Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00418 007309 11067810 na godz. na dobę w sumie
Zabójczy spadek uczuć - ebook/pdf
Zabójczy spadek uczuć - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 304
Wydawca: Nowy Świat Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7386-277-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> kryminał, sensacja, thriller
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Zabójczy spadek uczuć to porywający kobiecy kryminał, osadzony we współczesnych realiach wielkiego miasta, pełen zaskakujących zwrotów akcji, barwnych postaci i humoru, lekkością pióra nie ustępujący królującej od lat w tym gatunku Joannie Chmielewskiej. Doskonale budowane napięcie, romansowe komplikacje i świetny dowcip zadowolą najbardziej wymagających wielbicieli kryminalnych zagadek z miłością w tle.

Beata Jakubowska, typowa romantyczka i świeżo upieczona narzeczona, z zaangażowaniem oddaje się przygotowaniom do ślubu swoich marzeń. Przeszkadza jej w tym przyjaciółka Monika, która podejrzewa, że ukochany Beatki nie jest tym, za kogo się podaje. Za nic mając gorące uczucia przyjaciółki, rozpoczyna śledztwo, które, wbrew kryminalnym standardom, zaczyna się bez ofiar i zbrodni, a kończy... trupem! Przyjaciółki łączy całkowity brak umiejętności detektywistycznych, kryminalistycznego doświadczenia, sprzętu (chociażby samochodu), a dzieli – ambiwalentne uczucie do głównego podejrzanego.

Mimo piętrzących się przeszkód, krok po kroku – w brawurowych akcjach i wśród przezabawnych zdarzeń – udaje się bohaterkom posuwać śledztwo do przodu, aż do zaskakującego finału.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

1 2 Wszystkim naszym bliskim oraz tym dalekim, którzy przyczynili się do powstania tej książki 3 4 © Copyright by Katarzyna Stachowicz-Gacek Agnieszka Szczepańska, 2008 © Copyright by Wydawnictwo Nowy Świat, 2008 Projekt okładki: Agnieszka Herman Fotografi e na okładce: Pikselstock Korekta: Anna Czubska ISBN 978-83-7386-277-7 Wydanie I Warszawa 2008 Wydawnictwo Nowy Świat ul. Kopernika 30, 00-336 Warszawa tel. (22) 826 25 43, faks (22) 826 25 47 INTERNET: www.nowy-swiat.pl BLOG: blog.nowy-swiat.pl KLUB CZYTELNIKÓW: klub.nowy-swiat.pl E-MAIL: wydawnictwo@nowy-swiat.pl 5 GŁÓWNI BOHATEROWIE 6 7 Beatka – ładna trzydziestoletnia blondyneczka, naj- bardziej romantyczna z pracownic pewnego ministerstwa. Porządna i praworządna, spadkobierczyni babcinych hek- tarów. Ślepo zakochana w niejakim Pawełku. Ofi ara (nie tylko losu). Pawełek – jej narzeczony, lat 36, ofi cjalnie – przed- siębiorca budowlany. Mężczyzna przystojny i zadziwiają- co obrotny. Ma w stosunku do Beatki konkretne plany, ale czy tylko matrymonialne? Monika – najlepsza przyjaciółka Beatki, która dałaby się za nią pokroić na plasterki. Osoba energiczna, logiczna i wysportowana. Nie ma auta ani nawet psa, za to niewy- parzony język. Weronika – postać równie zielona jak oślizgła. Po- trafi być przemiła, choć nigdy bezinteresownie. Wyrafi no- wana elegancja jej strojów nie idzie niestety w parze z ele- gancją poczynań. Michał – młodszy brat Beatki, rozrzutny choleryk. Nie wiemy, gdzie pracuje ani ile zarabia, ale na pewno – za mało. Z siostrą w poważnym konfl ikcie, rzecz jasna na tle fi nansowym. Sebastian – sympatyczny i wysportowany kolega Mo- niki z pracy. Posiada ograniczone zaufanie co do jej umie- jętności jako kierowcy, przez co zostaje wplątany w skom- plikowane czynności śledcze. Pani Helena – sąsiadka Moniki, właścicielka prze- pięknego mieszkania. Staruszka dziarska, choć zadziwia- jąco łatwowierna. Na swoje nieszczęście nie posiada spad- kobierców. 8 Pani Aniela – również staruszka, dla odmiany są- siadka Beatki z podwarszawskiej wsi. Ma malutki domek, malutki ogródek i psa, którego przekarmia niemiłosier- nie, co ma swoje romantyczne konsekwencje. Andrzej – przystojny wiejski weterynarz. Pod mocną opalenizną kryje wrażliwość i poczucie humoru. Bezrad- ne blondynki z miasta wzbudzają w nim instynkty opie- kuńcze. Zbyszek – najlepszy, bo jedyny, przyjaciel Pawła, bu- dowlaniec. Z powodu problemów małżeńskich przemiesz- kuje kątem w biurze fi rmy, przez co spadają mu na głowę problemy dużo poważniejsze w postaci Moniki. Jasio – pracownik Pawła. Na co dzień kierowca, od święta szofer. Brudzi ręce nie tylko w garażu. Małomów- ny, ale skuteczny. 9 CZĘŚĆ I 10 ROZDZIAŁ 1 o zgubnych skutkach absencji w pracy 11 Jeszcze rano życie wydawało się Beacie takie piękne. Jak zresztą każdej młodej, zakochanej i zaręczonej ko- biecie. Jeszcze rano jej myśli zaprzątała wyłącznie wi- zja przygotowań do ślubu, a jedynym problemem było ustalenie listy gości, wzoru ślubnych zaproszeń i wybór restauracji na uroczysty obiad... Sytuacja uległa gwałtownej zmianie około piętna- stej. Tego popołudnia Beata wyszła z ministerstwa go- dzinę wcześniej. Jak na połowę września, dzień był wy- jątkowo ciepły i słoneczny. W powietrzu unosił się jesz- cze gęsty i słodki zapach lata, napływający intensywną falą z pobliskiego Ogrodu Botanicznego. Słychać było wesoły świergot ptaków i pokrzykiwania dzieci, dobie- gające z placu zabaw w parku. Beatka zatrzymała się na przystanku autobusowym przy placu Na Rozdrożu. Czuła się zmęczona, bo całe przedpołudnie spędziła, pisząc jakieś nudne sprawo- zdanie na komputerze. Tym chętniej wystawiła twarz do słońca, ciesząc się ciepłem i perspektywą wolnego popołudnia, które miała zamiar poświęcić na poszuki- wanie ślubnych pantofl i. Nagle drgnęła. Czy to możliwe? Słońce świeciło jak oszalałe, więc przymrużyła oczy, żeby się lepiej przyj- rzeć oddalonej męskiej sylwetce, która wydała jej się znajoma. Wysoki, przystojny mężczyzna w idealnie skrojonym, jasnym garniturze charakterystycznym ru- 12 chem przeczesywał palcami krótko ostrzyżone, ciemne włosy. Tak. To był Paweł, jej narzeczony! Stał jakieś sto pięćdziesiąt metrów dalej, przed ka- wiarnią, i rozglądał się, jakby na kogoś czekał. „Czyżby miał mieć jakieś ofi cjalne, biznesowe spotkanie?” – po- myślała w pierwszej chwili i w tym momencie dostrze- gła w jego dłoni metrowej długości czerwoną różę. „Czeka na mnie – ucieszyła się – ale skąd wiedział, że dziś wcześniej kończę?” Nie namyślając się, ruszyła w jego kierunku, lawiru- jąc między ludźmi stojącymi na przystanku. Już podno- siła rękę, żeby mu pomachać, kiedy od strony Bagateli pojawiła się prześliczna, szczupła brunetka w elegan- ckiej, ciemnozielonej sukience. Prawie biegła, głośno stukając wysokimi obcasami. „Pewnie też się spieszy na spotkanie z chłopakiem” – przeleciało Beatce przez głowę i w tym momencie zamarła, obserwując, jak jej narzeczony rusza naprzeciw nieznajomej. O cholera! Nagle zrozumiała, na kogo Paweł tak niecierpliwie czekał! Nie mogła, co prawda, widzieć jego twarzy, ale spo- sób, w jaki pocałował dłoń tamtej kobiety oraz wręczył różę, zdecydowanie nie miał nic wspólnego z ofi cjal- nością! Również to, jak objął tę kobietę w pasie i pociągnął do wnętrza kawiarni, ofi cjalne nie było! Cholera jasna! Stała zdezorientowana na środku chodnika, nie wie- dząc zupełnie, co robić dalej. Na pewno musi być jakieś logiczne wytłumaczenie tej sytuacji, na pewno... Drżą- cą ze zdenerwowania dłonią odnalazła w torbie telefon komórkowy i wybrała numer narzeczonego. Po pięciu 13 sygnałach usłyszała: „Tu Paweł, nie mogę teraz odebrać telefonu, po sygnale nagraj wiadomość”. Roztrzęsiona, wrzuciła komórkę z powrotem do tor- by. Co robić? To przecież niemożliwe, żeby Paweł... żeby on... Owszem, przywitał się z tą kobietą bardzo czule, ale to może być jakaś jego kuzynka albo szkolna przyja- ciółka… Albo ciotka. Czy Paweł ma młodszą od siebie ciotkę oszałamiającej urody? Jakoś nigdy nie wspomi- nał. No to... siostra cioteczna? Za niecały miesiąc bio- rą ślub, więc może jednak lepiej, żeby to była rodzina. Choćby daleka. A na razie lepiej nie histeryzować i nie robić z siebie idiotki. Ale nogi same ją poniosły w kierunku kawiarni. „Wejdę tam i niech się dzieje, co chce!!!” – zbunto- wała się nagle. Jednak im bliżej budynku, tym bardziej zwalniała. Nie mogła tak po prostu wbiec na salę i wygarnąć Pa- wełkowi, chociaż miała na to wielką ochotę. Po prostu nie mogła. A jeśli to jednak spotkanie biznesowe? Albo może ta ciotka? Spaliłaby się chyba wtedy ze wstydu. Może dlatego zamiast do wejścia skierowała się w bok, na chodnik biegnący wokół kawiarni. Przeszła parę kroków i nagle znalazła się obok wielkiej, przy- ciemnianej szyby. Najpierw zobaczyła odbicie własnej szczupłej, cał- kiem zgrabnej sylwetki, a zaraz potem – tych dwoje. Siedzieli przy malutkim stoliku w rogu sali i pili czerwone wino. Brunetka coś opowiadała, bawiąc się niedbale długim sznurem dziwnych, ciemnoczerwo- nych korali, a Paweł siedział zasłuchany, gładząc pal- cami brodę, jak zawsze, gdy coś go interesowało. Nagle roześmiał się, odrzucając głowę do tyłu. A potem na- chylił się w stronę brunetki, coś powiedział i stuknęli się kieliszkami. 14 Tego już było dla Beatki za wiele. Prawie biegiem zawróciła na przystanek, połykając łzy, które nagle po- jawiły się w ilościach nie do opanowania. Jedyne, cze- go teraz pragnęła, oczywiście oprócz tego, żeby cała ta historia okazała się snem, to znaleźć się szybko i bez- piecznie w domu. Machnęła ręką na przejeżdżającą taksówkę. Jeszcze by tego brakowało, żeby w autobusie wszyscy się gapi- li, jak płacze. Wbiegła do domu i cisnęła rzeczy na pękatą komo- dę w przedpokoju. Była zbyt zdenerwowana, żeby jak zwykle poukładać wszystko na miejscu. Z kryształowe- go lustra nad komodą wyjrzała zaczerwieniona od pła- czu twarz. Rozmazane smużki tuszu do rzęs tworzyły na policzkach dziwne wzory. Beatka obiema dłońmi odgarnęła do tyłu krótkie, jasne włosy, które rozczo- chrały się nie wiadomo kiedy, i przez chwilę przygląda- ła się zrozpaczona swojemu odbiciu. – O Boże, jak ja wyglądam – jęknęła i pobiegła do łazienki. A potem, żeby nie myśleć, zabrała się za sprzątanie. „Nie będę do niego dzwonić, niby po co” – powta- rzała sobie stanowczo, krzątając się nerwowo po miesz- kaniu, ale kiedy komórka odezwała się koło siódmej, rzuciła się jej szukać w takim pośpiechu, że o mało nie rozerwała torebki. – Cześć, kochanie – zabrzmiał w słuchawce wesoły baryton Pawła. – Co słychać? Dzwoniłaś? Kochanie? No proszę, jaki obłudny. – Tak, dzwoniłam koło trzeciej, ale nie odbierałeś… Chwila ciszy. – Koło trzeciej, mówisz? Chyba siedziałem w biurze, a co? Miałaś do mnie jakąś ważną sprawę, ptaszku? – jego głos brzmiał tak naturalnie i znajomo, że Beatce 15 przez moment zaczęło się wydawać, że może naprawdę nic się nie stało. – Chciałam z tobą tylko porozmawiać... Szkoda, że nie odebrałeś... – Byłem dziś zajęty, miałem kilka ważnych spotkań. No wiesz, z kluczowymi klientami. – To pewnie byliście umówieni na mieście? – pod- sunęła, pełna nadziei, że Paweł odpowie twierdząco i następnie wszystko wyjaśni. – Przecież wiesz, że ważne sprawy wolę omawiać w biurze – odpowiedział zniecierpliwionym tonem. – To znaczy, że nie wychodziłeś dziś w ogóle z pra- cy? – Beata postanowiła się upewnić, choć było to jak posypywanie rany solą. – No przecież już ci powiedziałem – zirytował się na dobre. – Nie wychodziłem. O co ci chodzi? – Właściwie o nic... ale... ale wydawało mi się, że wi- działam cię na mieście koło trzeciej... Co powie, jak zareaguje, przecież musi się jakoś wy- tłumaczyć! Odezwał się wreszcie podniesionym głosem: – Jak mogłaś mnie widzieć o tej porze, skoro pracu- jesz do czwartej?!!! To było jak cios w żołądek. Wygrana przez nokaut. Beatka poczuła, że się zaraz rozpłacze. – Nieważne, nieważne... Ja już muszę kończyć... Te- lefon mi się rozładowuje – i drżąc ze zdenerwowania, rozłączyła się. „O Boże – pomyślała przerażona – i co teraz?” * * * Przez uchylone balkonowe okno sączyło się do po- koju chłodne wieczorne powietrze. Beata prawie od go- dziny siedziała skulona na fotelu przy telefonie, bawiąc 16 się bezmyślnie wyjętą z gniazdka wtyczką. Komórkę też wyłączyła. Wolała nie wiedzieć, czy Paweł będzie dzwo- nił, czy nie. Albo może raczej wolała wyobrażać sobie, że wykręca teraz uporczywie jej numer, próbując się z nią skontaktować i jednak coś wyjaśnić. Gdyby tele- fon był włączony, a on by się nie odezwał, nie przeżyła- by tego. Miłość to dziwny stan... Pogłaskała machinalnie jaskrawopomarańczowe obicie fotela i podniosła leżące na kolanach duże zdję- cie w ozdobnej ramce. Zrobione zaledwie przed dwoma tygodniami, przedstawiało roześmianą parę: ją i Pa- wełka na tle okazałych krzewów różanych w ogrodzie znajomego biznesmena. Beatka czule pogładziła pal- cem fotografi ę. – O Boże, dlaczego ja go tak kocham? – westchnęła bezradnie i ukryła twarz w dłoniach. Znali się dopiero kilka miesięcy, a już nie była w stanie wyobrazić sobie życia bez niego. Był centralnym punktem, osią, wokół której od marca kręciły się jej wszystkie sprawy. I nagle dzisiaj, ta sytuacja... ta brunetka... Właściwie nie czuła rozpaczy ani smutku, tylko ok- ropne, wszechogarniające zmęczenie. I gdzieś na sa- mym dnie żołądka wzbierającą gorycz. Gdyby Paweł próbował się przynajmniej jakoś wytłumaczyć, gdyby ją przepraszał, przyznał się do błędu. Ale nie, on miał pre- tensje do niej! Że wyszła za wcześnie z pracy! Tak jakby to była jej wina, że zobaczyła narzeczonego podrywają- cego jakąś lafi ryndę! Czy to nie przesada?! Ta myśl dodała jej nagle energii. Szybko się przebrała, złapała torbę i wybiegła z do- mu, z całej siły zatrzaskując za sobą drzwi. Niech to szlag najjaśniejszy trafi ! Zjechała na dół poobijaną, śmierdzącą windą i do- piero na parterze, kiedy jakaś sąsiadka spojrzała na nią dziwnie, zorientowała się, że jest w kapciach. Wróciła 17 niechętnie do mieszkania, włożyła sandałki, ale tym ra- zem nie miała już dość energii, żeby trzasnąć drzwiami. Powoli opadało z niej napięcie, a na końcu nosa zaczy- nał wzbierać płacz. Wyszła przed blok i nagle otoczyło ją rześkie wie- czorne powietrze. Lekki wiatr niósł z pobliskiego par- ku Skaryszewskiego przyjemny zapach wilgotnej ziemi, róż i czegoś jeszcze, czego nie potrafi ła określić. Ruszyła wolno przed siebie. – Pani kupi kwiaty! – zawołała za nią gruba, ogo- rzała handlara, która od lat sprzedawała w tym samym miejscu i w tym samym wytartym, kwiecistym fartu- chu. Beatka, wiedziona dobrym sercem, przeważnie coś u niej kupowała, ale dziś minęła ją w milczeniu. Poszła prosto na przystanek i wsiadła do pierwszego autobusu w kierunku Grochowa. Miała nadzieję, że Monika bę- dzie w domu. Rozpaczliwie musiała z kimś pogadać. Usiadła przy oknie, tuż za kierowcą. Na szczęście prawie nie było pasażerów i nikt nie zwrócił uwagi na jej zapuchnięte od płaczu oczy. „O Boże, dlaczego?” – zastanawiała się, próbując zdrapać z szyby paznokciem brudny kleks starej na- klejki. „Dlaczego skłamał? Dlaczego się nie przyznał do tego spotkania?” A jeżeli Paweł i tamta kobieta... Beatka wzdrygnęła się. W tym momencie autobus zatrzymał się na przystanku przy Kinowej. W ostatniej chwili zorientowała się, że powinna na nim wysiąść. Na Waszyngtona wstąpiła do spożywczego. – Poproszę gorzką żołądkową – powiedziała do sprzedawcy niepewnym tonem. Problem polegał na tym, że nigdy wcześniej sama nie kupowała wódki i tro- chę się tego wstydziła. – Ćwiarteczkę czy pół litra? 18 Hmm… Prawdę mówiąc, myślała o czymś jak naj- mniejszym, ale... – To może pół litra. Ile płacę? Ekspedient zręcznie owinął butelkę w papier, wło- żył do torebki i podał Beacie. Mrugnął do niej przy tym porozumiewawczo, co trochę wyprowadziło ją z równo- wagi. „Chyba nie bierze mnie za jedną z tych samotnych alkoholiczek” – zdenerwowała się, ale zaraz przypo- mniała sobie, że jest nieszczęśliwa. „A co mi tam, niech sobie myśli, co chce” – stwierdziła i wyszła ze sklepu. Na Międzyborskiej latarnie paliły się bez przekona- nia, czyli co druga, i ulica tonęła w niemiłym półmro- ku. Przed bramą Moniki stał zaparkowany jakiś ele- gancki samochód i Beacie przeleciało przez głowę, że na pewno zaraz go ukradną albo przynajmniej wybiją mu szybę; w aktualnym stanie ducha tylko takie myśli przychodziły jej do głowy. Na szczęście w oknach przy- jaciółki paliło się światło, więc nie musiała się zastana- wiać, co z nią, biedną, zdradzoną, dalej się będzie dzia- ło. Nacisnęła dzwonek. – Tak? – usłyszała w domofonie stanowczy głos. Odchrząknęła i wyszeptała niepewnie: – To ja... – Beatka? Właź! – rozległ się przyzwalający brzę- czyk. – Hej, a co ty tu robisz? – Monika przywitała ją w otwartych drzwiach, ubrana w swój ulubiony obcisły szary dres, który podkreślał jej wysportowaną sylwet- kę. Miała proste, niezbyt długie włosy w kolorze bur- gunda, ściągnięte w małą kitkę, i wąskie błękitne oczy o przenikliwym spojrzeniu. Całość nie pozostawiała wątpliwości, że Monika to kobieta zdecydowana i silna, w tym specyfi cznym typie, którego przeważnie boją się mężczyźni. 19 Energicznie odgarnęła włażącą w oczy gęstą grzyw- kę. – Dlaczego nie zadzwoniłaś, żeby uprzedzić? Kola- cję bym jakąś zrobiła! – zaczęła z wyrzutem w głosie, po czym uważniej przyjrzała się gościowi. – Ale ty mi coś dziwnie wyglądasz ... Beata, nadal bez słowa, wyjęła z torby gorzką żołąd- kową i postawiła na stole. – O cholera. Pół litra. Znaczy, nie jest dobrze. Pa- weł? W odpowiedzi Beatka opadła na najbliższe krzesło, a z oczu popłynęła jej Niagara łez. Nareszcie mogła się porządnie wypłakać. Czuła, jak nos jej nabrzmiewa, po- wieki znowu puchną, ale po prostu miała to gdzieś. Czy można wyglądać estetycznie, kiedy człowieka spotyka coś takiego? Zdezorientowana Monika stała przez chwilę obok, głaszcząc delikatnie przyjaciółkę po ramieniu, a potem poszła do łazienki po rolkę papierowych ręczników, których używała do mycia okien. Kiedy Beata uspokoiła się wreszcie, przystąpi- ła do opisania przyjaciółce ze szczegółami całej sceny przed kawiarnią. Ze zdziwieniem stwierdziła, że pa- mięta wszystko tak dokładnie, jakby oglądała nagranie z ukrytej kamery. Zdenerwowanie Pawła, ruch, jakim podciągał rękaw garnituru, żeby spojrzeć na zegarek, intensywną czerwień róży, charakterystyczny kształt dziwnych czerwonych korali, które nosiła tamta bru- netka. Kiedy doszła do opisu, jak się świetnie razem bawili, popijając wino, poprosiła zdławionym głosem o żołądkową. Wychyliła kieliszek jednym haustem, za- krztusiła się, po czym znowu zalała łzami. – Nienawidzę go! – powtarzała, łkając. – Nienawi- dzę!!! 20 Kiedy po kilku minutach przestała szlochać, przy- jaciółka zawlokła ją siłą do łazienki i kazała opłukać twarz zimną wodą. Efekt zabiegów był mizerny. Moni- ka przyjrzała jej się uważnie, pokręciła z dezaprobatą głową i poklepała serdecznie po ręku: – Może ty lepiej weź jutro wolne... Beata westchnęła. Ciągle nie mogła się uwolnić od obrazu narzeczonego obejmującego obcą, piękną ko- bietę. I od uporczywej myśli, że dla niego ta kobieta obca nie była. Dlatego właśnie próby logicznej analizy, podejmowane przez Monikę, nie mogły dać pozytyw- nych rezultatów. Na logikę i spokój było po prostu zde- cydowanie za wcześnie. – Kobieto, spróbuj spojrzeć na to z dystansem. Pa- weł umówił się z jakąś dziewczyną w kawiarni, ale prze- cież to się zdarza. Żadne to ustronne miejsce schadzek, żaden hotel, nie kryli się wcale. To mi nie wygląda na konspirację kochanków. Więc o co chodzi? – O to, że się do tego nie przyznał! O to, że mnie okłamał! I o to, że już nigdy nie będzie tak, jak było. – Eee tam, przesadzasz, normalnie weźmiecie ślub i wszystko się samo ułoży. – Żadnego ślubu nie będzie – wyszeptała drama- tycznie Beata. A po chwili dodała słabo: – Duszno mi, muszę się przejść – i ruszyła szybko do drzwi. – Czekaj, idę z tobą – krzyknęła za nią Monika, ła- piąc z oparcia krzesła ciepły bordowy sweter; Becia oczywiście zjawiła się u niej w samej bluzeczce, jednym z tych swoich cienkich, kobiecych fatałaszków, zupeł- nie nieodpowiednich na chłodne wrześniowe wieczory. Kiedy po chwili wyszły przed dom, do eleganckiego auta, zaparkowanego dokładnie przed bramą Moniki, właśnie ktoś wsiadał. „No proszę – zwróciła uwagę Be- 21 ata – i jakoś nikt tego cacka nie ukradł. A jednak cuda się zdarzają!” Popatrzyła z pewną zazdrością na szczupłą, elegan- cką, młodą brunetkę, która właśnie otwierała drzwiczki samochodu. „Tej to na pewno nikt nie zdradza” – prze- leciało jej przez głowę. Nagle w wieczornej ciszy zabrzmiały polifoniczne dźwięki Marsza Torreadora. Kobieta wyprostowała się i zaczęła w pośpiechu szukać telefonu w torebce. „Ulu- biony kawałek Pawła” – pomyślała odruchowo Beatka, pociągając nosem. I nagle zadrżała. Brunetka, wyciąga- jąc komórkę, odwracała się właśnie w jej stronę. Tele- fon zaczepił o długi sznur dziwnych czerwonych korali. „To niemożliwe” – przeleciało Beci przez głowę, bo w świetle latarni zobaczyła tę kobietę tak wyraźnie jak w dzień. I jak kilka godzin wcześniej przed kawiarnią Rozdroże. – Monika, ja zaraz zemdleję – wydusiła z siebie. I zemdlała. 22 ROZDZIAŁ 2 czyli Beatka pogrąża się w otchłani rozpaczy „Co ona wyprawia!” – pomyślała Monika na widok przyjaciółki osuwającej się po ścianie na ziemię. Świat- ła odjeżdżającego samochodu prześlizgnęły się po leżą- cej postaci. – Beata! – krzyknęła przerażona. – Co ci jest?! Ot- wórz oczy, Becia! Chwyciła ją za ramiona i zaczęła z całej siły potrzą- sać. – O Boże, urwiesz mi głowę – odezwała się wreszcie Beata słabym głosem. – Przestań! – Ale mi stracha napędziłaś, kobieto – denerwowała się Monika. – Już miałam dzwonić po pogotowie. Stra- ciłaś przytomność, wiesz? – Wiem, wiem. Tak mi się jakoś zakręciło w głowie... Ale już jest lepiej. Tylko muszę wstać, bo mi zimno... Powoli, trzymając się muru, zaczęła się podnosić. Monika pomogła, podtrzymując przyjaciółkę za ramię. – Chodźmy do domu – zarządziła. – Z tym space- rem to był kiepski pomysł! – Może jednak nie... – odpowiedziała z wahaniem Beatka. – Jasne, świetnie! Następnym razem nie musisz się fatygować na ulicę, mdlej sobie u mnie na kanapie. – Oj, Monika, nic nie rozumiesz. Widziałaś tę bru- netkę przy samochodzie? Znasz ją...? – Nie, nigdy jej wcześniej nie widziałam. Ale też na nią zwróciłam uwagę. Rzuca się w oczy. 23 – A ja ją znam. Wiem, kim jest... To znaczy nie wiem, kim jest ani jak się nazywa, ale... – Beata zawiesiła na chwilę głos. – No, mów wreszcie! – zniecierpliwiła się Monika. – To ta kobieta, z którą widziałam dziś Pawła! – Coś ty?! Żartujesz?! Beata zdenerwowała się: – Jasne, i tak dla żartu sobie zemdlałam... – Ale przecież tam, pod kawiarnią, widziałaś ją tyl- ko przez chwilę! – Mówiłam ci, miała takie oryginalne korale, zresztą od razu ją rozpoznałam. To ona, ta sama sylwetka, wło- sy, nie mam wątpliwości... – Beatka westchnęła głę- boko. Monika, patrząc na smutną twarz przyjaciółki, po- czuła, jak coś jej się przewraca w środku. – O Boże! Chodź szybko do domu, trzeba się czegoś napić. Chwyciła mocno Beatkę pod łokieć i pociągnęła w stronę klatki schodowej. – Swoją drogą, to niesamowite! Taki zbieg okolicz- ności! Ciekawe, co tu robiła? – zastanawiała się głośno, otwierając drzwi wejściowe i wpychając siłą przyjaciół- kę do środka. Beatka sprawiała wrażenie, jakby wca- le nie chciała wracać. Oglądała się ciągle za siebie, na miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą stało srebrzyste, te- renowe volvo. – Musiała przyjść do kogoś z wizytą. Rzeczywiście, efektowna babka. A jaką miała fi gurę! Do tego te wło- sy, ciuchy… Szkoda, że wcześniej nie wiedziałam, że to ona, bobym ją sobie dokładniej obejrzała – nawijała za- aferowana Monika, kiedy wchodziły po schodach. – Wiesz co, to ja już ci się nie dziwię, że jak zoba- czyłaś Pawełka z tym cudem… – ciągnęła, zatrzymując 24 się przed drzwiami do mieszkania i wyjmując z kiesze- ni klucze. Obejrzała się na przyjaciółkę i zamarła. Becia stała oparta o poręcz schodów i patrzyła w dół, wychylając się niebezpiecznie. – Kobieto! Tylko mi się nie rzucaj! – zażartowała nerwowo Monika i dla pewności złapała przyjaciółkę mocno za rękę. – Ten twój Pawełek na pewno nie jest wart, żeby sobie przez niego cokolwiek łamać. Choćby paznokieć. Kiedy w końcu dotarły do kuchni, Monika nalała do kieliszków gorzkiej żołądkowej. – Płci męskiej na pohybel! – wzniosła toast. – Fuj, ta gorzka jest słodka! Co za obrzydlistwo! Nie mogłaś kupić na przykład wina? Hej, do ciebie mówię! Beata, zajęta beznadziejnym wpatrywaniem się w przeciwległą ścianę, aż podskoczyła. – Już, już, przepraszam! Złapała stojący przed nią kieliszek, wypiła i zakrztu- siła się. – Najgorsze jest to, że ja go naprawdę kocham – wy- znała po chwili drżącym głosem. „O Boże, zaraz się znowu rozsypie” – pomyślała ze współczuciem Monika i nagle zalała ją fala wściekłości na tego drania, który doprowadził Becię do takiego sta- nu. Dupek jeden! Ale właściwie to nie była tym specjalnie zdziwiona. Od początku nie miała dobrego zdania o tym kretynie. Swoją drogą, to cud, że Beatka tak długo z nim wytrzy- mała. Z takim... bucem! O, to dobre słowo. Buc przez duże B. Czy może raczej przez małe? W każdym razie narzeczoną zawsze traktował z góry, jakby sam pozja- dał wszystkie rozumy, a Becia była głupiutką gąską. „Najważniejsze, żeby jego zalety nie przysłoniły nam wad” – powtarzała często Monika Beatce, która nieste- 25 ty nie traktowała tego poważnie. W jej zakochanych oczach Pawełek składał się wyłącznie z samych zalet. I ducha, i ciała. No fakt, facet był wyjątkowo przystojny. A przystoj- ni są najgorsi, to już Monika przerobiła nieraz na włas- nej skórze. Ponownie przyjrzała się przyjaciółce. Beatka siedzia- ła przygarbiona przy stole, skubiąc brzeg żółtej spódni- cy i rytmicznie pociągając nosem. – Oczywiście zostajesz na noc? – spytała Monika. Nagle poczuła się zmęczona. – Zostaję. Wezmę sobie jutro wolne. A ty na którą idziesz? Monika, która uczyła WF-u w pobliskiej podsta- wówce, a popołudniami prowadziła zajęcia z aerobiku w Studio Zdrowia i Urody na Grenadierów, miała co- dziennie inne godziny pracy. Trudno było je spamię- tać. – Na ósmą, ale kończę wpół do pierwszej i możemy iść razem na jakiś obiad, co ty na to? – Nie wiem... Masz może proszek od bólu głowy? Czuję się tak, jakby ktoś mnie przeżuł i wypluł. – I dokładnie tak wyglądasz – przyznała Monika, grzebiąc w szufl adzie z lekarstwami. Znalazła etopiry- nę i położyła przed Beatką na stole. – Dzięki, Goździkowa – uśmiechnęła się blado Be- ata i wycisnęła sobie dwie tabletki. – Strasznie jestem zmęczona. Daj mi jakąś pościel, to sobie zrobię łóżko... – Żartujesz chyba. Sama ci zrobię. Ty lepiej idź do łazienki. Monika wstała od stołu i zaczęła wkładać brudne naczynia do zlewu. – No, popatrz! – uśmiechnęła się, biorąc do ręki bu- telkę. – Nawet jednej czwartej nie wypiłyśmy! To może nie jest jeszcze tak źle? 26 ROZDZIAŁ 3 który opowiada o tym, jak Monika nieoczekiwanie dostaje różę Szkoła, w której uczyła Monika, mieściła się w wiel- kim, szarym, odpychającym budynku. Tłok zaczynał się już przed bramą. Młodzież stała na chodniku, wy- mieniając między sobą powitania i prace domowe oraz skutecznie tarasując przejście. Na dziedzińcu szkolnym robiło się trochę luźniej i szeroki strumień spragnio- nych wiedzy rozlewał się na boki, by znowu zgęstnieć przy drzwiach wejściowych. Monika czasami miała wrażenie, że pracuje w fabry- ce. Tysiąc czterysta dzieci, przytłaczająca ilość. No i ja- kość też nieoszałamiająca… Kiedy weszła wreszcie do środka, z uczuciem ulgi skręciła od razu w stronę sali gimnastycznej i kantor- ka, który dzieliła z pozostałymi nauczycielami WF-u. Lubiła to niewielkie, zagracone pomieszczenie i praw- dę mówiąc, przerwy wolała spędzać tutaj niż w pokoju nauczycielskim. – Cześć, co słychać? – przywitał ją wesoło Seba- stian, który musiał przyjść tuż przed nią. Właśnie ściąg- nął przez głowę dresową bluzę i próbował doprowadzić palcami do porządku niesforne, płowe włosy. Uczył te same klasy co Monika, tylko oczywiście chłopców. – Ale pogoda, co? Aż chce się żyć! – Yhy – mruknęła Monika ponuro. – O, zdaje się, że nie wszyscy mają dobry nastrój od rana. Niektórzy wyglądają na zmęczonych. Albo prze- trenowanych... Jakaś imprezka w środku tygodnia? To 27 dlaczego nie zostałem zaproszony? Już mnie nie lu- bisz? – Oj, Sebastian, ty znowu swoje. Żadna imprezka. Nie wyspałam się, i tyle. A jak ci się tak bardzo podoba na dworze, to idźcie sobie z chłopakami na boisko po- kopać piłkę, ja chętnie zostanę na sali. Nie była w nastroju do wysłuchiwania radosnych komentarzy kolegi. Zbliżało się południe. Dzwonek na lekcje właśnie ucichł i korytarze zaczynały pustoszeć. „Jeszcze tylko jedna godzina i do domu” – pomyślała Monika z ulgą. „Ciekawe, co słychać u Beatki?” W tym momencie zadzwonił jej telefon komórkowy. „O wilku mowa” – pomyślała, rzucając okiem na wy- świetlacz, ale zamiast „BECIA” zobaczyła napis „Paweł J.”. Przez chwilę zastanawiała się, czy w ogóle odebrać. – Halo? – odezwała się w końcu ostrożnie. „Czego on może chcieć?” – zastanawiała się gorączkowo. „Pew- nie szuka Beci. Co ja mu powiem?” O dziwo, Paweł nie zapytał wcale o Beatę, tylko za- prosił Monikę na kawę. Zaraz po lekcjach. Nie wyjaśnił, o co mu chodzi, i zanim, zaskoczona, zebrała się w so- bie, żeby stanowczo odmówić, skończył rozmowę. Monika zaczęła zajęcia z VI a. Wypuściła dziewczy- ny na boisko i obserwując je, cały czas się zastanawia- ła, o co może chodzić temu bucowi. Mogłaby oczywiście nie iść na to spotkanie, tylko że wtedy zapewne przy- szedłby do niej do domu. A to byłoby jeszcze mniej przy- jemne. W dodatku natknąłby się pewnie na Becię, która mogłaby sobie jeszcze nie życzyć jego widoku. Dlatego po lekcji, która upłynęła zadziwiająco szybko, Monika wróciła do kantorka, przebrała się, uczesała i wyruszyła niechętnie na spotkanie z narzeczonym przyjaciółki. Zobaczyła go już z daleka. Wysiadał właśnie ze swo- jego sportowego samochodu, w jednej ręce trzyma- 28 jąc kluczyki, a w drugiej – różę! Zatrzymał się przed drzwiami, rozejrzał dookoła i wszedł do środka. „No tak, atrakcyjny to on jest” – stwierdziła obiektywnie Monika. „Luksusowe auto, świetny garnitur, do tego sylwetka sportowca i uroda hollywoodzkiego aktora. Tylko czy taki typ nadaje się na męża?” Zajął stolik tuż przy drzwiach i na jej widok pode- rwał się z miejsca. Monika mimo woli pomyślała, że musi być miło pokazywać się z nim publicznie. – Z przeprosinami, że ci zawracam głowę – uśmiech- nął się ujmująco, wręczając jej kwiat. – Świetnie wyglą- dasz – dodał i pocałował ją w rękę. – Dzięki – odpowiedziała ostrożnie. – Pozwól – odsunął jej krzesło i poczekał, aż usią- dzie. – No, więc o co chodzi? – Napijesz się kawy? – zignorował jej pytanie. – A może coś słodkiego? Mam nadzieję, że przy twojej fi - gurze nie będziesz się zasłaniać dietą. Widziałem w kar- cie szarlotkę na ciepło z lodami... – Dziękuję, żadnej kawy, żadnej szarlotki. Trochę mi się spieszy. Jaką właściwie masz do mnie sprawę? Paweł przez chwilę przyglądał jej się uważnie. – Nie domyślasz się? – spytał cicho. W jego głosie i spojrzeniu pojawiło się coś takiego, że Monika poczuła się nieswojo. W dodatku najwyraź- niej zaglądał jej w dekolt! Bezczelny! Przykryła dłonią głębokie wycięcie bluzki i żeby odwrócić jego uwagę, powiedziała pierwsze, co przyszło jej na myśl: – Pewnie chcesz się zapisać na moje lekcje aerobi- ku? – Nie wygłupiaj się – przerwał. – Widziałaś się może wczoraj z Beatką? – Hmm, a coś się stało? – Monika zrobiła zdziwio- ną minę. 29 – Stało się i ty na pewno świetnie wiesz co. Chciałem cię prosić, żebyś z nią porozmawiała i wszystko wytłu- maczyła. Nie odbiera telefonów, w domu jej nie ma… Taka histeria z powodu drobnego nieporozumienia? – A możesz mi wytłumaczyć, na czym polegało to, według ciebie, drobne nieporozumienie? Paweł skrzywił usta i odchylił się na krześle do tyłu tak daleko, że Monika przez chwilę miała wrażenie, że się przewróci. – Nie wiem, co ci naopowiadała Beatka, ale na pew- no przesadziła. Miałem wczoraj na mieście służbowe spotkanie. Z klientką. A moja narzeczona wyszła tego dnia wcześniej z pracy i zobaczyła nas, chociaż mi tego nie powiedziała wprost. To przecież nie moja wina, że ta klientka jest wyjątkowo atrakcyjna... – I to właśnie opowiedziałeś Beci? – Wiesz, jak jest u mnie w fi rmie, dziesiątki spotkań, telefonów, więc jak mnie Beatka zaczęła wypytywać, to mi wyleciało z głowy, że miałem o tej porze spotkanie na mieście. Później chciałem jej wszystko wytłumaczyć, ale ona wyłączyła komórkę i wyszła z domu. Zresztą pewnie do ciebie. Nie mylę się? Monika zignorowała jego pytanie. W głosie Pawła wyczuła napięcie, tak jakby rzeczywiście bardzo mu za- leżało na przekonaniu jej. Czy to możliwe, żeby był aż tak zakochany? Spojrzała mu prosto w oczy i powie- działa: – Spróbuję namówić Becię, żeby włączyła telefon, to jej wszystko sam wytłumaczysz. A teraz muszę już iść, mówiłam ci, że się spieszę. Paweł wyraźnie się odprężył, a na jego twarzy poja- wiła się ulga. – Może gdzieś cię podwieźć? – Dziękuję, pójdę na piechotę, to niedaleko. 30 Wyszli z kawiarni na zalaną jesiennym słońcem uli- cę. Paweł pochylił się i pocałował Monikę w rękę. – To bardzo miło z twojej strony, że zgodziłaś się mi pomóc – powiedział, trzymając jeszcze przez chwilę dłoń Moniki w swojej i patrząc jej głęboko w oczy. – Nie pomagam tobie, tylko Beacie – odparła chłod- no, odsuwając się od niego gwałtownie. – Cześć. Ruszyła szybkim krokiem w stronę domu, rozgląda- jąc się za koszem, do którego mogłaby wyrzucić różę. – Monika! – krzyknął za nią Paweł. Zatrzymała się i odwróciła. Stał przy samochodzie, oparty łokciem o dach, i wyglądał na bardzo zadowolonego z siebie. – Koniecznie jej przypomnij, że dziś po południu mamy zamawiać zaproszenia! * * * Beatkę obudziły pokrzykiwania śmieciarzy i meta- liczny łoskot pojemników pod oknem. Wczorajszy wieczór... Wzdrygnęła się. Koszmarny. Ale lepiej do tego nie wracać. A przede wszystkim – nie roztkliwiać się nad sobą. Może Monika miała ra- cję, może wszystko się jakoś wyjaśni, ułoży... No i trze- ba będzie porozmawiać z Pawłem, tylko już nie przez telefon. Bo tak naprawdę, choć wczoraj deklarowała, że nie chce mieć z nim więcej do czynienia, to już teraz bardzo by chciała go zobaczyć. Bardzo. Ale przede wszystkim powinna zadzwonić do biura, żeby uprzedzić, że nie przyjdzie. Pani Aldona, naczel- nik wydziału, na pewno pomyśli, że Beata musi zała- twiać jakieś sprawy związane ze ślubem – formalności, zaproszenia... Zaproszenia! Przecież dzisiaj mieli iść do drukarni, żeby je zamówić! Beata usiadła gwałtownie na łóżku. To znaczy, że Paweł na pewno będzie próbował się z nią 31 skontaktować i ustalić, czy tam pojadą. Powinni się spotkać, nie można tego odkładać w nieskończoność. Więc żadnego płaczu, łez, zapuchniętych oczu i czerwo- nego nosa. Trzeba się jakoś doprowadzić do porządku, i to szybko. Jedyne, o czym teraz marzyła, to kawa. Monika mia- ła porządny włoski ekspres, więc po chwili aromat roz- niósł się po całym domu. Z parującą fi liżanką Beata usiadła przy stole w kuchni, wzięła do ręki telefon i za- dzwoniła do biura. Poprosiła o dwa dni urlopu na żąda- nie, a pani Aldona zgodziła się bez trudu. W ten sposób, razem z weekendem, uzyskała całe cztery dni, żeby dojść do siebie. Powinno wystarczyć. A gdyby tak na ten czas wyskoczyć do Czerwińska? I może jeszcze namówić Monikę? Ostatni raz we dwie były tam już po śmierci babki Aleksandry. Spędzi- ły wtedy w opuszczonym, pachnącym naftaliną domu prawie tydzień. Spakowały rzeczy po babci i uporząd- kowały obejście. A któregoś wieczoru nagle pojawił się Michał, młod- szy brat Beatki. Ucieszyły się bardzo, że im pomoże przenosić kartony, ale on najpierw poprosił o kolację, a potem oznajmił, że musi zaraz wracać do Warszawy, bo jutro z samego rana jest umówiony na jakieś ważne spotkanie. Beata roześmiała się. – Michał, kochany, to po co jechałeś taki kawał dro- gi? – Żeby zobaczyć, jak to wszystko teraz wygląda i ustalić z tobą, ile byśmy za to chcieli. – Słucham?! – Beata, nie udawaj. Przecież to trzeba jak najszyb- ciej sprzedać. Jakiegoś rzeczoznawcę musimy umówić, dać ofertę do agencji... Nie ma na co czekać. Dom nie może stać pusty. 32 Siedzieli przy dużym okrągłym stole w kuchni, przy- krytym haftowaną serwetą, wisząca tuż nad nimi lampa przyciągała z dworu ćmy i komary. Beata podniosła się i zamknęła otwarte na oścież okno. – Nie możemy tego sprzedać – powiedziała cicho. – Przecież już o tym rozmawialiśmy. – Wiecie co, ja się chyba pójdę przejść – powiedzia- ła nagle Monika – a wy tu sobie omawiajcie rodzinne sprawy. Tylko proszę nie zdemolować pomieszczenia. Wzięła kurtkę z wieszaka w sionce i wyszła. – Owszem, rozmawialiśmy, ale ja sobie sprawę prze- myślałem, przeanalizowałem i doszedłem do wniosku, że to jedyne wyjście. Więc teraz musimy się tylko zasta- nowić, jak to wszystko sensownie przeprowadzić. Beata pokręciła głową. – Michał, ty zupełnie nie rozumiesz. Ja nie sprze- dam tej ziemi. Po prostu nie. – Uważaj, siostra, bo zaczynasz mnie wkurzać. Czy ty wiesz, ile to jest warte? Za dużo zarabiasz w tym two- im biurze, że kilkaset tysięcy w tą czy w tamtą to dla ciebie żadna różnica? – Kilkaset tysięcy? Zamierzał zrobić na niej tą kwotą wrażenie i rzeczy- wiście, udało mu się. – A jak myślałaś? Dom, sad, łąka, w dodatku te te- reny robią się coraz bardziej atrakcyjne. Zresztą, jak to sobie inaczej wyobrażasz? Chcesz tutaj mieszkać? I co- dziennie dojeżdżać do pracy? Półtorej godziny? Zasta- nów się! – Michał był coraz bardziej zdenerwowany. Na szczęście jedną z podstawowych cech Beaty była niechęć do robienia komukolwiek przykrości, więc miał nadzieję, że szybko się zgodzi na jego propozycję. Zresz- tą, nie wyobrażał sobie, żeby się miała nie zgodzić. – Nie zgadzam się. – Że co proszę? 33 – Nie zgadzam się, Michał. To znaczy ty ze swoją częścią, oczywiście, możesz robić, co chcesz, ale ja swo- jej nie sprzedam. Michał oparł dłonie o blat stołu, podniósł się z krze- sła i nachylił w stronę siostry. – Ty chyba żartujesz? A co ja niby mogę zrobić ze swoją częścią, skoro twoja jest od frontu? Gdzie ja znaj- dę kupca zainteresowanego ziemią, do której nawet nie ma dojazdu? Nie bądź śmieszna! – Nie denerwuj się tak, Michał. Jeśli chodzi o do- jazd, to nie masz racji, bo musiałabym umożliwić prze- jazd przez swoją część, a poza tym tej ziemi jest tyle, że na pewno chętnie to od ciebie kupią na działki budow- lane. Na pewno. I usiądź, proszę, bo się czuję nieswo- jo, jak na mnie patrzysz z góry. Wyglądasz tak, jakbyś chciał mnie uderzyć. Michał usiadł ciężko z powrotem na krześle, na- prawdę zły. Przyjechał do Czerwińska w konkretnym celu namówienia siostry na sprzedaż domu i ziemi, za które mogli dostać sporą gotówkę. Nie sądził, że zaj- mie mu to więcej niż dziesięć minut. Decyzja wydawa- ła się oczywista. Ale upór, z jakim Beata obstawała przy swoim, zaniepokoił go. Czy to możliwe, żeby aż tak była przywiązana do tego miejsca? Zupełnie przeciętnego miejsca, gwoli ścisłości. Nijaki, stary dom, zaniedbany ogród, sad, którego już od lat nikt nie pielęgnował. Za to dla potencjalnego inwestora ten teren mógł stanowić nie lada gratkę. Od kilku lat szeptano w okolicy, a od pół roku zaczęto mówić ofi cjalnie, że tuż za Czerwiń- skiem ma się rozpoczynać obwodnica stolicy. Michał widział w tym szansę. Życiową szansę. Rzeczywiście, mógłby teraz Beatę uderzyć. – Słuchaj – warknął, coraz bardziej wściekły. – Słu- chaj! Jeżeli nie sprzedasz swojej części, ja za swoją we- zmę o połowę mniej, niż mógłbym. Więc się dobrze za- 34 stanów, co robisz, bo to najbardziej egoistyczna i głupia decyzja z możliwych. Nic na tym nie skorzystasz, a ja stracę. Zaskrzypiały drzwi wejściowe i w progu pojawiła się Monika. – Zmarzłam – oznajmiła, podchodząc do stołu. – Chce ktoś herbaty? – Słuchaj, Monika, może ty byś z nią porozmawiała, bo mnie nie chce słuchać. Czy już ci się chwaliła, że nie zamierza sprzedawać ziemi? – Za wcześnie wróciłam, zdaje się. Pójdę sobie po- czytać do pokoju. A jak się woda zagotuje, to mi krzyk- nijcie. I ruszyła w stronę stołowego. – Aha – odwróciła się w drzwiach. – Faktycznie, chwaliła mi się. – No i? – w głosie Michała pojawiła się nadzieja. – Pogratulowałam jej. Po wyjściu Moniki w kuchni przez chwilę panowa- ła cisza. W końcu Michał wstał, obszedł stół i ukucnął obok siostry, przytrzymując się krzesła. – Jadę. Nic tu po mnie. I radzę ci, przemyśl to sobie, dziewczyno. Nie tylko ja potrzebuję tych pieniędzy. By- łoby dobrze, gdybyś to wreszcie zrozumiała. Nie można do końca życia mieszkać w wynajmowanej kawalerce. – Zgadzam się, nie można – przyznała spokojnie Beata. – Toteż zamierzam jak najszybciej przenieść się tutaj. Michał zmrużył oczy. – Gratuluję – wycedził przez zaciśnięte zęby. – Właśnie złamałaś mi życie. I wybiegł na dwór, trzaskając drzwiami. ROZDZIAŁ 4 czyli pojawienie się Heleny, oczywiście nie trojańskiej 35 Beatkę z zamyślenia wyrwało brzęczenie domofo- nu. Poderwała się nerwowo i pobiegła do przedpoko- ju. Czyżby Paweł? Po drodze zatrzymała się na moment przed lustrem i poprawiła włosy. Szminka, gdzie jest szminka? Domofon nie przestawał hałasować. – Tak, słucham? – rzuciła lekko zdyszana do słu- chawki. – Poczta, pani otworzy. Nacisnęła guzik i wróciła do kuchni. Jednak to nie on... Która może być godzina? Odruchowo sięgnęła do kieszeni dżinsów po telefon, ale nie było go tam. Pew- nie został przy łóżku w pokoju, w którym spała. Rozejrzała się. Na ekranie kuchenki mikrofalowej migały kolorowe cyfry: 12.34, 12.34, 12.35... Co tu robić przez resztę dnia? Właściwie na nic nie miała ochoty. Żeby chociaż Monika już wróciła, jej zdrowe podej- ście do życia dobrze na Becię działało. Ciekawe, czy uda się ją namówić na wyjazd do Czerwińska... Beatka usiadła znowu na rozklekotanej wiklinowej kanapce, wymoszczonej starymi poduszkami, która stała pod kuchennym, otwartym teraz na oścież oknem. Z dworu dobiegało gruchanie gołębi, wesołe krzyki dzieci z pobliskiego placu zabaw i odgłosy przejeżdża- jących samochodów. Becia podciągnęła kolana pod brodę... Podświadomie cały czas nasłuchiwała dźwięku tele- fonu. Teraz, kiedy za oknem świeciło słońce, a łzy wy- schły, wczorajsza katastrofa jakby przybladła. Beatka 36 przyłapała się nawet na myśli, że najchętniej o wszyst- kim by zapomniała, tylko żeby było jak dawniej! Żeby się można było przytulić do Pawełka, poczuć się znowu tak dobrze i bezpiecznie, po prostu być razem... Ach, kiedy on wreszcie zadzwoni!!! Musi przestać o nim myśleć, choć na chwilę, bo ina- czej zwariuje. Podniosła się i wyjrzała za okno, na ter- mometr, przykręcony do drewnianej framugi. Nie- możliwe, dwadzieścia dwa stopnie! Jeżeli nie będzie jakiegoś deszczu, to sobie w Czerwińsku pojeździ na rowerze. Miała swoją ulubioną trasę – przez las w stro- nę Błonia, potem kawałek polnymi ścieżkami i tylko ostatni odcinek asfaltem. Prawie dwadzieścia dwa kilo- metry, czyli godzina szybkiego pedałowania. Ale rzad- ko wycieczka zajmowała jej tylko godzinę. Najczęściej robiła sobie po drodze dwa albo trzy postoje – oddy- chała wtedy głęboko czystym leśnym, ciężkim od żywi- cy powietrzem, obserwowała zaaferowane wędrówką mrówki i zasapane, granatowo opalizujące żuki. A od pół roku, odkąd pojawił się w jej życiu Paweł, marzyła, że na taką wycieczkę pojadą razem. Tylko że on nigdy nie miał czasu. Zawsze zajęty, zawsze zabiegany, za- wsze w rozjazdach. Kiedy go namawiała, żeby się z nią wybrał do Czerwińska, znajdował dziesięć pretekstów, by odmówić. I obiecywał, że następnym razem to już na pewno... No tak, znowu Paweł...! Trzasnęły drzwi wejściowe i do kuchni wpadła Mo- nika. Energiczna, uśmiechnięta, w obcisłych czarnych dżinsach i szarym podkoszulku, wyglądała raczej na li- cealistkę niż na poważną panią profesor. – No hej! Jak się czujesz? Rzuciła plecak na krzesło, pocałowała przyjaciółkę w czubek głowy, a potem przyjrzała jej się uważnie. – Wiesz co, nawet nieźle wyglądasz. 37 – Tak myślisz? – Becia uśmiechnęła się bez przeko- nania. – Słuchaj, Monia, mam taki pomysł... Nie wy- brałabyś się ze mną do Czerwińska? – Kiedy? – Dziś po południu. Monika pokręciła przecząco głową. – Nie da rady. Jutro mam rano trzy godziny w szko- le, a potem jeszcze aerobik. Ale ty jedź koniecznie, do- brze ci to zrobi. Złapiesz trochę powietrza, dystansu... – Monika uśmiechnęła się krzepiąco i zaczęła krzątać się po kuchni. – Robię kawę, napijesz się? A potem wyskoczymy coś zjeść. Okropnie głodna jestem. Przygotowując ekspres, zastanawiała się, jak powie- dzieć przyjaciółce o spotkaniu z jej narzeczonym. – Paweł się odzywał? – zapytała z głupia frant, na- lewając mleko do pojemnika i nie patrząc w stronę Be- atki. – Nie. – Nie dzwonił? – No przecież mówię, że nie! – głos Beci wzniósł się histerycznie. – Sprawdzałaś? – Po co? Mam ustawiony dzwonek na najgłośniej- szy, usłyszałabym przecież... – Wiesz co, lepiej sprawdź. Beata zerwała się z kuchennej kanapy i pobiegła do pokoju po telefon. Leżał na kredensie, ciemny i głuchy. – Popatrz tylko, wyładowany! – zrozpaczona poka- zała przyjaciółce. – A ja nie wzięłam ładowarki! – No pięknie. A Paweł od rana próbuje się do ciebie dodzwonić. – Dzwonił do mnie?! Jak to?! Skąd wiesz? Monika! – Po prostu wiem. Umówił się ze mną na mieście, żeby zapytać, co się z tobą dzieje. 38 – I co?! Co mu powiedziałaś? – w zielonych oczach Beci pojawiła się panika. Monika westchnęła ciężko i usiadła przy kuchen- nym stole. – Właściwie nic. To on głównie mówił. Tłumaczył się i próbował mnie przekonać, że z tą kobietą w kawiarni to jedno wielkie nieporozumienie... – przerwała nagle zniecierpliwiona. – Słuchaj, chodźmy już na ten lunch! Zaraz padnę z głodu. Ale Beata złapała ją kurczowo za rękę i popatrzyła błagalnie. – Proszę, Moniczka! Musisz mi wszystko DOKŁAD- NIE powtórzyć! – Zdaje się, że powinnam go była nagrać – westchnę- ła Monika, zrezygnowana. – Albo przynajmniej noto- wać. No dobra, już mówię, nie denerwuj się tak. To było podobno spotkanie służbowe, ta babka jest asystentką prezesa jakiejś wielkiej fi rmy. Mają podpisać kontrakt i Pawłowi strasznie na tym kontrakcie zależy, więc jej nadskakiwał, to wszystko. A jak go spytałaś, to mu się akurat zapomniało, że się widzieli. Potem chciał do cie- bie zadzwonić, wszystko wytłumaczyć, ale wyłączyłaś telefon. Tyle. Aha, prosił, żeby ci przypomnieć, że dziś po południu jesteście umówieni w drukarni w sprawie zaproszeń. To co, idziemy jeść? Hej, Becia! Przyjaciółka nie zareagowała. Z łokciami opartymi o blat stołu wpatrywała się w drzewa za oknem, leciut- ko się uśmiechając. „Ależ ta cielęcina jest w nim bez- nadziejnie zakochana!” – westchnęła w duchu Monika. „A jeszcze wczoraj nie chciała go znać i mdlała z zazdro- ści! Jakie to wszystko banalne!” Właściwie od początku było wiadomo, jak to się skończy. Te wczorajsze dramatyczne deklaracje zerwa- nia! Żałosne! Wystarczy, żeby się tylko taki gagatek odezwał, i wszystko jest jak dawniej. 39 No cóż, obiektywnie rzecz biorąc, Paweł naprawdę się postarał – jakimś cudem znalazł czas na spotkanie w swoim napiętym planie dnia, był ujmująco miły, wy- tłumaczył nieporozumienie, nawet wyglądał na szcze- rze zaniepokojonego obrotem sprawy, ale... Ale to, że po rozmowie z nim Monika czuła się jakoś dziwnie, ni- kogo nie obchodziło. Przecież właściwie ten bęcwał ją regularnie podrywał! Obrzydliwe! Zresztą przez całą rozmowę miała wrażenie, że on... coś kręci. Tylko czy na podstawie wrażeń można się komuś pakować z butami w życie? Raczej nie, dlatego postanowiła nie dzielić się z przy- jaciółką swoimi wątpliwościami. W końcu nie miała żadnych solidnych argumentów. Bo to, że instynktow- nie nie lubiła Pawła, żadnym argumentem nie było. Tymczasem Beatka ocknęła się z zamyślenia i za- częła w pośpiechu zbierać swoje rzeczy. No tak, teraz pogna jak na skrzydłach do domu, naładować ten cho- lerny telefon. „O matko, żeby się tak uzależnić od face- ta! Nigdy!” – Monika wzdrygnęła się i zajęła przegląda- niem kuchennych szafek w poszukiwaniu czegoś, co by się nadawało na obiad. Ze wspólnego lunchu przecież nic nie wyjdzie, a samej nie chciało jej się nigdzie łazić. – To pa. Dzięki za wszystko! – Becia cmoknęła Mo- nikę w policzek i wybiegła z mieszkania jak na skrzyd- łach. * * * Monika była coraz bardziej głodna. W szafkach nie znalazła nic jadalnego, a w lodówce po wczorajszej ko- lacji zostało tylko pół kostki masła, pomarszczona czer- wona papryka i napoczęty słoik powideł. „Trzeba się będzie przejść do sklepu” – pomyślała niechętnie. 40 Odwrotnie niż większość kobiet, nie znosiła robić zakupów. Skoro jednak zapasy skończyły się defi nityw- nie, nie miała wyjścia. Wyciągnęła ze ściennej szafy w przedpokoju pod- niszczoną kraciastą torbę na kółkach, odziedziczoną po babci. Wywoziła w niej ze sklepu tyle jedzenia, że wystarczało na tydzień, czasami nawet dłużej. Później już tylko wpadała do piekarni po pieczywo i kłopotliwy problem aprowizacji miała z głowy. Chwyciła jeszcze z krzesła mały plecak, którego używała zamiast toreb- ki, i przeciągnęła kraciastą machinę przez próg. Plasti- kowe kółka potoczyły się, pojękując niechętnie. „Trze- ba by je wreszcie naoliwić” – postanowiła sobie chyba setny raz. Schodząc, zatrzymała się dwa piętra niżej, przed drzwiami z numerem trzy. Nacisnęła dzwonek. – Kto tam? – rozległ się po chwili ze środka cichy głos. – To ja, Monika. – Już otwieram, skarbie, już otwieram! Rozległo się stuknięcie zasuwki i brzęk łańcucha. W drzwiach stanęła drobna staruszka w brązowej sukni z białym, koronkowym kołnierzykiem. Monika nachy- liła się do niej i pocałowała pomarszczony policzek. – Chodź, kochanie, chodź, jak się cieszę, że cię wi- dzę. Dawno cię u mnie nie było. Weszły do wysokiego, jasnego mieszkania, prze- świetlonego słońcem. Przez ogromne okna zagląda- ły do środka złotoczerwone gałęzie rosnących wokół domu drzew. Monika uwielbiała to miejsce. Od dziecka często tu bywała, bo sąsiadka przyjaźniła się z jej bab- cią. A odkąd sama zamieszkała przy Międzyborskiej, starała się co jakiś czas zaglądać do samotnej starszej pani i w miarę potrzeby jej pomagać. 41 – Pani Helenko, przepraszam. Strasznie byłam za- biegana. Zaczął się rok szkolny, rozumie pani, w dodat- ku musiałam jechać na wycieczkę ze swoją klasą... – Już dobrze, Monisiu, ja przecież wiem, jak to jest w dzisiejszych czasach. A co byś powiedziała na talerz rosołku? Z lanymi kluseczkami, co ty na to? – Pani Helenko złota, z radością. Chociaż ja wpad- łam tylko, żeby powiedzieć, że się wybieram do sklepu i przy okazji mogę zrobić pani jakieś większe zakupy. – Jak to miło z twojej strony, Monisiu. Zrobimy tak: naleję ci zupki, ty będziesz sobie jadła, a ja się powolut- ku zastanowię, co mi jest potrzebne. Właściwie to chy- ba wszystko mam... Pani Helena, szepcząc coś do siebie pod nosem, po- szła powoli do kuchni, a Monika przysiadła na para- pecie i wyjrzała na zewnątrz. Mieszkanie pani Heleny było narożne, jego okna wychodziły nie tylko na ulicę, ale też na ogród sąsiedniego domu. Przestronne, jasne, urządzone ze smakiem, było pełne zabytkowych mebli, starych zdjęć, haftowanych poduszek i porcelanowych fi gurek. Jeden pokój całkowicie objęły w posiadanie książki – ogromna biblioteka po nieżyjącym mężu pani Hele- ny, znanym przedwojennym literacie. Monika uwielbia- ła w niej szperać w poszukiwaniu starych, zakurzonych kryminałów, które wspaniale się potem czytało w dłu- gie zimowe wieczory. Fascynowało ją rozwiązywanie skomplikowanych sensacyjnych zagadek… – Monisiu, możesz mi pomóc? – dobiegło ją wołanie od strony kuchni. – Już idę – odpowiedziała głośno. Pani Helena mia- ła problemy ze słuchem. Okazało się, że trzeba zanieść do jadalni talerz zupy. 42 – Mnie się już tak ręce trzęsą, moje dziecko, że pra- wie zawsze rozlewam. No, chyba że naleję na samo dno, ale wtedy muszę, niestety, chodzić dwa razy. Po dokład- kę – starsza pani roześmiała się z własnego dowcipu. Rosół był cudownie smaczny. Jak zwykle. Monika wstała, żeby odnieść pusty talerz do kuchni. – Wstaw jeszcze, kochanie, wodę na herbatę – po- prosiła pani Helena. Monika najpierw pozmywała po sobie, a potem ro- zejrzała się w poszukiwaniu czajnika. Stał zawsze na kuchence, cały czarny od ciągłego przypalania, bo pani Helena często zapominała o włączonej wodzie. Ale sta- rego czajnika nie było. Natomiast na blacie obok za- uważyła nowiutki, elegancki i błyszczący czajnik elek- tryczny Philipsa. „Ciekawe, skąd tutaj takie kosztowne cudo?” – Mo- nika uniosła ze zdumieniem brwi. Nalała do niego wody i czekając, aż się zagotuje, sięgnęła na półkę, gdzie za- miast skromnej puszki po dawno wypitej herbacie Dil- mah, w której pani Helena przechowywała zwykle naj- tańszą ekspresową w torebkach, znalazła wytworny zestaw owocowych herbat w kilku smakach. „No, no” – pomyślała Monika. „Zdaje się, że herbaty pani Helen- ka nie będzie na razie potrzebowała”. – Co za wspaniały nowy sprzęt w kuchni – powie- działa, stawiając fi liżanki na stole. – Prawda? – ucieszyła się staruszka. – Dostałam go w prezencie. Od Weronki. Twierdzi, że to niebez- pieczne, żebym w moim wieku gotowała wodę na ga- zie, a czajnik elektryczny wyłącza się sam, to bardzo wygodne. No i ten ma jeszcze zamontowany specjalny fi ltr, złoty zdaje się. Monika słuchała z zainteresowaniem. – To rzeczywiście świetny prezent. Ale kto to jest Weronka, pani Heleno? 43 – A właśnie, przecież ty jej jeszcze nie znasz. We- ronka to taka przemiła młoda osoba... Wyciągnij, jeśli łaska, środkową szufl adę komody, tak, tę, na wierzchu powinien leżeć łososiowy szal. Podaj mi go, proszę. Starsza pani wzięła z rąk Moniki wełniany, bladoró- żowy szal i narzuciła go na ramiona. – Czy nie śliczny? – spytała. – Też od Weronki. Ona ma doskonały gust. I dosłownie obsypuje mnie prezen- tami. Zawsze coś ze sobą przynosi, jakieś słodycze, her- batę... Masz może ochotę na czekoladkę? Posunęła w stronę gościa leżącą na stole wykwintną bombonierkę. – Są takie smaczne... Lekarz kazał mi ograniczyć słodycze, ale chyba sobie jednej nie odmówię. – Też od Weronki? – upewniła się Monika, nie wie- dzieć czemu zirytowana. – A, tak. Była w zeszłym tygodniu w Niemczech i przywiozła je stamtąd. Smakują ci, dziecko? – Tak, oczywiście. A skąd pani zna tę Weronkę? – To cała historia, moja droga. Wiesz, że odkąd za- brakło mojego męża, z fi nansami nie jest u mnie za do- brze. Marzył mi się wyjazd do Konstancina, choćby na tydzień, więc pomyślałam, że może mogłabym sprze- dać biblioteczkę. Pamiętasz, stała w tamtym pokoju... Wspomniałam o tym pani Ani, tej pielęgniarce z przy- chodni, która przychodzi do mnie raz w tygodniu. I wtedy okazało się, że ona ma znajomą, która byłaby zainteresowana kupnem. Wpadły tu któregoś dnia ra- zem, Weronka od razu zachwyciła się biblioteczką i tak nam się miło gawędziło przy herbacie. Później przywio- zła ze sobą miłego starszego pana, antykwariusza, żeby tę biblioteczkę wycenił. Nawet nie przypuszczałam, że tyle za nią dostanę. A Weronka okazała się takim mi- łym dzieckiem. Ciągle mnie odwiedza, o, nawet była wczoraj wieczorem. Pomaga mi w wielu sprawach... 44 I zawsze przynosi jakiś uroczy prezent. Ja mam chyba jakieś szczęście do ludzi. Monice zrobiło się nagle dziwnie przykro z powo- du biblioteczki. To był naprawdę piękny, stary me- bel, jeszcze z oryginalnymi, kryształowymi szybkami w drzwiach. Pamiętała go dobrze, bo bardzo jej się po- dobał. Rzeczywiście, musiał być cenny. Podniosła się z krzesła. – Pani Heleno, to ja będę już lecieć, przygotowała mi pani listę? – Właściwie to ja wszystko mam, tylko sok z mar- chewki się skończył... Wiesz co, dziecko, ja się chyba te- raz położę. Weź z szafki w przedpokoju moje klucze, że- byś nie musiała dzwonić, wracając z zakupami. Monika roześmiała się. – Ale ten pani komplet to jak u klucznika, waży pew- nie z kilogram. Może jednak wezmę zapasowe... – Kochanie, musisz wziąć moje, bo tych zapasowych nie ma. – Jak to nie ma? Zgubiła je pani? – zaniepokoiła się Monika. – Ależ nie – staruszka machnęła ręką, lekko ziryto- wana. – Tylko dałam Weronce. „Dziwne” – myślała Monika, idąc w kierunku skle- pu. „Jak pani Helena mogła dać klucze do mieszkania zupełnie obcej osobie?”
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Zabójczy spadek uczuć
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: