Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00386 006347 18484517 na godz. na dobę w sumie
Zapisy pamięci. Historie Zofii Rydet - ebook/pdf
Zapisy pamięci. Historie Zofii Rydet - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 236
Wydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8142-790-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> biografie
Porównaj ceny (książka, ebook (-22%), audiobook).

Zofia Rydet jest jedną z najbardziej znanych i cenionych postaci w historii polskiej fotografii, jednak prac poświęconych jej sztuce i życiu jest niewiele. Dominują oczywiście katalogi dotyczące jej twórczości, wydawane głównie z okazji odbywających się wystaw, natomiast brakuje solidnych opracowań naukowych. Książka ta może w jakiejś mierze wypełnić tę lukę i stać się inspirującą, ważną pozycją w badaniach nad polskim środowiskiem artystów fotografów i jedną z jego najważniejszych postaci. Zofia Rydet stała się wręcz legendą polskiej fotografii i autorzy Zapisu pamięci. Historii Zofii Rydet obawiają się, że jej osoba ulega mitologizacji, co nastąpiło szczególnie wyraźnie po śmierci artystki. Taka mitologizacja funkcjonuje często jak ideologia i uniemożliwia dojście do prawdy o poznawanej rzeczywistości. Stąd też Tomasz Ferenc, Karol Jóźwiak i Andrzej Różycki podjęli próbę demitologizacji Zofii Rydet, chcąc „przekroczyć wiedzę o Zofii Rydet, którą ona sama pozostawiła po sobie, i spróbować zrozumieć, kim była”. Właśnie owa próba zrozumienia artystki i jej twórczości poprzez zabieg demitologizacji stanowi o oryginalności tej publikacji i powoduje, że może stać się ona ważnym odniesieniem do dalszych badań nad fenomenem Zofii Rydet.

Z recenzji prof. UAM dr. hab. Jerzego Kaczmarka

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

ZOFIA RYDET. DZIEDZICTWO KULTUROWE I EKSPERYMENT FOTOGRAFICZNY CYKL WYDAWNICZY Tomasz Ferenc – Uniwersytet Łódzki, Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny, Instytut Socjologii Katedra Socjologii Sztuki i Edukacji, 90-214 Łódź, ul. Rewolucji 1905 r. nr 41/43 Karol Jóźwiak – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filologiczny, Instytut Kultury Współczesnej Katedra Dramatu i Teatru, 90-236 Łódź, ul. Pomorska 171/173 Andrzej Różycki – niezależny twórca, historyk sztuki, reżyser filmów dokumentalnych o kulturze ludowej, fotograf, fotozof szukający głębokich sensów i ról fotografii REDAKTOR NAUKOWY CYKLU Mariusz Gołąb RECENZENT Jerzy Kaczmarek REDAKTOR INICJUJĄCY Urszula Dzieciątkowska OPRACOWANIE REDAKCYJNE Anna Sońta LAYOUT Mariusz Gołąb SKŁAD I ŁAMANIE Munda – Maciej Torz PROJEKT OKŁADKI Katarzyna Turkowska Ilustracje z okładki: kadry z filmu Nieskończoność dalekich dróg. Podsłuchana i podpatrzona Zofia Rydet. A.D. 1989, reż. A. Różycki, prod. WFO dzięki uprzejmości Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi © Copyright by Authors, Łódź 2020 © Copyright for this edition by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2020 Książka wydana w ramach grantu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pn. „Narodowy Program Rozwoju Humanistyki” Rozwój 2b ISBN 978-83-8142-789-0 e-ISBN 978-83-8142-790-6 SPIS TREŚCI Wstęp. poszukiWanie śladów / 7 karol Jóźwiak: poszukiWania utraconeJ pamięci / 21 Zofia Rydet – afazja Rekonstrukcja wczesnego życiorysu Fotoandrzejozofia / 24 / 97 / 46 andrzej różycki: poznaWanie zosi  / 111 / / / 113 115 Koncepcja filmu Produkcja filmu Nieskończoność dalekich dróg 121 Podsłuchana i podpatrzona Zofia Rydet Z archiwum WFO Wystawowe losy Zapisu Tytuł Zapis socjologiczny – za i przeciw Garść refleksji 159 Zapis eschatologiczny… 139 / 166 148 / / / / 129 / 155 tomasz Ferenc: Ślady utrwalone W pamięci / 171 173 171 / 175 / Pamięć o twórcy jako przedmiot refleksji / Organizacja badania i procedura analityczna Komunikatywność i transkulturowość Siła, odwaga i samotność Postawa artystyczna i praca twórcza Fotografia, mit, przetrwanie 193 / 202 Praca w terenie Dom pracy, dom spotkań Podsumowanie / 217 / 210 190 183 / / / epilog: nieskończoność badawczych dróg / 223 Bibliografia (wybór) / 229 indeks osób / 233 Zofia Rydet, ilustracje ze stron: 6, 14–19 pochodzą z cyklu Ślady, fotomontaże, 1982, dzięki uprzejmości Fundacji im. Zofii Rydet (dalej jako FZR). WSTĘP. POSZUKIWANIE ŚLADÓW O Zofii Rydet wiemy tylko tyle, ile ona sama chciała, żebyśmy wiedzieli. Dosko- nale kontrolowała swój wizerunek, skupiona na pracy nie wychodziła przed sze- reg innych artystów. Umiejętnie balansowała na granicy wielkiej sztuki awan- gardowej, zawodowej fotografii i ruchu fotoamatorskiego. Żyjąc w nieustannym ruchu, była obecna w wielu miejscach, ale z reguły pozostawała w półświetle. Była ceniona, lubiana, wręcz hołubiona, ale jednocześnie utrzymywała dystans wobec swoich kolegów, strzegła prywatności, tego, co dotyczyło jej tożsamości, przeszłości, życia osobistego. Nie zwierzała się z losów swojego długiego i burz- liwego życia. Trudno powiedzieć, ile w tej postawie wyrachowania i strategii, a ile zwyczajnych okoliczności i przypadków, które nigdy nie sprowokowały dogłębnego zainteresowania jej biografią. Ona sama, tak ceniąc rozmowę i sztu- kę dyskusji, wolała słuchać. Gdy udzielała wywiadów, była pewna swoich racji, jednak zachowane listy odkrywają także jej wątpliwości, którymi dzieliła się z kilkoma zaufanymi osobami. Pozostawała jednocześnie bliska i daleka, swo- ja i obca, rozpoznana, ale często nie w pełni rozumiana. Tajemniczość, która charakteryzowała Rydet, zapewne przyczyniła się do wielkiego pośmiertnego sukcesu jej twórczości. Wyłaniająca się z cienia postać artystki doskonale wpi- sała się w romantyczny mit artysty zapomnianego i niezrozumiałego przez swo- ją epokę, którego geniusz, jakość i skala wykonanej pracy objawiły się dopiero po latach. Takim tropem podąża bodaj większość opracowań jej dorobku. Tym samym Zofia Rydet stopniowo stawała się postacią coraz bardziej zmitologizo- waną, a zatem jeszcze bardziej odległą, niedostępną i niezrozumiałą. Podejmu- jąc temat biografii artystki, postanowiliśmy pójść w przeciwnym kierunku i – wbrew postępującej mitologizacji – dostrzec w Zofii Rydet kobietę z krwi i kości, emocjonalną osobę, życzliwą koleżankę, przenikliwą obserwatorkę życia, fotografkę, Polkę. Innymi słowy, chcemy przekroczyć wiedzę o Zofii Rydet, którą ona sama pozostawiła po sobie, i spróbować zrozumieć, kim była. Wstęp. Poszukiwanie śladów 7 W biograficznych notach poświęconych artystom często napotykamy na frazę: życie i twórczość. Bowiem jedno z drugim związane jest w sposób nie- odzowny, trwały i niezaprzeczalny. W biografiach twórców poszukujemy klu- cza do zrozumienia dzieła, poprzez ich analizowanie pragniemy zbliżyć się do istoty procesu twórczego, do stylu i metody pracy, próbujemy odkryć logikę wyboru podejmowanych zagadnień. Psychologizujemy lub socjologizujemy na temat indywidulanych uwarunkowań i predyspozycji do bycia artystą, wska- zujemy na społeczne czynniki wpływające na kształtowanie twórczej osobo- wości, staramy się odkryć mechanizmy stojące za sukcesem jednych artystów i przyczyny porażki innych1. Zastanawiamy się także nad wpływem środowi- ska społecznego, nad edukacją i wychowaniem, analizujemy wpływ czynni- ków historycznych na życie artystów. Próbujemy badać losy artystów, zadając pytanie o to, w jakim stopniu mają one wspólny dla tej grupy społecznej cha- rakter, na ile zaś są one wyjątkowe i niepowtarzalne. Rozmaite artystyczne mitologie podtrzymują naszą wiarę w niezwykłość artystów. Zarówno w ich naznaczonych indywidualnością dziełach, jak i w niepowtarzalnych życio- rysach szukamy klucza do zrozumienia fenomenu twórczej osobowości. Jed- nocześnie zdajemy sobie sprawę z tego, że w sztuce tkwi coś, czego nie da się przełożyć bezpośrednio na język opisu i analizy, coś, co wymyka się zarówno socjologii, jak i biograficznie ukierunkowanej historii sztuki. Poznanie biogra- fii artysty może stać się derridiańskim pharmakonem, w zależności od dawki, może nam albo pomóc w lepszym zrozumieniu dzieła, albo przeciwnie – prze- słonić jego istotę. W podjętej tu problematyce biografii Zofii Rydet staramy się zatem wypracować pewien balans. Ważne odniesienie stanowi dla nas biograficznie zorientowana socjologia sztuki. Dlatego podstawowym punktem wyjścia jest problem artysty jako jednostki społecznej uwarunkowanej szeregiem środo- wiskowych i historycznych czynników, podejmującej niekończący się wysiłek realizacji swojego dzieła. Aby uprawiać taką refleksję, można odwołać się do różnego rodzaju danych, zarówno zastanych, jak i wywołanych w toku badań. Do pierwszej grupy zaliczymy materiały już istniejące, takie jak listy, notatki, pamiętniki, opublikowane i nieopublikowane teksty, wywiady przeprowadzo- ne z artystami, nagrania wideo oraz realizacje filmowe znajdujące się w roz- 1 Problematykę niejednoznaczności kategorii sukcesu w sztuce podejmował jeden ze współ- autorów, zob. T. Ferenc, Ambiwalencja kategorii „sukcesu” na przykładzie opowieści polskich arty- stów emigrantów, „Sztuka i Dokumentacja” 2014, nr 11, s. 91–100. 8 Zapisy pamięci. Historie Zofii Rydet maitych archiwach. W tym przypadku dysponujemy każdym z tego rodzaju źródeł. Wiele z nich jest udostępniane przez Fundację im. Zofii Rydet2. Drugą możliwością jest osadzenie twórczości i biografii artysty w społeczno-kulturo- wo-historycznym kontekście. Tego rodzaju studia wymagają analiz historycz- nych, badań archiwalnych, poszukiwania dokumentów z epoki, z tego powodu w znacznym stopniu mają one charakter dedukcyjny. Wreszcie trzecią możli- wością jest przeprowadzenie narracyjnych wywiadów biograficznych zgodnie z opracowaną przez badaczy metodologią oraz późniejsza ich analiza3. Niestety pełny wywiad biograficzny nigdy z Zofią Rydet nie został prze- prowadzony. Nie oznacza to jednak, że pod koniec życia artystki nie próbowano podjąć takich rozmów, które dziś pozwoliłyby nam lepiej zrozumieć fenomen jej twórczości. W tekście poświęconym artystce wspomina o tym Jerzy Lew- czyński: „w rozmowach wielokrotnie namawialiśmy Zosię do przekazania nam wyjaśnień i komentarzy do swojej twórczości. Ciągle odpowiadała, że będzie to możliwe jak będzie zdrowsza. Stawała się coraz bardziej podejrzliwa”4. Wiele pytań i niejasności, które ujawniły się w trakcie badań, mogłoby znaleźć w takim materiale jakieś rozwiązanie lub przynajmniej pozwoliłoby ujrzeć niektóre aspekty życia i dzieła Zofii Rydet w innym świetle. Nasza książka mierzy się z problemem tej tajemnicy spowijającej życie i twórczość artystki. Z różnych perspektyw próbujemy uchwycić fenomen Zofii Rydet, starając się zrekonstruować losy jej wczesnego życia, przyglądając się jej postawie arty- stycznej oraz poddając analizie jej portret, jaki zarysowuje się z pośmiertnych wspomnień o niej w środowisku artystyczno-fotograficznym. Tym samym układ naszej książki odzwierciedla ideę takiego podejścia do budowania wiedzy o życiu i dziele artysty, który z równą atencją traktuje warsz- tat i dyskurs naukowy, jak i mniej sformalizowany styl wypowiedzi, związany z tekstem wspomnieniowym, esejem, obrazem i cyklem prac artystycznych. 2 Zob. przede wszystkim stronę www.zofiarydet.com oraz inne inicjatywy, które podejmuje fundacja w celu propagowania dorobku Zofii Rydet (współpraca przy wydaniu wielu publikacji o artystce, udostępnianie jej prac na licencji creative commons etc.). 3 Na temat metody narracyjnego wywiadu biograficznego powstało wiele tekstów, między innymi: M. Prawda, Biograficzne odtwarzanie rzeczywistości (O koncepcji badań biograficznych Fritza Schütze), „Studia Socjologiczne” 1989, nr 4(115), s. 81–99; G. Rosenthal, Rekonstrukcja bie- gu życia, [w:] J. Włodarek, M. Ziółkowski (red.), Metoda biograficzna w socjologii, Warszawa– Poznań 1990; F. Schütze, Cognitive figures of autobiographical extempore narration, [w:] R.L. Miller (red.), Biographical Research Methods, London 2005; K. Kaźmierska, Wywiad narracyjny – tech- nika i pojęcia analityczne, [w:] M. Czyżewski, A. Piotrowski, A. Rokuszewska-Pawełek (red.), Biografia a tożsamość narodowa, Łódź 1996, s. 38. 4 J. Lewczyński, Zosia…, [w:] E. Fuchs (red.), Zofia Rydet (1911–1997). Fotografie, Łódź 1999, s. 18. Wstęp. Poszukiwanie śladów 9 Przeplatając te różne porządki, dążymy do wychwycenia powinowactw mię- dzy konkretnością sztuki, kultury, historii a bardziej efemerycznymi zagad- nieniami pamięci, emocji, relacji międzyludzkich, kruchości świata, lęku egzystencjalnego. Uważając te wszystkie kategorie za konstytutywne dla twór- czości Zofii Rydet, staraliśmy się jednocześnie pokazać, jak silnie determino- wały nie tylko jej sztukę, ale również jej postawę i losy życiowe. Naszą książkę otwiera rekonstrukcja wczesnej biografii Zofii Rydet, ze szczególną uwagą analizująca losy, które mogą wpływać na jej twórczość. Te biograficzne badania zrealizował Karol Jóźwiak, który od dekady bada różne wątki jej twórczości. Jeszcze jako student historii sztuki przyglądał się niekon- wencjonalnym działaniom Andrzeja Różyckiego z jej dorobkiem, których efek- tem była wystawa Nożyczki a Zofia Rydet (2009), a następnie Fotoandrzejozofia, której towarzyszył jego debiutancki esej, i wspólnie kuratorowana wystawa na stulecie urodzin Zofii Rydet pt. Łuk realizmu (2011). Począwszy od prac nad książką o Zofii Rydet – Inwentaryzacja wizerunku (2013), podejmuje próby cało- ściowego ujmowania jej twórczości, doszukując się wspólnego ideowego źródła. Podążając tym tropem, w prezentowanym w niniejszej książce rozdziale, prze- prowadził swego rodzaju biograficzne śledztwo nad skomplikowanymi losami Zofii Rydet, doszukując się w okresie sprzed kariery artystyczno-fotograficznej (między 1911 a połową lat 50.) źródeł jej późniejszej twórczości. Opierając się na dokumentach archiwalnych, opracowaniach historycznych i szerszych kon- tekstach społeczno-kulturowo-politycznych, starał się ukazać istotną łączność z pojawiającymi się później wątkami. Uzyskane przez niego wyniki nie tylko odkrywają nowe fakty z życia artystki, ale pozwalają autorowi postawić silne tezy dotyczące interpretacji artystycznego dziedzictwa Rydet. Andrzej Różycki w drugiej części książki podejmuje pewnego rodzaju autoetnograficzną analizę twórczości Zofii Rydet przez pryzmat własnych doświadczeń artystycznych, przyjaźni z artystką i wieloletniego dialogu arty- stycznego, który z nią prowadzi. Taki rodzaj badania łączy osobiste przemy- ślenia, uczucia i emocje wraz z pogłębioną refleksją, której celem jest próba zrozumienia określonych zjawisk i fenomenów. Szczególna pozycja Andrzeja Różyckiego wynika również z jego roli w rehabilitacji i przypomnieniu dorob- ku Zofii Rydet. Od pamiętnej wystawy Zapisu socjologicznego podczas Miesiąca Fotografii w Krakowie w 2008 roku stał się on szafarzem pamięci o artystce. Jest kuratorem kilkunastu wystaw dorobku Zofii Rydet, autorem wielu tek- stów o jej twórczości, ale również artystą, którego twórczość częstokroć wadzi- 10 Zapisy pamięci. Historie Zofii Rydet ła się z jej praktyką artystyczną. W tym kontekście jego praca Fotoandrzejozofia z 2010 roku, tu po raz pierwszy tak obszernie reprodukowana, uzyskuje szcze- gólny status eseju wizualnego opowiadającego o artystycznej relacji między dwójką twórców. Znaczną część rozważań osnuwa wokół kontekstów realiza- cji swojego filmu Nieskończoność dalekich dróg. Podpatrzona i podsłuchana Zofia Rydet. A.D. 1989, który stał się kanonicznym źródłem pisania o Zofii Rydet, często zapośredniczonym i nieuświadomionym. Sporo miejsca poświęca nie- znanym kontekstom produkcyjnym, ideowym i osobistym, które stały za jego sukcesem. O wielu tych sprawach pisze po raz pierwszy. Ostatnia część książki napisana została przez Tomasza Ferenca, który znaczną część swojej praktyki badawczej poświęca problemowi biograficznie ukierunkowanej socjologii artysty i różnorodnym wątkom w teorii i histo- rii fotografii. W swoim rozdziale podjął się zbadania relacji osób, które miały okazję poznać artystkę, starając się zrekonstruować społecznie funkcjonujący obraz Zofii Rydet kilka dekad po jej śmierci. W tej części książki opisana zosta- ła zarówno procedura przeprowadzania wywiadów, jak i metoda ich analizy. Bez wątpienia pamięć o artystce różni się w każdym jednostkowym przypad- ku. Wpływa na to stopień zażyłości, ilość i intensywność wspólnie spędzone- go czasu, biograficzny moment, w jakim znajdował się każdy z respondentów w momencie poznania artystki. Ujawniają się także liczne wspólne elemen- ty pamięci, wspomnienia odkrywające Zofię Rydet, zarówno jako wybitną artystkę, aktywną uczestniczkę życia polskiego środowiska fotograficznego, osobę niebywale pracowitą i skupioną na swoim dziele, jak i człowieka o złożo- nej osobowości, niepozbawionego obaw i lęków. Pierre Devin, wspominając Zofię Rydet, pisał o wzruszającym „żywym związku między dziełem a jego twórcą”5. Ta myśl stanowi bodaj najważniej- szy punkt styczny dla naszych różnokierunkowych rozważań zebranych w tej książce. Uzupełniają się one na kilku poziomach. Przede wszystkim stanowią chronologiczną opowieść o losach artystki. Począwszy od analizy życiorysu Zofii Rydet sprzed jej twórczości artystycznej, którą podejmuje tekst Karo- la Jóźwiaka, następuje przejście do auto-biograficznej refleksji nad postacią i twórczością Zofii Rydet z czasów jej największej kariery, prowadzonej przez Andrzeja Różyckiego, a kończy się na jej pośmiertnej obecności w pamięci i historiografii środowiska fotograficznego i artystycznego, którą analizuje 5 P. Devin, Moje spotkanie z Zofią Rydet, [w:] E. Fuchs (red.), Zofia Rydet (1911–1997). Fotografie, Łódź 1999, s. 21. Wstęp. Poszukiwanie śladów 11 w swoim tekście Tomasz Ferenc. Te trzy części stanowią również trzy poziomy zbliżenia się do postaci artystki, począwszy od jej bliskiego przyjaciela i artysty, przez historyka sztuki i badacza jej twórczości, skończywszy na ogólnym spoj- rzeniu socjologa sztuki, wykorzystującego przykład artystki jako realizację postulatu biograficznie zorientowanej socjologii sztuki. Mimo że podjęliśmy decyzję wydzielenia autonomicznych części książki, jednoznacznie określając autorstwo każdej z nich, rozważania nad postacią i twórczością Zofii Rydet pro- wadziliśmy w ciągłym dialogu, częstokroć inspirując się nawzajem i oddziału- jąc na siebie. Od samego początku książka była zatem pewną próbą zbudowania poli- fonicznej narracji o artystce. Nasz trójgłos na niższych poziomach przechodził w wielogłos przywoływanych świadectw, tekstów, wspomnień. Punktem wyj- ścia do koncepcji książki były przeprowadzane przez nas rozmowy z ludźmi, którzy osobiście znali Zofię Rydet. Staraliśmy się pamiętać o tym, że zgroma- dzony materiał posiada potencję, która może wykroczyć poza analityczne moż- liwości i doświadczenie badaczy, że należy traktować poszczególne wypowie- dzi jako autonomiczne, znaczące jednostki, które muszą wybrzmieć i pozostać otwarte na inne niźli tylko nasze interpretacje. Na ich podstawie rozwinęli- śmy tropy w różnych kierunkach, rozbudowując ową wielogłosowość o mate- riały archiwalne, teksty nieżyjących już osób, materiały historyczne. Wiele z naszych odkryć otworzyło kolejne obszary, które należałoby zbadać, pojawiły się kolejne pytania i wątpliwości do rozwinięcia w przyszłych badaniach. Pod- kreślając polifoniczny charakter naszej książki, pragniemy również wyrazić naszą wdzięczność dla osób, które przyczyniły się do sformułowania zawartych w niej hipotez, wniosków i refleksji. Wiele z nich zaczerpnęliśmy bezpośrednio od rozmówców, którzy nie tylko dzielili się swoimi wspomnieniami, ale także inspirowali do pogłębionego namysłu nad Zofią Rydet. Każda z przeprowadzo- nych rozmów z osobami znającymi osobiście artystkę poszerzała naszą wiedzę i horyzonty. Podczas kilku z nich odkryte zostały fakty zaskakujące, pozwalają- ce formować nam nowe wnioski i inaczej interpretować życie oraz artystyczne praktyki Zofii Rydet. Większość z tych rozmów została wydana w oddzielnej publikacji, do której odsyłamy wraz z pełną listą osób. Specjalne podziękowania chcielibyśmy złożyć Krystynie Mizielińskiej i Annie Kwiecień, których wkład pragniemy odnotować już w tym miejscu. Osobne podziękowania należą się Fundacji im. Zofii Rydet. Od wielu lat doświadczaliśmy bezwzględnej życzliwości i pomocy ze strony prezes Funda- 12 Zapisy pamięci. Historie Zofii Rydet cji – Marii Sokół-Augustyńskiej i Zofii Augustyńskiej-Martyniak. Na każ- dym etapie powstawania książki ich wsparcie było nieocenione. Dziękujemy również pozostałym instytucjom, które wsparły nas w badaniach i udostęp- nieniu swoich zbiorów, szczególnie Muzeum Historii Fotografii w Krakowie i Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi. Na koniec chcieliśmy podzięko- wać Mariuszowi Gołąbowi, który w ramach kierowanego przez siebie grantu umożliwił nam tę pracę, z ufnością powierzając nam określenie ostatecznej formy książki. Publikacja ta jest wynikiem naszych wędrówek śladami Zofii Rydet. Podążając ich tropem, staraliśmy się zbliżyć do artystki, zrozumieć wyjątkowy fenomen jej twórczości ściśle przenikającej się z jej życiem. Pojęcie śladu ma dla nas szczególną wartość, ponieważ jest zaczerpnięte wprost z twórczości Zofii Rydet. W 1982 roku artystka stworzyła cykl fotomontaży, w których przepra- cowywała problem własnej tożsamości, pamięci, przeszłości, korzeni rodzin- nych, ważnych dla siebie symboli. Traktujemy tę pracę jako artystyczny model dla naszych badań, z których staramy się wydobywać z uniwersum obrazów, dokumentów i relacji różne historie Zofii Rydet. Ta gęsta i do pewnego stopnia hermetyczna praca sama w sobie jest jedną z takich historii życiowych, odtwo- rzoną przez samą artystkę. Chcąc zachować jej tajemniczą wieloznaczność, zdecydowaliśmy się zreprodukować ją w całości i potraktować jako wizualne motto dla całej książki. Autor nieznany, Zofia Rydet, lata 20./30., dzięki uprzejmości Fundacji im. Zofii Rydet.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Zapisy pamięci. Historie Zofii Rydet
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: