Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00153 007097 15697322 na godz. na dobę w sumie
Wszystko już zblakło, spłowiało - ebook/pdf
Wszystko już zblakło, spłowiało - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 106
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3785-9386-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe >> nowele
Porównaj ceny (książka, ebook (-15%), audiobook).
Czy zwykłe życie może być niezwykłe? Problemy i wybory życiowe pokolenia marca 68 na przełomie PRL i III Rzeczypospolitej. Brak konformizmu połączony z niechęcią do uczestnictwa w awangardzie – zarówno tej dawnej jak i nowej skazuje bohatera tej opowieści na egzystencję bez perspektyw, co ostatecznie skłania go do podjęcia decyzji o emigracji.

Andrzej Janczewski

Urodziłem się pod sam koniec wojny. Potem normalne dzieciństwo w niezbyt normalnych czasach i barwna młodość w szarej rzeczywistości. Dalej studia i lata zawodowo związane z elektroniką: pierwsze telewizory kolorowe, pierwszy internet szerokopasmowy. Niedawno przekazałem pałeczkę młodszym. A poza tym proste, zwyczajne życie: żona, dzieci, dom i domownicy mniejsi.

Co lubię? Cztery pory roku, lasy, rzeki, zwierzęta.

Coś tam pisałem zawsze – niegdyś artykuły w czasopismach branżowych, teraz czas na prozę i trochę wierszy.

 
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Andrzej Janczewski WSZYSTKO JUŻ ZBLAKŁO, SPŁOWIAŁO... © Copyright by Andrzej Janczewski e-bookowo Projekt okładki: e-bookowo Zdjęcie na okładce: sxc.hu Korekta: Patrycja Żurek ISBN 978-83-7859-386-7 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie II 2014 Wewnątrz było już kilka osób. Pilnowało ich dwóch mi- licjantów w mundurach, siedzących przy drzwiach. Wiktor z dziewczyną usiedli w samym kącie, blisko szoferki. – O co tu chodzi? – spytał dziewczynę półgłosem. Próbo- wał to opanować, ale w jego pytaniu czaił się strach. – Nie wiem, stałam tylko i patrzyłam. I wtedy ten... – Cisza tam! – wrzasnął piskliwie jeden z milicjantów, chuchrowaty jakiś. Zamilkli. Wiktor z boku spoglądał na dziewczynę. Też musiała był zdenerwowana, bo aż miała wypieki na twarzy. Niewysoka, ale dość ładna. Mogła mieć dwadzieścia lat. Chy- ba studentka – pomyślał. A w budzie są jeszcze cztery miej- sca. Pewnie czekają, aż będzie komplet i wtedy gdzieś nas zawiozą. Tylko gdzie? I co dalej? Może pałowanie! – Jak masz na imię – spytał szeptem. – Teresa. – Ja Wiktor. Powiedziałem im, że jesteś ze mną. Lepiej niech tak zostanie. Tylko sobie przechodziliśmy... – Boję się, że szybko nas nie wypuszczą. Bo moją koleżan- kę też wczoraj... Zamilkła, bo chuchrowaty milicjant spojrzał groźnie w ich stronę. Ten drugi udawał, że śpi, z czapką nasuniętą na oczy. – Podaj mi swój adres, pewnie nas rozdzielą, a może trze- ba będzie kogoś zawiadomić – szepnął po dłuższej chwili Wiktor widząc, że chuchrowaty notuje coś pilnie w swojej raportówce. – Mokotowska 4 mieszkania 22. – Ja, Klonowa 12 mieszkania 8. Chuchrowaty jakby na to czekał. Spojrzał na Wiktora jak bazyliszek i ryknął: – Co ja mówiłem!? Cisza miała być! Wyłaź z tego kąta! Tu będziesz siedzieć! – pokazał mu miejsce przy sobie. 17 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... Wiktor z ociąganiem wstał i przeniósł się bliżej milicjan- tów. W suce zapanowała grobowa cisza. Teraz mógł się lepiej przyjrzeć Teresie. Siedziała ze wzrokiem wbitym w ziemię. Podoba mi się – pomyślał – i to nawet w tych okoliczno- ściach. Krótkie włosy, ciemnoblond, szary, wełniany swe- terek, kurtka i dżinsy. Nie wiadomo jak to się skończy, ale koniecznie muszę się jeszcze z nią spotkać. A tak w ogóle, to niesamowite – sytuacja fatalna, cholera wie, co jest grane, a ja myślę o babach. To znaczy o tej... Dobrze, że mam jej adres. Spojrzała na niego, ale widząc, że patrzy, szybko spuściła wzrok. W tym momencie otworzyły się drzwi i do budy we- pchnięto jeszcze dwie osoby. – Zawieźcie ich i wracajcie – rozkazał jakiś cywil w skó- rzanej kurtce i trzasnął drzwiami. Samochód ruszył i zaledwie po kilku minutach byli już na miejscu. Najpierw stanął, chyba przy jakiejś wartowni, a po- tem wtoczył się na wewnętrzny dziedziniec wielkiego budyn- ku. – Wychodzić! – rozkazał chuchrowaty. Stanęli rozglądając się wokół. Chyba Mostowskich – po- myślał Wiktor. Po chwili wyszedł jakiś mundurowy i razem z chuchrowa- tym zabrali ze sobą dwie kobiety. Reszta – już sami mężczyź- ni – czekali dalej w milczeniu, pilnowani przez zaspanego i kierowcę. Minęło co najmniej dwadzieścia minut, zanim ten sam milicjant wrócił i wprowadził do środka pozostałą gru- pę mężczyzn. W przejściu minęli się z chuchrowatym, który patrzył na nich jak na karaluchy. Gdy zniknęli mu z oczu za zakrętem korytarza, wrócił do samochodu i buda z powro- tem ruszyła w miasto. Wiktor doprowadzony został do niewielkiego, zasmro- dzonego papierosami pokoju. Za odrapanym, drewnianym 18 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... biurkiem siedział cywil o szarej, zmęczonej twarzy. – Dowód osobisty – powiedział beznamiętnie, patrząc w okno. Miało to pewnie oznaczać żądanie okazania tego do- kumentu. – Mam tylko legitymację studencką – odpowiedział Wik- tor, kładąc ją na stole. Cywil wziął ją w dwa palce i otworzył z wyraźnym obrzy- dzeniem. Przyjrzał się fotografii, zbliżając do niej wzrok jak krótkowidz, a potem długo wpatrywał się w twarz chłopaka. – Nazwisko? – spytał. – Turewicz. Wiktor. – Adres? – Klonowa 12, mieszkania 8. – Student znaczy się. Politechnika. To co robiliście pod uniwersytetem? – Przechodziłem przypadkiem z dziewczyną, a tu jakiś obleś zaczął jej wymyślać od kurew. – Taak? Bez powodu zaczął? – Właśnie. Popchnął ją i kazał spierdalać. Przepraszam, ale właśnie tak się wyraził. – No, no... niewychowany jakiś. I co było dalej? Musiałem jakoś zareagować, ale zdążyłem tylko powie- dzieć, że to moja dziewczyna, kiedy otoczyło nas kilku cy- wilów i siłą wpakowało do samochodu. – A ja tu mam napisane, że były awantury, okrzyki, jakieś gestapo... – Coo? To kłamstwo! – Tak? Funkcjonariusz, który to pisał, jest kłamcą? – Tak! To kłamstwo! Nie było najmniejszego powodu... – Nie przyznajecie się. Szkoda. – Albo jakaś pomyłka. Nikt mnie dotąd nie legitymował. Może to ktoś inny... 19 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... Mimo to nigdy specjalnie go nie lubiłam, bo wydawał mi się fałszywy. Ale moi rodzice go uwielbiali. Skończyłam właśnie piętnaście lat, kiedy w trakcie takie- go pikniku podszedł i powiedział, że chce mi coś pokazać na strychu. Zaintrygował mnie, więc poszłam, a ponieważ w ogrodzie było co najmniej trzydzieści osób, nikt nie zwró- cił na to uwagi. Na strychu było gorąco i duszno. Stało tam trochę starych mebli i kanapa, nieco mniej zakurzona niż po- zostałe graty. Kazał mi na niej usiąść, a sam wyciągnął skądś kilka zagranicznych pisemek. Powiedział, że jestem już do- rosła, bo mam piętnaście lat i wolno mi robić to, co jest na tych zdjęciach. Chciałam uciec, ale okazało się, że drzwi na strych były już zamknięte. Złapał mnie, przewrócił na kanapę i ściągnął mi majtki. Krzyczałam, płakałam, ale nikt nic nie słyszał, bo jedno, jedyne okienko na strychu nie wychodziło na ogród, tylko na dość ruchliwą ulicę. No i zrobił to... Potem zamknął mnie na tym strychu samą, bo powiedział, że muszę się uspokoić. Wyszedł i wrócił, nie wiem, chyba po pół godziny. Przyniósł mokry ręcznik, wytarł mi twarz i po- prawił włosy. Zaczął mnie przepraszać, że chciał, żeby było przyjemnie, że teraz to naprawdę jestem dorosła i jeszcze będę mu wdzięczna. Potem powiedział, żebym nikomu nic nie mówiła, bo to już i tak niczego nie zmieni, a rodzice wie- le mu zawdzięczają, i bardzo byliby na mnie źli, gdybym się poskarżyła. Wiesz... Zawsze byłam trochę zamknięta w sobie i stało się tak, jak chciała ta świnia. Nic nikomu nie powiedziałam, choć nieraz świerzbił mnie język, jak ojciec czy matka roz- pływali się nad dobrym wujkiem Józiem. Ale już nigdy po- tem nie pojechałam do Anina. Zawsze mówiłam, że się źle czuję, albo mam dużo lekcji i nie mogę. Patrz... Tyle razy się wymawiałam, a oni niczego się nie domyślali. Zabierali więc 45 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... tylko Marka, a ja zostawałam sama. Ale za każdym razem kiedy tam byli – dosłownie za każdym – miałam w oczach obraz tego spoconego bydlaka, przywalającego mnie swoim tłustym cielskiem. Zawsze chciało mi się rzygać na samo to wspomnienie i początkowo naprawdę rzygałam. W szkole nie mogłam patrzeć na żadnego chłopaka, nie chodziłam na zabawy i prywatki. Nawet ubierałam się tak, żeby żadnemu nie wpadło nic do głowy. Z jednej strony matka była zadowolona, że ma taką grzeczną córeczkę, któ- ra zajmuje się nauką, a nie głupstwami, ale z drugiej strony, patrząc na moje koleżanki musiała dostrzegać jakąś różni- cę. I wiedziałam, że to ją martwi. A ja odczuwałam złośliwą satysfakcję, że jeśli jest na tyle głupia, żeby niczego się nie domyślać i pod niebiosa wychwalać drogiego mecenasa – to niech cierpi. Ale to... jeszcze nie wszystko. Dwa lata później całą rodziną wyjechaliśmy na wczasy nad morze. Nawet nie wiedziałam, że był to ośrodek Ministerstwa Sprawiedliwości i że te wczasy załatwił uczynny wujek Józef. I oczywiście, zjawił się tam ze swoją wyfiokowaną żoną i tłu- stym jak on sam synem Karolem. Całe dwa tygodnie miałam zepsute. Unikałam go jak ognia, wciąż koncentrowałam się na tym, co wymyślić, co zrobić, żeby nie widzieć tej wstręt- nej mordy. Całe szczęście, że stoliki w stołówce były cztero- osobowe i siedzieliśmy oddzielnie, bo chyba nie mogłabym niczego przełknąć. Zbliżał się koniec turnusu, kiedy mece- nas zaproponował jakąś wieczorną imprezę na tarasie domu wypoczynkowego. Marek biegał gdzieś z innymi chłopakami, a ja wymówiłam się bólem głowy. Ale rodzice byli zachwyce- ni. Żeby nie było gadania, wzięłam od nich klucz do pokoju i położyłam się spać. Ze snu wyrwał mnie jakiś przygniatający ciężar. Nie mo- 46 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... głam złapać tchu. Zupełnie oszołomiona nie potrafiłam się bronić. I ten wieprz... znowu... Nie wiem, jak mu się to wszystko udało. Chyba musiał spić resztę towarzystwa, a sam się wymknął i... A ja głupia nie zamknęłam drzwi, żeby rodzice po imprezie mogli wrócić do pokoju. Tym razem powiedziałam sobie: nie daruję ci, kanalio! Lecz zamiast od razu zgłosić się na milicję, albo przynajmniej powiedzieć rodzicom, zaczęłam obmyślać najokrutniejsze formy zemsty. Ale co mogłam zrobić? Choć nie byłam z sie- bie dumna, napisałam do jego żony kilka listów – podpisa- nych, nie żadnych tam anonimów – w których ujawniłam prawdziwe oblicze jej męża. Ale albo udało mu się je przejąć, albo żona je zignorowała... A może zrobiła mu tylko awan- turę? Nie wiem. W każdym razie kontakty się urwały, choć jestem pewna, że rodzice dalej nie wiedzieli nic. Potem widziałam go jeszcze tylko dwa razy. Na pogrzebie ojca i wtedy, w sądzie. To dlatego tak nie chciałam, żeby mnie bronił. Ale matka błagała – córeczko, nie mamy pieniędzy, musisz mieć adwokata. Brzydziłam się sobą, ale w końcu ule- głam. Wtedy, po rozprawie – pamiętasz – nawet do niego nie podeszłam. Zresztą sam wiesz, jaka to była obrona i czy było za co dziękować. A matka prawie całowała go po rękach. To było okropne. I potem w domu miała do mnie pretensje. Patrz, umarła, nie podejrzewając niczego. Kiedy Wiktor kończył opowieść Teresy, Marek siedział nieruchomo, ze spuszczoną, podpartą rękami głową. Zapadła długa cisza. Nic, tylko brzęczenie muchy i tykanie starego, ściennego zegara. Wreszcie wyprostował się i patrząc na wi- szący na ścianie portret siostry powiedział: 47 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... Powiedział o tym Dorocie, a ona koniecznie chciała to zo- baczyć. Umówili się na jutro. Był letni, gorący dzień, Wiktor miał „wolne”, a Dorota wie- działa, że i tak na wiertarce majątku nie zrobi. Więc poszli za halę A, minęli galwanizernię i oczyszczalnię ścieków. Jeszcze sto metrów i bocznica kolejowa. Rozejrzał się, czy nikt nie łazi w pobliżu. Spokój. Podeszli do torowiska. ko... – O, właśnie tu spałem przedwczoraj – wskazał na stojący obok wagon – chcesz wejść? – Dobra, ale musisz mi pomóc, nie mogę sama tak wyso- Rzeczywiście, wagon nie miał stopni i dla drobnej dziew- czyny wejście nie było zbyt komfortowe. Wiktor wskoczył do środka i wyciągnął rękę. Stała pod nim, usiłując oprzeć kola- no o podłogę. Jej kombinezon rozchylił się nieco... Pod spodem nie miała nic. Przez krótki moment widział z góry jej nagie, jędrne piersi. Trochę go zatkało. Podobała mu się, ale dotąd traktował ją jak koleżankę – miłą i ładną – z którą tym przyjemniej ga- dało się na przerwie śniadaniowej. Nie umawiali się nigdzie po pracy. Nic właściwie o niej nie wiedział. Ale teraz... To co zobaczył, trwało chwilę, jedną chwilę, którą usiłował prze- dłużyć obrazem zapisanym w pamięci. – No, Wiktor, na co czekasz?! Pomóż mi, do jasnej Anielki! – Przepraszam, jakoś tak się... zamyśliłem. Wciągnął ją do środka i rozsiedli się na wielkiej, drewnia- nej skrzyni w samym końcu wagonu. Panował tam półmrok rozświetlany przenikającymi przez szpary smugami słońca. I leżały jeszcze resztki legowiska, które dwa dni temu urzą- dził sobie Wiktor. 53 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... – Fajnie – powiedziała – nikt się tu nie kręci? – Przedwczoraj nie było żywego ducha. – Mam nadzieję, że jesteś grzecznym chłopcem i nie za- mierzasz tego wykorzystać! – spojrzała figlarnie. Prawdę mówiąc, właśnie przed chwilą taki scenariusz za- – Ależ nigdy, przenigdy bym tak nie pomyślał, gdybyś nie świtał mu w głowie. podsunęła mi tej... – Oj Wiktorku, chyba nie skrzywdzisz biednej koleżanki! – Biednej... No tak, ubrałaś się dość oszczędnie. Niechcący – Zauważyłam, że zauważyłeś – spoważniała, patrząc mu to zauważyłem. w oczy. Zmieszał się trochę. Więc nie udało się ukryć wrażenia, jakie zrobił na nim ten widok. – I nie oszczędnie, tylko lekko po prostu – dodała już z uśmiechem. Lato jest. Siedzieli vis a vis opierając się plecami o przeciwległe ściany wagonu. Nie miał wątpliwości, że zaczęła się gra, naj- wspanialsza gra, jaka może toczyć się między kobietą a męż- czyzną. Nagrodą może być wszystko, ale wystarczy jeden fałszywy ruch... To wiedział, bo już kiedyś popełnił ten błąd. Więc teraz nie wolno jej spłoszyć. Ale nie był doświadczo- nym graczem. Ba – był żółtodziobem, debiutantem. Mimo dziewiętnastu lat. Z ledwo widocznym uśmiechem czekała, co będzie dalej. Wiedziała, że jest panią sytuacji. A on czuł, że nie wolno już zwlekać. A niech to... Dlaczego usiadł tak daleko! – Coś masz na policzku – skłamał. – Gdzie? – odruchowo wytarła go ręką. – Jeszcze. Czekaj. Podsunął się blisko, jak najbliżej. I nagle przekroczył tą 54 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... magiczną barierę, kiedy włącza się jakaś kosmiczna grawita- cja, która sprawia, że ciała nie mogą oderwać się już od siebie. Jego usta znalazły jej usta i poczuły ich smak. I trwali tak długo, bardzo długo, chyba wieczność. A potem rozpiął jej kombinezon i zobaczył, że nie ma na sobie nic więcej. Była naga, zupełnie naga. I on – już po chwi- li – też. Leżała na wznak z rozrzuconymi włosami, a on całował brodawki jej piersi. Zrobiły się duże i twarde. I zapragnął wreszcie... Ale... no nie... coś nie tak... Pomogła mu. I w tym momencie, właśnie w tym, nie wy- trzymał. To była chwila. Cudowna i gorzka. – Przepraszam – jęknął – za bardzo cię chciałem. Spojrzała na niego z czułością. – Ty jeszcze nigdy? – spytała – Tak? Cisza. Więc tak... – pomyślała. – Zaczekaj – powiedziała łagodnie – za chwilę znów bę- dziesz gotów. Wysunęła się spod niego i zaraz po tym poczuł, że jej usta... że ich dotyk... tam... Przeszył go dreszcz. I odwzajem- nił tę pieszczotę. Całą jej intymność ogarnął i wzrokiem, i do- tykiem swoich ust. Wiedział, że teraz już będzie dobrze. I było. Bocznicę odwiedzili jeszcze kilka razy. Nauczyła go tam wielu rzeczy. W końcu po co są praktyki. Miała talent dydak- tyczny, a on był pilnym uczniem. Nie unikali żadnych, nawet najbardziej drażliwych tema- tów. Ale zawsze, kiedy próbował dowiedzieć się czegoś z jej 55 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... – To co ty, biedaku, będziesz sam porabiał o tak wczesnej porze. – Będę wcześnie chodził spać. – Ja się na dziś wieczór umówiłem z Iwoną. Idziemy do fajnej knajpy w Gdyni. Na statku zacumowanym przy Skwe- rze Kościuszki. Podobno jest tam super. Jak chcesz, możesz iść z nami. – Jeszcze nie wiem, zobaczymy. Obudził go jakiś zimny strumień. Paulina stała nad nim z pełnym wody czepkiem kąpielowym i polewała go po brzu- chu. Skoczył na równe nogi i porwał ją w pół, udając, że chce ją wrzucić do morza. – Nieeee! Ratunku! – piszczała, śmiejąc się w głos. – Nie myślałem, że potrafisz być taką niegrzeczną dziew- czynką – powiedział nieco zdyszany, stawiając ją na piasku. – O, nie wiesz o mnie jeszcze wielu rzeczy. Leszek opowiadał później, z jaką zazdrością obserwo- wał tę scenę. Nie mógł sobie darować, że zasnął wczoraj tak lekkomyślnie i taka dziewczyna przeszła mu koło nosa. Nie uważał się za mniej interesującego chłopaka, więc mogło być tak, że to on teraz... Patrzył jak trzymając się za ręce wbiegają do morza i jak dzieciaki, wrzeszcząc wniebogłosy, ochlapują się nawzajem z impetem. Jak pieczołowicie Wiktor smaruje jej plecy olejkiem do opalania, a potem kładą się na ręczniku twarzami zwróceni do siebie i coś szepczą, co chwilę wybu- chając śmiechem. Właściwie to czuł się intruzem, który sa- motnie leży na swoim kocu i nie wie jak się zachować. Opalać się i udawać obojętność, jak ktoś obcy, przypadkowo leżący dwa metry dalej? Przyłączyć się? Przecież widział, że świat dla nich nie istnieje, że gdyby spróbował się odezwać, zakłóciłby tylko to coś, co dzieje się między nimi. A jednocześnie nie 88 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... chciał postąpić jak gbur, ostentacyjnie zabrać rzeczy i pójść sobie gdzieś w cholerę. Więc dopiero kiedy wreszcie nadeszła trzecia, z uczuciem ulgi podniósł się z koca i powiedział: – No kochani, mnie to już kiszki grają marsza, więc nie wiem jak wy, ale ja idę coś zjeść. – Chyba zostaniemy jeszcze trochę Paulinko? – odezwał się z nadzieją w głosie Wiktor. – Oj tak, słońce jeszcze mocno grzeje. – To na razie – powiedział Leszek zbierając rzeczy. Wiktor, koło dziewiątej będę na kempingu, więc gdybyś wieczorem chciał iść z nami, to wiesz... – Dobra. Na razie, stary głodomorze. Było już prawie całkiem pusto, gdy Wiktor i Paulina trzy- mając się za ręce poszli w stronę dzikiej plaży. Usiedli tuż przy brzegu na wyrzuconej przez morze kłodzie. Niewielkie fale delikatnie obmywały ich stopy. Powoli zbliżał się zmierzch. Nie mówili nic, ale to była dobra, kojąca duszę cisza. Ta cisza była jednak tylko w nim, bo Paulina wyprostowała się nagle i patrząc w dal, na zamglony horyzont szepnęła: – Kocham cię, Wiktor. Zawirowało mu przed oczami. Przez chwilę chyba unosił się w powietrzu. A ona zwiesiła głowę i dodała drewnianym głosem: – O Boże... Powiedziałam to. – Powiedziałaś... Czemu tak... Czy to jakieś tabu? – Nie, ale miłość to gra. Przegrywa ten, kto pierwszy po- wie kocham. – A może ten, kto kocha mocniej? Bo chyba czujesz, mu- sisz czuć, jak ja kocham ciebie. Najbardziej, najmocniej na świecie. Słyszysz? Kocham cię! Spójrz na mnie! Ujął w dłonie jej twarz i nie mógł oderwać wzroku od wiel- 89 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało... kich, pełnych blasku oczu zakochanej dziewczyny. Ich usta nieuchronnie zbliżały się do siebie, a te oczy wciąż oślepiały go jak wschodzące słońce. I w końcu zgasły pod powiekami. Nie może być w życiu piękniejszej chwili – pomyślał, za- nim przestał myśleć o czymkolwiek. A potem długo jeszcze całował ją na dworcu w Oliwie. – Powiedz tylko ten raz, już ostatni, że mnie kochasz – poprosiła. – Kocham cię, kocham cię, kocham cię, kocham! – Ja też, bardzo. Ale muszę już... Więc do jutra. – A nie mógłbym... – Nie, lepiej nie. Pa, kochany! I znikła gdzieś w tłumie. Poszedł na swój peron. Postanowił wysiąść w Sopocie, po- siedzieć na molo, a potem pójść na kemping plażą. Na knajpę w towarzystwie Leszka i Iwony nie miał najmniejszej ochoty. I tak cały czas myślałby tylko o niej. O cudownej dziewczy- nie, która ma na imię Paulina. Znów nie spał, kiedy wreszcie zjawił się Leszek. Wślizgnął się do namiotu cicho, jak mąż po ostro zakrapianej kolacji u kolegi z wojska. – Która godzina? – spytał Wiktor. – Nie śpisz jeszcze? Po pierwszej. – Fajnie było? – To zależy... Chyba muszę ci coś powiedzieć. – To mów. – Ale mnie znienawidzisz. – Zgłupiałeś? Co się stało do cholery. – Tam była Paulina. – Gdzie?! 90 wydawnictwo e-bookowoAndrzej Janczewski Wszystko już zblakło, spłowiało...
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Wszystko już zblakło, spłowiało
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: