Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00327 005104 12418028 na godz. na dobę w sumie
Zapasy styl wolny. Podstawy techniki - ebook/pdf
Zapasy styl wolny. Podstawy techniki - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: AWF Warszawa Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-89630-86-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Zajęcia z elementami sportów walki w szeroko rozumianej aktywności fizycznej stają się obecnie coraz bardziej popularne. Są kierowane głównie do młodej grupy odbiorców, przy czym pojawiają się coraz to nowe nazwy Japońskich, Koreańskich, Chińskich, Izraelskich czy Brazylijskich sztuk walki. W większości przypadków działają one na komercyjnych zasadach, oferują więc to na co jest w danym momencie zapotrzebowanie, zmieniając nazwę oferowanej sztuki walki na jeszcze bardziej dziwnie brzmiącą. W ten sposób pojawiło się całe mnóstwo propozycji (bo przecież nie dyscyplin czy sztuk walki), których działalność sprowadza się do propagowania coraz bardziej brutalnych form walki. Alternatywą brutalizacji zachowań społecznych pozostają sporty walki, w których w oparciu o doświadczenia trenerskie oraz teorie sportu wypracowane zostały zasady i metody oddziaływania na młody organizm. Przy czym oddziaływanie to dotyczy nie tylko sfery fizycznej ale również i duchowej. Zapasy, choć pewnie większe wrażenie zrobiłbym używając nazwy (ang.) WRESTLING, dają niezwykłą możliwość wpływania na rozwój młodego organizmu. W trakcie treningu następuje rozwój wszystkich cech fizycznych: siły, szybkości, gibkości, wytrzymałości. Elementy walk zapaśniczych znajdują się w programach wychowania fizycznego w USA, Niemczech, Turcji czy Mongolii. Książka ta z uwagi na duże braki w literaturze z zakresu tej dziedziny kultury fizycznej, w pierwszej kolejności stanowi odpowiedź na liczne zapytania moich studentów i studentek, którym przybliżałem tę dyscyplinę sportu. Mam nadzieję, że będzie ona stanowić dla nich źródło motywacji do ciągłego poszukiwania i prowadzenia własnych przemyśleń w przyszłej pracy nauczyciela wychowania fizycznego. Drugą grupą, do której skierowana jest ta książka są oczywiście instruktorzy i młodzi trenerzy zapasów, którzy dzięki niej będą mogli uzupełnić swój warsztat pracy. Dla doświadczonych trenerów, trenerów kadry, chciałbym by była ona inspiracją do propagowanie zapasów poprzez publikacje swoich doświadczeń i wiedzy trenerskiej, gdyż w tym zakresie jest jeszcze dużo do zrobienia.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

„Tylko ci, którzy nie boją się wielkich klęsk, Mogą odnosić wielkie zwycięstwa”. [John Fizgerald Kennedy] Dla Zosi, Maćka, Michała i Filipa ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Akademia Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie Artur Kruszewski ZAPASY STYL WOLNY PODSTAWY TECHNIKI Warszawa 2008 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Komitet Redakcyjny Przewodnicząca – Jadwiga Charzewska Zastępca Sekretarz Członkowie – Krzysztof Zuchora – Krzysztof Perkowski – Jolanta Derbich Lidia Ilnicka Ewa Kozdroń Jerzy Królicki Recenzent – dr hab. prof. AWFiS Władysław Jagiełło Praca wykonana w ramach Badań Statutowych AWF Warszawa DS. – 100 SKRYPT Wydanie I ISBN 978-83-89630-86-5 © Copyright by Akademia Wychowania Fizycznego Wszystkie prawa zastrzeżone. Przedruk i reprodukcja w jakiejkolwiek postaci całości lub części książki bez pisemnej zgody wydawcy są zabronione. Redakcja i korekta techniczna – Joanna Kłyszejko Projekt okładki – W. Kosiński Foto – A. Kruszewski Wydawnictwo AWF Objętość 8.59 aw Warszawa 2008 Nakład 3000 egz., druk w seriach Wydanie I Format B-5 Skład, łamanie, druk: Agencja Reklamowo-Wydawnicza A. Grzegorczyk www.grzeg.com.pl 4 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== SpiS treści Od autora ........................................................................................................ 7 1. Historyczne i teoretyczne podstawy walki zapaśniczej w stylu wolnym ....... 9 1.1. Krótka informacja historyczna ......................................................... 9 1.2. Filozoficzne aspekty walki zapaśniczej ........................................... 16 2. Klasyfikacja i terminologia działań w zapasach w stylu wolnym ............ 22 2.1. Charakterystyka walki zapaśniczej w stylu wolnym ........................ 22 2.2. Terminologia działań zapaśniczych w stylu wolnym ....................... 25 2.3. Określenie pojęć techniki zapaśniczej w stylu wolnym .................. 26 2.4. Klasyfikacja chwytów w zapasach w stylu wolnym ......................... 28 2.5. Sposoby przygotowania ataku ........................................................ 29 3. Podstawowe środki treningowe ............................................................... 33 3.1. Gry i zabawy z mocowaniem w treningu zapaśniczym .................. 33 3.2. Ćwiczenia ogólnorozwojowe ........................................................... 35 3.3. Ćwiczenia ukierunkowane ............................................................... 36 3.4. Ćwiczenia specjalne ........................................................................ 42 3.5. Walka jako specyficzny rodzaj ćwiczenia specjalnego ................... 42 4. Metodyka szkolenia ................................................................................. 46 4.1. Zasady nauczania techniki i taktyki walki ........................................ 46 4.2. Nauczanie i doskonalenie techniki walki zapaśniczej ..................... 52 4.2.1. Metody nauczania techniki .................................................... 53 4.2.2. Metody doskonalenia technicznego ...................................... 61 4.2.3. Metody doskonalenia taktycznego ........................................ 66 5. Etapizacja procesu treningowego a nauczanie i doskonalenie techniki ...... 69 5.1. Stadia nauczania techniki ................................................................ 69 5.2. Nauczanie techniki na etapie szkolenia wszechstronnego ............ 76 5.3. Nauczanie techniki na etapie szkolenia ukierunkowanego ............ 80 5.4. Nauczanie i doskonalenie techniki na etapie szkolenia specjalnego .... 83 6. Wybrane elementy działań technicznych w pozycji stojącej .................. 86 6.1. Zejścia do nóg ................................................................................. 86 6.2. Przerzuty .......................................................................................... 105 7. Wybrane elementy działań technicznych w pozycji parterowej .............. 117 7.1. Atak w pozycji parterowej ................................................................ 117 7.2. Kontrataki po zejściu do nóg ........................................................... 143 Literatura ......................................................................................................... 151 5 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Działania techniczne prezentują trenerzy, zawodnicy i zawodniczki sekcji zapaśniczej klubu sportowego AZS-AWF Warszawa: Anna Łukasiak Justyna Czyżak Mieczysław Cichowski Kamil Majkowski ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Od autOra Zajęcia z elementami sportów walki w szeroko rozumianej aktywności fi- zycznej stają się obecnie coraz bardziej popularne. Są kierowane głównie do młodej grupy odbiorców, przy czym pojawiają się coraz to nowe nazwy Ja- pońskich, Koreańskich, Chińskich, Izraelskich czy Brazylijskich sztuk walki. W większości przypadków działają one na komercyjnych zasadach, oferu- ją więc to na co jest w danym momencie zapotrzebowanie, zmieniając nazwę oferowanej sztuki walki na jeszcze bardziej dziwnie brzmiącą. W ten sposób pojawiło się całe mnóstwo propozycji (bo przecież nie dyscyplin czy sztuk walki), których działalność sprowadza się do propagowania coraz bardziej brutalnych form walki. Alternatywą brutalizacji zachowań społecznych pozostają sporty walki, w których w oparciu o doświadczenia trenerskie oraz teorie sportu wypraco- wane zostały zasady i metody oddziaływania na młody organizm. Przy czym oddziaływanie to dotyczy nie tylko sfery fizycznej ale również i duchowej. Zapasy, choć pewnie większe wrażenie zrobiłbym używając nazwy (ang.) WRESTLING, dają niezwykłą możliwość wpływania na rozwój młodego or- ganizmu. W trakcie treningu następuje rozwój wszystkich cech fizycznych: siły, szybkości, gibkości, wytrzymałości. Elementy walk zapaśniczych znaj- dują się w programach wychowania fizycznego w USA, Niemczech, Turcji czy Mongolii. Książka ta z uwagi na duże braki w literaturze z zakresu tej dziedziny kul- tury fizycznej, w pierwszej kolejności stanowi odpowiedź na liczne zapytania moich studentów i studentek, którym przybliżałem tę dyscyplinę sportu. Mam nadzieję, że będzie ona stanowić dla nich źródło motywacji do ciągłego po- szukiwania i prowadzenia własnych przemyśleń w przyszłej pracy nauczycie- la wychowania fizycznego. Drugą grupą, do której skierowana jest ta książka są oczywiście instruk- torzy i młodzi trenerzy zapasów, którzy dzięki niej będą mogli uzupełnić swój warsztat pracy. Dla doświadczonych trenerów, trenerów kadry, chciałbym by była ona in- spiracją do propagowanie zapasów poprzez publikacje swoich doświadczeń i wiedzy trenerskiej, gdyż w tym zakresie jest jeszcze dużo do zrobienia. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 7 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 1. HiStOrYcZNe i teOretYcZNe pODStAWY WALKi ZApAśNicZeJ W StYLU WOLNYM 1.1. KrÓtKA iNFOrMAcJA HiStOrYcZNA Zapasy to jedna z najstarszych dziedzin sportu. Trening zapaśniczy jest środkiem, który w wyjątkowy sposób wpływa na wszechstronny rozwój fi- zyczny człowieka, poprawę jego zdrowia fizycznego, psychicznego jak rów- nież poprawę cech wolicjonalnych. Fakt bezpośredniego starcia walczących ze sobą konkurentów, w ramach obowiązujących przepisów, daje wyjątkową możliwość poznania cielesności drugiego człowieka. Z kolei to wzajemne od- działywanie walczących zawodników pozwala na wytworzenie między nimi specyficznej formy poszanowania, która może być następnie przenoszona na innych. Fakt ten znajduje swe odzwierciedlenie w zaliczeniu zapasów, po- dając za Enciclopedia Completa de Ejercicios (1980), do dziedzin sportu, pozytywnie wpływających na podstawowe układy i funkcje organizmu. Dys- cyplina ta jest tam wymieniana razem z pływaniem, a judo i karate wymienia- ne są na drugim miejscu (za Kruszewski 2004). Najprostsze formy sportowych zapasów powstały w okresie wspól noty pierwotnej i były szeroko stosowane przez człowieka jako natu ralny środek obrony i ataku podczas polowania i wojny. Z biegiem czasu zapasy stały się jednym ze środków wychowania fizycznego. Stosunkowo wysoki stopień rozwoju osiągnęły zapasy w starożyt nych państwach w ustroju niewolniczym. Świadczą o tym liczne za bytki arche- ologiczne, które zachowały się do naszych czasów. Najstarsze odnalezione wzmianki o zapasach pochodzą z sprzed 5000 lat z Bagdadu, gdzie znale- ziono kamienne płyty przedstawiające wizerunki zapaśników. Malo widło na grobowcu Beni-Hassan (Nil Środkowy) z III–II tysiącle cia przed naszą erą, mówi o rozpowszechnieniu zapasów wśród egip skich wojowników. Malo- widło przedstawia wojowników strzelających z łuku, fechtujących pałkami, rzucających oszczepem, przenoszących ciężary i upra wiających zapasy (za Kruszewski 2004). W starożytnym Egipcie zapasy odbywały się stojąc i leżąc na ziemi. Praw- dopodobnie dozwolone było atakowanie głowy, rąk, tułowia i nóg w najróż- niejszych wariantach. Celem ówczesnej walki, podobnie jak dzisiaj, było przyciśnię cie przeciwnika plecami do ziemi. Przypuszczalnie dozwolone było wykonywanie bo lesnych chwytów (wykonywanie dźwigni i wykręceń kończyn w stawach) oraz ude rzenia. Innym dowodem popularności i powszechności 9 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Rycina 1. Wizerunek walczących zapaśników – grobowiec Beni-hasan (www.wrestlingbest.com) zapasów w starożytnym Egipcie jest fakt, iż w latach 2052–1507 p.n.e. Egip- cjanie znali 70 wariantów chwytów oraz rozróżniano walkę w stójce i parterze (Staniszewski, Radkowski 1999 za Kruszewski 2004). W społeczeństwie o ustroju niewolniczym zapasy były szeroko roz- powszechnione wśród prostego ludu, z którego rekrutował się podstawowy i najpowszechniejszy rodzaj wojska – piechota. O tym świadczą zabytki kul- tury nie tylko Egiptu, lecz również starożytnych państw Kaukazu, Małej Azji, Indii, Chin, Grecji i Rzymu. Szczególnie dużo zabytków i źródłowych materiałów w literaturze świad- czących o uprawianiu zapasów, pozostawiła starożytna Grecja. Już w kreto- mykeńskim okresie starożytnej Grecji urządzano spot kania w zapasach. Poematy Homera (XI-X wiek p.n.e.) obrazują zawody zapaśnicze. W ,,Iliadzie” Homer opisuje zapasy Ajaksa i Odyseusza urządzone przez Achillesa na pogrzebie swojego przyjaciela Patroklesa: „Wstał Ajaks telamoński olbrzymiej postawy, Wstał podstępny Odyseusz; zwłoki żadnej niema; Przepasani, rękami chwycą się obiema; Tak dwu balów budownik łączy w górze czoła, Ze domu najmocniejszy ruszyć szturm nie zdoła. Od wytężonych dłoni obu trzeszczą boki, Pot im z członków słonemi leje się potoki; Jeden drugiego mocno w silnych rękach trzyma, W czerwonych dęgach ciało na grzbiecie się wzdyma, A oni coraz bardziej swe siły wzmagali; Tak ich trójnóg i pięknej sławy żądza pali”. [tłumaczenie F. K. Dmochowski] W strofach tych Homer (za Kruszewski 2004) przedstawił przepiękny opis fizycznej postury walczących zawodników. W dalszej części opisuje on sam 10 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== przebieg walki, z którego wynika, że zawodnicy mogli w walce stosować pod- stawianie nóg: „W tem się do przeciwnika Ajaks tak odzywa: Dźwignij mię lub ja ciebie dźwignę, Odyseju! Komu da Zeus, zwycięży w tym ciężkim turnieju”. Rzekł i dźwignął; lecz Odys w tej chwili przytomny Uderzył pod kolana; padł Ajaks ogromny, Padł na wznak, a Odyseusz pier- si mu przytłoczył. Zdumiał się lud, gdy widok niespodziany zoczył. Wstali. Dźwigał Odyseusz siłami wszystkiemi, Lecz nie podniósł Ajaksa, ledwie ru- szył z ziemi. A w tem się mu kolana zgięły w ciężkiej próbie, Upadł: obydwa legli na piasku przy sobie.” [tłumaczenie F. K. Dmochowski] Zapasy weszły do programu olimpijskiego w starożytnej Grecji od 708 roku przed naszą erą. Pierwszym znanym zwycięzcą turnieju olimpijskiego był Eurybatos ze Sparty, który triumfował podczas 18 olimpiady. Poczynając od 33 olimpiady (644 rok p.n.e.) wprowadzono do programu olimpijskiego tzw. ,,pankration”, stanowiący połączenie zapasów i walki na pięści. Na dzie- sięć dni przed zawodami startujący przechodzili badania lekarskie. Turniej rozpoczynał się losowaniem. Uczestnicy ciągnęli losy ze srebrnej urny. We- dług Lukiana, który obserwował cztery olimpiady, były to kostki z wyrzeźbio- nymi literami. Kolejność liter ustalała pary rywalizujących zawodników. Kiedy zawodnik wyciągnął los, nie miał już prawa wycofać się z zawodów pod karą grzywny za tchórzostwo. Walka rozpoczynała się w pozycji stojącej, aby zwy- ciężyć należało rzucić przeciwnika trzy razy na ziemię. Grecy traktowali za- pasy nie tylko jako sport, ale przede wszystkim jako element przygotowujący przyszłych żołnierzy. W walkach zapaśniczych dostrzegano bowiem walory kształtujące zarówno ciało jak i psychikę młodych chłopców. Wskazywali na to wielcy myśliciele ówczesnych czasów Platon, Sokrates. Powstawały więc specjalne szkoły dla przyszłych zapaśników, zwane palestrami. W zapasach Greckich szczególną uwagę przywiązywano do estetyki i etyki walki (za Kru- szewski 2004). Terrakota z VIII w.p.n.e. odnaleziona w Ossnarium a przedstawiająca dwóch walczących zapaśników potwierdza wielką popularność zapasów, które były uprawiane także przez ludy zamieszkujące ziemie w starożytnej Etrui w basenie Morza Śródziemnego. Zapasy uprawiano w Etrui aż do I w.n.e., kiedy to upadło państwo etru- skie. Kolejną wielką kolebką zapaśniczych zmagań były wielkie igrzyska Rzym- skie. Na przełomie wieków VII i VI p.n.e. Tarkwiniusz Priskus nakazał wznieść w Rzymie specjalny obiekt do walk atletów zwany Circus Maximus. Rzy- mianie upodobali sobie walki w stylu pankration, czyli połącze nie zapasów z walką na pięści. Z czasem jednak Rzymianie zaczęli organizować jeszcze 11 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Rycina 2. Wizerunek zapaśników na amforze – starożytna Grecja (V wiek p. n. e.) (za Kruszewski 2004) bardziej okrutne i krwawe igrzyska: walki gladiatorów i walki z dzikimi zwie- rzętami. Widowiska te nie miały już nic wspólnego z klasycznymi, greckimi zapasami czy walkami atletów z pierwszego, „helleńskiego” okresu zapasów rzymskich. Widownia łaknęła krwi, uwielbiała zginać kciuk do dołu domaga- jąc się śmierci pokonanego zawodnika. Nic dziwnego, że życie gladiatora było bardzo krótkie. Tylko nielicznym udawało się wyjść ze zmagań z życiem, a jeśli nawet, to byli bardzo okaleczeni. Jednym z tych szczęśliwców, był nieja ki Publius Ostorius, który pokonał 51 rywali, zanim wygasł jego kontrakt gladiatorski. Walki gladiatorów dotrwały do połowy V wieku naszej ery. Po- tem, wraz z chylącym się ku upadkowi Rzymem, przeszły do mało chlubnej historii (za Kruszewski 2004). Według dawnych przekazów specyficzne formy walk zapaśniczych były rozgrywane w dalekiej Australii, gdzie pole walki tworzyli mieszkańcy, łącznie z kobietami i dziećmi. Zbierali się oni w centralnym placu wioski ustawiając się w kole. Walczący zawodnicy ustawiali się w centrum powstałego w ten sposób pola walki. Nacierali swe ciała popiołem, po czym kładąc wzajemnie dłonie na ramionach mocowali się w tej pozycji do momentu, aż jeden z nich zostanie powalony na ziemię. Na wyspach Polinezji arenę tworzył zazwyczaj plac wiejski lub piaszczysta plaża. Z kolei na wyspach Nowej Zelandii miej- scowa ludność tworzyła nawet specjalne obszerne szałasy, które były prze- znaczone do prowadzenia walk zapaśniczych. Wśród niektórych plemion Afrykańskich walki zapaśnicze były prowadzone według ustalonych reguł, a pojedynek prowadzony był pod nadzorem sędziów. Walkom takim towarzy- szyła muzyka bębnów (za Kruszewski 2004). W średniowieczu zapasy były jednym z najbardziej rozpowszechnio nych rodzajów sportu wśród prostego ludu. W okresie rozwoju miast rozpowszech- niły się one wśród ludności miejskiej. W XVI wieku uka zują się pierwsze książ- 12 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== ki z opisem chwytów zapaśniczych, a w XVII wieku są one ilustrowane przez artystów rysunkami. Do naszych czasów przetrwało ponad 200 form walk zapaśniczych upra- wianych na całym świecie. Aztekowie uprawiali zapasy wojenne dla zdobycia jeńców, których potem zabijali w krwawej ofierze. W Azji przez wieki rozwijały się różne formy walk zapaśniczych. To z zapasów zrodziły się ju-jitsu, judo i sumo (za Kruszewski 2004). W Anglii już za Henryka II (1154–1189) pojawiają się wzmianki o rozgry- wanych turniejach zapaśniczych. Wspomina się tam o dorocznych turniejach zapaśniczych rozgrywanych w dzień św. Jakuba i św. Bartłomieja. Najwięk- szą popularnością cieszyła się wtedy forma walki uprawiana w Westmore- land, przy którym zawodnicy stali ciasno na przeciwko siebie i obejmowali się wzajemnie wpół -przegrywał zaś ten, kto pierwszy dotknął ziemi jakąkolwiek częścią ciała poza stopami. W podobny sposób walczono w Szkocji i w Cum- berland. Król Henryk VIII (1509–1547), miłośnik sztuk rycerskich, zaprosił na swój dwór mistrzów z Westmoreland, którzy uczyli władcę tajników sztuki zapaśniczej. W Kornwalii i Devonshire zawodnicy zakładali specjalne kurtki, które jed- nocześnie dawały jedyną możliwość uchwycenia przeciwnika i wykonania dozwolonych chwytów. Celem walki było położenie przeciwnika tak, by ten dotknął ziemi obu łopatkami i jednym biodrem lub obu biodrami i jedną ło- patką jednocześnie. Dozwolone było podstawianie nóg. Zapasy (tzw. dworskie) uprawiali wspaniali i nieustraszeni żeglarze – Wikin- gowie. Uwielbiali je świetni jeźdźcy – Hunowie i Tatarzy. Tutaj sztuka polegała na tym, kto kogo ściągnie lub zepchnie z konia. „Bokh” to zapasy Mongo- łów, ale są też zapasy szwajcarskie, tyrolskie, walki kaukaskie, walki dzikich plemion afrykańskich, uprawiane na placu, w otoczeniu współplemieńców i podczas specjalnych turniejów. Od setek lat zapasy stanowiły ulubiony sport Turków, Irańczyków, Irakijczyków. W Turcji np. zwycięzca ogólnokrajowego turnieju stawał się bejem arystokratą. W kraju nad Bosforem po dziś dzień rozgrywane są zawody „Yalla Guresh” – zapasy w oleju. Zawodnicy przed walką smarują się olejem, aby rywal nie mógł wykonać na nich skutecznego rzutu czy chwytu (za Kruszewski 2004). Pierwsze nowożytne walki zapaśnicze wzorowane na antycznych zapa- sach zorganizowano w roku 1604 przy okazji tzw. „angielskich gier olimpij- skich”. Inicjatorem tych zawodów był Anglik Robert Dover a odbywały się one w pobliżu miejscowości Warwick. Potem odbyły się jeszcze zapasy w ramach „olimpiady skandynawskiej” zorganizowanej w 1834 roku, w Ramloesa pod Halsinborgiem. Jednakże prawdziwy powrót do olimpijskich zapasów miał miejsce podczas „igrzysk nowogreckich” w Atenach w latach 1859–1889, z tym, że walki zapaśnicze zostały włączone dopiero do programu II igrzysk 13 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Rycina 3. Prezentacja technik zapaśniczych z lat 20. (Auge C., P. Auge 1941) w roku 1870. Druga połowa XIX wieku to wyraźny renesans zapasów klasycz- nych w różnych częściach Europy i świata. Zanim zapasy amatorskie weszły do programu igrzysk olimpijskich w Atenach, w roku 1896, nastąpił praw- dziwy rozkwit zapasów zawodowych. Ich kolebką była Europa, ale szybko zawędrowały one za ocean, do Ameryki (za Kruszewski 2004). Walki w stylu wolnym w początkowym okresie nazywane również walką wolnoamerykańską (tam rozpoczął się rozwój tego stylu walki), w europie rozpowszechniły się znacznie później niż zapasy w stylu klasycznym. Pierw- sze oficjalne Mistrzostwa Europy w stylu wolnym rozegrane zostały w lutym 1929 roku w Paryżu z udziałem 31 zawodników z 6 krajów (Troicki 1982, Godlewski 1994). 14 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezwątpienia jednak największy sukces polskich zawodników w stylu wolnym przypadł Tadeuszowi Trojanowskiemu, który w 1960 roku zdobył brązowy medal olimpijski (waga kogucia). Tadeusz Trojanowski Urodził się 1 stycznia 1933 w Straszowie, pow. ko- necki, woj. kieleckie w urzędniczej rodzinie Hipolita i Józefy Krawczyk. Ab- solwent Liceum Ogólnokształcącego na warszawskich bielanach (1952) i stołecznej Akademii Wychowania Fizycznego (1958), gdzie otrzymał tytuł magistra wychowania fizycznego. Zapaśnik stylu wolnego (176 cm, 61 kg) wagi koguciej, reprezentant stołecznych klubów: AZS (1951–1954), Gwardii 1955–1966 (tu jego trenerem, a jednocześnie sparing partnerem był Jan Żu- rawski), LZS Ołtarzew i Drukarza (1968). Przypadkowo w lasku bielańskim (1951) zobaczył pokazy walk zapaśniczych i już kilka dni później zapisał się do akademickiego klubu (AZS-AWF). Był szczupły i delikatnej budowy ciała, toteż nie wróżono mu wielkiej kariery, ale po czterech latach uprawiania za- pasów klasycznych (1954) postanowił specjalizować się w stylu wolnym. Tu mógł lepiej wykorzystać swoje predyspozycje fizyczne (długie nogi, większy od rywali zasięg ramion). Z czasem stał się specjalistą w tym stylu prowa- dzenia walki: bezbłędnie wykonywał podcięcia, suplesy i rzuty przez biodro z nogą wewnątrz, a w walce parterowej japoński klucz w kombinacji z innymi elementami technicznymi. Operując świetną techniką i dysponując ogromną fantazją w walce odnosił coraz więcej znaczących sukcesów. 7-krotny mistrz Polski (styl wolny) w wadze koguciej – 1954, 1956 i piórkowej – 1957, 1958, 1961, 1965, 1966 dokonał wreszcie sztuki, która udała się tylko jemu z całego pokolenia polskich zapaśników lat sześćdziesiątych: zdobył jako pierwszy Polak medal olimpijski w zapasach! Był to nie lada wyczyn i ogromne zasko- czenie dla wszystkich, tym bardziej, że turniej odbywał się na dwóch matach w antycznych Termach Caracali, na otwartym powietrzu, gdzie temperatura dochodziła do 30°C, a nagrzane maty były jeszcze gorętsze. Polaka w tej nie- zwykle wyczerpującej rywalizacji wyprzedzili jedynie, Amerykanin Terrence McCann i Bułgar Nedżet Zalew (Godlewski 1988, Pawlak 2000). W latach 1949–1966 z uwagi na małe zainteresowanie nie organizowa- no walk o Mistrzostwo Europy. X Mistrzostwa Europy rozegrano w Karlsruhe w 1966 roku z udziałem 107 zawodników z 19 krajów, od tego momentu w europie rozpoczął się okres wyodrębniania walk w stylu wolnym, choć na- dal w większości w imprezach tych brali udział zapaśnicy rozpoczynający swoją przygodę od walk w stylu klasycznym. X Mistrzostwa Europy były jednocześnie pierwszym startem Polaków w walkach w stylu wolnym. W pierwszym starcie Polacy wywalczyli pierw- sze medale Mistrzostw Europy, brązowy krążek wywalczył łodzianin Lesław Kropp w kategorii 52 kg, kolejne medale, również brązowe, Polacy wywalczyli dwa lata później w XII Mistrzostwach Europy w Skopje: Zbigniew Żedzicki w kategorii wagowej 57 kg oraz Ryszard Długosz w kategorii wagowej 97 kg 15 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Pierwszy tytuł v-ce Mistrza Europy zdobył Paweł Kurczewski w 1974 roku w Madrycie. Swój talent zapaśniczy potwierdził on w następnych Mistrzo- stwach Europy zdobywając również tytuł v-ce Mistrza Europy. Rekordzistami w ilości zdobytych medali w turniejach Mistrzostw Europy są pięciokrotni brązowi medaliści tych imprez: Władysław Stecyk oraz Adam Sandurski. Swe największe sukcesy w walkach w Igrzyskach Olimpijskich zapaśnicy sty- lu wolnego osiągnęli w 1980 roku w XXII Igrzyskach Olimpijskich. Wystartowało tam 151 zawodników z 33 krajów. Srebrny medal wywalczył tam Władysław Ste- cyk w kategorii wagowej 52 kg, a brązowe medale Roman Cichoń w kategorii wagowej 90 kg, oraz Adam Sandurski w kategorii wagowej +100 kg. Trzy zdobyte medale zostały uzupełnione dobrym występem pozostałych naszych reprezentantów: Jan Falandys w kategorii wagowej 48 kg zajął czwar- te miejsce, Wiesław Kończyk w kategorii wagowej 57 kg zajął szóste miejcse, Ryszard Ścigalski w kategorii wagowej 74 kg zajął piąte miejsce, Henryk Mazur (82 kg) czwarte miejsce a Tomasz Busse (100 kg) piąte miejsce. W klasyfikacji drużynowej zapaśnicy stylu wolnego zajęli bardzo wysokie trzecie miejsce, zdobywając 24 punkty. 1.2. FiLOZOFicZNe ASpeKtY WALKi ZApAśNicZeJ Głównym celem tego rozdziału jest chęć przybliżenia zapasów w ujęciu szerszym niż tylko prowadzenie szkolenia mającego na celu osiągnięcie wy- sokiego wyniku sportowego. Odnosi się to przede wszystkim do możliwość poznania własnej cielesności, cielesności innych osób, jak również możli- wość poznania i poszanowania ogólnie obowiązujących zasad moralnych i etycznych. Wobec powszechnej demoralizacji, upadku zasad moralnych i wzrostu poziomu zachowań agresywnych zwłaszcza wśród dzieci i młodzie- ży zadanie to staje się niezwykle trudnym do osiągnięcia, ale jednocześnie niezwykle ważnym (za Kruszewski 2004). Wielki myśliciel i uczony z czasów starożytnej Grecji – Platon – wskazywał na znaczenie walki zapaśniczej. Greckie słowo oznaczające walkę zapaśni- czą „Παλη” tłumaczy jako „przejście przez drzwi do poznania prawdy”. Istota rywalizacji w sportach walki polega na bezpośrednim starciu dwóch konkurujących sportowców, przy czym chodzi tu tylko o dyscypliny zrzeszo- ne w narodowych i międzynarodowych organizacjach sportowych po to by przeprowadzać oficjalne zawody, klasyfikację zawodników itp. (Kalina 2000 za Kruszewski 2004). Proponowany w dalszej części podział sportów walki według dopuszczal- nych sposobów oddziaływania na ciało przeciwnika, klasyfikuje zapasy do 16 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw==
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Zapasy styl wolny. Podstawy techniki
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: