wreszcie wrażenia powstałe w kontaktu bezpośredniego. W przypadku miasta jest to wyobrażenie powstałe na pod- stawie kontaktu z komunikacją, informacji od znajomych, którzy tam byli, danych historycznych związanych z tym miejscem. Korzyści z posiadania przez markę miasta osobowości. Korzyści wynikające z posiadania przez markę własnej niepowtarzal- nej osobowości można rozpatrywać z dwóch perspektyw – z perspektywy sprzedających dany produkt, w tym wypadku miasta, oraz z perspektywy klienta/odbiorcy. Korzyści zazwyczaj są obopólne – jeśli klient obdarza- jąc markę pozytywnymi cechami odnosi z jej użytkowania jakiś pożytek, to sama marka również na tym zyskuje dzięki lepszemu wizerunkowi i wzrostowi sprzedaży. Korzyści dla marki wynikające z posiadania przez nią osobowości. Pierwsza ważna korzyść wynikająca z posiadania przez markę miasta silnej osobowości związana jest z tym, że marka, nie jest już nośnikiem wyłącz- nie funkcjonalnych atrybutów, wynikających z bezpośredniego styku z mia- stem. Ma swoją niepowtarzalną charakterystykę. i tak, markę można scha- rakteryzować na przykład jako nowoczesną lub staromodną, egzotyczną albo nudną. Te charakterystyki to cechy, które nie są wpisane w „produkt”, jakim jest miasto, namacalnie, istnieją poza nim i tworzą jego osobowość. WIZERUNEK MIASTA 29 Maciej Tesławski Coraz częściej, zamiast właściwości funkcjonalnych miasta, dla kon- sumenta ważniejsza staje się jego wartość psychologiczna. Zmiana funk- cji reklamy z informacyjnej na perswazyjną dokonuje się również dlatego, że miasta są do siebie coraz bardziej podobne pod względem funkcjonal- nym, zaspokajają te same potrzeby w identyczny sposób. Jedynym sposo- bem odróżnienia staje się więc wyposażenie marki w niepowtarzalne, ludz- kie cechy. Osobowość odpowiada więc za odróżnienie podobnych do siebie marek i nadanie im niepowtarzalnego charakteru, a dzięki temu ma bezpo- średni wpływ na decyzje konsumenta – wybiera on miasto, którego charak- ter najbardziej mu odpowiada. Inna ważna korzyść wynikająca z możliwości personifikowania marki polega na tym, że w przeciwieństwie do skończonego zestawu fizycznych czy funkcjonalnych atrybutów miasta, możliwości budowania jego psycho- logicznych charakterystyk są w zasadzie nieograniczone. Istotnym pożytkiem, jaki odnosi marka z przybrania określonej oso- bowości, jest przywiązanie do siebie konsumenta. To właśnie osobowość marki jest najważniejszym czynnikiem kształtującym owo przywiązanie. Jeżeli konsument uzna, że osobowość miasta i jego własna są ze sobą zgodne, to będzie to miasto odwiedzał/promował stale. Obopólne korzyści wynikające z nadania marce osobowości. Korzyść z nadania marce indywidualnego charakteru jest obopólna – producent wyposażając markę w osobowość zyskuje narzędzie pozwa- lające trafić mu w wybrany przez siebie segment rynku, klient z kolei, poprzez kontakt z miastem z wyraźną osobowością, dostaje możliwość zaprezentowania otoczeniu swojej osobowości, wyrażenia własnego „ja”. Jest to możliwe, ponieważ ludzie wybierają miasta/produkty, których oso- bowość, ich zdaniem, odnosi się do ich „ja” realnego, czyli do systemu prze- konań na swój temat. Kolejną korzyścią wynikającą z nadania marce osobowości jest fakt, że dzięki użytkowaniu produktów wyposażonych w daną osobowość, kon- sument dostaje możliwość poczucia przynależności do określonej grupy. Przez wybieranie marki, której osobowość jest zgodna z własnym obrazem „ja” aktualnego lub idealnego, konsument pozwala innym na łatwiejszą iden- tyfikację siebie. Konsument nie identyfikuje się z właściwościami miasta/ produktu, lecz ze stylem życia i osobowością prezentowaną przez to miasto, dzięki czemu może czuć, że jest taki, jak inni użytkownicy danej marki. Nadanie marce wyjątkowego charakteru jest więc ważne nie tylko dla- tego, że pozwala zróżnicować podobne do siebie miasta, ale przede wszyst- kim dlatego, że pozwala konsumentowi wyrazić siebie. WIZERUNEK MIASTA 30 Maciej Tesławski DETALE ROZDZIELANIE FUNKCJI ZNAKÓW Andrzej-Ludwik Włoszczyński Herb, marka, logo. Trzy znaki i trzy różne funkcje. Dlaczego trzeba starannie rozdzielić obszary ich stosowania? Dlaczego nie należy zastępować jednego znaku drugim, na przykład logo zamiast herbu? Wynika to bowiem z ich rangi i wła- ściwego im zakresu stosowania, jaki powinien zostać jasno i precyzyjnie określony w Księdze Znaków Miejskich. Zacznijmy od hierarchii znaków miejskich posiłkując się obrazowym przedstawieniem piramidy. poziom 1 poziom 2 poziom 3 Herb (poziom 1) – najważniejszy symbol miasta, znak urzędowy, stoso- wany jako znak oficjalny i uroczysty. Marka (poziom 2) – tu w znaczeniu znaku codziennego użytku, w mniej- szym lub większym stopniu powiązana z herbem, jako całością, lub tylko godłem / jednym z godeł występujących na tarczy herbowej, o odmiennej od herbu stylistyce obrazowania. Logo (poziom 3) – znak promocji miasta, jako takiego, lub konkretnej destynacji (turystyka, kultura, biznes itp.). WIZERUNEK MIASTA 77 Andrzej-Ludwik Włoszczyński Zobaczmy jak można prosto i sensownie rozdzielić funkcje znaków, odwo- łując się właśnie do herbu miejskiego. Że nie jest to ani trudny, ani tym bar- dziej skomplikowany pomysł, można zobaczyć na przykładzie szwedzkiej stolicy Sztokholmu i paru innych miast. To dobry kierunek, warto by miasta brały go pod uwagę planując stworzenie znaków marki i promocyjnego. SZTOKHOLM / Szwecja – od lewej: 1/ oficjalny herb miasta Sztokholm, znak do celów reprezentacyjnych; 2/ znak marki miasta, oparty na herbie, do oznakowania urzędu miasta i jego potrzeb informacyjnych ipromocyj- nych oraz 3/ znak wyłącznie promocyjny. Podobne rozdzielenie funkcji znaków mamy i w innych miastach: Amster- dam / Holandia, Madryt / Hiszpania, Lizbona / Portugalia, Erfurt / Niemcy. Takie rozdzielenie funkcji trzech znaków, jak zaprezentowane na zagra- nicznych przykładach, to dobre również rozwiązanie. Szczególnie u nas, bowiem herby miejskie, jako znaki urzędowe, nie są objęte ochroną WIZERUNEK MIASTA 78 Andrzej-Ludwik Włoszczyński majątkową, nie można ich zarejestrować w Urzędzie Patentowym, w prze- ciwieństwie do marki miasta (znaki środkowe) opartej na odniesieniach do herbu. Aby jednak te wzorce działały prawidłowo konieczne jest precy- zyjne rozgraniczenie funkcji znaków, zakresów ich działania. A jak jest u nas? Trzy przykłady: Warszawa, Kraków, Elbląg. Mówiąc szczerze nie mam nawet pretensji do grafików, że powstają znaki promocyjne całkowicie odcinające się od herbu, bo to właśnie znaki promo- cyjne, do jakichś strategii miejskich, które niestety w wielu wypadkach, nie wiedzieć czemu zastępują w oznakowaniu herb. Po części zaś są to znaki projektowane sobie a muzom, na hasło konkursowe. O ile te pierwsze sta- rają się mieć oparcie w strategiach, o tyle te drugie są tak zwanym efektem „misia”, czyli zrobił co chciał, wybrali „bo się podoba”. Po drugie, unikanie herbu stało się miejską modą, dziwaczną bardzo, a co za tym idzie zapisy w briefie „byle nie było nic z herbu” są nad wyraz liczne. Taka moda, na szu- kanie nowych rozwiązań, ale cóż się dziwić, jeśli zrozumienie rangi symboli w samorządach nie zawsze bywa wysokie i czasem z ust radnych można usłyszeć i takie zdanie „herb to takie stare pierdoły z socjalizmu” (!?). Ważne. Przedstawione wyżej znaki nie powinny być stosowane wymien- nie ani też, tym bardziej, stosowane łącznie, obok siebie. WIZERUNEK MIASTA 79 Andrzej-Ludwik Włoszczyński TRZY BŁĘDY Andrzej-Ludwik Włoszczyński Trzy błędy, niezmiennie pojawiające się, przy okazji wprowa- dzaniu nowego logo promocyjnego miasta do obiegu medial- nego i użytkowania. 1. Logo z konkursu, czyli psucie własnego komunikatu już na starcie. Znak to określony komunikat wysyłany do odbiorców, ale jak każdy komunikat musi być zrozumiały dla odbierającego go. I tu powstaje problem dwojakiego rodzaju. Logo wyłaniane w konkursie, na ogół konkursie mającym zaktywizować jakąś część mieszkańców, pośrednio zaś narobić nieco szumu medialnego o mieście i dać się ładnie zapisać w annałach. Konkursie, dodajmy, w więk- szości, na hasło, w stylu wprawek projektanckich rodem ze szkoły. Efek- tem takiego konkursowego działania bywa, bo musi, komunikat banalny do bólu, owo słynne słoneczko, pole, rzeczka, las, czasem górki. Bo też i jest to komunikat osobisty twórcy, wybrany na bazie jedynego kryterium –mi się podoba. A że w gremiach jurorskich trudno uświadczyć projektantów, to i uświadomić nie ma kto członkom jury, o tym błędnym przekazie. Bo cóż taki przekaz niesie oryginalnego i zachęcającego dla odbiorcy? Nic, proste potwierdzenie faktu, że gdzieś świeci słońce, jest las, rzeczka, pole, totalny banał. Mam nieodparte wrażenie, że przy okazji takich konkursów brak głębszego zastanowienia organizatora nad własnym miastem, miastecz- kiem czy gminą. Brak woli i chęci na poszukanie tej jednej cechy unikal- nej ich miasta, odróżniającej go od wszystkich innych miast i miasteczek. Jeśli dodamy, do tak tworzonego komunikatu wizualnego, radosne hasło typu „dobre miejsce” powstaje sztampa do kwadratu. Bo komunikat wizu- alny, informujący o oczywistościach, powszechnie występujących nie tylko w Polsce, zostaje wzmocniony owym „dobre miejsce” zmuszającym do posta- wienia pytania – do czego? A odpowiedź nasuwa się jednoznaczna – dobre, jak każde inne w naszym kraju, czyli nic tam ciekawego. Wniosek: znajdź cechę unikalną miejsca, odróżniającą Twoje miejsce od innych miejsc, zanim ogłosisz konkurs. WIZERUNEK MIASTA 87 Andrzej-Ludwik Włoszczyński 2. Logo promocyjne miejsca, jako wynik działań strategicznych. Piszę tu „działań strategicznych” a nie do opracowanej strategii ze względu na sposób w jaki logo powstaje, do strategii, a co ważniejsze, jak zostaje upublicznione, w oderwaniu od tejże strategii. Problem jest istotny, ale zupełnie nie zauważany przez decydentów. Jest to problem oderwania znaku od strategii w fazie upubliczniania, a co za tym idzie stworzenie komu- nikatu niezrozumiałego dla odbiorcy, bo pozbawionego wyjaśniającego kon- tekstu. Bywa, że nowy znak utożsamiany jest przez odbiorcę ze starą stra- tegią, która na ogół miała zupełnie inne cele niż nowa, teraz opracowana. Powstaje zatem mylący komunikat i nie pomoże tu prezentowanie zawartej w znaku symboliki, wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej wpłynie negatywnie na odbiorcę. Nie należy zatem prezentować znaku w oderwaniu od strate- gii, której jest tylko jednym z elementów. Elementem zrozumiałym tylko łącznie z nią, bo dla niej zaprojektowanym. Jeszcze dziwniejsze i całkowicie niezrozumiałe bywają medialne tłumaczenia decydentów dlaczego nie pre- zentują całości opracowania a jedynie znak. Wielokrotnie padały przy takiej okazji nieprawdy, iż strategia jeszcze nie jest ukończona (?!). To bardzo zły przekaz do odbiorców. Jako projektant wiem, że nieprawdziwy, ale odbiorca, nie posiadający takiej wiedzy, może odnieść mylne wrażenie nie tylko roz- dzielności znaku i strategii, ale, co gorsza, może dojść do wniosku, że naj- pierw powstał znak, do którego teraz pisze się strategię. Przykładem złej komunikacji z odbiorcami bywają też odpowiedzi osób prezentujących sam znak promocyjny, np. w mediach społecznościowych. Oprócz, bardzo nagannej, praktyki kasowania postów krytycznych, potra- fią pojawić się argumenty nieprzemyślane, jak w przypadku prezentacji nowego znaku promocyjnego gminy i miasta Witnica, na portalu Facebooku (12.10.2016). Krytyczny komentarz o znaku zostaje usunięty (zresztą nie jedyny) i podane zostaje takie oto uzasadnienie tej kasacji: „Miasto i Gmina Witnica: Ponieważ był obraźliwy i zawierał sformułowania daleko odbiegające od przyjętego poziomu kultury dyskusji” WIZERUNEK MIASTA 88 Andrzej-Ludwik Włoszczyński Autor skasowanego komentarza pyta zatem: „Branding Monitor : Co w nim było obraźliwego? Gniot? Kogo w nim obraziłem? Pytałem kto jest odpowiedzialny za dopuszczenie tego dzieła do użytku i wyko- rzystania go jako logo, wskazując przy okazji konkretne błędy i nieprawidło- wości. Pytałem też o autora, nikogo przy tym nie obrażając, a jedynie oceniając poziom pracy.” Pada wyjaśnienie, trzyczęściowe, i nieco pokrętne: „Miasto i Gmina Witnica: Ma pan prawo oceniać logotyp na swój sposób i mieć własne zdanie, choćby i kontrowersyjne, ale jeśli Pan chce się wyżyć na autorze / autorach logotypu to po pierwsze, niech Pan to robi na własnym blogu, bo tutaj nie mamy miejsca na ataki personalne, a po drugie, niech Pan najpierw da im szansę wypowiedzieć się, dlaczego ten logotyp jest wykonany w takiej a nie innej formie i treści.” Dziwi mocno to zakładanie, z góry, iż biorący udział w dyskusji potrzebuje nazwiska twórcy znaku li tylko do zaatakowania go personalnie. I można by było mieć nadzieję na to, wzmiankowane, ustosunkowanie się, wyjaśnienie treści i formy przez autora, gdyby nie druga część tej wypowiedzi: „Miasto i Gmina Witnica: Napisaliśmy, że nie jest to jeszcze pełna prezenta- cja marki. w związku z tym nie czujemy się upoważnieni, aby w tym momencie upubliczniać autorów logotypu, hasła i całej marki.” Czyli co to jest? Kto upoważnił, w ogóle, do takiej prezentacji znaku pro- mocyjnego, w oderwaniu od całej reszty? Zupełnie kuriozalny jest ciąg dalszy wyjaśnień: „Miasto i Gmina Witnica: i na koniec: rozumiemy Pańską opinię, jednak nie zapominamy, że nie może Pan być obiektywny jako osoba oferująca usługi tworzenia nowych logotypów dla firm i instytucji.” Projektant, specjalista, nie mający związku z miastem, jest niemile widziany, z powodu konkretnych krytycznych uwag o znaku? To kto tu jest zatem obiektywny i kto może zabierać głos? Potakiwacze? Tak prezentowany znak, samodzielnie, w oderwaniu od strategii, z utaj- nionym autorem i brakiem szerszej jego prezentacji, zostaje postawiony w pozycji kwiatka do kożucha, okraszonego szekspirowskim pytaniem „jak Wam się podoba?”. I tak zamiast przesłania, komunikatu do odbiorcy, mamy tylko podobanie, a skoro o gustach się nie dyskutuje, to i tu nie ma o czym. Wniosek: nie rozdzielaj nigdy znaku od strategii w momencie upu- bliczniania. Strategia musi być prezentowana w całości, wraz ze znakiem dla niej opracowanym. WIZERUNEK MIASTA 89 Andrzej-Ludwik Włoszczyński 3. Mieszanie i zastępowanie znaków. To jeden z najpoważniejszych błędów popełnianych przez samorządy. Brak przemyślanego roz- dzielenia funkcji herbu miasta i logo promocyjnego skutkuje chęcią zastę- powania herbu nowym znakiem, na każdym polu i w każdej sytuacji, nie- zależnie czy takie zastępowanie ma uzasadnienie, czy nie. Efektem tego jest deprecjacja znaku ważniejszego (herb) i jego zanikanie w przestrzeni publicznej miasta. Fascynacja nową zabawką jest na tyle duża, by przesłonić nie tylko role, jakie znaki powinny pełnić, ale i odcinanie się od własnego dziedzictwa kulturowego i historycznego, w imię dziwnie pojmowanej nowoczesności nowego znaku. Przykład Krakowa pokazuje zastępowanie herbu miasta znakiem promocyjnym nawet w wypadku patronatu prezydenta miasta (przykład ze strony www.krakdent.krakow.pl), to samo zresztą dotyczy marszałka województwa małopolskiego. Tu inny przykład Krakowa, wskazujący na permanentność takiego zamie- niania herbu na logo. Gorzej, że czasem stawiane bywa ten nowy znak promocyjny ponad herbem miasta. I tu przykład warszawski, gdzie owo odwrócenie roli znaków usankcjonowano, przy okazji wprowadzając dziwaczne określenie „identyfi- kator herbowy”, na zestawienie herbu z typografią. Na strony Urzędu Miasta (www.um.warszawa.pl) czytamy: „Identyfikator herbowy jest najmniejszą samodzielną, kompletną i zwartą formą przekazu opartą na herbie Warszawy. w działaniach promocyjnych jest jedyną dopuszczalną formą użycia tarczy herbowej. Może być używany do sygnowania materiałów informacyjnych i promocyjnych projektów prowa- dzonych przez inne podmioty niż jednostki i instytucje miasta. WIZERUNEK MIASTA 90 Andrzej-Ludwik Włoszczyński UWAGA! Przy projektowaniu należy pamiętać, że znak promocyjny jest nad- rzędny! Użycie innego znaku niż znak promocyjny – także identyfikatora her- bowego – wymaga akceptacji dyrektora Biura Marketingu Miasta.” Drugim biegunem tego zjawiska, na szczęście nieco rzadszym, jest dublo- wanie znaków miejskich, stawianie herbu i logo obok siebie, na równorzęd- nych prawach. Najlepszym przykładem takiego dublowania jest wersja roz- szerzona owego „identyfikatora herbowego” m.st. Warszawy: „W materiałach informacyjnych i promocyjnych dla projektów dofinansowy- wanych z Unii Europejskiej należy stosować znak będący połączeniem iden- tyfikatora herbowego ze znakiem promocyjnym.” Czemu akurat dla projektów unijnych znak przybiera taką dziwaczną formę? Czy znak promocyjny miasta może coś współfinansować? Najczęściej jednak dublowanie znaków miejskich spotkać można na tzw. paskach sponsorskich, np. na plakatach, gdzie pojawiają się jednocześnie herb i logo promocyjne miasta, tak, jak gdyby były to dwa różne podmioty patronujące / sponsorujące, a nie jeden i ten sam. Wniosek: Funkcje znaków miejskich muszą być nie tylko rozdzielone, ale i precyzyjnie określone obszary ich występowania, a także konse- kwentne ich stosowanie, w zgodzie z tym podziałem funkcji. WIZERUNEK MIASTA 91 Andrzej-Ludwik Włoszczyński ROLA TYPOGRAFII Mateusz Machalski Rolę typografii w kształtowaniu wizerunku miasta można podzielić na trzy różne płaszczyzny, w zależności od jej prze- znaczenia. Pierwszą płaszczyzną są systemy informacji miejskiej, gdzie typografia ma funkcję utylitarną. Ma nam pomóc w szybkim przyswojeniu informa- cji. Są to np. tablice z nazwami ulic, miejskie mapy, wszelkie oznakowanie związane z topografią miasta. Twórcy SIM na świecie chętnie sięgają po kla- syczne kroje bezszeryfowe, dobrze znane odbiorcom. Priorytetem w wybo- rze krojów związanych z wayfindingiem (wspomaganie orientacji człowieka w przestrzeni elementami wizualnymi) jest ich czytelność – często odbiorca ma tylko kilka sekund na przeczytanie nazwy ulicy. W Warszawie tego typu tablice informacyjne złożone są bezszeryfową antykwą Adriana Frutigera, natomiast na warszawskiej Starówce wyjąt- kowo użyty został krój pisma Optima, projektu Hermana Zapfa. Fot.: www.zdm.waw.pl/miejski-system-informacji/o-systemie-msi WIZERUNEK MIASTA 110 Mateusz Machalski Drugą płaszczyzną jest rola typografii w promocji miasta. Większość europejskich stolic ma własne programy promocyjne. Polskim przykładem jest niezbyt udany projekt „Zakochaj się w Warszawie”. Dobrze dobrany do identyfikacji wizualnej krój, wzbogaca przekaz zawarty w plakatach, bro- szurach, ulotkach i wszelkich materiałach promocyjnych. Z uwagi na swój charakter kroje, wykorzystywane w samej promocji miasta, powinny być mocne w odbiorze, mieć zapadające w pamięć detale, tak, żeby osoby na co dzień nie zajmujące się typografią były w stanie odróżnić od siebie poszcze- gólne identyfikacje i ich przesłanie. Ostatni aspekt to typografia występująca w identyfikacjach wizualnych samych miast, czyli przede wszystkim w materiałach urzędowych i komu- nikacyjnych. Takie detale, jak spójny krój pisma w całej miejskiej komuni- kacji (np. druki urzędowe), ułatwiają życie użytkownikom. Często dobrym rozwiązaniem jest połączenie identyfikacji czysto urzędowej z tą związaną z promocją, wg zasady „mniej znaczy więcej”. Ze względu na brak scentralizowanego systemu zarządzania instytu- cjami miejskimi, ujednolicenie komunikacji wizualnej i typografii często jest sprawą bardzo trudną. Większość urzędników, oraz dyrektorów zarządzających instytucjami w Polsce, rzadko kiedy zdaje sobie sprawę z tego jak ważną rolę pełni typo- grafia w spójnej komunikacji wizualnej. Mało tego, rzadko kto zdaje sobie sprawę z tego, że coś takiego jak ‘typografia’ w ogóle istnieje, a wybór krojów ogranicza do tych dostępnych w systemiw operacyjnym, z którego korzysta. Graficy i typografowie odpowiedzialni za identyfikacje urzędów i instytucji miejskich mają przed sobą trudne zadanie, gdyż poza samą kreacją muszą też edukować przyszłych użytkowników oraz czuwać nad efektywnym wdrożeniem swojej pracy. Poczynając od wizytówki, a kończąc na stronie internetowej miasto powinno wykorzystywać spójny krój pisma. Miejska identyfikacja wizualna nie powinna się różnić poziomem dbałości od iden- tyfikacji dużych korporacji. Idealnym rozwiązaniem dla typografii wykorzystywanej przy budowie wizerunków miast jest współpraca miasta z osobami, które zajmują się tworzeniem liter na co dzień – znają preferencje użytkowników, rozróżniają rodzaje licencji i mogą pomóc w poprawnym wdrożeniu projektu. Wyobra- żając sobie proces wdrażania identyfikacji wizualnej i widok przerażonego urzędnika – słyszącego hasło „trzeba kupić licencję na kroje pism” – widzę kilka rozwiązań, które na świecie działają z powodzeniem. WIZERUNEK MIASTA 111 Mateusz Machalski Najszybszym rozwiązaniem jest wejście na platformę dystrybuującą kroje pism i zakup odpowiedniej rodziny fontów - wybranie ilości użytkowników, rodzaju licencji od desktopowej po serwerową, żeby krój mógł być używany np w samogenerujących się PDF na stronie. Zakup licencji dla tak dużego ciała, jakim jest miasto, jest wydatkiem kosmicznym, a duże sklepy typo- graficzne co roku wymyślają nowe rodzaje licencji, żeby mnożników ceny było coraz więcej. Drugą opcją, którą wykorzystał Sztokholm, jest zamówienie w studiu typograficznym własnej wersji istniejącego kroju pisma. W przypadku sto- licy Szwecji wybór padł na krój Euclida, który po zmianie, w rysunku kilku- nastu znaków, stał się krojem flagowym tego miasta. Jest to o tyle ciekawe rozwiązanie, że miasto może negocjować warunki licencji, wycenę itd. Pozwala to również na łatwe rozdzielenie kroju na dwie grupy – Pro i desk- top. Wersja PRO zawierająca szeroki zestaw odmian, może być wykorzy- stywana w promocji, przy materiałach tworzonych przez grafików, nato- miast druga - ograniczona do klasycznych 4 odmian (regular, italic, bold, bold italic) – do użycia biurowego w programach typu word etc. Ostatnią możliwością, dającą zdecydowanie najlepsze efekty, jest zamó- wienie kroju na miarę, projektowanego od początku do końca na potrzeby miasta. Kiedy porównamy cenę zakupu licencji na wiele stanowisk z kosz- tem wykonania tzw. custom fonta, często druga opcja wypada korzystniej. Plusów tego rozwiązania jest zdecydowanie więcej - po pierwsze studio projektujące dany krój może jasno wyjść od charakteru miasta i stworzyć projekt, który będzie z nim korespondował. Po drugie oglądając jak działają identyfikacje firm, które posiadają własny krój pisma, widzimy, że nawet jeśli wyjmiemy taki krój z kontekstu odbiorca prawdopodobnie będzie nadal kojarzył go z daną firmą. Podobnie jak w przypadku przerabiania istnieją- cego kroju mamy tu możliwość rozdzielenia wersji na PRO i desktop. Rozważając połączenie typografii i wizerunku miasta należy zadać sobie pytanie, czy coś takiego jak typografia miejska / lokalna w ogóle istnieje, oraz czy i jak typografia może odzwierciedlać lub wzmacniać charakter danego miasta. Dlaczego włoskie miasteczko mogłoby używać klasycznego kroju TRAJAN Pro i zostanie to dobrze odebrane, natomiast np. Bełchatów używa- jący tego samego kroju wypadł by komicznie? Oczywiście nie bez znaczenia pozostaje tutaj kontekst historyczny danych miast, który często definiuje wybory typografów. Przez ostatnie pół roku trwał projekt „Warszawskie kroje”. Inicjatywa Design Crit, Fundacji Miasto 2.0 oraz działu promocji ratusza zakładała WIZERUNEK MIASTA 112 Mateusz Machalski zaproszenie 12 młodych typografów, przeprowadzenie badań nad typogra- fią warszawską, a w finale zaprojektowanie inspirowanych nią krojów. Pod- czas każdego ze spotkań głównym tematem była „warszawskość” danego projektu oraz to, czy w ogóle możemy mówić o charakterze kroju pisma inspirowanym danym miastem. Warszawskie kroje (www.kroje.org/pl). Większość uczestników była zgodna w dwóch kwestiach: po pierwsze, że charakter miasta można zdefiniować za pomocą charakteru kroju pisma oraz, po drugie, że charakter wizualny miasta definiuje w największym stopniu architektura, która jest chyba najbliższą typografii dziedziną pro- jektowania. Sytuacją idealną i taką, do której powinno się dążyć, jest, moim zdaniem, świadome podejście do projektowania systemów identyfikacji miejskiej, materiałów promocyjnych oraz druków urzędowych w jednym momencie – dzięki kompleksowemu podejściu oszczędzamy czas i pieniądze, a dodat- kowo całość pozostanie spójna i przyjemna w odbiorze. WIZERUNEK MIASTA 113 Mateusz Machalski O AUTORACH Jan Jacek Tyliszczak dziennikarz, politolog, medioznawca Wizerunkiem firm i marek, systemami identyfikacji wizualnej, zarzą- dzaniem wizerunkiem miast i miejsc zajmuje się od przeszło dwudziestu lat. Autor i współautor kilkudziesięciu projektów wizerunkowych a także programu edukacyjnego dla samorządów na temat zarządzania wizerun- kiem miast i regionów. Autor publikacji na temat strategii wizerunkowej miast m.in. w „Marketing w praktyce”, „Gazeta Samorządu i Administracji”, „Visual Communication”. „Korzystny wizerunek miasta to nie przypadek a efekt działań celowych. Sta- rania, o taki właśnie wizerunek, wymagają odrębnego projektu i odpowiednich ku temu środków. Powinny być one przygotowane z perspektywy postrzegania tego wizerunku jako celu marketingowego miasta.” Andrzej-Ludwik Włoszczyński projektant, grafik, doradca komunikacji wizualnej Od ponad czterdziestu lat zajmuje się zawodowo projektowaniem wizu- alnej strony wizerunku firm i miast: od logo, herbów, po szersze opracowa- nia systemów identyfikacji wizualnej, corporate identity. Brał udział w pro- jektach strategii wizerunkowych Ustki, Elbląga, powiatu Nyskiego, strategii turystycznej Ziemi Kłodzkiej. Autor projektu koncepcyjnego kształtu pol- skiego godła narodowego i jego Księgi Znaku, stworzonych w ramach autor- skiego „projektu Orli Dom” (www.orlidom.pl). Publikuje materiały na temat logo i wizerunku w prasie fachowej. Prowadzi stronę internetową (alw.pl), o projektowaniu i szeroko pojętym wizerunku firm i miast. Autor książek: „projekt Orli Dom” i „Po co Ci logo?” . „Wizerunek to dużo więcej niż tylko logo promocyjne. o sukcesie wizerunko- wym decyduje nie tyle budżet co dobry pomysł, sprawna organizacja i praca wielu osób.” WIZERUNEK MIASTA 129 Anna Adamus-Matuszyńska socjolog, specjalista public relations Wykładowca w Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach. Doradca, konsultant, trener w zakresie komunikowania, public relations, społecz- nej odpowiedzialności (CSR), zarządzania konfliktami, mediacji i nego- cjacji. Współautor kilkunastu strategii public relations i promocji dla firm oraz samorządów oraz kilku strategii CSR. Autor i redaktor ośmiu ksią- żek oraz wielu artykułów z zakresu zagadnień społecznych. w badaniach naukowych szczególnie zainteresowana tematem konfliktów społecznych oraz komunikowaniem, także w aspekcie międzynarodowym. Prywatnie wielki wielbiciel kina, szczególnie polskiego filmu. w życiu osobistym kieruje się zasadą Artura Rubinsteina: „Jeśli chcesz kogoś lub coś oceniać, to musisz najpierw mieć głęboką wiedzę na ten temat”. Irena Czusz projektantka, ilustratorka Dyrektor artystyczny w Creamteam Branding Advertising Design Studio. Specjalistka od logotypów i kampanii wizerunkowych. Poszuki- waczka piękna w obrazach i słowach. Piotr Dzik wykładowca akademicki, analityki i praktyk Wykładowca akademicki, trener, doradca, konsultant, analityk i praktyk z ponad 20-letnim doświadczeniem w dziedzinie komunikacji marketin- gowej, promocji, reklamy i Public Relations. Absolwent nauk politycznych na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Od 2002 roku wykładowca podstaw marketingu w Akademii Sztuk Pięk- nych w Katowicach, Wydział Projektowy, oraz od 2013 r. w Wyższej Szkole Technologii Informatycznych w Katowicach. Dyrektor ds. strategii i kreacji w firmie „Konsultant B2B”. Twórca i współtwórca ponad 30 strategii promo- cji w marketingu terytorialnym (3 regiony, kilkanaście miast różnej wielko- ści, gminy wiejskie, projekty międzygminne). Specjalista w projektach ewa- luacji działań informacyjno-promocyjnych Funduszy Europejskich, autor ekspertyzy dotyczącej systemu identyfikacji wizualnej Narodowej Strategii Spójności na lata 2007-2013. Prowadzi badania i publikuje na temat syste- mów identyfikacji wizualnej jednostek terytorialnych. Współautor książki (z dr Anną Adamus-Matuszyńską) „Tożsamość wizualna polskich województw, miast i powiatów. Identyfikacja, prezentacja, znaczenie”. WIZERUNEK MIASTA 130 Robert Fidura pasjonat heraldyki i archiwistyki Współautor, razem z Kamilem Wójcikowskim, 30 ustanowionych sym- boli i insygniów jednostek samorządu terytorialnego, m.in. Sławatycze, Chorzele, Racibórz, Ząbkowice Śląskie, Stronie Śląskie, Lądek Zdrój, a także kilku projektów oczekujących na zaopiniowanie przez Komisję Heraldyczną przy MSWiA, oraz kilkunastu herbów duchownych, firm, sołectw. Krzysztof Karaś projektant, grafik, analityk systemów identyfikacji wizualnych Projektant znaków i identyfikacji wizualnych zajmujący się również zagad- nieniami z pograniczna brandingu i marketingu. Twórca i redaktor strony internetowej Branding Monitor, na której opisuje i analizuje znaki i systemy wizualne miast, firm i organizacji. Od czasu do czasu pisze też dla innych portali związanych z brandingiem i projektowaniem. Pomysłodawca i orga- nizator corocznego konkursu RE:PL Polski Rebranding Roku, którego celem jest promocja i wyróżnianie najlepszych zmian identyfikacyjnych na polskim rynku. Projektowania i brandingu nie traktuje jak twórczości artystycznej, ale jak rzemiosło i narzędzie do osiągania wizerunkowych celów. Mateusz Machalski projektant, typograf Absolwent Wydziału Grafiki ASP w Warszawie. Kilkukrotny stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zajmuje się głównie projekto- waniem graficznym, z naciskiem na identyfikację wizualną oraz projekto- wanie krojów pism. Autor min. krojów Tupper Serif, Alergia Grotesk, Adagio Family, Enigma Grotesque. Marcelina Mikułowska artysta plastyk, projektant przestrzeni miejskiej, działaczka społeczna Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (Pracownia Interpre- tacji Przestrzeni), oraz Zarządzania Rozwojem Przestrzennym Miast (Poli- technika Gdańska). Doświadczony w praktyce projektowej grafik „od syste- mów komunikacji”. Tworzy realne systemy identyfikacji wizualnej, kreuje marki i produkty dla instytucji i firm prywatnych a także systemy prowa- dzenia po obiektach i w przestrzeni. Praktykujący projektant architektury i przestrzeni publicznych, pracowała dla miasta Olsztyna i Jeziorany jako WIZERUNEK MIASTA 131 asystent prezydenta / burmistrza ds. przestrzeni publicznej. Pracuje w pro- gramach edukacyjnych dotyczących przestrzeni miejskiej, architektury, par- tycypacji i wizerunku miast. Współtwórca Fundacji Revita Warmia, która zajmuje się rewitalizacją prowincji Warmii i Mazur, aktualnie działa na rzecz miasteczka Jeziorany, które animuje, promuje i oznakowuje społecznie. Marek Szewczyk myśliciel, sceptyk i smakosz Dyrektor kreatywny w Creamteam Branding Advertising Design Studio. Posiadł wykształcenie, doświadczenie oraz zdobył nagrody. Wyprzedza swoje czasy, planuje podbój kosmosu. Maciej Tesławski strateg, filozof, wykładowca Pierwszy filozof marketingu. Był współtwórcą pierwszego polskiego let- terhouse’u ABC Direct Contact i pierwszej wersji ustawy o ochronie danych osobowych, a także współzałożycielem SMB. Współpracował z najwięk- szymi agencjami i firmami w kraju, jak m.in. Nestlé czy General Motors, McCan Relationship Marketing, J. Walter Thompson i Grey Worldwide. Czło- nek jury konkursów: Złota Strzała, Boomerang i Superbrands. Współtwórca Szkoły Strategii Marki SAR. Prowadzi własną akademię MCA, w której prze- szkolił kilkaset polskich firm. Od 2010 roku jest związany z Uniwersytetem Wrocławskim, gdzie wykłada strategię i marketing relacji oraz współtwo- rzył kierunek Komunikacja Wizerunkowa, Uniwersytetem Ekonomiczny we Wrocławiu i Forum Edukacji Biznesowej przy UE Wrocław. Autor książek: „Strategia marketingowa”, „Praktyka brandingu” i „Techniki promocji sprzedaży”. Marcin Zgórski warszawiak z urodzenia, słupszczanin z wyboru Od ponad dziesięciu lat w branży reklamowej, m.in w AHA Polska i Havas. Od 2009 roku Partner i Dyrektor Zarządzający w Agencji Reklamowej Rio Creativo, która zaprojektowała i wdrożyła nowy system identyfikacji wizu- alnej dla miasta Słupska, gminy Sierakowice i gminy Kępice. Ukończył Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych oraz Psychologię Reklamy na Uniwersytecie Warszawskim. WIZERUNEK MIASTA 132
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Wizerunek miasta
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: