Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00456 010853 7465288 na godz. na dobę w sumie
Włoski kodeks środowiskowy. Norme in materia ambientale - Codice dell’ambiente - ebook/pdf
Włoski kodeks środowiskowy. Norme in materia ambientale - Codice dell’ambiente - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 641
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-255-5044-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Włoski Kodeks środowiskowy jest uznawany powszechnie za przykład udanej kodyfikacji prawa ochrony środowiska. Jednocześnie na polskim rynku nie ma kompleksowych opracowań tego aktu. Proponowane przez autorów opracowanie włoskich przepisów prawa ochrony środowiska może zainteresować przede wszystkim wszystkich Czytelników zajmujących się pracą naukową, którzy nie znają języka włoskiego albo nie studiowali prawa włoskiego.


Il Codice Ambientale Italiano è ampiamente riconosciuto come un esempio di successo della codificazione del diritto ambientale. Allo stesso tempo sul mercato polacco non esistono studi completi in materia.  La ricerca italiana in tema di legislazione ambientale proposta dagli autori può servire principalmente per chi è impegnato nel lavoro scientifico e che non ha familiarità con la lingua italiana, o che comunque non ha studiato il diritto italiano.

 

Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

Norme in materia Norme in materia ambientale ambientale – Codice dell’ambiente – Codice dell’ambiente W∏oski kodeks W∏oski kodeks Êrodowiskowy Êrodowiskowy Autorzy Bartosz Rakoczy Karolina Szuma K_SROD_ital_str 4/9/13 1:16 PM Page 1 Norme in materia ambientale – Codice dell’ambiente W∏oski kodeks Êrodowiskowy K_SROD_ital_str 4/9/13 1:16 PM Page 2 Autorzy Bartosz Rakoczy Karolina Szuma Recenzent Ewa Katarzyna Czech K_SROD_ital_str 4/9/13 1:16 PM Page 3 Norme in materia ambientale – Codice dell’ambiente W∏oski kodeks Êrodowiskowy WYDAWNICTWO C.H.BECK WARSZAWA 2013 Włoski kodeks środowiskowy Norme in materia ambientale Autorzy: Bartosz Rakoczy, Karolina Szuma Stan prawny 01.01.2013 Ochrona praw autorskich: tłumaczenia tekstów ustawowych, jak również ich opracowania w ujednoliconej wersji, są chronione krajowym i międzynarodowym prawem autorskim. Ochrona ta dotyczy również pochodzących od Wydawnictwa tytułów artykułów oraz opracowania redakcyjnego. Redaktor: Karolina Szuma Recenzent: Ewa Katarzyna Czech Wydawca: Emilia Rucińska-Sech Projekt okładki: Maryna Wiśniewska Projekt layoutu: Jacek Bociąg © Wydawnictwo C.H. Beck 2013 Wydawnictwo C.H. Beck Sp. z o.o. ul. Bonifraterska 17, 00‒203 Warszawa Skład i łamanie: Wydawnictwo C.H. Beck Druk i oprawa: Elpil, Siedlce ISBN: 978-83-255-5043-1 ISBN ebook: 978-83-255-5044-8 Spis treści Wstęp  ................................................................................................... XI Wykaz skrótów  .................................................................................... XXI CZĘŚĆ PIERWSZA Zagadnienia wspólne i zasady ogólne  ................................................. CZĘŚĆ DRUGA Procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w sprawie zintegrowanego zapobiegania i ograniczania zanieczyszczeń  ............ 10 1 TYTUŁ I Zasady ogólne procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz udzielania pozwolenia zintegrowanego   ......... 10 TYTUŁ II Strategiczna ocena oddziaływania na środowisko  ..................... 36 TYTUŁ III Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko  .............. 45 TYTUŁ III-BIS Pozwolenie zintegrowane  ......................................................... 62 TYTUŁ IV Międzyregionalne i transgraniczne oceny oddziaływania na środowisko  ............................................................................... 86 TYTUŁ V Przepisy przejściowe i końcowe  ................................................ 91 CZĘŚĆ TRZECIA Przepisy regulujące ochronę gleby i przeciwdziałanie suszy (walkę z pustynnieniem), ochronę wód przed zanieczyszczeniami i zarządzanie zasobami wodnymi   ....................................................... 103 V SEKCJA I Przepisy regulujące ochronę gleby i przeciwdziałanie suszy (walkę z pustynnieniem)   ................................................................ 103 TYTUŁ I Zasady ogólne i kompetencje   .................................................. 103 ROZDZIAŁ I Zasady ogólne  .................................................................... 103 ROZDZIAŁ II Kompetencje  ...................................................................... 111 TYTUŁ II Obszary hydrograficzne, instrumenty, działania interwencyjne   .......................................................................... 124 ROZDZIAŁ I  Okręgi hydrograficzne  ....................................................... 124 ROZDZIAŁ II Instrumenty  ....................................................................... 126 ROZDZIAŁ III Działania interwencyjne  ..................................................... 137 SEKCJA II Ochrona wód przed zanieczyszczeniem   ........................................ 142 TYTUŁ I Zasady ogólne i kompetencje  ................................................... 142 TYTUŁ II Cele jakościowe   ....................................................................... 161 ROZDZIAŁ I Cel jakości środowiska i cel jakości o szczególnym przeznaczeniu   .................................................................... 161 ROZDZIAŁ II Wody o specjalnym przeznaczeniu  .................................... 179 TYTUŁ III Ochrona zbiorników wodnych i zagadnienia dotyczące ścieków (zrzutów)  .................................................................... 187 ROZDZIAŁ I Obszary wymagające szczególnych środków zapobiegania zanieczyszczeniom i instrumenty rekultywacji  ........................................................................ 187 ROZDZIAŁ II Ochrona ilościowa i oszczędność wód  ............................... 196 VI Spis treści ROZDZIAŁ III Ochrona jakościowa zasobów: zagadnienia dotyczące ścieków  ............................................................................... 203 ROZDZIAŁ IV Pozostałe środki służące ochronie zbiorników wodnych .... 219 TYTUŁ IV Instrumenty ochrony  ................................................................ 229 ROZDZIAŁ I Plany zarządzania i plany ochrony wód  .............................. 229 ROZDZIAŁ II Zezwolenia na dokonywanie zrzutów  ................................ 237 ROZDZIAŁ III Kontrola ścieków (zrzutów)  ............................................... 242 TYTUŁ V Sankcje   .................................................................................... 245 ROZDZIAŁ I Sankcje administracyjne  ..................................................... 245 ROZDZIAŁ II Sankcje karne  ..................................................................... 249 SEKCJA III Zarządzanie zasobami wodnymi  .................................................... 253 TYTUŁ I Zasady ogólne i kompetencje  ................................................... 253 TYTUŁ II Zintegrowana usługa wodna  .................................................... 258 TYTUŁ III Nadzór, kontrole i uczestnictwo  ............................................... 273 TYTUŁ IV Wykorzystywanie zasobów wodnych do celów produkcyjnych  ... 281 SEKCJA IV Postanowienia przejściowe i końcowe  ............................................ 285 CZĘŚĆ CZWARTA Przepisy dotyczące zarządzania odpadami i rekultywacji terenów skażonych   ............................................................................................ 295 TYTUŁ I  Zarządzanie odpadami   ............................................................ 295 VII Spis treści ROZDZIAŁ I  Postanowienia ogólne  ........................................................ 295 ROZDZIAŁ II Kompetencje  ...................................................................... 356 ROZDZIAŁ III Usługi zintegrowanej gospodarki odpadami  ...................... 370 ROZDZIAŁ IV Zezwolenia i rejestracje  ...................................................... 392 ROZDZIAŁ V Procedury uproszczone  ...................................................... 411 TYTUŁ II Gospodarowanie opakowaniami  .............................................. 424 TYTUŁ III Zarządzanie szczególnymi kategoriami odpadów ..................... 453 TYTUŁ IV Taryfy w gospodarce odpadami komunalnymi  ......................... 474 TYTUŁ V Rekultywacja obszarów zanieczyszczonych  .............................. 476 TYTUŁ VI System sankcji i postanowienia przejściowe i końcowe   ........... 499 ROZDZIAŁ I  Sankcje  ............................................................................... 499 ROZDZIAŁ II Postanowienia przejściowe i końcowe  ................................ 510 CZĘŚĆ PIĄTA Normy dotyczące ochrony powietrza i redukcji emisji do atmosfery   .... 516 TYTUŁ I  Zapobieganie i ograniczanie emisji do atmosfery wytwarzanych w wyniku pracy zakładów oraz innych działalności   .............................................................................. 516 TYTUŁ II Domowe instalacje grzewcze  .................................................... 557 TYTUŁ III Paliwa   ...................................................................................... 565 CZĘŚĆ SZÓSTA Przepisy dotyczące ochrony odszkodowawczej za szkody w środowisku  ....................................................................................... 583 VIII Spis treści TYTUŁ I Zakres regulacji  ........................................................................ 583 TYTUŁ II Działania zapobiegawcze i przywrócenie właściwego stanu środowiska  ................................................................................ 593 TYTUŁ III Naprawienie szkody w środowisku w szczególnej formie  ......... 605 IX Spis treści Wstęp Można rzec, że w ostatnich latach środowisko staje się niemalże dzie- dzictwem narodowym każdego państwa zaangażowanego w proces jego ochrony. Wydaje się, że zainteresowanie problemami ekologii jest coraz większe i kwestia ochrony środowiska, w którym żyjemy jest dla większości ludzi bliska. Niestety nie wszystkie podmioty korzystające ze środowiska respektują zasady wynikające z przepisów prawnych rangi unijnej, między- narodowej i krajowej. Z uwagi na fakt, że człowiek znacząco ingeruje w środowisko, jak i śro- dowisko ma przemożny wpływ na funkcjonowanie w nim człowieka, pra- wodawca unijny i ustawodawcy państw członkowskich dążą do racjonalnego ukształtowania relacji człowiek – środowisko. Jednak kwestii dotyczących środowiska nie można zamknąć w ramach prawnych. Badania nad sta- nem środowiska prowadzone są również m.in. przez przedstawicieli nauk przyrodniczych, ekonomicznych czy filozoficznych. Wyniki takich badań bywają zatrważające i dopiero one unaoczniają relację korzyści do strat, które zachodzą w środowisku, a są wynikiem postępowania na pozór niemającego znaczenia dla środowiska. Nauki filozoficzne, ale również prawne, kształ- tują relację człowiek – środowisko w aspekcie ograniczenia wolności i praw jednostki ze względu na ochronę środowiska, czyli nakreślają granice, gdzie wolność jedostki styka się z prawidłowym funkcjonowaniem środowiska. Środowisko jest też przedmiotem rozważań przedstawicieli nauk zaj- mujących się prawami człowieka1. Prawo do życia w czystym środowisku jest pojmowane jako prawo trzeciej generacji. Cztery generacje praw czło- wieka, w tym również wspomniana trzecia generacja, wiążą się z rozszerza- niem ich zakresu i zwracaniem coraz to większej uwagi na kwestie z jednej 1 Zob. np. T. Scovazzi, Tutela dell’ambiente e diritti dell’uomo, Rivista Giuridica dell’Ambiente 1994, Nr 1; A. Postiglione, Ambiente e diritti umani, [w:] Scritti in onore di G. Galloni, Roma 2002; C.E. Gallo, Ambiente e posizioni soggettive del- la persona, [w:] R. Ferrara, M.P. Vipiana (red.), I “nuovi diritti” nello Stato socia- le in trasformazione, t. 1: La tutela dell’ambiente tra diritto interno e diritto comu- nitario, Padova 2002. XI Wstęp strony praw (do środowiska), z drugiej odpowiedzialności (za środowisko). Obserwując ustawodawstwo poszczególnych państw członkowskich, a przede wszystkim prawodawstwo unijne, można zauważyć swego rodzaju „uniwer- salizację” ochrony środowiska, tj. łączy się je z prawami dotyczącymi pokoju, kontroli zasobów naturalnych Ziemi, odnoszącymi się do życia przyszłych pokoleń w czystym środowisku. We Włoszech mówi się o tzw. diritto alla salubrità dell’ambiente, czyli prawie do zdrowego środowiska. W ten sposób stanowi art. 2 Konstytucji Republiki Włoskiej, który ujmuje prawo do śro- dowiska w sposób szeroki, czyli nie tylko prawo jednostki i społeczeństwa do środowiska jako takiego, ale prawo do środowiska czystego. Warto podkreślić, że środowisko nie zna granic międzypaństwowych, stąd istnieje potrzeba właściwego ujęcia ram legislacyjnych, tak aby z jed- nej strony ustawodawstwo obejmowało środowisko jako całość, a z drugiej strony – aby regulowało poszczególne zagadnienia w sposób odpowiadający warunkom środowiskowym istniejącym w danym państwie. Regulacja praw- na materii środowiskowej spowodowała, że sprawy środowiskowe są przed- miotem rozważań w postępowaniach sądowych. Trzeba też zauważyć, że ochrona środowiska realizowana za pomocą instrumentów prawnych wiąże się z wyposażeniem organów administra- cji w kompetencje władcze w związku z realizacją założeń ustawodawcy. Oprócz tego nie bez znaczenia pozostaje też wkład jednostek i ich organi- zacji w środowisko i jego ochronę. Ustawodawca włoski przyznał gminom, prowincjom i regionom kompetencje w zakresie regulacji spraw środowisko- wych. Fakt ten wiąże się z zasadą subsydiarności, gdzie poszczególne orga- ny podziału terytorialnego państwa zobowiązane są współpracować ze sobą w celu realizacji założeń nałożonych przez ustawodawcę unijnego i krajo- wego w dziedzinie ochrony środowiska. Zasada subsydiarności wiąże się też z faktem, że zadania w zakresie ochrony środowiska wykonywane są przez możliwie najniższy w hierarchii organ administracji, ale jednocześnie odpo- wiedni do wykonywania danych zadań i podejmowania określonych działań. Stwierdzić należy, że nauka włoska posiada najbogatszą i najdłuższą tradycję wśród krajów Unii Europejskiej, jeśli chodzi o prowadzenie badań nad różnymi zagadnieniami prawa ochrony środowiska. Zauważyć należy, że przedstawiciele doktryny włoskiej, wcześniej niż przedstawiciele nauki innych krajów, zwrócili uwagę na problemy ochrony środowiska, byli pionie- rami pogłębienia tej problematyki, którą rozpatrywali w szerokim kontek- ście, tzn. badali ramy prawnej ochrony środowiska np. przed zanieczyszcze- niami pochodzącymi z przemysłu, rolnictwa itp. Efektem tak szeroko zakro- jonych badań jest bardzo dobrze rozwinięte ustawodawstwo w tej mierze. We Włoszech dyscyplina ochrony środowiska jest ujednolicona. Znakomi- ta większość przepisów regulujących tę problematykę ujęta jest w Kodek- XII Wstęp sie środowiskowym2, czyli akcie normatywnym kompleksowo regulującym zasadniczy zakres zagadnień składających się na daną sferę życia, zagadnień, które, dzięki wieloletniej praktyce ustawodawczej, osiągnęły na tyle wyso- ki stopień doskonałości, że w Europie mogą stanowić wzorzec implemen- tacji prawa wspólnotowego do porządku krajowego. Włoski Kodeks środo- wiskowy stanowi punkt wyjścia, swego rodzaju bazę dla stanowienia prze- pisów szczegółowych, choć akt ten w dużej mierze zawiera również normy o takim charakterze. Pamiętać należy, że przepisy środowiskowe są ciągle swego rodzaju nowo- ścią, która obejmuje wiele różnych zmieniających się, jak i nowo powstających, zagadnień. W związku z tym uporządkowanie tych przepisów i umieszcze- nie ich w jednym akcie – Kodeksie, było przedsięwzięciem niezwykle trud- nym i skomplikowanym, które mogło być w efekcie różnie oceniane w aspek- cie jego skuteczności czy nawet konieczności. Ciągłe zmiany zachodzące w środowisku naturalnym, są powodem częstych zmian przepisów. Rów- nież problemy interpretacyjne i tworzenie przepisów w pośpiechu stwarza ryzyko ciągłych nowelizacji, co w przypadku Kodeksu może rodzić zarzu- ty dotyczące stabilności i pewności takiego aktu, który z samego założenia powinien cechować się przynajmniej dobrym stopniem techniki legislacyjnej. Skuteczność działań ochronnych wymaga jednak spójności, a osiągnięcie takiego stanu jest najpewniejsze poprzez zgrupowanie przepisów w jednym akcie prawnym o charakterze ogólnym – Kodeksie. Taka regulacja z pewno- ścią ułatwia stosowanie prawa i tworzenie norm szczegółowych. Środowisko należy postrzegać jako jedność składającą się z różnych elementów, których ochrona może być najskuteczniej osiągnięta poprzez regulację odpowiada- jącą takim właśnie cechom. Tylko spójna i zwarta regulacja daje gwarancję skutecznej ochrony środowiska stanowiącego jedność i składającego się rów- nocześnie z elementów rozproszonych, jednakże ściśle ze sobą powiązanych. Włoski Kodeks środowiskowy dzieli się na sześć części. Część pierwsza formułuje zasady ogólne, druga dotyczy ocen oddziaływania na środowisko, trzecia reguluje kwestie ochrony powierzchni ziemi i ochrony wód, czwar- ta normuje gospodarkę odpadami i zasady oraz procedurę rekultywacji, pią- ta odnosi się do ochrony powietrza i redukcji emisji do atmosfery, a szósta dotyczy odpowiedzialności za szkody w środowisku. Opracowanie zawiera tłumaczenie przepisów w niezbędnym zakresie, tj. takim, który umożliwia zrozumienie przesłania prawodawcy włoskie- go (nie jest to tłumaczenie przysięgłe). Książka zawiera też krótką analizę 2 Decreto Legislativo (dekret legislacyjny) z 3.4.2006 r., Nr 152, Norme in materia ambientale (G.U. z 14.4.2006 r., Nr 88, uzupełnienie pod Nr 96), dalej jako: włoski Kodeks środowiskowy albo Kodeks; jako że ustawodawca włoski używa formy „de- kret legislacyjny”, często akt ten nazywany jest w niniejszym opracowaniu dekretem. XIII Wstęp przepisów Kodeksu. Dodatkowo, w miarę możliwości, zawarto w niej ode- słania do literatury dotyczącej konkretnego problemu regulowanego przez omawiany akt normatywny. Książka będzie pomocna studentom studiów prawniczych i administra- cyjnych oraz innych kierunków związanych z ochroną środowiska. W szcze- gólności pozycja ta będzie użyteczna w procesie pisania prac dyplomowych. Opracowanie będzie również bardzo cenną pozycją dla przedstawicieli nauki chcących zawrzeć w swoich pracach elementy prawnoporównawcze, którzy nie znają języka włoskiego bądź nie studiowali prawa włoskiego. Wresz- cie książka może być użyteczna dla pracowników naukowych prowadzą- cych współpracę z ośrodkami włoskimi (współpraca w dziedzinie ochrony środowiska między ośrodkami polskimi a włoskimi staje się coraz bardziej intensywna). Korzystać z niej mogą również praktycy zajmujący się sprawa- mi z zakresu prawa ochrony środowiska, jeżeli są zainteresowani sposobem regulacji włoskiej w tej materii, zwłaszcza w zakresie przyjętych metod har- monizacji z prawem Unii Europejskiej. Prawie wszystkie wydziały prawa w Polsce wysyłają corocznie wielu swoich studentów na studia na uniwersytetach włoskich. Wielu studentów po powrocie chce pisać pracę magisterską z powołaniem się na prawo wło- skie. Brakuje im często materiałów, jeśli takie posiadają, to bardzo często są one wybiórcze. Powstają problemy z tłumaczeniem, rozumieniem przepi- sów. Opracowanie to może być dla polskich pracowników naukowych swe- go rodzaju podstawą dla zrozumienia rozwiązań istniejących we włoskim porządku prawnym w materii ochrony środowiska. Z kolei praktycy prawa, w sytuacji obsługi podmiotów zagranicznych będą mieć wyobrażenie o spo- sobach regulacji szeroko pojętego prawa ochrony środowiska we Włoszech. Włoski Kodeks środowiskowy jest uznawany powszechnie za przykład udanej kodyfikacji prawa ochrony środowiska. Jednocześnie na rynku nie ma kompleksowych opracowań tego aktu w języku polskim. Proponowa- ne przez autorów opracowanie włoskich przepisów prawa ochrony środo- wiska może zainteresować prawników-praktyków borykających się na co dzień z zagadnieniami związanymi z implementacją prawa Unii Europej- skiej. We włoskim Kodeksie środowiskowym można odszukać bowiem wie- le instytucji prawnych opartych na dyrektywach wiążących tak samo pol- skiego, jak i włoskiego ustawodawcę. Przykłady te stanowić mogą dosko- nały materiał porównawczy. Z uwagi na obszerność załączników autorzy odsyłają do strony interne- towej, na której można znaleźć treść włoskich aktów normatywnych: http:// www.normattiva.it/static/index.html. Autorką części I–V jest dr Karolina Szuma, natomiast część VI opraco- wał prof. Bartosz Rakoczy. XIV Wstęp W tym miejscu należą się serdeczne podziękowania Pani T. Ottavia- no za pomoc w odpowiednim zrozumieniu niejednokrotnie zawiłych wło- skich wyrażeń. W celu wyjaśnienia zagadnienia źródeł prawa włoskiego zostaną przed- stawione najważniejsze aspekty tej problematyki, tak aby Czytelnik nie miał trudności w zrozumieniu dalszej części publikacji. Zaznaczyć należy, że nazewnictwo poszczególnych źródeł przyjęte przez autorów i ich przekład na język polski jest tylko propozycją tłumaczenia. W dalszej części opraco- wania autorzy posługują się nazewnictwem włoskim, tj. np. dekret legisla- cyjny (decreto legislativo), a nie „delegowana” ustawa i tylko w przypadkach niebudzących wątpliwości, kiedy można jednoznacznie przetłumaczyć nazwę danego aktu posługują się np. nazwą „ustawa”, która jest odpowiednikiem włoskiej la legge. Fakt, że nie podjęto się wskazania jedynego poprawnego tłumaczenia wynika z tego, że w polskim systemie prawnym nie ma nie- których odpowiedników aktów włoskich i taki zabieg skutkowałby niepo- wodzeniem. Wątpliwości powstają również po analizie tłumaczeń przysię- głych, gdzie różni tłumacze przyjmują różne nazwy poszczególnych aktów. Nie rozwiewają ich także dyskusje z tłumaczami, jak również z prawnika- mi znającymi język włoski. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że system prawny we Wło- szech reguluje Konstytucja Republiki Włoskiej, która została ogłoszona w 1948 r. Konstytucji tej nie można zmienić zwykłą ustawą. Procedura zmia- ny Konstytucji uregulowana jest w jej art. 138 i można jej dokonać za pomo- cą ustaw o rewizji konstytucji i innych ustaw konstytucyjnych. Jest to pro- cedura bardzo szczegółowa i złożona. Należy wskazać, że niektóre przepi- sy Konstytucji nie mogą ulec zmianie, jak np. te dotyczące ustroju państwa. Poza Konstytucją źródłami prawa pierwotnego są ustawy zwykłe (la legge). Ustawę zwykłą można uchylić lub zmienić tylko inną ustawą, natomiast usta- wa zwykła może zmieniać lub uchylać różne przepisy w systemie prawnym, z wyjątkiem przepisów rangi konstytucyjnej, które mogą być zmieniane lub uchylane wyłącznie w drodze ustaw konstytucyjnych3. Do źródeł prawa pierwotnego zalicza się również „delegowane” ustawy (il decreto legislativo), uchwalane przez rząd po uprzednim otrzymaniu dele- gacji parlamentu. Z kolei dekrety z mocą ustawy (il decreto legge), uchwalane są przez rząd w określonych sprawach. Trzeba je w tym samym dniu przedłożyć parlamen- towi w celu przekształcenia w ustawę. Jeżeli w ciągu 60 dni od daty ogłoszenia dekret nie ulegnie przekształceniu, to traci on ważność z mocą wsteczną4. 3 Zob.: http://ec.europa.eu/civiljustice/legal_order/legal_order_ita_pl.htm (stan na 1.12.2012 r.). 4 Ibidem. XV Wstęp Również regiony mają władzę ustawodawczą w materii, która nie została zarezerwowana dla państwa. Do źródeł prawa pierwotnego zalicza się statuty regionów uchwalone na podstawie ustaw Republiki Włoskiej oraz ustaw przyjętych przez rady regionów (ustawy regionalne) oraz rady prowincji Trento i Bolzano (ustawy prowincjalne). Statuty i ustawy regionalne (oraz prowincjalne) mają ograniczony zakres przedmiotowy i terytorialny. Głównym narzędziem włoskiego prawa, w szczególności prywatnego, są Kodeksy (il codice). Są one szczególnie ważne z uwagi na spójną zawar- tość i poprawność legislacyjną. Źródłami prawa wtórnego są wszystkie rozporządzenia (il regolamenti) mające moc ustawy. Normy przez nie wprowadzone mogą same być zmienio- ne jedynie przez inne normy mające moc ustawy. Istnieją też źródła wtórne niemające mocy ustawy, tj. rozporządzenia wykonawcze szczegółowo wyko- nujące konkretne zasady ustawowe i inne akty administracyjne o charakterze normatywnym uchwalone przez państwowe organy administracyjne lub organy publiczne niższego rzędu (na szczeblu gminnym lub prowincjalnym), które to akty nie mogą uchylać aktów mających moc ustawy5. „Zwyczaj uznawany przez porządek prawny można podzielić na zwy- czaj secundum legem lub zwyczaj praeter legem, w zależności od funkcji jaką spełnia. Zwyczaj secundum legem uzupełnia treść źródła prawa pisanego, która jest częściowo niedookreślona. Stąd też zwyczaj taki zostaje inkorporowany do prawa, a wtedy nabywa moc wiążącą równą mocy wiążącej źródła pisa- nego. Z kolei zwyczaj praeter legem wypełnia lukę w prawie pisanym i funk- cjonuje niezależnie od istnienia szczegółowych odniesień legislacyjnych”6. Zatem zwyczaj stanowi równoległe źródło prawa, co do którego można stwierdzić, że jest równoważne z ustawą. Wytworzonych w ten sposób zasad nie można zmieniać przy pomocy innych wtórnych źródeł niebędących aktami normatywnymi z mocą ustawy7. – na wniosek: Ministra Środowiska i Ochrony Terytorium w porozumieniu z Ministrami ds. Europejskich, Administracji Publicznej, Spraw Regional- nych i Wewnętrznych, Sprawiedliwości, Obrony, Gospodarki i Finansów, Działalności Produkcyjnych, Zdrowia, Infrastruktury i Transportu, Poli- tyki Rolnej i Leśnictwa; – i z uwzględnieniem: Włoski Kodeks środowiskowy został uchwalony 5 Ibidem. 6 Ibidem. 7 Ibidem. XVI Wstęp 1) art. 768, 879 i 11710 Konstytucji Republiki Włoskiej11; 2) ustawy z 15.12.2004 r. Nr 308 delegującej rząd do reorganizacji, koordy- nacji i integracji materii w zakresie ochrony środowiska i środków, które mają bezpośrednie zastosowanie w tym zakresie; 3) art. 14 ustawy z 23.8.1988 r. Nr 400 dotyczącej kompetencji rządu i pre- zesa Rady Ministrów; 4) dekretu legislacyjnego z 31.3.1998 r. Nr 112 dotyczącego przeniesienia funkcji i zadań administracyjnych państwa na regiony i władze lokalne w związku z realizacją rozdziału I ustawy z 15.3.1997 r. Nr 59; 5) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 27.6.2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowi- sko12 i dyrektywy 85/337/EWG Rady z 27.6.1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i pry- watne na środowisko naturalne13 zmodyfikowanej dyrektywą 97/11/WE Rady z 3.3.1997 r.14, dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 26.5.2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE15 8 Artykuł ten dotyczy wykonywania funkcji ustawodawczej. Otóż może ona zostać przekazana rządowi tylko pod warunkiem określenia zasad i kierunkowych wytycz- nych i tylko na czas określony i dla ściśle określonych spraw. 9 Artykuł ten dotyczy kompetencji Prezydenta Republiki. Wskazuje m.in., że Pre- zydent promulguje ustawy i wydaje dekrety z mocą ustawy oraz rozporządzenia. 10 Artykuł dotyczy kompetencji władzy ustawodawczej. Władza ustawodawcza jest sprawowana przez państwo i regiony z jednoczesnym poszanowaniem postanowień Konstytucji oraz z zachowaniem uwarunkowań wynikających z prawa unijnego oraz spraw wynikających z zobowiązań międzynarodowych. Państwo dysponuje prawem do stanowienia wyłącznego w zakresie m.in. ochrony środowiska, ekosystemu i dóbr kulturalnych. Szerzej na temat ochrony środowiska w związku z ochroną dóbr kul- tury, jak również ochrony krajobrazu, zob. C. Volpe, Il regime dei vincoli in materia culturale e ambientale, Milano 1988; C. Vitale, La disciplina dei contratti pubblici relativi ai beni culturali nel nuovo Codice degli appalti, Aedon 2006, Nr 2; M. Tor- sello, Il codice dei beni culturali e del paesaggio, www.giustizia-amministrativa.it; G. Pasini, La tutela delle bellezze naturali, Napoli 1971; E. Bassanelli, Per una tutela legislativa dell’ambiente naturale e delle risorse della natura, Akty Kongresu w Rzy- mie, 13–14.4.1964 r. nt. La protezione della natura e del paesaggio. 11 Konstytucja została uchwalona 22.12.1947 r.; 27.12.1947  r. została ogłoszona w Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana – G.U. Nr 298. Konstytucja weszła w życie 1.1.1948 r. Na temat zasad ochrony środowiska w Konstytucji zob. M. Cec- chetti, Principi costituzionali per la tutela dell’ambiente, Milano 2000. 12 Dz.Urz. L Nr 197 z 21.7.2001 r., s. 30–37. 13 Dz.Urz. L Nr 175 z 5.7.1985 r., s. 40–48. 14 Dz.Urz. L Nr 73 z 14.3.1997 r., s. 5–15. 15 Dz.Urz. L Nr 156 z 25.6.2003 r., s. 17–25. XVII Wstęp w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne i ocen oddziaływania na środowisko (VIA), w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na śro- dowisko (VAS) i w sprawie zintegrowanego zapobiegania i ograniczania zanieczyszczeń (IPPC); 6) dyrektywy 96/61/WE z 24.9.1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobie- gania zanieczyszczeniom i ich kontroli16; 7) dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23.10.2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wod- nej17; 8) dyrektywy 91/156/EWG Rady z 18.3.1991 r. zmieniającej dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów18; 9) dyrektywy 91/689/EWG Rady z 12.12.1991 r. w sprawie odpadów nie- bezpiecznych19; 10) dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20.12.1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych20; 11) dyrektywy 84/360/EWG Rady z 28.6.1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza z zakładów przemysłowych21; 12) dyrektywy 94/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20.12.1994 r. w sprawie kontroli emisji lotnych związków organicznych (COV) wyni- kających ze składowania paliwa i jego dystrybucji z terminali do stacji paliw22; 13) dyrektywy 1999/13/WE Rady z 11.3.1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem orga- nicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach23; 14) dyrektywy Rady 1999/32/WE z 26.4.1999 r. odnoszącej się do reduk- cji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG24; 15) dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23.10.2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania25; 16 Dz.Urz. L Nr 257 z 10.10.1996 r., s. 26–40. 17 Dz.Urz. L Nr 327 z 22.12.2000 r., s. 1–73. 18 Dz.Urz. L Nr 78 z 26.3.1991 r., s. 32–37. 19 Dz.Urz. L Nr 377 z 31.12.1991 r., s. 20–27. 20 Dz.Urz. L Nr 365 z 31.12.1994 r., s. 10–23. 21 Dz.Urz. L Nr 188 z 16.7.1984 r., s. 20–25. 22 Dz.Urz. L Nr 365 z 31.12.1994 r., s. 24–33.  23 Dz.Urz. L Nr 85 z 29.3.1999 r., s. 1–22. 25 Dz.Urz. L Nr 309 z 27.11.2001 r., s. 1–21. 24 Dz.Urz. L Nr 121 z 11.5.1999 r., s. 13–18. XVIII Wstęp 16) dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 21.4.2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobie- gania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu26; 17) uchwały Rady Ministrów przyjętej na posiedzeniu 1.11.2005 r.; 18) opinii Rady Ministrów na temat art. 8 dekretu legislacyjnego z 28.8.1998 r. Nr 281 oraz wydanej w tej kwestii opinii kompetentnych komisji Izby Deputowanych i Senatu; 19) uchwały wstępnej Rady Ministrów przyjętej na posiedzeniu 19.1.2006 r. oraz wydanej w tej kwestii opinii kompetentnych komisji Izby Deputo- wanych i Senatu; 20) uchwały Rady Ministrów przyjętej na posiedzeniach 10.2.2006  r. i 29.3.2006 r. 26 Dz.Urz. L Nr 143 z 30.4.2004 r., s. 56–75.  XIX
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Włoski kodeks środowiskowy. Norme in materia ambientale - Codice dell’ambiente
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: