Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
01503 014887 13626328 na godz. na dobę w sumie
Wypatrując swego przeznaczenia - ebook/pdf
Wypatrując swego przeznaczenia - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 121
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-61184-66-9 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Zbiór ten to efekt dwudziestu lat zafascynowania fantastyką. Wszystkie opowiadania (oprócz otwierającego zbiór 'Zdrajcy', który dawno temu miał ukazać się w magazynie 'Science Fiction', lecz zaginął wśród nawału tekstów jakimi zasypywana była ówczas redakcja) były już wcześniej publikowane na łamach periodyków fantastycznych. Reprezentują one różne gatunki fantastyki: fantasy, horror i science fiction. 'Glennen Yryath', o jeńcu wojennym z wojny kosmicznej, który zostaje zmuszony do niebezpiecznej misji na planecie, która przypomina Ziemię z X wieku n.e., to opowiadanie debiutanckie, które powstało na konkurs miesięcznika literackiego 'Fantastyka' w 1988 roku, by po wędrówkach po biurkach 'Fenixa' i 'Science Fiction' trafić na łamy 'Esensji'. 'Najsilniejsze z Uczuć' z 1994 roku - opowiadanie o młodym człowieku, który nie ma nic do stracenia - również powstało na konkurs, wtedy już 'Nowej Fantastyki'. 'Park' to debiut literacki w 'Science Fiction' oraz pierwszy i jedyny dotąd horror, a ściślej to raczej kolejna gatunkowa hybryda. Ten pierwszy okres twórczości zamyka 'Zdrajca' z 1997 roku. 'Balaton', ostatni tekst zbioru, to opowiadanie powstałe po 7 latach przerwy w pisaniu. Miało ukazać się w zbiorze opowiadań 'Ubika', lecz wyszło w 'Magazynie Fantastycznym'. Rozpoczyna ono nowy rozdział, który być może wyewoluuje w nowych kierunkach.

 

Fragment:

'Do wyspy dopłynęli w ciągu godziny. W tym czasie Eniko zdołała przyjrzeć się dokładnie Imre. Był bardzo wysoki, na oko 195 centymetrów, o sylwetce muskularnego pływaka. Od ziemskich mężczyzn, o ile mogła dostrzec, od-różniał go zupełny brak owłosienia poza włosami na głowie (czyżby golili całe ciało?), szerokie stopy i bardzo długie ręce, uszy nieco większe i o nieco od-miennym układzie chrząstek, ten nos taki jakiś krótki, te oczy takie bardzo wąskie i szerokie, kości policzkowe umieszczone zbyt wysoko, podbródek stanowczo zbyt krótki, szyja zbyt długa, kolana jakieś szerokie. Może jego układ mięśniowy był miejscami nieco inny, może tu i tam fragment budowy jego sylwetki różnił się od ziemskiej, ale w sumie różnice były tak małe, że aż trudno jej było uwierzyć. Nawet to-to było tam gdzie trzeba i odpowiednich rozmiarów. Stała po prostu obok niezwykle zdrowego okazu przystojnego mężczyzny. Ależ on silny i sprawny, pomyślała, obserwując jak Imre zaczajony nieru-chomo jak kot uderzył harpunem w niewidoczny dla niej cel, chybił i wy-szarpnął drzewce z wody, kiedy skoczyło z powrotem jak odbita piłka. Na chwilę przed oczami pojawił jej się obraz Tibora, szczupłego, bladego okular-nika o zaczerwienionych oczach, który kochał książki i nie wiedział, co to jest sztanga. Prędko pomyślała o czymś innym. Badawczo przyjrzała się roślinie, która stanowiła maszt i żagiel pojazdu. Postukała w korę. Twarde jak stal drzewo niebiesko-szarego koloru. Liść był niebiesko-zielony, pokryty siateczką czerwonych żyłek, w dotyku podobny do błony nietoperza. Po chwili odkryła, że drzewo stanowiło także miecz katamaranu - jego długie korzenie ginęły w brudnych odmętach. Unosiło się na powierzchni same - solidna tuleja wykonana z wydrążonego pnia drzewa, trzymająca pień liścia w ciasnych objęciach na wysokości dwóch metrów, służyła tylko do wyłapywania siły pociągowej rośliny. Upewniła się o tym, kiedy minęli kilka wolno pływających liści, w większości młodych jeszcze drzewek, które trzymały się pionowo na falach.'

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

KKrrzzyysszzttooff CCiirrkkoott WWYYPPAATTRRUUJJĄĄCC SSWWEEGGOO PPRRZZEEZZNNAACCZZEENNIIAA © Copyright by Krzysztof Cirkot e-bookowo 2009 Projekt okładki: Krzysztof Cirkot ISBN 978-83-61184-66-9 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2009 K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 4 SPIS TREŚCI Zdrajca .................................................................................................... 5 Najsilniejsze z uczuć ................................................................................ 9 Glennen Yryath ..................................................................................... 15 Park ...................................................................................................... 21 Balaton ................................................................................................. 23 www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 5 ZDRAJCA – Dokąd teraz? – wysapał Folino. Biegli od dłuższego czasu, od kiedy czuły słuch arysty wyłowił dalekie rże- nie konia. Mógł to być pościg, lub mogła to być także zwykła czujka – tak czy inaczej, z pewnością byli to wrogowie. Stali na wydmie, zrogowaciałej od odłamów szaro-żółtej skały, czyhających niemal jak żywe drapieżniki na poruszenia piasku, by bezszelestnie i zajadle uderzyć w ofiarę, zadowalając się zwykle bolesnym kaleczeniem kostek. Byli na pograniczu. Po prawej, hen aż po horyzont, rozciągała się drgająca w go- rącym powietrzu, rozgrzana jak piec pustynia Elek. Po lewej w oddali leżały Stepy Południowe z celem ich wędrówki, pasem twierdz zwanych Zębami Aguara, wzniesionych ongiś przez Bileartha Mężnego, by strzegły dawnych granic. Arysta wskazał na ogromny głaz leżący o jakieś sto stóp od wydmy. Folino obejrzał się. Jeźdźcy wciąż pozostawali niewidoczni spoza szeregu wydm i skalnych nasypów, ale i on słyszał teraz wyraźnie parskanie koni i stukot podkutego kopyta o kamień. Tamten miał rację. Dalsza ucieczka nie miała sensu. Zbiegli w dół po osypującym się zboczu z piaskiem zasysającym ich spie- czone bose stopy i ruszyli dalej biegiem. Folino próbował nadążyć za nie- zmordowanym arystą, ale wyczerpanie spowodowane odwodnieniem i na- głym, szaleńczym sprintem po wydmach spowalniało jego ruchy – czarne plamy tańczyły mu przed oczami, w ustach i płucach miał roztopione żelazo, a nogi ciążyły jak sztaby ołowiu. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 6 Uciekali pieszo już drugi dzień. Konie padły im w potyczce, z której ocaleli tylko oni spośród wielkiej grupy uciekinierów zbiegłych z pogromu. Na wspomnienie klęski zrobiło mu sie niedobrze, łzy stanęły w oczach. Ponownie miał przed nimi obraz bitwy, w której 35 tysięcy doborowego wojska ich kró- lestwa pod wodzą sławnego hetmana Balemora dawało skuteczny odpór 120- tysięcznej armii najeźdźców ze sprzymierzonych Królestw Zachodnich. Wszystko toczyło się doskonale, gdy w decydującej fazie bitwy zdarzyło się coś, czego bezer nie chciał pamiętać, lecz obraz zdarzenia uparcie przesuwał mu się przed oczami. Bezerowie – dwanaście tysięcy tarczowników, cała cięż- ka piechota armii, oraz cztery tysiące ciężkiej jazdy – przeszło na stronę wro- ga, rozdzierając zwarte dotąd szeregi. Klęska była zupełna. Zdradzony Balemor zginął, walcząc do końca, zasie- czony przez swoich żołnierzy. Straszliwą rzeź sprawiono arystom. Nieliczne niedobitki, ścigane i wycinane bezlitośnie, schroniły się na pustyni, gdzie oczekiwała ich śmierć z pragnienia. Niektórym być może udało się zbiec i nieśli ze sobą wieść o klęsce i zdradzie, siejąc popłoch i panikę. Paląc i mordując, wroga armia deptała im po piętach Stepami Południowymi, które rozciągały się wąskim przesmykiem pomiędzy pustynią Elek i Morzem Bia- łym. Kraj ten był ubogi i zwycięzcy nie zabawią długo pustosząc go, śpiesząc dopóki panika jeszcze nie ostygła ku twierdzom Aguara, broniących dostępu do żyźniejszych krain. Zdrada – smak tego słowa był jak żółć. Folino, podobnie jak garstka nie- licznych nie brał w tym udziału, lecz czuł się odpowiedzialny. On, zawsze dumny ze swego pochodzenia członek plemienia Bezerów, teraz czuł wstyd za cały swój ród. Dobrze pamiętał noc poprzedzającą bitwę w obozie, kiedy dwóch kompanów z jego chorągwi zaproponowało mu złoto, by się do nich przyłączył. Wtedy pomyślał, że to głupi żart i kazał im iść precz, a gdy się odwrócił plecami otrzymał cios, po którym stracił przytomność. Po prostu nie docenił powagi sytuacji: armia zalegała z żołdem od wielu miesięcy i żołnierze byli gotowi słuchać każdego, byleby tylko zapłacił. Poza tym nienawiść ple- mienna, długi czas uśpiona, nie potrzebowała wiele, by znów zapłonąć gorą- cym ogniem. Szpiedzy królestw Zachodnich nie trwonili czasu – cały czas działali w obozie wśród zwykłego żołnierstwa, obiecując góry złota www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 7 i podsycając wrogość do arystów przypominając stare, jeszcze do końca nie zagojone rany i pretensje. Na dzień przed bitwą zamordowano dwóch ofice- rów, a ukaranie winnych przez wbicie na pal jeszcze pogorszyło sytuację. Na- stroje te zlekceważono, co było błędem największym i zemściło się straszli- wie. Teraz już było za późno – zło się dokonało. Przez te dwa dni nie zamienili z arystą ani słowa, ale Folino widział i czuł, jak każdy jego ruch i spojrzenie powtarzało w kółko wciąż jedno słowo: „zdrajca”. Co więcej, widział je wypi- sane na każdym kamieniu; szumiało je każde źdźbło trawy. Kamienie kopał, trawę wyrywał, ale nie pomagało. – Szybciej – ponaglił tamten. Patrzcie, jaki rozmowny się zrobił, pomyślał nie bez złości. Sam sobie „szybciej”, ja nie jestem sarną. Ten łobuz zdawał się mieć niewyczerpany za- sób sił. Wczoraj oddał mu nawet ostatni łyk wody. Musiał pochodzić ze ste- powego szczepu Arystów, który zamieszkiwał te tereny. Ci z gór i terenów północnych, podobnie jak bezerowie, nie znosili upałów. Odgłos kopyt stawał się coraz wyraźniejszy. Rzucił okiem przez ramię – czarne stożkowe hełmy jeźdźców już wynurzały się ponad wydmą. Rzut oka na głaz, za którym właśnie znikała stopa arysty uświadomił mu, że nie zdąży. Zatrzymał się i zgięty w pół oparł dłonie na kolanach i oddychał ciężko, wcią- gając głęboko do płuc rozpalone powietrze. Jeźdźcy zatrzymali się na szczycie wydmy. Było ich pięciu. Ubrani byli w bezrękawe kaftany z barwami królestwa Unelii. Dwóch z nich spokojnie ściągnęło łuki z pleców i wzięło go na cel. Folino nagła myśl uderzyła do głowy. Wyprostował się i zamachał rękami jakby ucieszył się na ich widok. – Idiota! – usłyszał syknięcie zza głazu. – Hej, bywaj, do mnie tu! – wydarł się bezer. Jeźdźcy spojrzeli po sobie pytająco. Jeden z nich, ze skrzydłami u hełmu, dał znak ręką i strzały powędrowały z powrotem do kołczanów. Leniwie zje- chali z wydmy, słońce błyszczące na czarnych skórach ich wierzchowców z muskułami zwijającymi się pod nią jak podrażnione węże. Otoczyli go cia- snym kołem. Skóra żołnierzy była lepka, ciemnozielona z ciemniejszymi pla- www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 8 mami i cała pokryta brodawkami. Cuchnęli mułem. Kaptury kolcze z gęstej siatki zasłaniały im szyje i większą część twarzy – jedynie żółte, wąskie oczy pobłyskiwały jak ślepia panter. Tego samego koloru były ślepia wierzchow- ców, które miały po dwa kły u dolnej szczęki, długie na stopę i zakrzywione jak szable dzika, a także dwa bawole rogi ponad kudłatymi, krótkimi, lecz szerokimi uszami. Jeden z nich próbował ugryźć Folino. – Dobrze, że przybywacie – skłamał bez mrugnięcia okiem. – Gonię prze- klętego arystę, ale już brak mi sił. Schronił się, bestia, tam. – Wskazał pal- cem na głaz. – Łżesz jak wąż – warknął dowódca głosem przypominającym mlaskanie gorącego błota. Uniósł ostrze swego krótkiego, szerokiego miecza, którego czubek spoczął w dołku u podstawy szyi Folino. Bezer dopiero teraz zrozu- miał, że ma do czynienia z krwiożerczymi demonami z Naig-Urecht – na wpół legendarnego miasta-państwa, leżącego gdzieś w dżunglach dalekiego połu- dnia. Zajęło mu to tak długo, bo zawsze śmiał się z tych, którzy w nie wierzy- li. Już po mnie, pomyślał. – Gdzie tam – rzekł siląc się na obrazę. – Chciałem go złapać, bo był roz- kaz, żeby żywcem brać. Demony spojrzały po sobie. Chyba pierwszy raz słyszały o takim rozkazie. – A gdzie twoja broń, co? – Nacisk miecza zwiększył się. – Też był rozkaz, żeby bez broni latać? – Zabierz pan ten kozik, panie oficerze – odparł Folino, bezskutecznie usi- łując przełknąć ślinę. – Jak będę się chciał podrapać, to sam poproszę. Koń mu padł, mojego ustrzelił, a miecze pokruszyliśmy w walce. Tak mnie wner- wił, że pognałem za nim i choćbym miał tak biec całe życie, to złapię i łeb ukręcę. styczeń – kwiecień 1997 www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 9 NAJSILNIEJSZE Z UCZUĆ Zimny, ostry wiatr zatańczył po pustych uliczkach wznosząc tumany pyłu, zawył pod strzechami chat i ucichł, by po chwili powrócić z nowymi siłami. Samotny człowiek, prowadzący za uzdę niewielkiego konia, mocniej wcisnął kaptur długiego płaszcza na głowę, zgarbił się i przyśpieszył kroku. Zanim następne uderzenie wiatru zdołało go dopaść, ubrana w skórzaną rękawicę dłoń wynurzyła się spod fałd płaszcza. Mocne dudnienie o solidne drzwi roz- legło się wśród ciszy wyludnionego, zdałoby się, grodu. Z karczmy, u progu której stał nieznajomy, mimo późnej pory i surowo przestrzeganej ciszy noc- nej, rozlegał się przytłumiony gwar rozmów, a z okien osłoniętych wolimi pę- cherzami padało mdłe światło. Po krótkiej chwili zza drzwi dobiegło ciche przekleństwo i następnie, po równie krótkim wahaniu, odskoczył rygiel i drzwi otwarły się na szerokość pięści. W szparze błysnęła para oczu i, zlustrowawszy gościa, zniknęła. Drzwi zaskrzypiały i otwarły się na całą szerokość, lecz kiedy tylko nieznajomy przekroczył próg, ponownie z łomotem wróciły na swoje miejsce, bo wiatr właśnie wznowił swój atak. Kaganek trzymany przez karczmarza, z którego zmęczonej twarzy patrzyła niepewność, nieznacznie zbliżył się w kierunku twarzy gościa. – Zaopiekuj się moim koniem – rzekł obcy niskim, przyjemnym głosem, z którego emanowała pewna władczość. Zawtórował mu brzęk monet. – Szu- kam też noclegu. – Tak jest, łaskawy panie. – Karczmarz skłonił się zgrabnie, a na wargi wypłynął mu służalczy uśmiech. – Wszystko dla łaskawego pana. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 10 Z głębi sieni, niczym duch, wyłonił się chudy chłopak i szybko zniknął za drzwiami. W tym czasie nieznajomy, kierowany szerokim gestem kłaniające- go się w pas właściciela lokalu, wszedł do wielkiej izby, pełnej gwaru rozmów, śmiechów oraz zapachu czosnku i piwa. Przybysz odrzucił kaptur z czoła i przez chwilę rozglądał się uważnie po otoczeniu; kilka par oczu utkwiło w nim zaciekawione spojrzenia. Najwidoczniej dostrzegł to, czego szukał, bo z błyskiem w oku ruszył pewnym krokiem przed siebie. Przeszedł pomiędzy stołami, omijając gadających jeden przez drugiego, wymachujących rękami podpitych gości. Przy ulokowanym w najodleglejszym kącie sali stole, u któ- rego się zatrzymał, siedziało tylko trzech ludzi. Dwóch rozmawiało z cicha, usadowionych naprzeciw siebie, trzeci siedział osobno na drugim końcu, przy ścianie, odwrócony plecami do rozbawionego towarzystwa. Obcy stał tak jeszcze chwilę, jakby się namyślając, po czym zdecydowa- nym krokiem obszedł stół. Kiedy tamten podniósł znudzony wzrok znad tkwiącego przed nim drewnianego kufla, przybysz spostrzegł, że był to młody człowiek o długich, opuszczonych włosach koloru złota i pociągłej twarzy o mocnych rysach. Głęboki błękit oczu był widoczny nawet przy tak złudnym oświetleniu, jakiego dostarczały umieszczone na stołach kaganki, a po lewej stronie twarzy, od kości policzkowej w dół do zaostrzonego podbródka, biegła szeroka szrama, która nadawała jego młodzieńczej twarzy nienaturalnie su- rowy wygląd. Kaftan, nie nowy już, lecz czysty i zadbany, miał sznurowane rzemykami rozcięcie do mostka, uwidaczniające kawałek szerokiej klatki piersiowej. Młodzian w tym czasie również przyjrzał się nieznajomemu – czarne włosy, takiego samego koloru spiczasta bródka, podkreślająca jeszcze bardziej ostre rysy trójkątnej twarzy i błyszczące żywo oczy koloru nocy – po czym pogrążył się na powrót w rozmyślaniach. – Nie macie nic przeciwko temu, panie, że się przysiądę? – zagadnął przy- bysz przyjacielskim tonem. – Szczerze mówiąc, wolałbym zostać sam – wymruczał tamten ledwo sły- szalnie poprzez gwar w odpowiedzi. – Jak widzę, nie jesteście dzisiaj w najlepszym nastroju, panie – zauważył obcy sadowiąc się na rozchybotanej ławie i błyskając bielą zębów w szerokim www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 11 uśmiechu. – Czyżby zawód miłosny? Kobiety znają sposoby jak najdzielniej- sze serce obrócić w porcję galarety. W tej samej chwili podeszła do nich młoda dziewczyna w poplamionym je- dzeniem i wymiętym fartuchu, zapytując przybysza czego sobie życzył. Ten objął ją w pasie i głośno zamówił coś do jedzenia i dzban wina. Dziewka ode- szła. Przemknęła pomiędzy stołami, podszczypywana przez hałasujących bie- siadników i zniknęła za drzwiami. – Wino w tej karczmie nie jest najlepsze – stwierdził młodzian, przypatru- jąc się czemuś z uwagą. Przybysz podążył za jego wzrokiem i napotkał swe dłonie, z których zdążył już ściągnąć rękawice, skrzyżowane w przegubach na stole. Na niemal każdym z palców miał pierścień zdobiony szlachetnym kamieniem. – Różne świństwa zdarzało mi się już pić – stwierdził obcy, wzruszając ra- mionami, po czym oparł się plecami o ścianę. Miał stamtąd doskonały widok na całe pomieszczenie. – Zawsze tu tak tłoczno? – rzucił po chwili. Młodzieniec, który zdążył już wrócić z powrotem do smętnego wpatrywania się w kufel, spojrzał na niego podejrzliwie. – Jak to, nic panie nie wiecie? Jutro zaczyna się tu turniej. Zresztą. – Nie- znacznie machnął ręką. – Wielki tam turniej. Paru osiłków potłucze sobie łby ku uciesze tłumu, potem wszyscy zgodnie się zaleją i koniec na tym. Przybysz rzucił mu badawcze spojrzenie. – Będziesz, panie, brał w tym udział? – zapytał, choć właściwie nie brzmia- ło to wcale jak pytanie, po czym pochylił się nad stołem, opierając łokciami. – To ciekawe. Mówisz: turniej. Bardzo chciałbym się temu przyjrzeć. Tam, skąd pochodzę, turnieje to wspaniałe widowiska, na które zbierają się ogromne tłumy. Z twojego krótkiego opisu wnoszę jednak, panie, że tutaj od- bywa się to w sposób, powiedziałbym, okrutnie mało poetycki. – A z jakich to stron, jeżeli wolno zapytać, przybywasz, panie? – zapytał tamten mrużąc oczy. – Z Ostelgoth. – No tak, twój akcent rzeczywiście jest nieco dziwny – stwierdził młody człowiek po chwili, ze zdziwieniem unosząc brwi. – Ale jak na kogoś stamtąd, www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 12 to naszym językiem władasz stanowczo za dobrze. Od kiedy to uczą tego ję- zyka w tym dalekim kraju? – Moja matka pochodziła z tych stron. Kochała swój kraj i zawsze chciała tu wrócić, ale nie było jej to przeznaczone. Tak mówiły gwiazdy, a gwiazdy, jak wiadomo, nigdy nie kłamią. Na krótko zanim odeszła nakazała mi przy- rzec, że odwiedzę jej rodzinny kraj w jej zastępstwie. I oto jestem, chociaż, prawdę mówiąc, wcale się do tego nie paliłem. Ale nie żałuję. W tejże chwili nadeszła dziewka i postawiła strawę i wino przed obcym. Przybysz wyciągnął z sakiewki dwie monety, chwycił dziewczynę za rękę, przyciągnął do siebie, wręczając zapłatę i coś przy tym szepcząc do ucha. Błyszczące od potu policzki dziewczyny pokryły się rumieńcem. Kiwnęła nie- znacznie głową, przyjęła jeszcze jedną monetę z rąk obcego i szybko zniknęła wśród gwizdów, okrzyków i podszczypywań. Nieznajomy uśmiechnął się do młodzieńca szeroko. – Wybacz, panie, mą śmiałość – rzekł jowialnie, nalewając sobie hojnie wi- na do glinianego kubka. – Ale czy miałbyś coś przeciwko temu, abyśmy za- częli mówić sobie po imieniu? Lubię grzeczności, ale bez przesady. – Jestem Hal el Estel – wyrzekł sakramentalnie, unosząc naczynie. – Kedres – przedstawił się młodzian, stukając swoim kuflem o kubek obce- go, uważając przy tym, by nie rozlać zbyt wiele, dzięki czemu nie zauważył krótkiego błysku w oczach tamtego. – Powiedz – zagadnął, ocierając usta wierzchem dłoni. W jego głosie poja- wiło się pewne ożywienie. – Jak ci się tu podoba? – Szczerze? Kedres skinął głową. – Bardzo. Mieszkańcy kochają obcych – takich jak ja – podczas gdy swoje- go rodaka chętnie poczęstowaliby nożem za to, że na przykład ma lepsze bu- ty od nich, lub wyśmialiby za to, że ma gorsze. Może dlatego tu tak w cenie jest przeciętność? Bez przerwy ktoś mnie pyta, skąd jestem i jak tam doje- chać. Co tu się dzieje, hę? Wszyscy chcieliby stąd uciec, czy jak? Każdy na każdym kroku próbuje mnie oszukać, choćby nawet na tym nic nie zyskał. Czy tu prawo karze za mówienie prawdy? No i te smętne twarze, jakby tu za- kazany był śmiech. Aha, byłbym zapomniał – koń, na którym przyjechałem www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 13 do tego grodu jest już trzeci z kolei. Dwa poprzednie mi ukradziono; jednego ktoś zwinął, jak stał przywiązany przed budynkiem straży grodowej. Mimo tego piękno tej ziemi jest prawie magiczne. Ona czuje krew mojej matki, któ- rą mam w żyłach i wzywa mnie, woła cudowną urodą gór i dolin, lasów i rzek. Teraz już chyba rozumiem, dlaczego matka tak tęskniła całymi latami. Kiedy skończył, młodzian przez dłuższą chwilę przyglądał mu sie z nieod- gadnionym wyrazem twarzy, stukając palcem o kufel. – Łatwo ci przychodzi wydawanie sądów – rzekł po chwili z westchnieniem, zmęczonym głosem. – Ale co ty możesz wiedzieć o tym, co tu się dzieje? W tym kraju przez wiele lat rządziły złe siły, które zasiały truciznę w słabych umysłach. Te rany goją się powoli, w miarę jak odchodzą ci nią skażeni. Jed- nak jest obawa, że nie koniec na tym, bo podobno grozi nam jeszcze gorsza zaraza z zupełnie innej strony. Kto wie, co przyszłość niesie? Aby być na nią gotowi potrzebujemy dobrego przywódcy, dobrego przykładu z góry, a tam tylko kłótnie i osobiste porachunki; złodziejstwa, morderstwa i oszustwa. Ni- kogo takiego na razie nie widać, lecz w końcu pojawi się, podobno. Tak przy- najmniej mówi legenda. Przybysz nastawił uszu. – Jaka legenda? – zapytał, nie doczekawszy się dalszego ciągu. – Sam dokładnie nie wiem, ale podobno ma pojawić się ktoś, kto w obliczu ostatecznej zagłady wygra bitwę z siłami ciemności – dodał Kedres, sięgając po kufel. – Ma potem spokojnie rządzić przez trzydzieści szczęśliwych lat. – Nie wierzysz w to zanadto, hę? Młodzian pokręcił przecząco głową, opróżniając naczynie do reszty. – To bzdura wymyślona przez jakiegoś pijanego poetę. Nie powtarzaj jej ni- komu, bo cię wyśmieje i popuka w czoło. Tutaj nikt nie myśli o takich rze- czach, tylko o tym, jak się wzbogacić kosztem drugiego. Gotowi są wydać ca- ły kraj wrogom, byle tylko napchać sakiewkę. Gdzie tu znaleźć kogoś takie- go? Tylko naiwni dają wiarę tej legendzie. Z drugiej strony jest kilku, którzy wierzą, że ten kraj jeszcze kiedyś podniesie się na nogi. Nie zauważył, że tamten przyjrzał mu się uważnie. – A co z waszym obecnym władcą? Wydaje się być właściwą osobą na wła- ściwym miejscu. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 14 Młody człowiek pokazał na to zęby w ironicznym uśmiechu. – Tak też wszyscy myśleli, ale tylko do czasu. Jak wielu przed nim tak i on również polegnie zaplątany w spiski i intrygi. Jeden człowiek nic tu nie zdzia- ła. Potrzeba lat spokoju i normalności, a na to się nie zanosi. Obcy w zamyśleniu przeżuwał przez chwilę zasłyszane informacje. Krzywy uśmiech wypełzł mu na twarzy. – Powiedz, jak to jest z tymi turniejami? – zagaił w końcu, zmieniając te- mat i dolewając sobie wina. – Krew pewno chlusta jak woda z rynny, a głowy spadają jak dojrzałe jabłka? – Tak też większość sądzi – odparł młodzian z niechęcią i pasją, która przekreślała jego wcześniejsze słowa. – Myślą, że wszyscy biorący w tym udział to darmozjady i bezrozumni głupcy, ryzykujący swe życie dla nędz- nych paru groszy. Tak się jednak składa, że większości uczestniczących cho- dzi wyłącznie o to, by doskonalić swoją sztukę. listopad 1993 – kwiecień 1994 opublikowane w magazynie Avatarae 3(27) 2005 www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 15 GLENNEN YRYATH Płynęliśmy szybko. Wiał dobry, mocny wiatr który nam sprzyjał, ciągnąc wprost ku wybrzeżom Glennen Yryath i innym wyspom archipelagu Eber. Glennen Yryath – wyspa władzy i śmierci. Od wielu lat nikt nie przemierzał tych wód w poszukiwaniu Imib Nan, legendarnej korony władzy, pożądanej w zamierzchłych czasach jednako przez wszystkich: od królów po włóczegów. My byliśmy pierwsi – trzy okręty brodatych wojowników z Tardeyi, lądu- matki najsławniejszych piratów okolicznych mórz. Płynęliśmy szlakiem wyty- czonym przez od dawna już martwych, podobnych nam głupców, których niepotwierdzona, lecz pewna i niechybnie straszna śmierć z pewnością ucie- szyła przeklętą Mor Kelet, potworną władczynię korony. Teraz cieszyła się znowu, bo oto przybywał nowy transport ofiar. Znowu będzie piła krew. Dużo krwi. Tam oto na dziobie naszego okrętu, „Mokrego Topora”, którego imię przy- prawiało o drżenie nóg kapitanów wszystkiego co pływa, stał ten, który wi- nien był temu szaleństwu. Owinięty w skórzany płaszcz wypatrywał swojego przeznaczenia. Czarnowłosy, ciemnooki, wysoki jak wieża – nie był jednym z nas. Podobno pochodził gdzieś z południa. Kazał zwać się Jafgar. Nilfor, jedyny, który z nim rozmawiał, wyjawił mi to pewnej nocy, kiedy otworzył ostatnią beczkę wina z Matanii. On mu wierzył, temu przybłędzie. Uwierzył w legendy o nieprzebranych skarbach, schowanych wraz z koroną w świątyni Mor Kelet. Jafgar nie chciał skarbów. Chciał ogromnej władzy jaką, według legend, miał objąć posiadacz Imib Nan. Wystarczyło, że raz jeden spojrzałem mu w twarz i natychmiast to z niej wyczytałem. On był szalony, a jego sza- leństwo powoli obejmowało także nas. Nawet Nilfor, zawsze opanowany www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 16 i spokojny, miał w oczach dziwny blask, który z każdym dniem, z każdą chwilą potężniał. Kiedy jednak błagałem go, by pozwolił mi zabić tego psa, który prowadził nas na pewną zgubę, nazwał mnie głupcem. Cóż mogłem zrobić – byłem tylko wiernym sługą, psem, niewolnikiem. Nilfor kiedyś, podczas pożogi i mordu, ocalił mi życie, kiedy dumny ród Tardaala, mojego ojca, odchodził w niepamięć dziejów pod bezlitosnymi topo- rami klanu Borgha Żelazna Tarcza. Zginęła wtedy również moja matka; nie pamiętam jej wcale, ale to po niej mam piętno niewolnika. W pamięci mam jedynie krzyki, ogień, krew i spryskany nią płaszcz Nilfora, kuzyna Borgha, którym to płaszczem osłonił mnie, małego chłopca, przed nie szczędzącą ni- kogo masakrą. Dlatego teraz, czuwając przy jego posłaniu, modliłem się do bogów, aby moja śmierć pomogła mu ujść z tego cało. Następnego dnia pogoda zmieniła się, wiatr ustał. Chwyciliśmy za wiosła. Nasz wódz stał między nami i głośno zachęcał do trzymania szybkiego tempa. Dał dwie pełne zmiany, cały czas wydając okrzyki zachęty i żartując. Wojow- nicy nabrali humoru. Takim go znali, takiego kochali. Poszliby za nim wszę- dzie, nawet Mor Kelet nie wydawała się już taka straszna. Dobrego nastroju nie mogła zniweczyć nawet samotna, nieruchoma postać na dziobie okrętu. Następny dzień nie przyniósł zmiany. Pracowaliśmy przy wiosłach na zmianę, z krótkimi odpoczynkami. Wiatr zerwał się dopiero pod wieczór, jed- nak wiał w przeciwną stronę, jakby zmienił zamiar i postanowił nas przepę- dzić. Nilfor długo rozmawiał z Jafgarem, widziałem jego spoważniałą nagle twarz. Potem nasz wódz pozostał na dziobie, a obcy, po raz pierwszy odkąd pamiętałem, udał się na spoczynek. Atmosfera nagle stała się gęsta. Co bar- dziej przesądni wojownicy spluwali za burtę. Kilku pochyliło głowy w cichej modlitwie. Tam, przed nami, w zapadającym mroku była Glennen Yryath, przeklęta wyspa. Zobaczyliśmy ją kolejnego dnia w południe. W słońcu wyglądała przyjaź- nie, niemal gościnnie. Nastrój załogi poprawił się ponownie. Kilku nawet za- żartowało, że może Mor Kelet umarła już z nudów i głodu. Paru się zaśmiało. Nilfor się nie śmiał. Jafgar patrzył jak urzeczony i był z czegoś bardzo zado- wolony. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 17 Pod sam wieczór zerwała się łagodna bryza, która spychała nas nieco z kursu, ale obcy wydawał się być tym zachwycony. Nawet Nilfor uśmiechnął się lekko. Najwidoczniej wiedzieli coś, o czym nie powiedzieli innym. Zasta- nawiałem się, ile jeszcze takich tajemnic trzymali w zanadrzu. Dobiliśmy do brzegu kiedy Manta, srebrna tarcza bogów, była w połowie swej wędrówki po nakrapianym gwiazdami niebie. W jej wątłym blasku sta- nęliśmy na skałach. Nasze trzy okręty – patrząc na nas w zamyśleniu, koły- sząc się na falach – nigdy chyba jeszcze nie wydawały się tak bliskie i przy- tulne. Kazano zapalać pochodnie. Uwe domagał się wyjaśnień, jak zwykle. Ciskał błyskawice z oczu, co chwila rzucał wściekłe spojrzenia to na Jafgara, to na swego przywódcę. Był tchórzem, ale inteligentnym i podstępnym. Nie dowierzał obcemu, nie wierzył też Nilforowi. Był kapitanem jednego z okrętów i tylko jedno powstrzymywało go przed próbą obalenia wodza: ja. Nalegania Uwego obudziły Jafgara ze snu. Po raz pierwszy przemówił do wszystkich. Mówił z silnym akcentem, którego nie potrafiłem rozpoznać. Po- wiedział, że niedaleko stąd ma znajdować się osada tubylców, czcicieli Mor Kelet. Lud to bardzo drapieżny i niebezpieczny. Wojownicy odetchnęli, kiedy dowiedzieli się, że mają walczyć przeciwko istotom z krwi i kości. Jednakże później, kiedy szliśmy przez nakryty cału- nem nocy las, czułem wyraźnie ich strach, śmiertelną obawę przed nocnymi demonami i, na wszystkich bogów, ja też drżałem w tej przeklętej głuszy. Poruszaliśmy się w kolumnie. Co trzeci wojownik niósł trzeszczącą po- chodnię. Po pewnym czasie do naszych uszu dobiegł daleki, rytmiczny dźwięk, który z każdą chwilą potężniał. Po chwili rozpoznaliśmy w nim bicie bębnów. Kiedy pochód wreszcie stanął, przez szereg przebiegł szmer. Byliśmy na miejscu. Nilfor kazał wszystkim zasłonić pochodnie i czekać. Sam razem z obcym ruszył na zwiady. Ja oczywiście poszedłem także. Byłem jego cie- niem. Przedzieraliśmy się przez gąszcz po omacku, w zupełnych ciemnościach. Dźwięk towarzyszył każdemu naszemu krokowi, a po chwili oprócz bicia bębnów mogliśmy rozróżnić gardłowe śpiewy. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 18 Gdy podeszliśmy bliżej naszym oczom ukazał się blask wielu ognisk. Zo- baczyliśmy chaty, ustawione półkolem otwartym w stronę oceanu, na brzegu którego stała osada. Na tle ognisk, pomiędzy chatami, migały tańczące w rytm bębnów sylwetki. Były odziane w kolorowe stroje ozdobione piórami ptaków. Niektórzy mieli na głowach strojne pióropusze, ale wszyscy, bez żad- nych wątpliwości, byli ludźmi. Widziałem niewysłowioną ulgę w oczach na- szego wodza kiedy posyłał mnie z powrotem po swoich wojowników. Chciałem wyjść na nich niespodziewanie, jak kot, spróbować postraszyć. Jednak dobrze się stało, że tego nie zrobiłem, bo ani chybi ległbym z rozłu- paną toporem czaszką. Byli półżywi ze strachu. Niektórzy poruszali ustami w cichej modlitwie do Kalfara, jedynego boga ludzi mórz. – Słyszeliśmy demony, jak targowały się o nasze skóry – warknął Uwe. Aż do tej chwili byłem pewien, że Nilfor popełnił błąd, idąc samemu na zwiad. Patrząc jednak w oszalałe ze strachu oczy jego uzurpatora wiedziałem już, że pozycja wodza nie była w niebezpieczeństwie. Poprowadziłem ich tedy do osady, każąc wprzód zgasić wszystkie pochod- nie. Nilfor rozprowadził wojowników wokół półpierścienia chat. Ścisnęliśmy broń w rękach i czekaliśmy na sygnał do ataku. Zanim to jednak nastąpiło, usłyszałem ciche przekleństwo. To klął obcy. – Każ swym ludziom rąbać dziury w chatach – wyszeptał do Nilfora z sze- roko otwartymi oczami. – Nie pozwól im przechodzić pomiędzy chatami. Nasz wódz miał zdumienie w oczach, kiedy wydawał rozkaz. Jafgar nie próbował niczego wyjaśniać. Skraj lasu od chat dzielił skrawek pustej przestrzeni. Nalam huknął jak sowa w umówionym sygnale i ta pusta przestrzeń, oświetlana przez srebrzy- stą Mantę, zaroiła się od cieni. Na wszystkich bogów dalekiej północy, ile szarpiącego flaki piękna miał w sobie ten widok. To piękno skradającego się, groźnego drapieżnika. Zaczęło się przebijanie ścian. Chociaż czułem, że wojownicy ni w ząb nie mogli pojąć tej dziwnej ceremonii, nie próbowali złamać rozkazu. Ściany były zbudowane z powiązanych ze sobą trzciną drewnianych, cienkich bali – śmiech dla ciężkiego, bojowego topora. Dwa uderzenia i już byłem w środku. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 19 Sądziłem, że zaraz podniesie się wrzask, ale chata była pusta. Za mną wkro- czyli Nilfor z ogromnym toporem w ręku i obcy, bez broni. Bez zastanowienia wyskoczyliśmy z drugiej strony chaty. Jafgar chyba zo- stał z tyłu, ale w tamtej chwili zapomniałem o jego istnieniu. Przed sobą wi- działem ludzi, dzikusów w barbarzyńskich strojach. Słyszałem pierwsze okrzyki przerażenia i czułem ciężar głodnego krwi topora w rękach. W moich żyłach popłynęła żądza mordu. Wszystkie myśli uciekły gdzieś, zostawiając miejsce tylko dla jednej: „Zabij!”. Obok mnie biegła grupa podobnych, owład- niętych bojowym szałem istot. Byliśmy jednym, gnanym żądzą krwi drapież- nikiem dopadającym swego łupu. Biegnąc jeszcze usłyszałem dochodzący skądś głośny trzask i wrzask bólu – pewnie ktoś nie wytrzymał i nie posłuchał rozkazu. Co jednak przydarzyło się nieszczęśnikowi było zagadką, której rozwiązanie musiało poczekać na bardziej sprzyjający moment. Potem wszystko zlało się w jedno: krzyki i jęki, świst stali, ohydny chrzęst pękających kości i drażniący zapach świeżej krwi, który jeszcze bardziej pod- niecał rozszalałe zmysły. Starłem się z pierwszym przeciwnikiem: niskim lecz dobrze zbudowanym tubylcem odzianym w ptasi strój. Z szaleństwem w oczach wymachiwał długą, zdobioną włócznią, ale nie miał żadnych szans – różnica sił była zbyt wielka. Naparłem na niego tarczą, na odlew uderzyłem toporem i było po walce. Następny, który mnie zaatakował, był bez broni. Wrzeszcząc coś dziko wy- lądował mi na plecach i zaczął gryźć gdzie popadnie. Wpadając w prawdziwą wściekłość złapałem go za włosy, zdarłem z siebie i prawie rozpłatałem na dwoje. Na wszystkich bogów: to była kobieta! Kątem oka widziałem innych walczących, unurzanych we krwi, wzywają- cych Kalfara. Widziałem jak Uwe, siejąc naokoło śmierć swoim długim obo- siecznym mieczem, którym godzinami mógł tak machać bez wysiłku, potyka się i upada, i jak opadają go niskie, podobne ptakom sylwetki. Widziałem Nil- fora śpieszącego mu na pomoc, z czerwonym od krwi toporem i wściekłym rykiem. Widziałem wiele. Nawet wtedy, gdy było już po wszystkim, wciąż wi- działem mężczyzn, kobiety i dzieci rąbane na kawały, zabijane jak zwierzęta www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 20 rzeźne. To było we mnie, na zawsze już. Rzygałem. Zawsze rzygałem, ale nig- dy nie mogłem się powstrzymać. Ciągnęło mnie do tego jak wieprza do rzeźni. Moja przeszłość. Moje przekleństwo. Kiedy w końcu doszedłem do siebie, dostrzegłem stosy porąbanych ciał i kupę dymiących zgliszcz, która jeszcze niedawno była chatą. Świtało. Ogni- ska tliły się jeszcze. Wojownicy stali zgromadzeni w kręgu. Podszedłem bliżej. Dwóch z nich trzymało kobietę, która wyrywała się im jak drapieżne zwierzę. W końcu zmęczyła się bezowocnym oporem i znieruchomiała, dysząc. Była młodą, czarnowłosą pięknością, a jej strój wskazywał, że mogła być kapłan- ką. Zapewne czuła żądzę mężczyzn patrzących na jej skąpo osłonięte wdzięki, ale nie okazywała strachu, tylko wściekłość i pogardę. – Wy przeklęte psy! – zawyła. – Skąd znasz nasz język?! – huknął nasz wódz po chwili ogólnego zdumie- nia. – Takich jak wy składaliśmy w ofierze świętej Mor. Przypływali tu po skar- by i sławę, przeklęci głupcy, a kończyli na ołtarzu, dławiąc się własną krwią. I wy też tak skończycie, wasza krew ucieszy naszą Panią. Sanowar nie wytrzymał. Podszedł i uderzył drżącą od histerycznego śmie- chu kapłankę pięścią w twarz. On nigdy nie umiał zachować się wobec ko- biet. Jafgar szepnął coś Nilforowi do ucha. Czarnowłosa piękność nie śmiała się już. – Zaprowadzisz nas do niej! – ryknął wódz Tardeyczyków kobiecie prosto w twarz. – Wtedy zobaczymy, kto będzie się dławił krwią. kwiecień 1988, maj 1995 opublikowane w magazynie Esensja 8(50) 2005 www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 21 PARK Jarosław W. nie był człowiekiem, który łatwo ulegał strachowi. Jednakże, ilekroć wracał z pracy nocą poprzez cichy, ciemny i zupełnie opustoszały o tej porze miejski park, jego serce łomotało, jakby chciało wyłamać żebra, wyrwać się na wolność i uciec czym prędzej, krzycząc z przerażenia. Pracę tę W., świeżo dyplomowany informatyk, otrzymał niedawno. Właści- wie był to przypadek: ktoś zwalniał się, bo wyjeżdżał za granicę, kolega go polecił. Na rozmowę z pracodawcą szedł na miękkich nogach. Obok prezesa firmy siedział brodacz w okularach, w którym przeczucie Jarosława natych- miast rozpoznało doświadczonego programistę. Brodacz zadawał pytania, W. odpowiadał, co chwila jąkając się i pocąc obficie. Zdawało mu się, że cała jego wiedza ulotniła się gdzieś nagle i w głowie został tylko szum. Był pewien, że nie odpowiedział poprawnie na żadne z pytań. Na koniec kazali mu wyjść na parę minut na korytarz. Jarosław ochłonął nieco i zrezygnowany machnął ręką, ale kiedy ponownie wszedł do środka, powitały go uśmiechy. Dostał pracę. Najbardziej cieszyła się żona. Była w ósmym miesiącu ciąży, a oni dalej mieszkali w jednym pokoju u jej rodziców. Marzyli też o samochodzie, ale na razie chodził do pracy piechotą. Nie było daleko, a oszczędzać trzeba. Z po- czątku chodził okrężną drogą, chodnikiem wzdłuż drżącej od tirów przeloto- wej do stolicy województwa, lecz pewnego dnia doszedł do wniosku, że par- kiem było o wiele krócej. Wystarczyło przejść przez skrzypiący, wiszący most, pokonać zbocze, po którym piął się park i już był u celu. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 22 Żona z początku była zadowolona, że powrót do domu zajmuje mu tylko dziesięć minut. Robert też by się pewnie cieszył, ale zawsze spał już, z buzią wtuloną w pluszowego misia. Jednakże którejś soboty oglądali horror w tele- wizji, późno w nocy. O wilkołaku, który nocami rozszarpywał ludzi i pił ich krew. W. kpił głośno z prostackości filmu i tanich efektów specjalnych, żona jednak co chwila piszczała i podskakiwała ze strachu w szczytowych momen- tach. Śmiał się z jej naiwności. W poniedziałek, kiedy przyszedł do domu po pracy, zobaczył jej wystraszo- ną twarz. Prosiła go, by nie wracał tak późno; żeby na siebie uważał. Jej na- legania zaskoczyły go i nieco rozdrażniły. Powiedział, że ma obecnie mnóstwo pracy, a potem długo w noc tłumaczył, że niepotrzebnie się martwi; że nie nosi przy sobie pieniędzy, a poza tym ich miasto zawsze należało do spokoj- nych, nawet w tych niebezpiecznych czasach. Wyśmiewał jej wiarę w wilko- łaki i inne podobne bzdury. Uwierzyła, zasnęła. Jarosław jednak długo nie mógł pójść jej śladem. Le- żał, patrząc w sufit, wsłuchując się w dzwoniącą w uszach ciszę, płynącą przez uchylone okno. Próbował wyłowić z niej najcichszy szmer i szelest. Po- tem długo stał w oknie i patrzył na plamę parku, ziejącą niezgłębioną czernią na tle rozgwieżdżonego nieba. Księżyc świecił mu prosto w twarz. Niedługo pełnia, pomyślał. opublikowane w magazynie Science Fiction 37 (2004) Maj 1994 www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 23 BALATON W ciasnej kabinie było gorąco i pachniało rozgrzanym plastikiem, jak w nowym samochodzie. Nic dziwnego – ta kapsuła była w użyciu po raz pierwszy. Starszy, tani model do lądowania na planecie z atmosferą. W ma- łym okienku widokowym naprzeciw twarzy Eniko widziała jedynie błękit nie- ba i kilka postrzępionych białych obłoków w oddali. Gdyby sądzić według nich to zdawałoby się, że w ogóle się nie porusza. Prawie nie trzęsło i nie obracało, a to przez dobre wyważenie. Kapsuła była walcem długim na trzy metry i szerokim na półtora. Większą część ciasnej kabiny wypełniała wygodna kozetka, do której Eniko była przypięta pasami, skrzypiąca przy każdym drgnieniu pojazdu. Zajmowała pozycję prawie pio- nową, ale pod biodrami kozetka kończyła się krótką wypustką, dzięki czemu pasażerka nie zwisała na pasach jak marionetka na sznurkach, lecz w miarę wygodnie siedziała. Od środka walec zdawał się być przekroju prostokąta – po bokach Eniko miała luki bagażowe, otwierane na zewnątrz, wypełnione ciasno sprzętem badawczym i żywnością – tubkami kolorowej wysokokalo- rycznej papki. Po tym, jak Pająk bezbłędnie wypluł kapsułę w atmosferę pla- nety i spalił się w niej, leciała prosto w dół jak armatnia kula, zasysana przez grawitację jak oranżada przez słomkę. Co to za geniusz wymyślił, żeby cały front zrobić ze szkła? Przecież można dostać ataku serca, pomyślała, chociaż przed chwilą sama otworzyła kokon ochronnych łusek antyszokowych, ponieważ oczywiście chciała widzieć jak najwięcej. To był dopiero jej drugi zrzut w kapsule, nie licząc czterech trenin- gowych, i pomimo trzydziestu kilku skoków na spadochronie nie czuła się www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 24 zbyt pewnie. Po prostu leciała zbyt szybko, czując, jakby ta nieznana planeta chciała ją połknąć. Wydawało jej się, jakby nie miała nad niczym kontroli, co właściwie było prawdą. Niektórzy lubią ten krótki moment swobodnego spa- dania, zanim otworzy się spadochron, czas pędu i świstu powietrza w uszach, które rozdyma ci policzki jak baloniki i robi z twarzy kawałek tar- ganego wiatrem płótna. Lecisz wtedy jak pocisk, kawałek nieożywionej mate- rii, który czym prędzej wraca do swej matki Ziemi. Eniko nigdy nie lubiła tej części skoku. Wolała te chwile kiedy, już po otwarciu spadochronu, płynęła dostojnie w powietrzu jak orzeł po swym królestwie. Natychmiast odprężała się, opuszczały ją nerwy. Rozglądała się na wszystkie strony, rozkoszując wspaniałym widokiem. Wtedy dopiero rozumiała, dlaczego niektórzy ludzie kochają skakać… To nie była Ziemia, a ona nie szybowała na spadochronie, tylko spadała z prędkością 70 metrów na sekundę ku nieznanej planecie, którą nadprędce z Tiborem ochrzcili Balaton. Po prostu za dużo tu było błękitu, aby nazwać ją inaczej. Kto wie, może nawet nazwa się utrzyma, bo na pewno lepsze to niż P-DP-02 pod jakim figuruje w dokumentacji. Jako ekipa odkrywców mieli prawo nadać planecie nazwę stosownie do swojego upodobania, ale potem musieli uzasadnić swoją decyzję wobec komisji, która mogła ją przyjąć lub odrzucić. Powierzchnia planety zbliżała się w błyskawicznym tempie. Eniko obser- wowała jak ogromna błękitna kula pod jej stopami stopniowo traci kształt, rozlewa się i pochłania ją jak wielki wodny wir. Już wypełniała cały bąbel obserwacyjny pod jej stopami. Spojrzała na skromny pulpit: na małym ciekłokrystalicznym ekranie wid- niało kolorowe, niskopikselowe graficzne przedstawienie jej kapsuły, które obracało się dookoła na białym tle. Tibor, jakby czytając w jej myślach, ustawił opcję językową na francuski. W prawym górnym rogu migało na zie- lono słowo „bien”. Jak „bien”, to bien. W lewym dolnym rogu szybkościomierz wariował, rozmazane cyfry nie mogły się zdecydować, co pokazać. Obok ter- mometr wewnętrzny natomiast ukazywał niezmiennie 27.5 stopni Celsjusza. Dziwne. Czuła jakby było co najmniej o dziesięć stopni więcej. Dobrze, że to pudło ma chociaż jakąś izolację termiczną. Spróbowała przełknąć ślinę, ale www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 25 w gardle było sucho, jakby maszerowała przez Saharę, fałdy w podniebieniu sterczały jak rybie skrzela. Altimetr odliczał metry równym ciągiem. Jeszcze 3 kilometry? To niemoż- liwe, na pewno się popsuł, do powierzchni nie było więcej jak 10 metrów. Rozbije się, to już koniec. Jakie ciśnienie? 63 kPa i wzrasta? Już czas. Na malutkiej klawiaturze pod ekranem nacisnęła klawisz „Parachute”. Ekran zapiszczał, szarpnęło, na moment zawisła na pasach aż zabolało. Dobrze. Rozwinęły się wszystkie cztery, bo nie szarpie, nie wiruje i nie znosi. Kapsule na ekranie wyrosły z tyłu cztery kolorowe czapeczki udające spadochrony. Wróciło myślenie, wróciła radość. Leci na największą przygodę swojego ży- cia! Leci odkrywać nową planetę. Rozejrzała się już swobodnie dookoła. Z siatkowej kieszeni na ścianie wy- ciągnęła laptopa. Ekran zapłonął i ukazał skurczoną zmartwieniem twarz Tibora, a za nią wnętrze kabiny sterowniczej statku badawczego Unii Euro- pejskiej „Thege”. – Zaczynałem się już martwić – zaczął, siląc się na przyganę. – Głuptasie – zaśmiała się. Natychmiast się rozchmurzył. Uwielbiał jej śmiech. Potrafiła tym przepę- dzić jego najgorsze humory. – Jak ci się leciało, łobuzie? – zapytał, próbując jeszcze marszczyć brwi. Czekaj, pomyślała, ja ci dam fochy. Czuła wielką euforię, coś jakby rozle- wało się po niej zaczynając od piersi, jakieś uczucie wolności i swobody ja- kiego już nie doznała od dawna. Coś w niej pękło, dni i tygodnie stresu i nerwów w końcu musiały dać taki efekt. Wiedziała już, że warto było. Co za wspaniałe uczucie, doczekać takiego momentu i zrywać owoce swojej ciężkiej pracy. – Ale tu pięknie, mówię ci, Tibor. Po prostu pięknie. Uśmiechał się z zadowoleniem, słysząc radość w jej głosie, ale w oczach miał tę samą troskę, co przed startem kapsuły. – Znosi cię na południowy wschód. – Patrzył w bok na monitory pokłado- we. – To nic. – Machnęła ręką. – Gdzieś wyląduję. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 26 Balaton była drugą planetą gwiazdy Delta Pavonis, oddaloną od niej śred- nio o 167 milionów kilometrów. Była 0.987 masy Ziemi, doba trwała tu 22.3 godzin, rok 395 dni. Cała pokryta była oceanami. Nie było tu ani jednego lą- du większego powierzchniowo od Irlandii, lecz jedynie tysiące małych wulka- nicznych wysepek, rozsianych po całym globie. Dzięki bezzałogowej sondzie „Esterhazy” dowiedzieli się, że na Balatonie istnieje życie. Na wyspach flora reprezentowała się imponująco. Zgodnie z przypuszczeniami, zdołali zaob- serwować zapowiedź niezwykle bujnego życia w oceanach: jakieś motylopo- dobne ryby wyskakujące na kilka metrów ponad powierzchnię wody na dale- kiej północy w czymś, co wyglądało na rytualne gody, ławice niedużych pła- skich ryb, jakieś krokodylopodobne kształty czające się pod powierzchnią. Co najważniejsze jednak, czym natychmiast wzbudzili sensację na macierzystym statku Unii Europejskiej „EU Copernicus”, prawdopodobnie odkryli także życie rozumne. Sonda przekazała zdjęcia istot humanoidalnych z kilku wysp wzdłuż równika. Nie była to pierwsza planeta z istotami rozumnymi odkryta przez ludzi. Pierwsi byli już przecież Amerykanie na Nowym Waszyngtonie, okrążającym Alfa Centauri A, na którym odnaleziono tajemniczych Squatersów, wegetują- cych wśród ruin swojej wspaniałej cywilizacji. Mimo to odkrycie było wielkiej miary i z radością, przy otwartym szampanie, oglądali na okrągło niusy z Ziemi, gdzie byli tematem dnia. „EU Copernicus” wyraziła zgodę na wstęp- ną eksplorację planety z zachowaniem maksymalnej ostrożności. Na po- wierzchnię musiała udać się wyłącznie jedna osoba, zebrać kilka próbek i wracać. Tibor był pewien, że on pojedzie, ale ciągnęli losy i przegrał. Nie mógł się z tym pogodzić. Nie dlatego, że jej zazdrościł, przynajmniej nie tylko. Po prostu bardzo się o nią martwił, pomimo, że nie była jego żoną; nie była nawet narzeczoną – byli tylko parą węgierskich naukowców przydzielonych do statku Unii Europejskiej, wyposażonego na koszt ich państwa. Co z tego, że sypiali ze sobą? To nie dawało mu prawa, by jej zabronić lecieć. Nawet nie pozwoliła mu wypowiedzieć takiej myśli. Chwilę się do niej nie odzywał, po- tem mu przeszło. Kazał jej tylko być ostrożną. – Bądź ostrożna, pamiętaj. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 27 – Tibor, proszę cię, przestań. Wiesz dobrze, że to dla mnie największa ży- ciowa szansa. Dziękuję ci, ale nie martw się o mnie. Dam sobie radę. Mam wszystko, co potrzeba. Przekomarzali się tak do końca, dopóki do powierzchni oceanu zostało jeszcze 100 metrów, przynajmniej według tego głupiego altimetru. Rozłączyła się i skupiła na lądowaniu. Na klawiaturze nacisnęła klawisz „Eau” pod sek- cją „Atterrissage”. Powierzchnia wody zbliżała się szybko. Rozróżniała już jej barwę: niebieski przemieszany z żółtawo-brudną zielenią. Nie było zbyt dużo widać. Tuż przed zanurzeniem zobaczyła jeszcze kilka rybopododnych stworzeń z wielkimi głowami przy powierzchni, uganiających się za sobą. Potem kapsuła zapadła w brudną toń wśród gejzerów bąbelków powietrza. Cztery poduszki powietrz- ne, ułożone wzdłuż korpusu, przydatne przy wodowaniu, jak i lądowaniu, wystrzeliły, unosząc ją z powrotem na powierzchnię. Powoli, sterowana po- duszkami, kapsuła obróciła się na właściwy bok. Eniko ostrożnie zwolniła zabezpieczenia, wieko kabiny odskoczyło samo w górę wśród syku siłowników pneumatycznych. Oczy oślepił jej mocny blask Delty Pavonis. Powietrze było wilgotne, gorące i gęste. Czując się bar- dzo uroczyście nabrała go w płuca. Świeże powietrze po miesiącach spędzo- nych w puszce. Uśmiechnęła się. Miało zapach oceanu, czuła wilgotny po- wiew słonej wody. Ziemski Balaton pachniał zupełnie inaczej. No cóż. Co teraz? Rozpięła pasy i wstała. Przeciągnęła się z rozkoszą i rozejrzała. Wokoło nic tylko bezkresny ocean. Ach tak, tam na zachodzie coś majaczy. Wyspa. Na północy są dwie, na wschodzie aż trzy, te są najbliżej. Usiadła i włączyła laptopa. Tibor, gdy ją zobaczył, zdenerwował się. Jadł właśnie swo- je ulubione sucharki i zaczął pryskać okruchami. – Czyś ty zwariowała? – rzekł jak mógł najsurowiej i zakrztusił się. Eniko miała na sobie tylko białą podkoszulkę z malutkimi flagami Unii Europejskiej i Węgier na lewej piersi oraz cienkie, ortalionowe dresowe spodnie Adidasa. – Sam mi przed startem wmawiałeś, że Balaton to prawie bliźniacza sio- stra Ziemi. Myślisz, że przyleciałam tu, aby paradować w skafandrze jak www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 28 idiotka? Chcę trochę użyć świeżego powietrza i nie wąchać przez chwilę two- ich bąków. – Nie wyjdziesz z kwarantanny aż wrócimy na Ziemię! – krzyczał. – O ile uda ci się powrócić stamtąd żywa. Masz niedobrze w głowie, koleżanko. Ile ty masz lat? Dziesięć? – Odczep się. Nie była na niego zła – po prostu martwił się o nią. Na pewno był już za- zdrosny, choć starał się tego nie ukazywać. Zaraz mu przejdzie. – Ty to masz pomysły – zrzędził. – Wybierać się jak na majówkę w najgor- szej z kapsuł. Sterowałaś chociaż lotem? – Nie – odpowiedziała z uśmiechem. – Szkoda mi było paliwa. – Ty jesteś nienormalna! – wrzasnął. – Po prostu otworzyłaś spadochrony i tyle? Właśnie widzę, że jesteś na środku oceanu. Złamałaś wszystkie spisa- ne zasady Kodeksu i parę niezapisanych. – Nie mamy pozwolenia na dokonanie kontaktu, zapomniałeś? Dlatego nie chciałam ryzykować. – Ale to nie znaczy, że musisz się od razu utopić – aż podskoczył ze złości. – Przecież się umawialiśmy, że wylądujesz na tej małej, pustej wysepce, a ciebie zniosło o dobre trzydzieści kilometrów na południe. – No i co teraz? – zapytał już spokojniej, widząc, że nie zwraca na niego uwagi, pogwizdując sobie i szperając za czymś. – Na pewno mnie zauważyli i po mnie przypłyną. Liczę na ich ciekawość i nie chcę ich straszyć, przecież już ci mówiłam. – Viel Glück. Eniko miała jednak rację. Po krótkim oczekiwaniu dostrzegła na południu powiększające się kształty. Po chwili rozróżniała ludzkie, a właściwie huma- noidalne sylwetki. Poinformowała o tym Tibora. – Ale bagno – jęknął w odpowiedzi. – Wylecimy za to z pracy oboje, bądź tego pewna. – Nie płacz. – Zrób mi tę przyjemność i włóż chociaż górę kombinezonu. Tam jest ka- mera i będzie przesyłać na żywo. Niech przynajmniej zobaczę, jak cię usmażą i zjedzą. www.e-bookowo.pl K r z y s z t o f C i r k o t : W y p a tr u j ą c s we g o p r z e z n a c z e n i a S t r o n a | 29 – Dureń – rzekła, stosując się do jego porady. – Przepraszam – spoważniał, widząc, że nagle stała się spięta. – To głupi żart. Pamiętaj, w razie czego strzelaj i zamykaj się w kapsule. Mogą ci tam skoczyć. Pokiwała głową i przypięła kaburę z bronią. Stary, dobry glock. Posłała Ti- borowi buziaka i zgasiła laptopa. Kamerę razem z nadajnikiem miała wbu- dowane w naszywkę kombinezonu z niebieskim godłem Unii Europejskiej. Odbiornik założyła na ucho – nakładkę w tym samym kolorze na wewnętrzną część małżowiny. Trochę uciskała, ale za to prawie nie do wykrycia. – Przestań się ruszać, bo nic nie widzę – gderał Tibor. – Tak, są. Zrobię zbliżenie. Ale nędzna rozdzielczość. Czy mogłabyś z łaski swojej tak się nie wiercić? Zbliżali się ze śpiewem. Mieli przyjemne dla ucha, lecz nieco zbyt przesło- dzone głosy. Tak jak chór malutkich dzieci. Brzmiałoby to niemal komicznie, gdyby nie jakaś ściskająca za serce nuta tęsknoty w tym śpiewie. Eniko ucieszyła się, kiedy po raz pierwszy usłyszała tę tęskną, melancholijną pieśń. Wierzyła bowiem, że tam gdzie jest śpiew, nie ma wrogości. opublikowane w Magazynie Fantastycznym 2(8) 2006 styczeń-lipiec 2004 www.e-bookowo.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Wypatrując swego przeznaczenia
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: