Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00289 007285 15368687 na godz. na dobę w sumie
Wstań i jedź - ebook/pdf
Wstań i jedź - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron:
Wydawca: Złote Myśli Język publikacji: polski
ISBN: 9788377017494 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Wszystko zaczyna się od marzeń…

'Wstań i jedź'  to historia Małgosi i Łukasza – młodych i niesamowitych ludzi, którzy po wielu trudnych doświadczeniach życiowych uwierzyli w to, że jakość życia każdego z nas zależy w dużo większym stopniu od naszego nastawienia niż od sytuacji zewnętrznej. Odważnie i z determinacją pokazują tę prawdę codzienną postawą, wyborami i rezultatami, jakie z tego wynikają.

Łukasz od dzieciństwa choruje na dystrofię mięśniową. Wiele było osób, które próbowały pokazać mu, że jego życie można byłoby spisać na straty, ale Łukasz nigdy się nie poddawał. Uparty marzyciel wierzył, że mimo swojej choroby może być szczęśliwym człowiekiem, że wszyscy możemy dużo więcej, niż nam się zdaje.

Spotkanie z Gosią i droga, jaką razem przeszli do tej pory to ogromna inspiracja dla obojga i dowód na to, że niemożliwe jest osiągalne.

Dzisiaj Łukasz i Gosia pragną zarażać swoim entuzjazmem i wiarą wszystkich tych, którzy wątpią w siebie, którzy nie dowierzają, że mogą coś osiągnąć, którym brakuje odwagi, by zmieniać swoje życie na lepsze.

Wstań i jedź. Niemożliwe jest osiągalne to książka, która pomaga odkryć drzemiący w każdym z nas potencjał i uwierzyć, że nasze życie może być wspaniałą przygodą.

… jednak większość zależy od Twoich wyborów!

Wstań i jedź

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

© Copyright by Złote Myśli Małgorzata Krasoń i Łukasz Krasoń, rok 2013 Autor: MałgorzataKrasoń i Łukasz Krasoń Tytuł: Wstań i Jedź Wydanie I Data: 8.06.2013 ISBN: 978–83–7701–749–4 Projekt okładki: Janusz Skierkowski Ilustracje: Aneta Skórnicka Zdjęcie na okładce: Barbara Lutzner Redakcja: Magdalena Michalak, Sylwia Fortuna Skład: Magda Wasilewska Złote Myśli sp. z o.o. 44–117 Gliwice ul. Toszecka 102 www.ZloteMysli.pl e-mail: kontakt@zlotemysli.pl Autor oraz Wydawnictwo „Złote Myśli” dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo „Złote Myśli” nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Niniejsza publikacja, ani żadna jej część, nie może być kopiowana, ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana, powielana, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. Spis treści Wstęp. Kilka słów od Łukasza ........................................................................................... 9 Rozdział 1. Historie prawdziwe ......................................................................................... 17 Historia Łukasza ...........................................................................................................18 Historia Gosi ................................................................................................................ 26 Zderzenie .......................................................................................................................33 Rozdział 2. Marzenia oraz etapy ich realizacji ............................................................... 43 Wewnętrzny proces .....................................................................................................44 Zaskakujące zbiegi okoliczności .................................................................................. 52 Skryte działanie .......................................................................................................... 55 Ujawnianie i kryzys ..................................................................................................... 64 Zagubienie .....................................................................................................................73 Rozkwit ........................................................................................................................ 79 Rozdział 3. W drodze na szczyt ......................................................................................93 Akceptacja nieakceptowalnego ....................................................................................95 Tu i teraz ....................................................................................................................98 Rozwój świadomości ....................................................................................................101 Odpowiedzialność ........................................................................................................105 Wdzięczność ................................................................................................................109 Miłość jest odpowiedzią na wszystko .........................................................................111 Rozdział 4. Konwój Rowerowy ..........................................................................................119 Zakończenie ......................................................................................................................135 Dodatek ............................................................................................................................138 Czuję ogromną radość, czuję nadchodzące zmiany — to tak jakbym właśnie widziała uciszającą się burzę i z nadzieją czekała na słońce — gdy inni widzą tylko jeszcze ostatnie krople deszczu, a nie zauważają, że na horyzoncie niebo się rozpogadza. Rozdział 1. Historie prawdziwe Każdy mógłby opisać historię swojego życia przynajmniej na dwa sposoby. Pierwszy to taki, który dobrze brzmi, na- tomiast drugi sięga znacznie głębiej, przenika przez po- wierzchowność i sięga do korzeni, do głębi serca. Góra lodowa, którą widzi- my nad taflą wody to tylko mały procent tego, co ukryte jest pod powierzchnią. Jeśli coś jest niewidoczne dla oczu, nie oznacza to, że nie istnieje. Jak najbardziej istnieje i jest sporym kawałkiem historii ukrytej w naszym wnętrzu, zapisanej w przekonaniach i zakodowanej w każdej ko- mórce naszego ciała. 17 Wstań i Jedź Przywykliśmy do tego, aby nie sięgać poniżej poziomu wody, historie naszego życia zamykać tylko w datach, tytu- łach, stopniach naukowych czy zaliczeniu się do określonej grupy społecznej. Historia życia człowieka to zwykle kilka dat i parę nazw, a tak naprawdę w każdym rozgrywa się jeszcze inna, ta schowana, niewidoczna gołym okiem, po- tężna i nieokiełznana — historia serca. I to jest prawdziwa historia każdego z nas, opisuje nasze rozterki, wyzwania, z którymi się zmagamy, wewnętrzną walkę, intuicję, okoliczności, z którymi przyszło nam się zmierzyć, doświadczenia, które czas zaakceptować, zachwyt nad pięknem i zadumę nad kruchością życia. To wszystko jest w nas i czas odkryć przed sobą tę historię po to, aby uzyskać odpowiedzi na pytania, znaleźć szczęście, którego szukamy, poczuć upragnioną akceptację. Historia Łukasza Gdy w nowo powstałej rodzinie przychodzi na świat pierwsze dziecko, jest to wielkie wydarzenie, a jeśli jest to chłopak, cała rodzina ze „świeżym” ojcem na czele pęka z dumy. 22 lipca 1988 r. w małej miejscowości w central- nej Polsce przyszedł taki moment, który zmienił wszystko dla jednej z nich. Z opowieści starszych wiem, że był to upalny dzień, a mój tato, gdy tylko dostał sygnał, że dziec- ko w drodze, pognał do szpitala, nie bacząc na przepisy drogowe. Ważyłem 3,4 kg i byłem, według pielęgniarskiej skali Apgar, wzorem noworodka — 10/10. Oczywiście to również wiem z opowieści. Ponoć ja byłem zbyt zajęty 18 Rozdział 1. Historie prawdziwe krzykiem i wymachiwaniem rękoma na wszystkie strony. Szczęście całej rodziny rosło współmiernie z moim apety- tem w pierwszych tygodniach rozwoju. Rok i dwa miesiące po moich narodzinach pojawił się mój brat. Wszystko szło jak w podręcznikach idealnej polskiej rodziny, stabilizacja, małżeństwo, pierwsze dziecko, drugie dziecko, rozpoczęcie budowy domu. I tutaj dochodzimy do momentów, które zaczynam pamiętać. Miałem cztery lata, a mój brat trzy, kiedy coś się zaczęło we mnie zmieniać. Na początku nikt nie był w stanie udzielić rzetelnej informacji, o co chodzi. Gdy mój młodszy brat stał się już znacznie silniejszy ode mnie, znalazłem się w Warszawie na specjalistycznych ba- daniach, które rozwiały wątpliwości. Okazało się, że choć może i według skali Apgar zasługiwałem na maksymalną ocenę, to jednak nie wszystko jest w idealnym porządku. Już w momencie poczęcia mój los był nakierowany na wó- zek i to bynajmniej nie dziecięcy, spacerowy. Zanik mięśni — brzmiała diagnoza lekarska. Cały świat, jeszcze chwilę wcześniej rysujący się w tak pogodnych barwach, nagle stał się szary i przepełniony łza- mi. Moja mama i tato, postawieni tak nieoczekiwanie przed nowym etapem życia, uczyli się szybko, czym jest dystrofia mięśniowa, jak przebiega i jak sobie z nią radzić. Zaczęły się wyjazdy na turnusy rehabilitacyjne, do znachorów z naj- dalszych krańców Polski… Jeden dzień utkwił mi w pamięci szczególnie mocno. Miałem wtedy 7 lat, w owym czasie były modne gry telewi- zyjne. Grałem w taką właśnie, kiedy nagle poczułem prze- 19 Wstań i Jedź szywający ból w pachwinach. Zacząłem krzyczeć. Mama szybko przybiegła i próbując uśmierzyć mój ból, podała mi coś przeciwbólowego. Po chwili ból ustąpił, a ja usną- łem. Obudziłem się następnego dnia. Wypoczęty, próbuję wstać… i ląduję na podłodze. Kilka razy staram się moimi śmiesznymi ruchami zebrać się z podłogi, jednak bezsku- tecznie. Wtedy po raz ostatni czułem grunt pod stopami, po raz ostatni, jak do tej pory, wygrywałem walkę z grawi- tacją. Kolejne lata przypadły na adaptację do kompletnie no- wej rzeczywistości. Streściłbym ją krótko: wyczerpująca re- habilitacja oraz długie i nie zawsze przyjemne budowanie przyjaźni z wózkiem inwalidzkim. Poszedłem do szkoły podstawowej. Dzięki uporowi bli- skich uczęszczałem do szkoły z moimi zdrowymi rówie- śnikami (chociaż jak sobie przypominam, co się działo na przerwach, to nie jestem tego aż taki pewny). Trochę lat minęło i wspomnienia nie są już tak wyraźne jak kiedyś, ale bardzo dobrze wspominam okres szkolny. Wiele więzi przetrwało po dziś dzień. Pamiętam moją fa- scynację rysunkiem i piłką nożną, pamiętam pierwszego papierosa z bratem (akurat z tego nie jestem dumny, ale być może tamto wydarzenie przyczyniło się do tego, że nie palę…), pamiętam jazdę na rowerze. Pomimo ciągłych ćwi- czeń, stan moich mięśni ulegał pogorszeniu, rower dwuko- łowy został zastąpiony takim na trzech kołach. Mieliśmy dość duże podwórko z delikatnym spadem. W ramach re- habilitacji, ale chyba z potrzeby czucia się wolnym, jeździ- łem z pomocą dziadka po owym podwórku w kółko, dzia- 20 Rozdział 1. Historie prawdziwe dek popychał mnie pod górkę, a ja zjeżdżałem w dół. To są chyba najlepsze wspomnienia z dzieciństwa… Dziękuję, dziadku. To niesamowite, że z ogromu informacji i wydarzeń nasz umysł zapisuje takie szczegóły, które dla nikogo innego nie mają znaczenia. Jest wielce prawdopodobne, że czyta- jąc ten fragment, zastanawiasz się, „po co on takie rzeczy pisze, kogo to obchodzi”. Uwierz mi, pod tym względem jesteśmy identyczni. Dzień po dniu następowały zmiany. Nazywam to prze- wrotnie przelewaniem wody w słoikach: słoik określający witalność i siłę fizyczną stawał się coraz bardziej pusty, a ten, w którym znajdowała się cierpliwość i siła wewnętrz- na, wypełniał się. Dobrze obrazuje to sytuacja z moją fa- scynacją rysunkiem. 21 Wstań i Jedź W wieku 13 lat ręce zaczęły odmawiać mi posłuszeństwa na tyle, że trzymanie pędz- la czy ołówka przysparzało więcej kłopotów i plam wszę- dzie wokół niż konkretnych efektów na papierze. Miałem do wyboru dwa wyjścia: albo zacznę płakać i winić wszyst- kich za to, że słoik jest dziura- wy i woda umyka, albo mogę znaleźć nowy słoik i postawić go tuż pod tym pierwszym, aby nie uronić ani kropli. Wy- brałem drugi wariant. Postanowiłem szlifować swój talent i realizować pasję, zostając grafikiem komputerowym. Od momentu tamtej decyzji mysz komputerowa stała się moim pędzlem, a komputer mięśniami. Z racji tego, że przebieg mojej dolegliwości jest powol- ny i faktu, że przestałem chodzić tak wcześnie, nigdy nie doskwierała mi jakaś szczególna tęsknota za pełnią zdro- wia i chodzeniem. Oczywiście zdarzały się gorsze dni, ale jeśli już, to destruktywne myśli trwały raczej kilka godzin. W końcu nie można tęsknić za czymś, czego się nigdy na dobrą sprawę nie miało, będąc dodatkowo karmionym przez lekarzy mało optymistycznymi perspektywami. Kiedy w 2002 r. pojawiła się informacja, że za wschod- nią granicą Polski wynaleziono terapię mogącą „postawić mnie na nogi”, na samym początku pojawiło się zwątpie- nie. W jaki sposób to może być prawda, najtęższe głowy 22 Rozdział 1. Historie prawdziwe w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej szukają lekarstwa bez skutku, a na Ukrainie, z dala od firm farma- ceutycznych, się udało? Terapia komórkami macierzystymi stosowana w owej klinice była bardzo droga, cena oczy- wiście podana w dolarach. Żałuję, że miałem tylko 14 lat, przydałaby mi się wiedza, jak w tak krótkim czasie (mo- jej rodzinie zajęło to tylko kilka miesięcy) zgromadzić tak dużą kwotę. Chociaż nadzieja nie wypełniła mnie tak szczelnie jak pozostałych, to czułem, że chcę tam jechać i że coś się wy- darzy. Mój tato nigdy nie leciał samolotem, więc wybrał wariant przejazdu naszym własnym samochodem do Kijo- wa. Skrzętnie przygotowana wyprawa mogła się zakończyć, jeszcze zanim się zaczęła… przeze mnie. Na 2 dni przed wyjazdem dostałem bardzo dużej go- rączki, słupek rtęci pokazywał 40 stopni, bez względu na sposób użyty do zbicia temperatury. Teraz już wiem, co było przyczyną, ale o tym potem. Wieczór przed startem padło pytanie: „Co robimy?”… Sam zdecydowałem: „Je- dziemy, dam radę”. Podróż do stolicy Ukrainy była długa i wyczerpująca, ale… o dziwo moja gorączka zaczęła sa- moistnie ustępować, tak samo pozostałe objawy osłabienia organizmu. …pierwszy zastrzyk… Po blisko tygodniu wróciliśmy do domu. Zero efektów, nie czułem żadnych zmian, „dobrze, że nie rozpalałem na- dziei tak mocno” — myślałem. Trzeciego dnia po powrocie leżałem na łóżku i ćwiczy- łem. Podczas zginania i prostowania ręki w łokciu zauwa- 23 Wstań i Jedź żyłem, że mogę zrobić o ok. 20 więcej powtórzeń. Na- stępnego dnia znowu więcej. Kiedy pojawiłem się na sali rehabilitacyjnej, mój fizjoterapeuta nie mógł wyjść z podzi- wu, jak elastyczne stały się moje stawy. Każdy tydzień to był postęp. W owym czasie nie miałem w zwyczaju okazywać swoich emocji, ale wieczorami, gdy wszyscy kładli się już spać, a mój brat potajemnie wymykał się na dyskoteki, ja oczami wyobraźni widziałem siebie jak biegam, jak znowu jeżdżę na rowerze. Wyliczyłem, że w ciągu 3 lat najpóźniej powrócę do pełni zdrowia. Nie dostałem 3 lat… Po 4 miesiącach wszystko zaczęło wracać na stare tory. Powtórnie odbyłem leczenie, jednak już bez skutku. Jak stwierdzili lekarze, mój własny orga- nizm potraktował komórki jak intruza i zniszczył je, zanim te mogły przekształcić się w mięśnie. Tak jak wcześniej nie wiedziałem, jak to jest chodzić, tak wtedy wiedziałem, za czym tęsknię. Nie mogłem się po- godzić z tym, że mój własny organizm zlikwidował to, co miało go uratować. Zacząłem winić najpierw siebie, po- tem Boga, a na samym końcu przestałem w niego wierzyć. To był czas w moim życiu, kiedy nic nie układało się po mojej myśli, na dodatek hormony robiły swoje i podnosiły współczynnik poczucia odrzucenia i wyobcowania. Pojawił się pomysł samobójstwa… Szybko jednak zrozumiałem, że i tego nie mogę, nie poproszę przecież mamy, aby kupiła mi pistolet, nie dam rady zawiązać węzła, nie skoczę z mostu. Gorzej być nie mogło — tak wtedy myślałem. To wszystko, o czym teraz piszę, rozgrywało się w mojej głowie, bez wiedzy kogokolwiek z bliskich. Pewnie myślisz, 24 Rozdział 1. Historie prawdziwe że zrobiłem błąd, nie mówiąc nikomu o tym, co przeży- wam? Teraz wiem to już i ja. W wakacje poprzedzające pójście do liceum stało się coś, czego nie byłem w stanie przewidzieć. Miałem wypadek na wózku elektrycznym. Nie przypiąłem się pasami bez- pieczeństwa i przez chwilę nieuwagi uderzyłem z pełną prędkością w krawężnik, i wyleciałem z wózka na asfalt. Wyleciałem tak niefortunnie, że zerwałem ścięgna w obu udach jednocześnie. Ból był nie do opisania, jeszcze teraz, gdy wracam do tamtych momentów, czuję drgania nóg. Przeszło dwa tygodnie spędziłem na łóżku praktycznie bez ruchu, gdyż wszystko, nawet oddech, sprawiało mi ból. Nawiedziły mnie jeszcze czarniejsze myśli niż kiedykolwiek wcześniej i w duchu zacząłem płakać nad swoim losem. „Mój młodszy brat gra w piłkę, ma dziewczynę, cieszy się życiem, a ja? Niczego nie mam, nic nie mogę, a prze- cież zasługuję”. Z tej całej gęstwiny destruktywnych myśli uświadomiłem sobie, że jeszcze chwilę wcześniej wydoby- wał się ze mnie krzyk: „Gorzej być nie może”, a dzisiaj… jest gorzej. „Jeśli coś, co wydawało się niemożliwe, jednak przyszło, to być może przyjdzie jeszcze raz? Hm… Co się stanie, kiedy zmienię kierunek myślenia?” — ta chwila była punktem zwrotnym w moim życiu. Nowa szkoła, kompletnie nowe środowisko jest dobrym miejscem na rozpoczęcie nowego etapu. Przez kolejne lata sukcesywnie dolewałem wody do słoika, do które- go powędrowała cierpliwość, umiejętność odnajdywania się w trudnym położeniu, wytrzymałość psychiczna, chęć życia. Nawet mimo że w tym drugim słoiku z fizycznymi 25 Wstań i Jedź wartościami zostało już tylko trochę wody na dnie, nie przestawałem wierzyć w siebie. Nie pamiętam, czy towa- rzyszyło mi to od zawsze, ale karmiłem się i karmię dalej tym, że jestem wyjątkowy i coś wielkiego w życiu osią- gnę. Dzięki cudownym rodzicom, przyjaciołom i nauczycie- lom skończyłem liceum na warunkach, na jakie zasługiwa- łem… na równych warunkach. Wtedy właśnie zrozumia- łem, ile dają kontakty z innymi ludźmi, ile można z nich czerpać, ile można dać od siebie. Po maturze poszedłem na studia, wiedząc, czego chcę od życia: „Chcę być szczęśliwy i chociaż jeszcze nie wiem, co mnie czeka, to jestem goto- wy na to, by się przekonać”. Historia Gosi Przyszłam na świat w sobotę o północy z 8 na 9 czerwca 1985 r. Kiedy pielęgniarka trzymała mnie w rękach, krzyk- nęła: „Duszek się narodził”. Mama opowiedziała mi o tym wydarzeniu, gdy byłam już nastolatką. Zastanawiałam się wtedy, czy moje życie właśnie nie jest takie jak duszka o imieniu Kacper, który starał się, aby wszyscy wokół go dostrzegli i który ze wszystkich sił chciał dopasować się do innych, aby być zaakceptowanym. Wtedy tak myślałam o sobie… Urodziłam się i wychowywałam w małej miejscowości w województwie podkarpackim. Przyszłam na świat jako pierwsze dziecko rodziców, a wkrótce pojawiło się jeszcze rodzeństwo, cała piątka. 26 Rozdział 1. Historie prawdziwe Dzieciństwo miałam radosne, pełne zabaw z rodzeń- stwem i biegania po łąkach. To był czas beztroski i wolno- ści, przede wszystkim wolności od przekonań dorosłych. To był czas zachwytu nad życiem i ciągłego poznawania świata. Jednak gdy moje ciało zaczęło rosnąć coraz bardziej i bardziej, zaczynałam zdawać sobie sprawę, że znajduję się w miejscu, w którym obowiązują pewne prawa, a co najważniejsze — należy je poznać i stosować. Uczyłam się pilnie wszystkiego, czego nauczali rodzice, rodzina, otocze- nie. Byłam grzeczna i posłuszna, kopiowałam bezkrytycz- nie wszystkie wzorce, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo to wpłynie na moje życie i z czym w przyszłości będę musiała się zmierzyć. Wraz z pójściem do szkoły beztroska i wolność zamieni- ły się we wstyd, zakłopotanie, odrzucenie i inne negatywne uczucia. 27 Wstań i Jedź W szkole po raz pierwszy zaczęłam czuć się gorsza, nie miałam takiego samego ubrania jak inni, tylu kolorowych długopisów czy takich smacznych kanapek jak koleżanki. Nigdy to wszystko nie było dla mniej jakąś tragedią, jednak pozostawiło to ślad w moim życiu w postaci przekonania: „Jestem gorsza od innych”. Z racji tego, że byłam najstarsza, czekała mnie jeszcze jedna lekcja. Jak myślisz, co robi najstarsze dziecko, będą- ce w sytuacji wymagającej rozwiązania, a słyszy od mamy: „Ustąp, jesteś starsza, mądrzejsza, daj spokój”? Ustępuje bez przerwy, a u mnie ustępowanie z czasem zaczęło prze- chodzić w usuwanie się w cień. W rodzinie panował chaos, uczucie braku, niedosytu, ciągle mówiono mi i mojemu rodzeństwu, że nie należymy do grona tych szczęśliwców, którzy będą mieli w życiu ła- two. Na życie i utrzymanie trzeba dużo pracować. I tak było, bo wtedy w to uwierzyłam. W moim życiu w okresie dojrzewania miało miejsce wie- le wydarzeń, które ukształtowały mój obraz świata, jednak jedno prawdopodobnie miało największy wpływ na moje dalsze losy. Mój tato zachorował. Mama chroniła dzieci przed wszel- kimi szczegółami i nigdy tak naprawdę nie dowiedziałam się, z czym musiał zmagać się mój tato i jaką walkę musiał podjąć z chorobą. Jedyne co widziałam i mocno odczuwałam, to to, że za- czął nadużywać alkoholu, był agresywny i nie zależało mu na tym, aby dalej żyć. Bardzo mnie zabolała jego rezygnacja z życia i szczęścia swojego oraz całej rodziny. 28 Rozdział 1. Historie prawdziwe Sytuacja stała się jeszcze gorsza, gdy pewnego dnia od- wiedziłam tatę w szpitalu i zobaczyłam go siedzącego na łóżku z opuszczoną głową. Był tuż po amputacji lewej nogi. To był dla mnie szok. Naszedł czas smutny w rodzinie, czas cichej rozpaczy, czas bezgłośnego wołania o pomoc, na które nikt nie od- powiadał. Świat przekonań i nawyków zwyciężył, każdy spuszczał głowę i mówił, że tak miało być. Tato poddał się całkowicie, nie mógł zaakceptować swojego życia, cały ból wylewał na najbliższych, upadając coraz niżej. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam człowieka, który się poddał. Nic nie mogłam zrobić. Nie umiałam. Gdy po trzech latach tato zmarł, zrozumiałam, że nie mogłam pomóc najbliższej mi osobie w tak trudnych chwi- lach, i że to nie jest niczyja wina — że tak się stało, nie możemy nikomu pomóc, jak ktoś tego nie chce. 29 Wstań i Jedź Znowu poczułam bezsilność. Nie opuszczała mnie ona bardzo długo. I odtąd życie było dla mnie czymś, co mi się tylko przydarza, nie oczekiwałam od niego więcej. Po śmierci taty nadszedł dla mnie czas, który teraz na- zwałabym: egzystencją, czyli muszę żyć, bo jestem. Trwało to bardzo długo, ponad 10 lat. Brak dowartościowania, wsparcia i miłości w rodzinie oraz śmierć taty bardzo odbiły się na moim życiu. Tak na- prawdę najtrudniejszy okres był dopiero przede mną. A był to czas dojrzewania. Dla mnie był to okres buntu i krzyku. Braku akceptacji siebie i niechęci do życia. Każdy z nas pamięta okres wchodzenia w dorosłe życie. Jest to czas, w którym albo znajdujemy wzorzec w swoim środowisku i go naśladujemy, albo zaczyna nam się wyda- wać, że wiemy lepiej i postępujemy po swojemu. Ja w swoim środowisku nie znalazłam żadnego wzorca, wiele było antywzorców. Wzrastając w nim, zaczęłam wy- rabiać sobie swój sposób patrzenia na świat. Wydawało mi się, że jestem silna i inteligentna i że w każ- dej sytuacji mogę sobie poradzić. Byłam jednak bardzo wrażliwa, ufna i popadałam w wiele kłopotów nie tylko emocjonalnych, ale i tych dotyczących relacji międzyludz- kich. Z czasem zaczęłam się izolować; nie umiałam nawiązać przyjaźni i czułam się inna niż wszyscy. Bardzo trudnym okresem był dla mnie czas liceum, kiedy na mojej twarzy pojawił się trądzik. Był on takim gwoździem do trumny dla mojego wrażliwego ducha. 30 Rozdział 1. Historie prawdziwe Ocenianie przez rodzeństwo, śmiech za plecami bardzo mnie raniły, za każdym razem głęboko zapadając w pa- mięć. Był wieczór. Tego dnia, jak często to bywało, pokłóci- łam się z siostrą. Ostra wymiana zdań i wyzwiska, krzyk i gniew wylewały się w potoku szybko wypowiadanych słów. „Opryszczona brzydoto, nie mam zamiaru cię słu- chać” — krzyknęła w końcu siostra. Wybiegłam z domu, pobiegłam przed siebie, chciałam uciec, zapomnieć, scho- wać się przed światem, który tak ranił, któremu pozwoli- łam się tak ranić. Każde takie zdarzenie obniżało moją już i tak niską samo- ocenę, aż w końcu sama uwierzyłam, że jestem do niczego, że jestem opryszczoną brzydotą i na nic nie zasługuję. Wiele razy myślałam o tym, jak mogę z tym skończyć, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, że nie muszę skreślać swojego życia. I przekreśliłam je grubą czerwoną kreską. Przestawałam chodzić do szkoły, zaczęłam być wulgar- na, bunt przerodził się w brak szacunku do siebie i swojego ciała. Kolejny etap mojego życia to wylewająca się nienawiść i zazdrość. Nienawidziłam siebie, rodziny, winiłam wszyst- kich za to, w jakim stanie się znajduję, a najbardziej winiłam Boga. Jak on mógł do tego dopuścić? Teraz już nie szukałam pocieszenia. Schowałam się za maską wiecznego narzekania i braku chęci do życia. Pew- nego dnia wykrzyczałam mamie prosto w twarz: „Nienawi- dzę cię za to, że mnie urodziłaś! Nienawidzę!”. 31 Wstań i Jedź Cichy płacz eksplodował w postaci żalu i złości. Draż- niła mnie sama myśl o tym, że ludzie naokoło mogą być szczęśliwi. Nie wierzyłam, że tak może być. Każdy po- ranek to koszmar, gdy budzisz się rano, a pierwsza myśl, która pojawia się w twojej głowie, przyprawia cię o łka- nie w poduszkę, notabene jeszcze mokrą po wieczornych łzach. Jestem gorsza, jestem brzydka, do niczego się nie nadaję, nic nie mam, jestem zerem, nikt mnie nie zechce — oto cały zbiór przekonań, którymi przesiąkła każda moja ko- mórka. To było wszystko, z czym wyjechałam na studia… Ludzie zawsze pytają: jak sobie radzisz? gdzie miesz- kasz? ile zarabiasz? gdzie stu- diujesz? Nikt nigdy nie pyta, jak się zmagasz z bagażem, który wyniosłaś z domu. Bardzo długo w ogóle so- bie nie radziłam, byłam zagu- biona, nie umiałam stworzyć żadnego dłuższego związku z żadnym mężczyzną. Byłam sama… Aż pewnego dnia przychodzi taki moment, w którym mówimy: „Dość”, „Nie chcę tak żyć”. Na początku jest on nieuchwytny, gubi się w natłoku codziennych myśli. Jednak to zaczyna się powtarzać i powtarzać, a w głowie zaczynają pojawiać się pytania. 32 Rozdział 1. Historie prawdziwe W mojej nieustannie dudniło na początku jedno: „Czy to możliwe, że przychodzimy na ten świat tylko po to, aby cierpieć?”. A z czasem przyszła też odpowiedź: „Nie, nie przychodzimy na ten świat tylko aby cierpieć, mamy wybór”. Tylko jaki wybór? Jak zmienić coś, co wydaje się niemoż- liwe do zmiany? Czy jest inna droga? Jak ją znaleźć? Co mam zrobić? Ja naprawdę mam wybór? Pytanie za pyta- niem i nagle świat, w którym żyjemy, zwalnia, a my razem z nim. Te krótkie momenty to przebłyski tego, kim napraw- dę jesteśmy… A teraz czas odnaleźć drogę… Zderzenie Jak uważasz? Podobne przyciąga podobne? Czy to przeci- wieństwa się przyciągają? Bardzo często słyszymy, że osoby podobne charakterem, wyglądem, statusem społecznym, przyciągają się. Innym razem jest wręcz odwrotnie i ktoś mówi, że to właśnie osoby o przeciwnych charakterach przyciągają się, ponieważ uzupełniają się nawzajem. A być może obydwie wersje są prawdziwe, ale pod jednym warunkiem: że na po- ziomie energetycznym osoby te wibrują z tą samą często- tliwością? Czyli jakkolwiek by nie było w świecie zewnętrznym, odbieranym przez zmysły, to świat wewnętrzny zawsze decyduje o wzajemnych zderzeniach. A więc mogą to być podobne wartości, aspiracje, marzenia, poszuki- 33 Wstań i Jedź wanie głębszego sensu w życiu, pragnienie zmian — wszystko to, co jest pod powierzchnią, przyciąga ludzi do siebie. Gosia i Łukasz na poziomie fizycznym i pod względem cech charakteru różnią się bardzo. Połączyło ich coś znacz- nie potężniejszego, coś, co wypływa prosto z serca — ich siła wiary w lepsze teraz. To był kolejny dzień w kalendarzu Gosi. W tym czasie więcej było w nich smutku i lęku o przyszłość niż pozyty- wów i entuzjazmu, pomimo że wstąpiła już na swoją drogę rozwoju i podjęła kilka intuicyjnych kroków. Ostatnie 5 lat spędziła w Rzeszowie na studiach, które były dla niej bardziej jak etap w życiu niż konkretne zmie- 34 Rozdział 1. Historie prawdziwe rzanie do celu. Wtedy nie miała żadnego, była jak chorą- giewka na wietrze, leciała tam, gdzie zawiał. Po skończeniu licencjatu odczuła potrzebę zmian. Za- siedziała się w jednym miejscu i pragnęła nowości. Nadal działała bez planu na życie, jednak czuła, że zmiany są jej potrzebne. W Krakowie zapisała się na AGH i studiowa- ła tam miesiąc, po czym stwierdziła, że koniec z uczel- niami. Szybko przyszło, szybko poszło — ale co teraz? Pewnego marcowego dnia 2011 r. po raz pierwszy za- częła się zastanawiać nad swoim życiem, jaki kierunek ono obiera i gdzie ją to poprowadzi. Zamiast konstruk- tywnymi odpowiedziami, jej głowa wypełniona była raczej destruktywnymi w stylu: nie chcę być sama, nie chcę pracować w laboratorium chemicznym, nie chcę żyć bez celu. O tak, wtedy bardzo dobrze wiedziała, czego nie chce, bo nie chciała dokładnie takiego życia, jakie wiodła. Myśl o porzuceniu studiów nie przyszła nagle, to był proces, który ewoluował w głowie Gosi. Kiedy jeszcze w marcu wracała z uczelni do domu, spa- cerując pod Wawelem wzdłuż Wisły, odpowiedź na jej pytanie przyszła wraz z wpatrywaniem się w spokojną, niczym niezmąconą taflę wody. Gosia poczuła się wtedy tak jakby była częścią tego, co widzi. Była częścią wszech- świata. Spokój, który wtedy poczuła, przyniósł jasną od- powiedź: „Uwierz w przyszłość i drogę czekającą przed tobą”. Nie wiedząc, co dalej — zostawiła wszystko. 35 Wstań i Jedź Jedyną rzeczą, którą się wtedy interesowała, był rozwój osobisty. O tym mogła czytać i rozmawiać, to robiła z wiel- ką przyjemnością, tego się złapała i trzymała kurczowo. To był dla niej jedyny punkt zaczepienia, będący łącznikiem świata, który już się kończył, z tym nowym, dla niej jeszcze nieuchwytnym, gdzie jest się spełnionym i żyje się pełnią życia. Wsiąkła w to, odkrywając przy tym siebie, swoje prze- konania i nawyki. Zaczęła prowadzić blog, początkowo bardzo niechętnie, gdyż nie czuła wartości w samej sobie. Dlaczego? — nie wiedziała. Blog był skromny, o przekonaniach i ich wpływie na ży- cie. Nikt oprócz niej i kilku znajomych go nie czytał, pisała dla siebie. Nie do końca była z tego zadowolona, ale też nie wiedziała, co robić dalej. Pojawił się kryzys. „Rzuciłam studia dla pisania marnego bloga?” — myślała jednego dnia. „Mam czas na prawdziwe studiowanie siebie i swojego życia” — pocieszała się inne- go. Toczyła się w niej wewnętrzna walka. Tym, co dodawało jej największej otuchy, była w owym czasie fizyka kwantowa, która jasno obrazowała, że wszyst- ko jest energią, nasze ciała, myśli, przedmioty, a tam, gdzie wędruje nasza uwaga, tam skierowana jest energia. Przycią- ga to do nas więcej i więcej tego, czego pragniemy. Kiedy jesteśmy na przejściowym etapie życia, czyli gdy stary świat już runął, a nowy się jeszcze nie wyło- nił, to poprzez skupienie myśli na tym, czego naprawdę chcemy, prędzej czy później nasze pragnienia zmateria- lizują się. 36 Rozdział 1. Historie prawdziwe Wierzyła w to z całych sił i dlatego, mimo zerowych efektów i perspektyw na przyszłość, pisała blog, czytała książki, poznawała nowych ludzi. To był czas, kiedy jedną nogą była w świecie z książek, plastycznym i kolorowym, gdzie marzenia się realizują, a drugą twardo tkwiła w rze- czywistości, która nadal nie pokazywała niczego dobrego. A jakie były cele Gosi w tamtym okresie? Znaleźć cel i odkryć, kim jest. Zaczęły pojawiać się pierwsze problemy. Język HTML nie był jej mocną stroną, postanowiła poszukać pomocy. Wiedziała, że nie może się poddać, że taka drobnostka jej nie zatrzyma, więc napisała wiadomość na forum, z krótką informacją o tym, jakie wyzwanie przed nią stoi i z prośbą o pomoc. Długo nie czekała na odpowiedź. „Hey, znam się na tym, chętnie pomogę”. Była zdumiona, jak łatwo i sprawnie poszło. Podzięko- wała i zakończyli rozmowę. To był Łukasz. Zaczęli ze sobą pisać i rozmawiać częściej i częściej. Następnie przyszedł czas na przyjaźń, długie wieczor- ne rozmowy, kojące słowa, uśmiechy. Poznali się pod koniec marca, by w maju być już nierozłącznymi. Był on pierwszą osobą, z którą mogła podzielić się swoimi rozterkami, intuicyjnymi odczuciami, całym procesem zmian, który w niej wtedy zachodził. Łukasz ją rozumiał i wspierał. Jednak to ona musiała sama odnaleźć sens swojego życia. Wszystkie niewiadome, które ją otaczały, odbijały się na niej echem przechodzącym w stres. Jej serce przyj- 37 Wstań i Jedź mowało do wiadomości to, że proces, który najintensyw- niej w niej zachodzi, jest teraz niewidoczny, znajduje się pod powierzchnią i jest potężny. Umysł nie chciał zaakcepto- wać jej entuzjazmu i ciągle podsyłał myśli: „Z czego ty się tak cieszysz? Przecież jesz- cze niczego nie masz, niczym się nie zajmujesz, tylko ten rozwój i rozwój, co ci z tego? Zajmij się czymś pożytecznym”. Ale umysł właśnie taki jest — nie widzi tego, co jest pod powierzchnią, co tam się tworzy, a domaga się natychmia- stowych efektów w świecie odbieranym przez zmysły. A teraz stop. Stop. Zderzenie, co z tym zderzeniem? Gdzie fajerwerki? Szampan? Oklaski? Gdzie szczęśliwe zakończenie? Nastąpiło przecież piękne spotkanie dwójki młodych ludzi pełnych entuzjazmu i chęci do życia. Wspierają się i motywują ludzi do działania. I jak to? Poznali się tak nor- malnie, nic spektakularnego się nie działo, po prostu pisali i już? To, czego nauczyło Gosię zderzenie z Łukaszem, to to, że w każdej chwili życia ukryta jest magia. W zwyczajności ukryta jest moc, z lęku i niepewności rodzą się pewność i odwaga, nieustanne działanie przynosi rezultaty, z co- 38 Rozdział 1. Historie prawdziwe dziennych małych kroków tworzone są nawyki i przekona- nia, a z bezsensu istnienia wyłania się cel. Tylko ci, którzy wierzą, zobaczą to, o czym marzą. Tylko ci, którzy marzą, zderzą się w końcu z rzeczywisto- ścią, której tak pragną. W marzeniach ukryta jest śmiałość, mogąca odkryć piękno codziennych „zderzeń”. Przygotuj się na to, aby nie przegapić swojego zderzenia, które już na zawsze odmieni twoje życie. Nie za pomocą czarodziejskiej różdżki, lecz za pomocą wiary i wytrwałych działań. If you can dream it you can make it so. Złote Myśli polecają świetne książki Kamila Rowińska przez ponad 13 lat zarządzała ze- społem 3500 osób, współpracując z koncernem kosme- tycznym, gdzie osiągnęła spektakularne sukcesy. Dziś to właścicielka firmy doradczo-szkoleniowej Rowińska Busi- ness Coaching. Coach, trener, motywator. Specjalizuje się w business oraz executive coachingu. Autorka programów szkoleniowych skierowanych do firm usługowych i han- dlowych. Wspiera managerów w opracowaniu strategii ich działa- nia oraz tworzeniu własnych standardów działania i pro- gramów szkoleniowych. Absolwentka Politechniki Śląskiej oraz Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej, kierunków: zarządzanie przedsiębiorstwem i coaching. Współzałożycielka studiów podyplomowych Marketing Bezpośredni i Mikroprzedsiębiorczość przy Wyższej Szko- le Bankowej we Wrocławiu. Członkini International Coach Federation, Lady Business Club. Ambasadorka Akademii Przyszłości. Prywatnie szczęśliwa żona i mama. Najchętniej spędza czas ze swoją rodziną, która stanowi dla niej największą motywację i inspi- rację do działania. Jej najnowsza książka to Buduj swo- je życie odpowiedzialnie i zuchwale . „Dzięki jej publikacji dowiesz się, jak wygląda świat z perspektywy nie- ba. Odpowiesz sobie na pytanie, dla- czego warto latać, dokąd zmierzasz i jak tam się znaleźć. W tym celu Ka- Złote Myśli polecają świetne książki mila przygotowała dla Ciebie praktyczne ćwiczenia. Uwa- żaj — jeżeli interesuje Cię świat tylko z Twojej perspektywy, jeżeli dobrze Ci na ziemi, po której stąpasz, choćby było to bagno, ta książka nie jest dla Ciebie. Jeżeli natomiast jesteś gotów przyznać przed samym sobą, że Twoje życie mogło wyglądać lepiej, jeżeli chcesz uwolnić się od swoich ogra- niczeń i więcej nigdy już nie grzęznąć, czas byś wziął się do lektury. Przekonasz się, że wszystko, co tu napisano, to prawda, gdy sam wzbijesz się w powietrze”. Seminarium pod tym samym tytułem spotkało się z wiel- kim zainteresowaniem i wzbudziło olbrzymi entuzjazm: „Gdy wstawałam w sobotę, 11 maja, przeczuwałam, że to będzie wyjątkowy dzień. Jak zwykle intuicja mnie nie za- wiodła. Było wyśmienicie! Kamila jest profesjonalistką, to widać i słychać. Żadna sekunda nie była zmarnowana. Szkolenie było ciekawe, z poczuciem humoru, a przede wszystkim odkrywcze dla słuchaczy. To trzeba po prostu przeżyć!” Magdalena Jura Książkę zamówisz na stronie Złotych Myśli: http://buduj-swoje-Zycie-odpowiedZialnie-i-Zuchwale. ZloteMysli.pl Złote Myśli polecają świetne książki Randy Gage — milioner, ekspert w dziedzinie rozwoju osobistego, autor kilku poczytnych tytułów, mówca, orga- nizator szkoleń i kursów wspierających przedsiębiorczość. W środowisku ludzi sukcesu nazywany często Milionerem Mesjaszem. Przeszedł niezwykle burzliwą drogę do miejsca, w którym obecnie się znajduje. Wychowany bez ojca, w skromnych wa- runkach, przerwał naukę szkolną w wieku kilkunastu lat, tra- fił za kratki za kradzież i rozboje. Przez wiele lat zmagał się z uzależnieniem od narkotyków, doświadczał wielu dysfunk- cyjnych związków, które kończyły się roz- staniem. Próbował bezskutecznie dojść do fortuny, otwierając i tracąc kolejne biz- nesy, które pogrążały go w długach i po- czuciu życiowej przegranej. Będąc ofiarą napadu i kradzieży, otarł się o śmierć na skutek postrzelenia w brzuch. Tragiczne losy doprowadziły do tego, że wszedł na trwającą do dziś ścież- kę intensywnego rozwoju osobistego. Krok po kroku uczył się wykorzeniać ze swego umysłu ograniczające wzorce przekonań, zastępując je nowymi, na których zbudował swój sukces. Od ponad dwudziestu lat pokazuje innym, jak dokonać tego samego i uczynić swe życie spełnionym. Nowa, najświeższa lektura Ryzykownie znaczy dziś bez- piecznie jest tytułem otwierającym polską edycję serii książek tego charyzmatycznego i skutecznego nauczyciela życia. Książkę zamówisz na stronie Złotych Myśli: http://ryZykownie-ZnacZy-dZis-beZpiecZnie. ZloteMysli.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Wstań i jedź
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: