Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00147 005902 13604097 na godz. na dobę w sumie
Wyżej już tylko bogowie - ebook/pdf
Wyżej już tylko bogowie - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 157
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-61184-79-9 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

'Wyżej już tylko bogowie' to powieść z gatunku fantastyki, pierwsza część większej całości. Akcja dzieje się w świecie, w którym lądy są podzielone na obszary zwane edafo, zajmujące niejednolite pod względem wielkości obszary terenu, zamieszkane przez osobne grupy ludności. Granice wyznaczają wielkie ogrodzenia różnego typu, zwykle nie do przebycia, zwane fragmami. Nad tym wszystkim czuwają strażnicy świata, zwani epistatami lub po prostu bogami. Pewien człowiek odbywa niełatwą podróż przez ten ląd poszukując swojej tożsamości i swojego miejsca. Kogo spotka, co odkryje i zobaczy? Część odpowiedzi w tomie I.

 

FRAGMENT:

Zmierzch zapadał szybko. Kolejne konstelacje gwiazd zapalały się na nieboskłonie jak światełka w oknach jakiegoś olbrzymiego miasta-molocha. Zerwał się wiatr, mocny i lodowaty, przeszywający ubranie sztyletami zimna. Tabron Thur siedział ze złożonymi nogami, oparty o zakrwawiony szorstki głaz i grał na swojej krzywej cisowej fujarce smętną pieśń w dolnej oktawie. Delikatne dźwięki nieskomplikowanej melodii zlewaly się w jeden hipnotyczny rytm, jakby to nie była muzyka lecz odgłosy natury. Nie poruszał się. Jedynie od czasu do czasu, przy szybszej zmianie akordów, ścięgna i mięśnie w jego potężnych ramionach falowały skórą, jak wystraszone ryby taflą wody w stawie. Siedział na martwym czerwonym szakalu, którego przed chwilą udusił gołymi rękami. Między bosymi stopami poniewierały mu się przeżute liście czilungu, umoczone w lepkiej jak maź posoce zwierząt, które zabił tego wieczora. Brazidas konał. Nie miał już siły przeżuwać twardych jak wyprawiona skóra liści. Kwaskowaty sok czilungu, zmieszany ze śliną, jeszcze spływał cienką strużką przez spuchnięty przełyk do żołądka, ale już nie pomagał. Jad od licznych ukąszeń rozlewał mu się po ciele, niszcząc wszystko na swej drodze. Gorączka nasilała się, rany cuchnęły rozkładem. Wzrok mętniał. Widział kolorowe plamy na peryferiach wizji, całe obszary nieba to czerniały to znów rozbłyskały łunami białego światła. Leżał na swoim płaszczu, a w ręku trzymał skakar, młynek modlitewny pewnego ludu, u którego kiedyś był kapłanem i wodzem, i którego na koniec uwolnił od ich boga. Przedmiot wibrował jeszcze z cicha z grzechotem, który w pełnej mocy doprowadzał zwierzęta do ataków panicznego lęku, nawet samobójczej śmierci, a ludzi niekiedy do obłędu. Nawet teraz, kiedy bestie już uciekły, a wrzask młynka ucichł, jeszcze drżały mu ręce i powieki, a jedną nogę ciągle wyginał bolesny jak wszyscy diabli skurcz. W pewnej chwili ujrzał coś, jakiś cień przesuwający się po nieboskłonie. Czy to złudzenie? To złudzenie, powtarzał z jakąś chorobliwą fascynacją, obracając słowo w ustach jakby to miało być ostatnie słowo jakie wypowie. Złudzenie, miraż, obłęd, halucynacja.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

KKrrzzyysszzttooff CCiirrkkoott WWyyżżeejj jjuużż ttyyllkkoo BBOOGGOOWWIIEE © Copyright by Krzysztof Cirkot e-bookowo 2009 Grafika i projekt okładki: Krzysztof Cirkot ISBN 978-83-61184-79-9 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2010 Krzysztof Cirkot: Wyżej już tylko bogowie Strona | 4 SPIS TREŚCI Rozdział 1: Spotkanie w górach…………………………………………………5 Rozdział 2: W dół rzeki…………………………………………………………….7 Rozdział 3: Szlachetna Szajka………………………………………………....17 Rozdział 4: Dalej z prądem…………………………………………..………….51 Rozdział 5: Nocna Wizyta………………………………………………………..55 Rozdział 7: Przebudzenie…………………………………………….………….71 Rozdział 8: Ostatnie chwile…………………………………….………….…..130 Rozdział 9: Niedokończony Połów……………………………………..……..134 Rozdział 10: Nieoczekiwana wizyta……………………………………….….141 Rozdział 11: Czas decyzji…………………………………………………..…..146 www.e–bookowo.pl Krzysztof Cirkot: Wyżej już tylko bogowie Strona | 5 ROZDZIAŁ 7: PRZEBUDZENIE Świtało. Szare chmury zgromadzone przez noc rozpełzały się, znikały gdzieś, rozpędzane przez wstające na czerwono słońce. Stali na wzgórku z którego widać było wioskę, wynurzającą się z mroku nocy. Drewniane chaty stały milczące, ciasno skupione razem jak stadko płochej zwierzyny na tle lasu, z Górami Północnymi majaczącymi niewyraźnie w tle. To mój dom i wszystko co mam na świecie, pomyślał Skato pogryzając źdźbło trawy i za- drżał nagle, bo od biegu po rosie miał stopy i nogi mokre po kolana. Lecz drżał również z jakiejś nagłej, niespodziewanej tęsknoty, która ciarkami przebiegła mu wzdłuż kręgosłupa. Mały, zielony ptaszek siedzący na pobliskiej tui zakwilił nagle miłą dla ucha melodię. Masz rację, pomyślał i ogarnęła go nagła radość aż zadygotał od czubka głowy po pięty. Czekali jeszcze tylko na Mondo. Jak zwykle się spóźniał. Pewnie jadł trzecie śniadanie, a matka kładła mu do torby czwarte, na drogę. Tilio stał spokojnie, ale po jego minie widać było, że tamten oberwie dziś po uszach za spóźnienie. Wreszcie mała, pękata sylwetka pojawiła się na tle chat, ledwie widoczna wśród traw. Jak na komendę wszyscy odwrócili się i ruszyli w przeciwną stronę. Mondo na ten widok zaczął pędzić jeszcze szybciej, machać rękami i drzeć się. Ten wrzask tak nie pasował do wszechogarniającej ciszy, że Skato przystanął. Bałwan. Mondo widząc, że ktoś na niego czeka, uspokoił się. Kiedy dotarł na miejsce był zdyszany i uśmiechał się do Skato z wdzięcznością. Bez słowa ruszyli za grupą, która już znikała w lesie. Szli szeroką, często używaną ścieżką. Tilio jak zwykle prowadził. Udawali, że są rozbójni- kami i idą na łupieżczą wyprawę na tereny sąsiedniej, nieistniejącej wioski. Szli gęsiego w kom- pletnej ciszy, skuleni, szturchając jedynie jeden drugiego gdy któryś szedł za wolno. Najwięcej obrywał Mondo od Grima, bo sapał jak stary druml. Wsłuchiwali się uważnie w szum lasu, usiłu- jąc wyłowić z niego odgłosy zasadzki zastawionej na nich przez wojowników wrogiej wioski, któ- rą nazwali groźnie “Żądło”. Oczywiście żadnej zasadzki być nie mogło, ale mimo to oczami wy- obraźni widzieli zaczajonych na nich olbrzymich wojów, obserwujących ich pochód w zupełnej ciszy i zastanawiających się, jakby tu ich napaść i pojmać z jak najmniejszymi stratami. www.e–bookowo.pl Krzysztof Cirkot: Wyżej już tylko bogowie Strona | 6 Po drodze, obok wielkiego głazu porośniętego kapeluszem mchu i traw, przy którym zaw- sze cuchnęło moczem i odchodami, bo przechodzący tą drogą mieszkańcy wioski upodobali so- bie na wychodek jego drugą stronę, ofiarującą dogodną zasłonę od ścieżki, natknęli się na Tasso i Malo. Dwaj wesołkowie, bez których nie mogła odbyć się żadna zabawa we wsi, wracali właśnie z połowów. Nieśli po trzy duże ryby nadziane paszczami na oskubane z liści wieszaki z gałęzi, oprawione już i brudne od piasku i kawałków traw, plaszczące szerokimi ogonami po ich nagich opalonych plecach. Obaj pożuli już trochę liści winumu i oczy im się śmiały. – Spóźniliście się, chłopaki – rzucił na ich widok Tasso, pokazując kciukiem na plecy. – Wyłapaliśmy wszystkie. – Jak się chce ryb, trzeba iść w nocy – dodał Malo piskliwym, pouczającym tonem, zado- wolony z rechotu jakim powitała efekt cała grupa. – A tak to teraz podjecie kamieni, głupole. – Biegnijcie prędko – pośpieszył ich Tasso z otwartymi szeroko oczami, jakby przypomniał sobie coś niezwykle ważnego. – Flaki zostały na brzegu. Pierwszych dwóch naje się do syta. – Gdzie? – wykrzyknął Tilio wśród ogólnego śmiechu. – Gdzie? Kiedy przeszli przez las, znaleźli się nad brzegiem Zielonej rzeki. Rzeka płynęła tu leniwie, rozlewając się po płaskim terenie, tworząc tu i ówdzie piaszczyste wysepki, zamaskowane trzci- nami i szuwarami. Z kryjówki wyciągnęli tratwę. Wykonana była z pni i grubszych konarów wy- łowionych z rzeki lub znalezionych na brzegu, powiązanych lnianym sznurem ukradzionym ojcu Mondo, który je wyrabiał i handlował nimi. Tratwa ta była niezwykle chybotliwa i w każdej chwili groziła rozpadnięciem, ale byli z niej dumni i podczas konstrukcji ani przez myśl im nie przeszło, aby poprosić kogoś z dorosłych o pomoc. Tilio obsztorcował każdego z góry, tak na wszelki wypadek, aby wchodzić na pokład po- woli, nie pchać się jak stado drumli, bo się rozleci. Odbili od brzegu kłócąc się zawzięcie o to, kto ma wiosłować i wyrywając sobie z rąk wiosła, których było pięć, każde różnej długości i kształtu. Jedynie Tilio miał spokój – nikt nie sięgał po jego wiosło. Płynęli mozolnie, obracając tratwą do- okoła i wyśmiewając jeden drugiego za nieudolność. Kiedy byli w połowie drogi, ze strony lasu ktoś krzyknął w ich kierunku. Natychmiast wszyscy się uspokoili. Poznali ten głos od razu: to był Belem, wioskowy znachor i kapłan Spiżo- wej Pani. Stał na brzegu razem ze swoim pomocnikiem Stawro – starym, pokurczonym i garba- tym chudziną, którego nikt nie lubił. Zapewne wracali z wyprawy po lecznicze zioła, bo nieśli wypchany worek. Wyglądało na to, że nie tylko zioła upolowali tego ranka, jako że Belem miał przełożony przez ramię łuk i kołczan, a Stawro wlókł za nogi dwa tłuste druszle. Obydwaj byli www.e–bookowo.pl Krzysztof Cirkot: Wyżej już tylko bogowie Strona | 7 dobrze już podchmieleni – Stawro mlaskając przeżuwał liścia, dolna szczęka poruszała mu się rytmicznie jak żarno. – Co wy tam robicie, chłopaki? – zawołał Belem przyjaźnie. – Chcecie się potopić na tej łajbie? – Nie twoja sprawa, pijany dziadu! – odwrzasnął Tilio. – Ty podły gówniarzu! – zawył kapłan, a Stawro upuścił zdobycz i zaczął rzucać w nich kamieniami. Na szczęście byli już daleko, a stary pomocnik kapłana był zezowaty i nawet po trzeźwemu ciężko byłoby mu trafić w cokolwiek. Wypłoszył tylko jakieś ptactwo z gniazda, które uciekło strzelając skrzydłami i krzycząc w popłochu. – Pogadam ja dzisiaj z twoim ojcem – gderał rozzłoszczony Belem. – Sprawi ci takie man- to, że jeszcze twoje wnuki będzie od niego dupa bolała. Tilio spojrzał po załodze z dumą, a ci zerknęli na niego z przestrachem. Był najodważniej- szy z nich wszystkich i dlatego właśnie był przywódcą. Wszyscy się go bali. Był nieobliczalny. Dopłynęli do przeciwnego brzegu nie zwracając już uwagi na dalsze groźby kapłana. Tutaj zaczynały się skały. Postrzępione, wielkie biało–różowe głazy spoczywały wśród kęp ostrokrzewu i rozłożystych sagowców. Tu był ich ulubiony plac zabaw. Zwykle bronili przeprawy przez rzekę przed wrogą armią złożoną z kmieci uzbrojonych w cepy i widły, którzy atakowali na chybotli- wych czółnach. Mieli do dyspozycji własnoręcznie wykonane łuki, które trzymali pochowane w zakamarkach skalnych. Obrzucali najeźdźców gradem strzał, które następnie biegiem wyciągali z krzaków i rzeki pod osłoną gęstego ognia kolegów. Okrzykami zachęcali się do większej odwagi w obronie. Dziś najeźdźcy byli wyjątkowo liczni i po zażartej walce i wielu stratach musieli wycofywać się, aż brakło miejsca na ucieczkę. Dalej, za ich plecami rozpościerał się wielki kanion, zwany przez Ojca Opiekuna “kanionem na którym kończy się świat”. Istotnie, znany wszystkim świat kończył się tutaj. Nikt nie wiedział, co jest poza nim. O ile cokolwiek było. Co prawda, w oddali widać było drugi brzeg kanionu, a na nim ciągły pas lasu, podobnego do lasu po ich stronie. Czasem zdarzało się, że ktoś zobaczył coś jakby ludzką postać stojącą po tamtej stronie i przyglądającą się im. Zdarzało się, że ktoś twierdził, iż widział jak ta postać odpowiada gdy pomachać do niej ręką. Nie wzbudzało to jednak większych emocji – do- rośli z wioski w ogóle mało tu przychodzili. Wystarczało im to co usłyszeli w dzieciństwie, a były to zawsze te same, mało ciekawe historie przekazywane z pokolenia na pokolenie. Jedynie Tilio twierdził, że pewnego razu widział tam kochającą się nagą parę, ale nikt mu nie uwierzył. Ojciec www.e–bookowo.pl Krzysztof Cirkot: Wyżej już tylko bogowie Strona | 8 Opiekun zapytywany, co jest po tamtej stronie kanionu, odpowiadał tajemniczo: „tamten świat”. Kiedy dobrze pożuł liści winumu twierdził, że na tamtą stronę dostaną się wszyscy dobrzy ludzie po śmierci, a kanion jest czyśćcem przez który musi przejść ludzka dusza. Jeżeli nie jest tego war- ta, dusza ugrzęźnie w nim na zawsze i będzie się błąkać po wieczność. Pokrywało się to prawie całkowicie z tym, co twierdził ich wioskowy kapłan, który był wielkim przyjacielem Ojca Opie- kuna. Wskazując na kanion mówił niezmiennie, że to „piekło dla grzesznych dusz”. Odważnych śmiałków, którzy nie chcieli czekać by sprawdzić, jak to jest naprawdę, było niewielu. Żaden z nich nigdy nie wrócił. Większość zginęła już próbując dostać się na dno kanionu, a niepokojące i wręcz straszne odgłosy jakie potem dobiegały z tego miejsca utwierdzały tylko wszystkich w przekonaniu, że kapłan i Ojciec Opiekun mieli rację. Jednak cel swój osiągnęli, mówiono nie bez racji. W ten czy inny sposób przekonali się, jak to jest naprawdę. Droga w dół nie była bowiem łatwa. Aby tam się dostać należało zejść po prawie pionowej skale wiele, wiele stóp. Było strasznie, niewyorażalnie wysoko. Patrząc w dół nie sposób było zapomnieć tragicznego losu Milo i Danii. Ta młoda para rzuciła się tu ze skały wiele, wiele lat temu, kiedy rodzice odmówili im pozwolenia na ślub. Na dnie, wśród przybrzeżnych krzaków płynęła Skalna rzeka. Podobno łączyła się z Zieloną rzeką gdzieś tam dalej, daleko niżej od miej- sca w którym stali, ale była to tylko kolejna niesprawdzona historia, bo nikt nigdy tam nie dotarł. Rybacy płynący w dół Zielonej rzeki wracali mówiąc o przeszkodach nie do przebycia, które zmuszały ich do zawrócenia. Niejeden, gnany ciekawością czy chciwością rekordowego połowu, już nigdy nie powrócił. Chłonąc te widoki, chłopcy stali chwilę w milczeniu, zapomniawszy o zabawie, zapatrzeni. Przed oczami ich rozpościerało się skalne królestwo z wyrastającymi tu i ówdzie ciemnozielonymi kępami poskręcanej roślinności. Cisza była tu inna od ciszy lasu. Była jakby sama zasłuchana w sobie, zamyślona nad sensem przepływu lat, który nie czynił tu większego wrażenia. Wtem Istan zobaczył coś w dole i pokazał palcem. Coś leżało na brzegu rzeki, częściowo zasłonięte przez krzaki. Z krzaków wystawał długi, pokryty szorstką kremową skórą ogon, który poruszał się rytmicznie. Czegoś takiego nikt jeszcze dotąd nie widział. Spojrzeli po sobie. Tilio bez namysłu zako- menderował, że kto pierwszy trafi w ogon, ten będzie mężem Rifi. Jako że każdy chciał zostać jej mężem, wszyscy na wyścigi rzucili się szukać najlepszych kamieni i w zawziętym milczeniu go- rączkowo rzucać w cel. Kilka pocisków spadło tuż obok, ale ogon beztrosko poruszał się dalej. W końcu trafił Arun i czerwony ze szczęścia z przejęciem wykrzyknął: „Jest!”. www.e–bookowo.pl Krzysztof Cirkot: Wyżej już tylko bogowie Strona | 9 Nikt nie zdążył z gratulacjami. Ogon natychmiast przestał się poruszać, a z krzaków o do- bre trzydzieści stóp dalej wychynął wielki pokryty rogowymi łuskami łeb i spojrzał w górę. Pod wpływem tego nienawistnego spojrzenia jadowitych, czarnych jak noc oczu wszyscy zamarli. Sze- roka paszcza stwora, unurzana we krwi po posiłku, który najwidoczniej konsumował w krzakach, a który to posiłek nieroztropnie przerwali, powoli rozwarła się ukazując rząd ciemnożółtych, ostrych jak noże zębów. Z gardła wydobył się stukający warkot, który przeszedł w głośny wrzask brzmiący jak „garruuum”. Stwór skoczył ku nim w górę, pnąc się po pionowej skale na szerokich, szczupłych łapach zwinnie jak jaszczurka, sypiąc spod nich potokami piasku i kamieni. Na ten widok wszyscy jak na komendę odwrócili się i uciekli w stronę tratwy. Skato, trafio- ny w pierś łokciem podskakującego w panice Mondo, zachwiał się. Podczas gdy jego ciało nie- ubłaganie traciło równowagę, jak w zwolnionym tempie widział jeszcze plecy biegnących. Potem mignęło mu niebo i poczuł jak traci grunt pod stopami. Rozpaczliwie zamachał nogami i rękami. Leciał zasysany w przepaść i już mignęła mu myśl, że to koniec. Nagle szarpnęło nim, wygięło rękę i głowę. Już nie spadał. Widział tylko niebo i słyszał gdzieś pod sobą stukoty i trzaski oraz wściekłe „garruum”. Z góry dobiegały płacze i wrzaski wystraszonych chłopców, wiosłujących co sił i poganiających jeden drugiego. Nikt nie zauważył jego zniknięcia. Skato uspokoił się. Zamknął oczy. Otworzył. Nieco niżej i przed sobą widział czarną dziu- rę, okrągły otwór w skale. Wąski lecz na tyle wysoki by mógł spokojnie zmieścić się w nim na stojąco. Spojrzał w dół. Stwór przysiadł dokładnie pod nim, daleko na dnie kanionu i przygladał się w milczeniu czekając, co będzie dalej. Przynajmniej nie zje mnie żywego, pomyślał chłopak. Rozejrzał się w sytuacji. Wisiał zaczepiony za ubranie o gałąź ciernistego krzewu o małych jasnozielonych listkach, wrośniętego w garść wciśniętej pomiędzy skały ziemi. Gałąź nie wygląda- ła solidnie. Wygięła się potężnie pod jego ciężarem. Rzucił okiem w dół i w górę kilka razy, za- stanawiając się co robić. W końcu podjął decyzję. Podwinął nogi i szarpnął jak mógł najmocniej w dół. Zatrzeszczało. Poczuł jak pot zimną strużką spływa mu po plecach. Jak ciśnie mu się do oczu, piekąc. Pomóż mi teraz, Spiżowa Pani, pomyślał. Chociaż ten jeden raz. www.e–bookowo.pl Krzysztof Cirkot: Wyżej już tylko bogowie Strona | 10 Wziął głęboki oddech i szarpnął znowu. Trzasnęło i poleciał w dół. Wyciągnął ręce i złapał za krawędź otworu. Jęknął mimowolnie gdy reszta ciała uderzyła silnie o skałę. Ułamana gałąź, teraz zwisająca mu z pleców, boleśnie kaleczyła je kolcami. Pył i pot drapały i piekły po oczach. Muszę wytrzymać, pomyślał zaciskając szczęki. Z trudem wdrapał się do środka. Położył się na brzuchu na chłodnej skale i odpoczywał. Nogi zwisały mu nad przepaścią, którą przez chwilę jeszcze wypełniał pełen zawodu grzechoczą- cy pomruk. Długi czas zajęło mu odczepianie kolców z potarganej i brudnej od pyłu koszuli. Wreszcie gałąź poleciała w przepaść. Wstał na nogi i wyprostował się. Otwór był jakby wykuty specjalnie dla niego. Głową dotykał sklepienia. Dalej była pachnąca ziemią i jakimś delikatnym kwiatem lub korzeniem czerń. Zadrżał. Iść dalej? Wiedział, że innej drogi nie miał, lecz zwlekał nim zanurzył się w chłodnych, wilgotnych ciemnościach. Korytarz natychmiast skręcał w lewo. Plasnął bosymi stopami w małą kałużę lodowato zimnej wody, uderzył palcami w niewysoki próg, aż syknął z bólu. Kolejny ostry zakręt w prawo i zobaczył przed sobą jaśniejszą plamę. Ruszył szybciej. Plama powiększała się, nabierała kontu- rów. Wreszcie przed oczami otworzyła mu się spora jaskinia. Drugie wejście do niej, do którego prowadziło kilka stóp niskiego korytarza, od ściany kanionu blokował wielki głaz o ostrych kra- wędziach. Panował tu lekki półmrok, przecinany kolumnami słonecznego światła przeciekającego przez liczne szczeliny i kominy oraz najwyraźniej ręcznie wykute otwory w stropie i ścianach. Poprzez tę kaskadę światła dostrzegł po chwili pośrodku jaskini solidny drewniany stół, zbrązo- wiały od starości, a na nim otwartą księgę. Obok niej stał pojedynczy smukły świecznik z żółtego metalu, a na nim zastygłe w konwulsjach resztki świeczki z czarnym językiem wypalonego knota. Coś innego jednak przyciągnęło jego uwagę. Naprzeciw, na krześle tak jak stół wykonanym przez fachowego rzemieślnika, spoczywał szkielet. Siedział wyprostowany i rozparty jakby odpoczywał po wielkim wysiłku. Resztki tkanek i mięśni pozasychały na pożółkłych i zbutwiałych kościach. Strzępy zetlałego ubrania zwisały z nich smętnie. Między żebrami po lewej stronie tkwił powód takiej pozycji ułożenia szkieletu: poczerniała strzała zwisała zaczepiona żeleźcem o kość pokrytą skamieniałą ze starości tkanką, dotykając resztkami lotek stołu. Skato podszedł bliżej. Nigdy wcześniej nie widział szkieletu ani nawet martwego ciała – w zwyczaju było palenie nieboszczyków, których prochy później zbierał kapłan i trzymał w gli- www.e–bookowo.pl Krzysztof Cirkot: Wyżej już tylko bogowie Strona | 11 nianych dzbankach w piwnicy świątynnej, ale na te ceremonie w gaju przy Zielonej rzece dopusz- czani byli wyłącznie dorośli. Nie czuł strachu, tylko ciekawość. Wszelki nieprzyjemny odór ulot- nił się dawno. Pozostał tylko lekko zatęchły, wilgotny zapach jaskini. Przez szpary w ścianach dolatywało suche, gorące powietrze z kanionu. Było cicho, tylko lekki wietrzyk pogwizdywał z cicha w tych szparach. Skato wpatrywał się w szkielet długą chwilę czekając, aż ten poruszy się i spojrzy na niego. Kim byłeś?, pomyślał nie doczekawszy się. Co tu robiłeś? Kto cię zamordował i dlaczego? Odpowiedzi nie było. www.e–bookowo.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Wyżej już tylko bogowie
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: