Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00144 005949 14693753 na godz. na dobę w sumie
Wykłady z Fizyki – Teoria Względności - ebook/pdf
Wykłady z Fizyki – Teoria Względności - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 156
Wydawca: Self Publishing Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-272-3955-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> popularnonaukowe
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

„Wykłady z fizyki – Teoria Względności” są czternastym tomem pomocniczych materiałów do jednorocznego kursu fizyki prowadzonego przeze mnie na różnych kierunkach inżynierskich. Zainteresowani studiowaniem fizyki znajdą tu podstawowe pojęcia, prawa, jednostki, wzory, wykresy i przykłady.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Wykłady z Fizyki 14 Teoria Względności k a i s O w e i n g b Z i OZҭACZEҭIA B – notka biograficzna C – ciekawostka D – propozycja wykonania doświadczenia H – informacja dotycząca historii fizyki I – adres strony internetowej K – komentarz P – przykład U – uwaga Zbigniew Osiak (Tekst) WYKŁADY Z FIZYKI Teoria Względności Małgorzata Osiak (Ilustracje) © Copyright by Zbigniew Osiak (text) and Małgorzata Osiak (illustrations) Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora tekstu i autorki ilustracji. Portret autora zamieszczony na okładkach przedniej i tylnej Rafał Pudło Wydawnictwo: Self Publishing ISBN: 978-83-272-3955-6 e-mail: zbigniew.osiak@live.com Wstęp 05 “Wykłady z Fizyki – Teoria Względności” są czternastym z piętnastu tomów pomocniczych materiałów do jednorocznego kursu fizyki prowadzonego przeze mnie na różnych kierunkach inżynierskich. Zainteresowani studiowaniem fizyki znajdą tu podstawowe pojęcia, prawa, jednostki, wzory, wykresy i przykłady. Uzupełnieniem czternastego tomu są eBooki: Z. Osiak: Szczególna Teoria Względności. Virtualo 2012. Z. Osiak: Ogólna Teoria Względności. Virtualo 2012. Z. Osiak: Giganci Teorii Względności. Virtualo 2012. Z. Osiak: Encyklopedia Fizyki. Virtualo 2012. Z. Osiak: Zadania Problemowe z Fizyki. Virtualo 2011. Zapis wszystkich trzydziestu wykładów zgrupowanych w piętnastu tomach zostanie zamieszczony w postaci eBooków na Platformie Dystrybucji Cyfrowej Virtualo. Wstęp 06 Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Mechanika. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Akustyka. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Hydromechanika. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Grawitacja. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Termodynamika. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Elektryczność. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Magnetyzm. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Elektromagnetyzm. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Optyka. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Kwanty. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Ciało Stałe. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Jądra. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Cząstki Elementarne. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Teoria Względności. Z. Osiak: Wykłady z Fizyki – Stałe Uniwersalne i Jednostki. Wykład 28 Szczególna teoria względności dr Zbigniew Osiak Rysunki wykonała Małgorzata Osiak Plan wykładu 08 •Szczególna teoria względności 09 •Doświadczalne podstawy szczególnej teorii względności 18 •Matematyczne podstawy szczególnej teorii względności 28 •Transformacje Lorentza 37 •Podstawowe wyniki szczególnej teorii względności 43 •Mechanika relatywistyczna 58 •Wybrane testy szczególnej teorii względności 76 Szczególna teoria względności 09 •Teoria względności 10 •Szczególna teoria względności 12 •Szczególna zasada względności 15 •Wartość prędkości światła 16 •Podstawowe założenia szczególnej teorii względności 17 Teoria względności 10 •Teoria względności ⇔⇔⇔⇔ wspólna nazwa szczególnej i ogólnej teorii względności. Szczególna teoria względności bada w inercjalnych układach odniesienia przy braku pola grawitacyjnego niezmienniki transformacji Lorentza oraz współzmienniczość równań względem tych transformacji. Ogólna teoria względności bada w nieinercjalnych układach odniesienia w obecności pola grawitacyjnego niezmienniki transformacji, których zadanym niezmiennikiem jest maksymalna wartość prędkości rozchodzenia się sygnałów, oraz współzmienniczość równań względem tych transformacji. H Głównym twórcą teorii względności był Einstein, który w ciągu 50 lat poświęcił tej tematyce ponad 150 prac. H Nazwę teoria względności (Prinzip der Relativität) zaproponował Planck w 1906. K Teoria względności ze względu na badane w jej ramach zagadnienia powinna mieć inną nazwę. Teoria względności 11 B Albert Einstein (1879-1955), genialny fizyk teoretyk, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1921. B Max Karl Ernst Ludwig Planck (1858-1947), niemiecki fizyk teoretyk, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1918. Szczególna teoria względności (STW) 12 •Szczególna teoria względności (STW) ⇔⇔⇔⇔ teoria zajmująca się badaniem zjawisk przebiegających (przy braku pola grawitacyjnego) w inercjalnych układach odniesienia w czterowymiarowej czasoprzestrzeni Minkowskiego. H 30 czerwca 1905 uważany jest za datę powstania Szczególnej Teorii Względności. W tym dniu do redakcji Annalen der Physik wpłynęła praca Alberta Einsteina “Zur Elekrodynamik bewegter Körper” (O elektrodynamice poruszającego się ciała). •Einstein przyjął dwa podstawowe założenia: •Każde prawo fizyki powinno mieć jednakową postać we wszystkich inercjalnych układach odniesienia. •Wartość prędkości światła w próżni jest taka sama względem dowolnego inercjalnego układu odniesienia. Szczególna teoria względności (STW) 13 •Z założeń tych otrzymał m.in. następujące wyniki: •Poddał szczegółowej analizie pojęcie równoczesności. •Zaproponował procedurę synchronizacji zegarów. •Podał przekształcenia współrzędnych przestrzennych i czasu, względem których wartość prędkość światła jest niezmiennikiem. •Jako wnioski z tych przekształceń przedstawił wzory na kontrakcję długości, dylatację czasu i składanie prędkości. •Wykazał, że równania Maxwella-Hertza są współzmiennicze względem badanych transformacji. •W przypadku płaskiej fali elektromagnetycznej wyprowadził wzory na transformacje jej częstotliwości (zjawisko Dopplera), kierunku propagacji (aberracja) i amplitudy. •Otrzymał wzory na podłużną i poprzeczną masę oraz energię kinetyczną elektronu poruszającego się w polu elektromagnetycznym z małym przyspieszeniem. Szczególna teoria względności (STW) 14 H Einstein i Poincaré niemal równocześnie sformułowali STW. Wyniki opublikowali odpowiednio 30 czerwca i 23 lipca 1905. Podstawowa różnica między ich pracami polegała na interpretacji wniosków wynikających z transformacji Lorentza. Einstein uważał, że wskutek ruchu układu odniesienia czas i przestrzeń ulegają deformacji. Poincaré twierdził, że deformacje dotyczą ciał materialnych. H Istotny wkład w rozwój STW wniósł Minkowski, wprowadzając w 1908 pojęcie czterowymiarowej czasoprzestrzeni. B Albert Einstein (1879-1955), genialny fizyk teoretyk, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1921. B Hermann Minkowski (1864-1909), niemiecki matematyk i fizyk. B (Jules) Henri Poincaré (1854-1912), francuski matematyk, fizyk i filozof. Szczególna zasada względności 15 •Szczególna zasada względności ⇔⇔⇔⇔ zasada głosząca, że definicje wielkości fizycznych oraz prawa (równania) fizyki można tak sformułować, aby ich ogólne postacie były takie same we wszystkich inercjalnych układach odniesienia. Inaczej mówiąc, dane zjawisko fizyczne przebiega tak samo we wszystkich inercjalnych układach odniesienia. Obserwator znajdujący się w inercjalnym układzie odniesienia, odizolowanym od wszelkich informacji zewnętrznych, nie jest w stanie ustalić, czy układ ten spoczywa, czy porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym. Zasada ta nazywana jest również zasadą względności Einsteina. H Szczególną zasadę względności sformułował Einstein w 1905. B Albert Einstein (1879-1955), genialny fizyk teoretyk, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1921. Wartość prędkości światła 16 •Wartość prędkości światła ⇔⇔⇔⇔ wartość fazowej prędkości rozchodzenia się światła i innych fal elektromagnetycznych. Wartość prędkości światła nie przekracza w żadnym ośrodku wartości c ≈ 3⋅108 m/s, w próżni nie zależy od częstotliwości i jest taka sama względem każdego układu inercjalnego. W ośrodkach materialnych wartość prędkości światła maleje wraz ze zwiększaniem się częstotliwości fali. H Pierwszy pomiar wartości prędkości światła w laboratorium wykonał Fizeau w 1849 metodą “koła zębatego”. B (Armand) Hippolyte Louis Fizeau (1819-1896), francuski fizyk. Podstawowe założenia szczególnej teorii względności 17 •Podstawowe założenia szczególnej teorii względności ⇔⇔⇔⇔ dwie zasady, z których wywodzona jest szczególna teoria względności: •Postuluje się, że definicje wielkości fizycznych oraz prawa (równania) fizyki można tak sformułować, aby ich ogólne postacie były takie same we wszystkich inercjalnych układach odniesienia. Postulat ten nazywany jest szczególną zasadą względności. •Zakłada się, że maksymalna wartość prędkości rozchodzenia się sygnałów w próżni jest tka sama we wszystkich inercjalnych układach odniesienia. Doświadczalne podstawy szczególnej teorii względności 18 •Doświadczenie Fizeau (1851) 19 •Eter 20 •Doświadczenie Michelsona-Morley’a (1887) 21 •Doświadczenie Lodge’a (1893) 23 •Doświadczenie Rayleigha-Brace’a (1902 i 1904) 24 •Doświadczenie Troutona-Noble’a (1903) 25 •Doświadczenie Troutona-Rankine’a (1908) 26 •Doświadczenie Kennedy-Thorndike (1932) 27 Doświadczenie Fizeau 19 •Doświadczenie Fizeau ⇔⇔⇔⇔ doświadczenie przeprowadzone przez Fizeau w 1851. Wykonane przez niego pomiary wartości prędkości światła w spoczywającej i poruszającej się wodzie wskazywały, że klasyczny wzór na składanie prędkości nie jest prawdziwy w przypadku światła. B [Armand] Hippolyte Louis Fizeau (1819-1896), francuski fizyk. Eter 20 •Eter ⇔⇔⇔⇔ hipotetyczny ośrodek wypełniający cały wszechświat, który miał być niezbędny do rozchodzenia się fal elekromagnetycznych. Doświadczenia Michelsona-Morleya (1887), Lodge’a (1893), Rayleigha-Brace’a (1902 i 1904), Troutona-Noble’a (1903) oraz Troutona-Rankine’a (1908) wykazały, że teoria eteru jest bezzasadna. •Eter traktowany był jako swoisty układ odniesienia. Względem eteru definiowano pojęcia bezwzględnego ruchu i spoczynku. •W szczególnej teorii względności Alberta Einsteina koncepcja eteru stała się zbędna. Atrybutem ruchu stała się jego względność. Doświadczenie Michelsona-Morleya 21 •Doświadczenie Michelsona-Morley’a ⇔⇔⇔⇔ doświadczenie, przeprowadzone w 1887, w którym Michelson i Morley wykazali, że wartość prędkości światła nie zależy od ruchu Ziemi względem Słońca. B Albert Abraham Michelson (1852-1931), amerykański fizyk, laureat Nagrody Nobla z fizyki w 1907. B Edward Williams Morley (1838-1923), amerykański chemik i fizyk. Doświadczenie Michelsona-Morleya 22 K Doświadczenie było planowane jako rozstrzygające o istnieniu eteru. Z historycznego punktu widzenia eksperyment Michelsona był źródłem inspiracji dla wielu fizyków, znajdowali się wśród nich Brace, FitzGerald, Lodge, Lorentz, Noble, Poincaré, Rayleigh oraz Trouton. Należy wyraźnie podkreślić, że negatywne wyniki doświadczenia, które miało potwierdzić unoszenie hipotetycznego eteru przez poruszające się w nim ciała, nie miały wpływu na poglądy Alberta Einsteina, gdy tworzył on w 1905 podstawy szczególnej teorii względności. Powód był bardzo prosty, Einstein z zasady nie czytał prac kolegów.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Wykłady z Fizyki – Teoria Względności
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: