Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00277 005394 13078184 na godz. na dobę w sumie
Zakon.Cykl Pendorum. Część III - ebook/pdf
Zakon.Cykl Pendorum. Część III - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7859-949-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka >> fantasy
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Cykl Pendorum to epicka opowieść spod znaku miecza z domieszką magii. To historia o dorastaniu, mierzeniu się z przeciwnościami losu oraz własnym, trudnym przeznaczeniem, gdzie niekoniecznie jest się wybrańcem, a nosi znamiona przekleństwa. Poznajcie niemą niewolnicę – gladiatrix Anreę i jej historię pełną walki, namiętności oraz czysto ludzkich pragnień w zmilitaryzowanym świecie kontynentu Pendorum.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Z A K O N Krzysztof Bonk ZAKON cykl Pendorum część III © Copyright by Krzysztof Bonk Projekt okładki: Krzysztof Bieniawski ISBN wydania elektronicznego: 978-83-7859-949-4 Wydawnictwo: self-publishing e-wydanie pierwsze 2018 Kontakt: bookbonk@gmail.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione 5 I. NOWE ROZDANIE Zjeżdżamy na rumakach z gór prosto w łagodną dolinę. Cały czas podążam przodem. W końcu po tym, co zostało nam objawione, któż inny niż ja, mógłby przewodzić? Na pierwszym rozstaju dróg Zan wręcza mi pierścień z wygrawerowanym znakiem swego zakonu, skrzydlatym mężczyzną z głową psa. Według słów zakonnika ma to być zarazem przepustka do wszelkich zakonnych przybytków, w których mam prawo, a także powinnam szukać wsparcia. Następnie żegnam się z tym mimo wszystko ciągle ta- jemniczym dla mnie mężczyzną. Oboje czynimy to ze spo- kojem, ponieważ wiemy, iż jeszcze się spotkamy. W końcu podobno zawsze się spotykamy i trwa to nieprzerwanie już od przeszło tysięcy lat. Na moment odwracam wzrok, aby spojrzeć na szóstkę moich kompanów. Jadą karnie w trzech parach i upewniam się po ich zdecydowanych postawach, że są zdetermino- wani, aby po sam kres to właśnie ze mną związać swój los. Nie dziwi mnie to, wszak teraz jestem w ich oczach nie- kwestionowaną Boginią, choć niektórzy z nich od dawna mi sprzyjają, jak Gabu. Inni natomiast przechodzą swego rodzaju oczyszczenie. Publicznie wyjawione zostają ich 6 kłamstwa odnośnie posiadanej niez nich przeszłości, co obnaża prawdziwe oblicza tych osób. Lecz mimo to oni widzą i czują dla siebie akceptację z mojej strony. I pod moją opieką pragną, aby takimi, jakimi są naprawdę, zaak- ceptował ich cały świat. Ja zaś poprzysięgam, że uczynię co w mojej mocy, aby dać im to. Wkrótce zbliżamy się do niewielkiej zasypanej śnie- giem wioski, w której znajduje się kilkanaście leciwych do- mostw i karczma. Zmierzam do tej ostatniej w celu znale- zienia tam godnego schronienia. Czym zapłacę za gościnę i nocleg? To się okaże na miejscu. Tymczasem poprawiam się w siodle i kolejny już raz oswajam z myślę, że najprawdziwsza Anrea, to właśnie ja – jedyna i niepowtarzalna mityczna istota, od tysięcy lat zsy- łana na ten świat tylko w jednym celu – zjednoczyć kon- tynent Pendorum, którego serce mam teraz u swoich stóp. Wtem zostaję brutalnie wyrwana ze świata swoich roz- myślań. Gdy jesteśmy już przy karczmie, jej drzwi zostają raptownie otwarte z hukiem, niemal wyważone i na ze- wnątrz wybiega młodzieniec z toporem w dłoni. Obrzuca nas złowrogim spojrzeniem, szczerząc zęby w gniewnym grymasie i porywa się biegiem dalej. Z kolei w progu karczmy pojawia się starzec z rozpiętym szarym płaszczem i rozerwaną koszulą, który to mężczyzna wygraża pięścią, po czym grzmi za uciekinierem: – Zabiję cię, złodzieju! Zabiję i twoje nędzne ścierwo nabiję na pal, by patrzeć wiosną, jak rozmarza i gnije! Raptem za moimi plecami słyszę cichy brzdęk zwal- 7 nianego mechanizmu kuszy, a z przodu dostrzegam bełt, który wbija się w plecy uciekiniera. Ten pada z rozpostar- tymi ramionami na śnieg i w konwulsjach kona. – Złodzieje niszczą handel, należy mi się śmierć… – Dochodzą do mnie niepewnie wypowiadane słowa Adory, niespodziewanej egzekutorki. Lecz szybko się okazuje, że bynajmniej nie będzie ona tu hołubiona za domniemane wymierzenie sprawiedliwości. Ludzie z okolicznych domostw ostrożnie wychodzą na zewnątrz i z bojaźnią przyglądają się nam, to zastrzelo- nemu chłopakowi. Natomiast wygrażający mu uprzednio starzec załamuje ręce i pada przy nieboszczyku na kolana. A zaraz wznosi w niebiosa żałobne lamenty: – Mój syn! To był mój jedyny syn! Co wyście zrobili, pomioty Otchłani! Mój syn! Synu… Wobec takiego obrotu sprawy jestem naraz kompletnie zagubiona. Bowiem zgodnie ze słowami ojca, który wła- śnie traci syna, rzeczywiście przybywamy tu niczym siewcy śmierci. Czuję, że muszę stąd czym prędzej odejść i w spo- koju zebrać myśli. Inaczej, podejmując pochopną decyzję, co też dalej czynić, obawiam się, że mogę jeszcze pogor- szyć sprawę. Tak postanawiam i dlatego zeskakuję z konia, po czym wskazuję, aby reszta mojej grupy uczyniła to samo. Na- stępnie gestykuluję do Adory, żeby udała się ze mną do karczmy, pozostali zaś mają strzec drogi do tego przybytku. Tak też się dzieje i wkraczam z roztrzęsioną dziewczyną do obszernego wnętrza. Jest wczesna pora i nie zastajemy 8 żadnych klientów, a jedynie służącą za długą, drewnianą ladą. – „Poproś o pokój” – czynię gesty do Adory. Patrzy na mnie kompletnie zdziwiona, ale wypełnia moje polecenie. Natomiast służąca, wsłuchując się w lamenty za drzwiami, z wyraźną obawą wręcza mi klucz i pokazuje schody na górę. Niebawem zamykam za sobą drzwi skromnego pokoju i siadam na krześle przed komodą, nad którą znajduje się ścienne lustro. Dłuższy czas wpatruję się w swoje odbicie aż nakazuję Adorze: – „Uczesz mnie”. – Zdejmuję z głowy moją nieodzowną chustę i rozpuszczam rude włosy. Z kolei dziewczyna za moimi plecami, z silnie drżącą górną wargą, bierze z ko- mody grzebień i niezgrabnie mnie czesze. A zaraz słabym głosem oznajmia: – Chciałam dobrze… chciałam się zasłużyć. Naprawdę nie sądziłam, że… Nie mogłam tego wiedzieć… – „Sprawiasz mi ból” – gestykuluję, nie zważając na słowa Adory, a pokazując na moją napinaną skórę na czaszce. – Przepraszam, ale tak trzeba, by wszystko rozczesać… – stwierdza płaczliwym głosem dziewczyna i rozrywa koł- tuny, jakie potworzyły mi się na zaniedbanych włosach. Potem wyjmuje ona spomiędzy zębów grzebienia strzępy rudych kłaków. Tak, czasem musi być ból, aby wszystko powróciło do ładu – myślę zarówno o mojej fryzurze, jak i występku Adory i jednocześnie zyskuję przeświadczenie, co po- winnam dalej czynić. 9 Spis treści I. NOWE ROZDANIE II. MIASTO ORIZZO III. SIŁĄ NATURA. NATURĄ SIŁA IV. ZAKLĘTY KRĄG V. KSIĘSTWO RAZZINAL VI. KONFEDERACJA FAVERS VII. CHANAT PRECIS VIII. KRÓLESTWO SALADIOR IX. CESARSTWO TERRATICOS X. IMPERIUM PENDORUM 6 18 42 57 71 87 102 120 138 151 161
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Zakon.Cykl Pendorum. Część III
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: