Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00259 014429 12792848 na godz. na dobę w sumie
Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych. Część I - ebook/pdf
Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych. Część I - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron:
Wydawca: Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7462-503-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

W procesie kształtowania bezpieczeństwa publicznego uwidacznia się nadrzędna rola administracji publicznej. Nie bez znaczenia dla rodzaju i skali zagrożeń są liczba uczestników imprez masowych i zgromadzeń publicznych, czas trwania, a także miejsce ich organizacji. Naczelna zasada stanowi, iż szczególny obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ciąży na organizatorze imprezy, który owo bezpieczeństwo zobowiązany jest osiągnąć przez odpowiednią organizację zabezpieczenia, uwzględniwszy uwagi administracji publicznej. Inną zasadą jest właściwa organizacja działań samej administracji w wymiarze kontroli zabezpieczenia podejmowanego przez organizatora, a także przez nią samą. Szczególny obowiązek kontroli bezpieczeństwa spoczywa na organie administracji samorządowej właściwym ze względu na miejsce organizacji imprezy masowej. Organ ten wydaje zgodę na przeprowadzenie imprezy masowej lub odmawia jej wydania, może wskazać podwyższone ryzyko i szereg obowiązków związanych z organizacją danej imprezy masowej obligujących organizatora. W procesie kształtowania bezpieczeństwa imprez masowych i zgromadzeń publicznych wiele jest obowiązków i uprawnień, które — jak wykazano — nie dotyczą tylko organizatora. Dane statystyczne wskazują na znaczną, wynoszącą aż ponad siedem tysięcy liczbę imprez masowych, do zabezpieczenia których zaangażowano w 2014 r. siły i środki policji. Z tej liczby ok. dwa i pół tysiąca to masowe imprezy sportowe. Koszty, jakie ponosi policja w związku ze swoim zaangażowaniem w zapewnienie bezpieczeństwa podczas imprez masowych wyrażone są w milionach złotych. Niestety, dane statystyczne wskazują na znaczną liczbę przestępstw popełnianych w związku z przeprowadzonymi imprezami masowymi. W 2014 r. ujawniono ich 1080, z czego połowa o były mecze piłki nożnej. Skala popełnianych wykroczeń to ponad trzynaście tysięcy. Przedstawione dane pokazują, jak ważne są właściwa organizacja i zabezpieczenie, ukierunkowane na likwidację zagrożeń. Prawo stanowione nakłada na państwo polskie obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom. Osiągnięcie tego celu jest możliwe dzięki wyposażeniu wielu podmiotów w kompetencje zapisane w aktach rangi ustawy. Zaznajomienie z nimi, a także podniesienie umiejętności poruszania 6 Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych się w zawiłościach administracyjno-prawnych związanych z właściwą organizacją zabezpieczenia jest celem tego opracowania. Wielowymiarowość zagadnienia zmusza do przybliżenia licznych uzupełniających się obszarów, bez znajomości których zapewnienie bezpieczeństwa imprez masowych czy zgromadzeń publicznych jest niemożliwe. Publikacja Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych ma dwie odsłony zamknięte w oddzielnych monografiach. Pierwsza dotyczy wymiaru administracyjno-prawnego, druga natomiast — organizacyjno-praktycznego. Zebrane w nich doświadczenia autorów są kontynuacją ich pracy naukowej i aktywności publikacyjnej w obszarze zamkniętym w tytule opracowania, a także odpowiedzią na potrzeby studentów.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

ZARZĄDZANIE BEZPIECZEŃSTWEM IMPREZ MASOWYCH I ZGROMADZEŃ PUBLICZNYCH WYMIAR ADMINISTRACYJNO-PRAWNY Redakcja naukowa Mariusz Nepelski Jarosław Struniawski SZCZYTNO 2015 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Recenzenci prof. dr hab. Tomasz Majewski prof. dr hab. Bernard Wiśniewski Projekt okładki Agnieszka Kamińska Redakcja Wydawcy Małgorzata Popiało Radosław Gizot © Wszelkie prawa zastrzeżone — WSPol Szczytno 2015 ISBN 978-83-7462-502-9 e-ISBN 978-83-7462-503-6 Druk i oprawa: Dział Wydawnictw i Poligrafi i Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie 12–100 Szczytno, ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 111 tel. 89 621 51 02, fax 89 621 54 48 e-mail: dwip@wspol.edu.pl ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Spis treści Wstęp .................................................................................................................................................. ROZDZIAŁ I ................................................................................................................................... Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw ................................................................................................................................................ (Mariusz Nepelski, Jarosław Struniawski) ......................................................................... 5 7 7 7 ROZDZIAŁ II ................................................................................................................................. 29 Stosunek cywilnoprawny ......................................................................................................... 29 (Karolina Kula) ............................................................................................................................... 29 ROZDZIAŁ III ............................................................................................................................... 45 Ogólne zagadnienia dotyczące własności, posiadania i dzierżenia ............... 45 (Karolina Kula) ............................................................................................................................... 45 ROZDZIAŁ IV ............................................................................................................................... 61 Ogólne zasady dotyczące odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym .......................................................................................................................................... 61 (Karolina Kula) ............................................................................................................................... 61 ROZDZIAŁ V ................................................................................................................................. 95 Procedura karna — wybrane aspekty ............................................................................. 95 (Monika Porwisz) ........................................................................................................................... 95 ROZDZIAŁ VI ............................................................................................................................... 115 Zatrzymanie osoby — aspekty prawne ........................................................................... 115 (Agnieszka Choromańska) ........................................................................................................ 115 ROZDZIAŁ VII ............................................................................................................................. 137 „Sądy 24-godzinne” — ujęcie normatywne ................................................................. 137 (Monika Porwisz, Agnieszka Choromańska) ................................................................... 137 ROZDZIAŁ VIII ............................................................................................................................ 149 Zagadnienia prawa wykroczeń ............................................................................................ 149 (Agnieszka Sadło-Nowak) .......................................................................................................... 149 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== ROZDZIAŁ IX ............................................................................................................................... 171 Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu imprez masowych ............................. 171 (Agnieszka Sadło-Nowak) .......................................................................................................... 171 ROZDZIAŁ X ................................................................................................................................. 185 Podmioty odpowiedzialne za bezpieczeństwo imprez masowych i zgromadzeń publicznych .................................................................................................... 185 (Mariusz Nepelski, Jarosław Struniawski) ......................................................................... 185 ROZDZIAŁ XI ............................................................................................................................... 203 Infrastruktura obiektu/terenu imprezy masowej .................................................... 203 (Mariusz Nepelski, Jarosław Struniawski) ......................................................................... 203 ROZDZIAŁ XII .............................................................................................................................. 223 Ochrona przeciwpożarowa imprez masowych .......................................................... 223 (Mariusz Nepelski, Jarosław Struniawski) ......................................................................... 223 ROZDZIAŁ XIII ............................................................................................................................ 233 Postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej ........................................................................... 233 (Monika Dzimińska-Mosio) ...................................................................................................... 233 ROZDZIAŁ XIV ............................................................................................................................ 267 Postępowanie administracyjne w sprawach imprez masowych ........................................................................................................................ 267 (Monika Dzimińska-Mosio) ...................................................................................................... 267 ROZDZIAŁ XV .............................................................................................................................. 281 Postępowanie administracyjne w sprawach przerwania imprezy masowej i wydania zakazu jej przeprowadzenia ....................................................... 281 (Monika Dzimińska-Mosio) ...................................................................................................... 281 Literatura ......................................................................................................................................... 299 ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Wstęp W procesie kształtowania bezpieczeństwa publicznego uwidacznia się nadrzędna rola administracji publicznej. Nie bez znaczenia dla rodzaju i skali zagrożeń są liczba uczestników imprez masowych i zgromadzeń pu- blicznych, czas trwania, a także miejsce ich organizacji. Naczelna zasada stanowi, iż szczególny obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ciąży na or- ganizatorze imprezy, który owo bezpieczeństwo zobowiązany jest osiągnąć przez odpowiednią organizację zabezpieczenia, uwzględniwszy uwagi ad- ministracji publicznej. Inną zasadą jest właściwa organizacja działań sa- mej administracji w wymiarze kontroli zabezpieczenia podejmowanego przez organizatora, a także przez nią samą. Szczególny obowiązek kontroli bezpieczeństwa spoczywa na organie administracji samorządowej właści- wym ze względu na miejsce organizacji imprezy masowej. Organ ten wy- daje zgodę na przeprowadzenie imprezy masowej lub odmawia jej wyda- nia, może wskazać podwyższone ryzyko i szereg obowiązków związanych z organizacją danej imprezy masowej obligujących organizatora. W proce- sie kształtowania bezpieczeństwa imprez masowych i zgromadzeń publicz- nych wiele jest obowiązków i uprawnień, które — jak wykazano — nie do- tyczą tylko organizatora. Dane statystyczne wskazują na znaczną, wynoszącą aż ponad siedem tysięcy liczbę imprez masowych, do zabezpieczenia których zaangażowa- no w 2014 r. siły i środki policji. Z tej liczby ok. dwa i pół tysiąca to maso- we imprezy sportowe. Koszty, jakie ponosi policja w związku ze swoim za- angażowaniem w zapewnienie bezpieczeństwa podczas imprez masowych wyrażone są w milionach złotych. Niestety, dane statystyczne wskazują na znaczną liczbę przestępstw popełnianych w związku z przeprowadzo- nymi imprezami masowymi. W 2014 r. ujawniono ich 1080, z czego po- łowa to były mecze piłki nożnej. Skala popełnianych wykroczeń to ponad trzynaście tysięcy. Przedstawione dane pokazują, jak ważne są właściwa or- ganizacja i zabezpieczenie, ukierunkowane na likwidację zagrożeń. Prawo stanowione nakłada na państwo polskie obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom. Osiągnięcie tego celu jest możliwe dzięki wy- posażeniu wielu podmiotów w kompetencje zapisane w aktach rangi usta- wy. Zaznajomienie z nimi, a także podniesienie umiejętności poruszania ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych 6 się w zawiłościach administracyjno-prawnych związanych z właściwą or- ganizacją zabezpieczenia jest celem tego opracowania. Wielowymiarowość zagadnienia zmusza do przybliżenia licznych uzupełniających się obsza- rów, bez znajomości których zapewnienie bezpieczeństwa imprez maso- wych czy zgromadzeń publicznych jest niemożliwe. Publikacja Zarządza- nie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych ma dwie odsłony zamknięte w oddzielnych monografiach. Pierwsza dotyczy wy- miaru administracyjno-prawnego, druga natomiast — organizacyjno- -praktycznego. Zebrane w nich doświadczenia autorów są kontynuacją ich pracy naukowej i aktywności publikacyjnej w obszarze zamkniętym w ty- tule opracowania, a także odpowiedzią na potrzeby studentów. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== ROZDZIAŁ I Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw1 Wielka Brytania2 W Wielkiej Brytanii nie ma obowiązku ustawowego zgłaszania zgro- madzeń. Przez pojęcie zgromadzenia rozumie się grupę 20 lub więcej osób. Pisemne zawiadomienie musi natomiast zostać złożone w wypadku przemarszów organizowanych w celach: — wyrażenia poparcia lub sprzeciwu wobec poglądów lub działań jakiej- kolwiek osoby lub grupy osób, — upublicznienia sprawy lub kampanii, — zaznaczenia lub upamiętnienia wydarzenia. Przepisów nie stosuje się dla przemarszów powszechnych lub zwycza- jowych, a także konduktów pogrzebowych. Zawiadomienie musi określać datę przemarszu, czas rozpoczęcia, proponowaną trasę oraz imię, nazwi- sko i adres organizatora. Zawiadomienie składa się na posterunku policji właściwym dla miejsca rozpoczęcia przemarszu. Zawiadomienie musi być złożone za pośrednictwem poczty lub osobiście, nie później niż 6 dni przed planowanym przemarszem. Organizator przemarszu odpowiada za wy- pełnienie warunków zgłoszenia, wypełnienie warunków jego skuteczno- ści oraz za przemarsz zgodny ze zgłoszeniem pod względem daty, godziny rozpoczęcia oraz trasy przemarszu. Jeżeli starszy rangą oficer policji, uwzględniwszy czas i miejsce, w któ- rych planowany jest przemarsz, a także jego trasę, poweźmie podejrzenie, że przemarsz ten może skutkować poważnym zagrożeniem dla porządku publicznego, dużymi stratami w mieniu lub znacznymi utrudnieniami dla życia społeczności, bądź że celem organizatora jest zastraszenie innych tak, 1 Na podstawie danych pozyskanych z Komendy Głównej Policji. 2 Wybrane akty prawne regulujące bezpieczeństwo zgromadzeń w Wielkiej Bryta- nii: ustawa o porządku publicznym (1986 r. ze zm.); ustawa o publicznych przemarszach (1998 r.); ustawa o i porządku publicznym (1994 r.); ustawa o zachowaniach aspołecznych (2003 r.). ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych 8 by nie zrobili czegoś, do czego mają prawo, lub zmuszenia ich, by zrobili coś, czego mają prawo nie robić, może wydać organizatorowi lub uczest- nikom przemarszu polecenia wprowadzające warunki, które uzna za sto- sowne, by zapobiec ww. następstwom, włącznie z warunkami dotyczącymi trasy przemarszu lub zakazu wejścia na określony teren publiczny. Polece- nia te muszą być wydane na piśmie. Umundurowany policjant ma prawo aresztować bez ostrzeżenia każdego, kogo podejrzewa o popełnienie prze- stępstwa w związku z przemarszem. Organizator i uczestnik przemarszu, którzy naruszają ww. zakaz podlegają karze zgodnie z przepisami prawa. Kary dla organizatorów i uczestników wynoszą odpowiednio: do 3 miesię- cy więzienia lub grzywna, zależnie od popełnionego wykroczenia. W  przypadku zgromadzenia, jeżeli starszy rangą oficer policji, uwzględniwszy czas i miejsce, w których zgromadzenie jest przeprowa- dzane lub planowane, poweźmie podejrzenie, że zgromadzenie to może skutkować poważnym zagrożeniem dla porządku publicznego, poważny- mi stratami w mieniu lub poważnymi utrudnieniami dla życia społeczno- ści, lub że celem zgromadzenia jest zastraszenie innych tak, by nie zrobili czegoś, do czego mają prawo lub by zrobili coś, czego mają prawo nie ro- bić, może wydać organizatorowi lub uczestnikom zgromadzenia polecenia wprowadzające warunki, które uzna za stosowne, by zapobiec ww. następ- stwom, włącznie z warunkami dotyczącymi miejsca zgromadzenia, mak- symalnego czasu jego trwania i maksymalnej liczby uczestników. Polecenia te muszą być wydane na piśmie. W prawodawstwie funkcjonuje także pojęcie trespassory assemblies, czyli zgromadzenia, które wkraczają na teren prywatny lub teren, z którego swobodne korzystanie jest ograniczone. Umundurowany policjant ma pra- wo aresztować bez ostrzeżenia każdego, kogo podejrzewa o popełnienie przestępstwa w związku ze zgromadzeniem. Jeżeli umundurowany poli- cjant poweźmie podejrzenie, że osoba zmierza na zgromadzenie na obsza- rze objętym zakazem, może ją zatrzymać i skierować w innym kierunku, tak by nie uczestniczyła w zgromadzeniu. Osoba, która nie podporządku- je się temu nakazowi, popełnia wykroczenie i może zostać aresztowana. Kary dla organizatorów i uczestników wynoszą odpowiednio: do 3 miesię- cy więzienia lub grzywny, zależnie od popełnionego wykroczenia. Ustawa Public order act przewiduje także następujące przestępstwa: — zamieszki — gdy 12 lub więcej zgromadzonych osób używa lub grozi użyciem przemocy i powoduje uzasadnione zagrożenie dla obecnych na miejscu zdarzenia, są oni winni powodowania zamieszek. Dotyczy to zarówno terenu prywatnego, jak i miejsc publicznych. Uczestnicy zamieszek mogą być skazani na karę więzienia nie dłuższą niż 10 lat, karę grzywny lub obie kary jednocześnie, ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 9 — zagrożenie bezpieczeństwa z użyciem przemocy — gdy 3 lub więcej zgromadzonych osób używa lub grozi użyciem przemocy i powoduje uzasadnione zagrożenie dla innych, są oni winni powodowania zamie- szek. Dotyczy to zarówno terenu prywatnego, jak i miejsc publicznych. Uczestnicy zamieszek mogą być skazani na karę więzienia nie dłuższą niż 5 lat, karę grzywny lub obie kary jednocześnie, — wszczynanie burd — gdy osoba używa lub grozi użyciem przemocy i powoduje uzasadnione zagrożenie dla innej osoby. Dwie osoby uży- wające wzajemnie wobec siebie przemocy także podlegają przepisom dotyczącym wszczynania burd. Uczestnicy burd mogą być skazani na karę więzienia nie dłuższą niż 3 lata, karę grzywny lub obie kary jednocześnie. Jeżeli w którymkolwiek momencie oficer dowodzący policji poweź- mie podejrzenie, uwzględniwszy szczególne okoliczności i uwarunkowa- nia miejsca przemarszu, że środki zapobiegające mogą być niewystarczają- ce, by zapobiec poważnym zakłóceniom porządku publicznego, występuje do Rady Dystryktu o wydanie decyzji zakazującej, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, wszelkich publicznych przemarszów. Po otrzymaniu takiego wniosku Rada Dystryktu może — za zgodą sekretarza stanu — wydać za- kaz na zasadach określonych we wniosku lub z modyfikacjami zatwierdzo- nymi przez sekretarza stanu. W wypadku Londynu prawo wydania takiego zakazu, za zgodą sekretarza stanu, ma komisarz policji Londynu lub komi- sarz policji metropolitalnej. W przypadku zgromadzenia, jeżeli dowodzący oficer policji poweźmie podejrzenie, że zgromadzenie: — będzie prowadzone na obszarze, który nie został dopuszczony do pu- — może skutkować poważnymi zakłóceniami w życiu wspólnoty, — odbywa się na terenie, w budynku lub przy pomniku, które mają histo- ryczne, architektoniczne, archeologiczne lub naukowe znaczenie i może spowodować znaczne szkody, może zwrócić się do Rady Dystryktu o zakazanie na określony czas wszystkich takich zgromadzeń w dystrykcie lub w jego części. Rada na- tomiast może w Anglii i Walii, za zgodą sekretarza stanu, a w Szkocji sa- modzielnie, wydać taki zakaz. W Londynie zakaz ów, po uzyskaniu zgody sekretarza stanu, może wydać komisarz policji Londynu lub komisarz po- licji metropolitalnej. Zakaz przeprowadzania takich zgromadzeń może być wydany na okres nie dłuższy niż 4 dni i dotyczy terenu nie większego niż w promieniu 5 mil od określonego miejsca. blicznego użytku, lub do którego dostęp jest ograniczony, — przeprowadzone będzie bez zgody administratora terenu lub z narusze- niem praw lub ograniczeń, ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 10 Szwecja3 Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych — zgromadzenie tworzące demonstrację lub takie, które zostano zwołane — odczyty zaaranżowane w celu nauczania lub mające wpływ na ogólną W Szwecji zgromadzeniem jest: w celu obrad lub wyrażenia opinii, lub obywatelską edukację, — zgromadzenie w celu odbywania praktyk religijnych, — przedstawienia teatralne lub fi lmowe, koncerty lub inne zgromadzenia, których celem jest prezentacja prac artystycznych, — każde inne zgromadzenie, w  którym wolność zgromadzenia jest istotna, — przedstawienia cyrkowe. Zgromadzenie uważane jest za publiczne, jeśli zostało zaplanowane jako publiczne i powszechne lub gdy jest porównywalne z powszechnym z punktu widzenia wymagań ustawowych. Warunki rozwiązania zgromadzenia: — jeżeli wymagane jest zezwolenie, a  zgromadzenie zostało zwołane mimo decyzji odmownej co do organizacji takiego zgromadzenia, — jeżeli zgromadzenie odbywa się z przekroczeniem warunków określo- nych w przepisach lub wbrew zakazowi wydanemu zgodnie z przepi- sami. Ponadto zgromadzenie publiczne może zostać rozwiązane lub rozpę- dzone, jeżeli: — w miejscu zgromadzenia wystąpi poważne zagrożenie dla porządku publicznego, także jako skutek zgromadzenia, w jego najbliższym oto- czeniu, — jeśli niesie poważne zagrożenie dla jego uczestników lub poważne za- kłócenia w ruchu drogowym, — jeżeli czas trwania przekroczy czas określony w zezwoleniu. Rozpędzenie zgromadzenia publicznego, nawet w  przypadku, gdy wszystkie konieczne do tego przesłanki zostały spełnione, może nastąpić tylko wtedy, gdy inne, mniej drastyczne środki okażą się niewystarczające do zapobieżenia kolejnym nielegalnym działaniom, przywrócenia porząd- ku ochrony zgromadzonych lub zapobieżenia zakłóceniom w ruchu dro- gowym. Fakt, że organizator zgromadzenia publicznego, dla którego wy- 3 Wybrane akty prawne regulujące bezpieczeństwo zgromadzeń w Szwecji: Instru- ment of Government (1994 r.); ustawa o porządku publicznym; kodeks karny; ustawa o policji. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 11 magane jest uzyskanie pozwolenia, nie wnioskował o przyznanie takiego pozwolenia, sam w sobie nie stanowi przesłanki do odwołania lub rozpę- dzenia takiego zgromadzenia. Jeżeli jednak zgromadzenie zostało przepro- wadzone mimo odrzucenia wniosku o udzielenie pozwolenia, każdy z wy- żej wymienionych środków może być podjęty. W przypadku przemarszu demonstracji, gdy trasa nie pokrywa się z trasą wyznaczoną przez policję w pozwoleniu i — jeżeli nowa trasa nie została przedstawiona policji we wniosku (i w konsekwencji nie zosta- ła oficjalnie zakazana) — policja powinna negocjować z demonstrantami w podobny sposób, jak w przypadku, gdyby nie została wydana żadna zgo- da na przeprowadzenie zgromadzenia. Jeżeli trasa została zaproponowana w zgłoszeniu, ale zakazana przez policję, a demonstracja i tak nią idzie, po- licja ma wszelkie prawo do podjęcia niezbędnych działań, ponieważ zgro- madzenie narusza decyzję władz policji. Decyzja o zdelegalizowaniu lub rozpędzeniu demonstracji podejmowana jest przez władze policji. Taka decyzja ma charakter natychmiastowej wykonalności, nawet jeśli stanowi przedmiot apelacji, chyba że podjęta zostanie inna decyzja. W przypadku poważnego naruszenia bezpieczeństwa i porządku pu- blicznego lub jeżeli zachodzi ryzyko takiego naruszenia, policja może za- kazać dostępu do określonego obszaru lub zabudowań. Może także naka- zać członkom zgromadzenia przemieszczanie się inną trasą. Takie decyzje podejmowane są przez władze policji lub w pilnych sytuacjach przez ofi- cera policji. Holandia4 Konstytucja daje prawo do gromadzenia się i demonstrowania, jednak zgodnie z przepisami prawa. Parlament może wprowadzić szczególne za- sady dla zapewnienia bezpieczeństwa w celu regulacji ruchu drogowego oraz by zapobiegać zakłóceniom porządku publicznego i zwalczać je. Rady miejskie określają przypadki, dla których wymagane są wcześniejsze za- wiadomienia. Są to: — zgromadzenia publiczne o celach religijnych. Jedno zawiadomienie wy- starczy dla zgromadzeń, które odbywają się okresowo, w tym samym 4 Wybrane akty prawne regulujące bezpieczeństwo zgromadzeń w Holandii: konsty- tucja, ustawa o zgromadzeniach (1953 r.). ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 12 Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych czasie i organizowane są przez organizacje religijne będące niezależną częścią innej organizacji religijnej, — zgromadzeń publicznych, które odbywają się w miejscach publicznych. W obu przypadkach warunki te określają w szczególności: — zasady dotyczące przypadków, w których osoba zamierzająca przepro- wadzić zgromadzenie powinna złożyć pisemne zawiadomienie, — zasady dotyczące przypadków, w których zgłoszenie musi być złożone, a  także zakres niezbędnych szczegółowych informacji i  wymagań wobec organizatora. Nie można żądać informacji nt. religii lub głoszonych poglądów oraz myśli i uczuć, które będą wyrażane w czasie zgromadzenia. Po otrzymaniu zawiadomienia burmistrz/mer może określić warun- ki i ograniczenia lub wydać zakaz przeprowadzenia zgromadzenia. Zakaz może zostać wydany, gdy: — wymagane zgłoszenie nie zostało złożone w terminie, — wymagane informacje nie zostały dostarczone w terminie, — cele zgromadzenia kolidują z wymogami zapewnienia bezpieczeństwa, regulacji ruchu drogowego lub zapobiegania zakłóceniom porządku publicznego i zwalczania ich. Warunki, ograniczenia lub zakazy nie mogą mieć związku z religią lub gło- szonymi poglądami oraz z tematem myśli i uczuć, które będą wyrażane w cza- sie zgromadzenia. W czasie zgromadzenia publicznego burmistrz/mer może wydawać instrukcje, które muszą być śledzone przez uczestników zgromadze- nia. Burmistrz/mer może nakazać zakończenie zgromadzenia, gdy: — wymagane zgłoszenie nie zostało złożone lub wydany został zakaz przeprowadzenia zgromadzenia, — naruszone zostały warunki, ograniczenia lub instrukcje, — cele zgromadzenia kolidują z wymogami zapewnienia bezpieczeństwa, regulacji ruchu drogowego lub zapobiegania zakłóceniom porządku publicznego i zwalczania ich. W celu skutecznej realizacji ww. praw burmistrz/mer i osoby przez nie- go wyznaczone mają prawo objąć nadzorem zgromadzenia publiczne, tak- że te organizowane na terenach niepublicznych. W razie potrzeby mogą uzyskać taki dostęp z pomocą policji. Specjalne zasady dotyczą zgroma- dzeń odbywających się w pobliżu budynków Międzynarodowego Trybu- nału Sprawiedliwości, ambasad, konsulatów i organizacji międzynarodo- wych. Gromadzący się w pobliżu tych lokalizacji muszą powstrzymać się od jakichkolwiek działań, które mogą wpłynąć na ich funkcjonowanie. Aby zapobiec tego typu zachowaniom, burmistrz/mer może wydawać in- strukcje, które muszą być śledzone przez uczestników zgromadzenia. Bur- mistrz/mer może także nakazać zakończenie zgromadzenia. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 13 Karą pozbawienia wolności na czas nieprzekraczający 2 miesięcy lub karą grzywny zagrożone są: — przeprowadzanie zgromadzeń publicznych lub uczestnictwo w nich w wypadku, gdy nie zostało złożone stosowne zawiadomienie, lub które to zgromadzenia zostały zakazane, — złamanie warunków i ograniczeń lub instrukcji, a także nakazów wy- danych na podstawie przepisów ustawy. Wymienione czyny kwalifikowane są jako wykroczenia. Francja5 Manifestacje i przedsięwzięcia organizowane w miejscach publicznych, w tym na drogach publicznych, wymagają zgłoszenia i uzyskania zgody od właściwych władz lokalnych: — merostwa, jeśli to teren wiejski leżący w kompetencji Francuskiej Żan- darmerii Narodowej, — prefekta właściwego departamentu, jeśli teren leży w kompetencji policji, — prefekta policji — dotyczy Paryża. Wniosek należy złożyć najpóźniej na trzy dni robocze wcześniej (w Pa- ryżu — 1 miesiąc). Wnioski składa się na odpowiednich formularzach; muszą one zawierać określone przez przepisy informacje i dane, m.in.: cel zgromadzenia, miejsca, liczbę uczestników, planowane zmiany miej- sca (przemarsze itp.), liczbę obsługi (z danymi personalnymi). W przypad- ku imprez z udziałem pojazdów mechanicznych należy złożyć dodatko- we wnioski, w zależności od liczby kół (!), tj. do 800 kół lub powyżej 800. W wypadku imprez sportowych z klasyfikacją uczestników należy dodat- kowo uzyskać zgodę właściwej federacji sportowej. Przy rozpatrywaniu wniosku brane są pod uwagę względy bezpieczeństwa uczestników i obiek- tów, zakłócenia funkcjonowania innych osób, zapewnienie współpracy z właściwymi służbami, czasem wymagane jest ubezpieczenie uczestników. Zgoda może być uzależniona od spełnienia dodatkowych warunków. Odmowa wydania zgody na manifestację może być uzasadniona jedynie względami „braku zapewnienia niezbędnego poziomu porządku publicznego”. Może to jednak wynikać z różnych przesłanek szczegółowych, np. ze zbyt póź- nego złożenia wniosku, zmian programu, miejsca itp., negatywnej opinii władz 5 Wybrane akty prawne regulujące bezpieczeństwo zgromadzeń we Francji: kodeks generalny społeczności terytorialnej, kodeks bezpieczeństwa wewnętrznego, kodeks dro- gowy, prawo (kodeks) sportowy, kodeks karny, inne przepisy szczegółowe. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych 14 w odniesieniu do obiektów o szczególnym charakterze, np. zabytków, czy nie- zgodności typu przedsięwzięcia z charakterem miejsca publicznego. Odmowę można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Jednocześnie kodeks karny prze- widuje możliwość rozpędzenia siłowego nielegalnego zgromadzenia lub mani- festacji stwarzających zagrożenie dla porządku publicznego, nazywanych wtedy l’attroupement. Użycie siły musi być jednak poprzedzone wezwaniem uczestni- ków do rozejścia się, ogłoszonym przez obecnego na miejscu kompetentnego przedstawiciela władz lub policji. Jeśli wezwanie ogłasza mer lub prefekt, musi mieć trójkolorową szarfę lub opaskę. Jeśli to wezwanie nie skutkuje, wówczas dwukrotnie zostaje ogłoszone ostrzeżenie o użyciu siły w celu przywrócenia po- rządku. Po tym policja może wejść do akcji. Nieco inne (bardziej restrykcyjne) są zasady obowiązujące w Paryżu, w szczególności dłuższe są terminy, większe wymagania dotyczące służb organizatora, opinii innych podmiotów (konserwator zabytków, odpowie- dzialni za obiekty muzealne lub szczególne przestrzenie publiczne. Nie- które niezbędne usługi służb komunalnych lub państwowych, wymaga- ne do uzyskania zgody, mogą być dodatkowo płatne. Przeprowadzenie manifestacji/zgromadzenia bez wcześniejszej zgody jest zagrożone karą do 6 miesięcy więzienia i grzywną 7500 euro (dotyczy organizatorów). Uczestnik nielegalnej manifestacji popełnia wykroczenie I stopnia. Jeżeli uczestnik nielegalnego zgromadzenia stwarzającego zagrożenie nie posłu- cha wezwania do rozejścia i pozostanie na miejscu po pierwszym ostrze- żeniu o możliwości użycia siły, to automatycznie popełnia występek zagro- żony karą więzienia i grzywny 15 000 euro. Dla osoby posiadającej broń w trakcie takiego zgromadzenia przewiduje się karę 3 lat więzienia i 45 000 euro grzywny. Niemcy6 Organizacja zgromadzenia lub przemarszu nie wymaga ani zezwole- nia, ani zgłoszenia, chyba że zgromadzenie odbywa się pod gołym niebem. Ustawa nakłada obowiązek zawiadomienia o zamiarze zorganizowania pod gołym niebem zgromadzenia lub przemarszu najpóźniej na 48 godzin przed jego datą. Właściwy organ może zakazać przeprowadzenia zgroma- dzenia lub przemarszu, albo zezwolenie uzależnić od spełnienia wymagań, 6 Wybrane akty prawne regulujące bezpieczeństwo zgromadzeń w Niemczech: usta- wa zasadnicza RFN (1949 r.), ustawa o zgromadzeniach. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 15 jeżeli przeprowadzenie zgromadzenia lub przemarszu wiązałoby się z bez- pośrednim zagrożeniem dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wy- korzystanie podczas zgromadzenia lub przemarszu służb porządkowych organizatora wymaga policyjnego zezwolenia, o które organizator musi wystąpić przy zgłaszaniu zgromadzenia lub przemarszu. Możliwość organizacji zgromadzeń spontanicznych niemiecki Fede- ralny Trybunał Konstytucyjny (FTK) wywodzi bezpośrednio z art. 8 kon- stytucji RFN. Jednocześnie silnie podkreśla się w orzecznictwie, że sam brak zawiadomienia nie jest jeszcze wystarczającą przesłanką do rozwią- zania zgromadzenia. Organizator podczas zgromadzenia lub przemarszu ma obowiązek dbać o prawidłowy, zgodny z przepisami prawa przebieg zgromadzenia lub przemarszu. Do tego celu może wykorzystywać własne służby porządkowe. Jeżeli organizator nie jest w stanie zapanować nad pra- widłowym przebiegiem zgromadzenia lub przemarszu, jest zobowiązany do ich zakończenia. Organizator ma prawo wykluczyć ze zgromadzenia lub przemarszu osoby, które mają obowiązek opuszczenia tych miejsc. Policja ma prawo wykluczyć ze zgromadzenia lub przemarszu osoby, które zakłó- cają jego przebieg i naruszają porządek wówczas, gdy: — właściwy organ pozbawił organizatora prawa do  przeprowadzenia zgromadzenia lub przemarszu, — przebieg zgromadzenia lub przemarszu powoduje bezpośrednie zagro- żenie dla życia i zdrowia uczestników, — uczestnicy zgromadzenia lub przemarszu posiadają broń lub inne nie- bezpieczne przedmioty, a organizator nie wykluczył ich ze zgroma- dzenia lub przemarszu, — uczestnicy zgromadzenia naruszają przepisy karne, a organizator nie wykluczył ich ze zgromadzenia lub przemarszu. W przypadku rozwiązania zgromadzenia lub przemarszu ich uczestni- cy mają je natychmiast opuścić. Ustawa nie wyróżnia kategorii zgromadzeń spontanicznych, jednak- że orzecznictwo FTK dopuszcza organizowanie „zgromadzeń spontanicz- nych” i „zgromadzeń nagłych” bez uprzedniej notyfikacji. Argumentem przemawiającym za rezygnacją z zawiadamiania jest pierwszeństwo za- chowania praw podstawowych nad obowiązkami administracyjnymi, gdy przemawiają za tym okoliczności. Policja ma prawo utrwalać dźwięk i ob- raz z przebiegu zgromadzenia lub przemarszu w celu ustalania sprawców czynów zabronionych popełnionych przez uczestników zgromadzenia lub przemarszu. Zgromadzone materiały, jeżeli nie ma potrzeby ich proceso- wego wykorzystania, muszą zostać zniszczone po upływie 3 lat od czasu ich utrwalenia. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 16 Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych Odpowiedzialność karna uczestników zgromadzenia wynikająca z ustawy o zgromadzeniach: — zakłócenie porządku podczas zgromadzenia lub pochodu przy użyciu siły — kara pozbawienia wolności do 3 lat lub kara grzywny, — zakłócanie pracy służb porządkowych przy użyciu siły — kara pozba- wienia wolności do 1 roku lub kara grzywny. Przestępstwami zagrożonymi karą pozbawienia wolności do 1 roku i karą grzywny są: — posiadanie broni, która może spowodować uszkodzenie ciała lub znisz- czenie mienia, — posiadanie tzw. broni pasywnej, czyli przedmiotów, które chroniłyby osobę przed interwencją służb (są to np.: maski przeciwgazowe, kaski lub hełmy do ochrony głowy, ochraniacze na ciało zabezpieczające np. przed uderzeniami pałką policyjną itp.). Kategorycznie zabronione jest zasłanianie lub zakrywanie twarzy uczestników zgromadzenia. Obowiązuje zakaz kamuflowania się. Nale- ży zaznaczyć, że już samo posiadanie przy sobie rzeczy służących do ma- skowania się jest tym zakazem objęte. Jeżeli organizator zgromadzenia lub przemarszu w istotny sposób zmieni przebieg zgromadzenia lub przemar- szu w stosunku do tego, co zostało zgłoszone w zawiadomieniu, podlega wówczas karze do 6 miesięcy pozbawienia wolności lub karze grzywny. Je- żeli organizator zgromadzenia lub przemarszu nadal prowadzi zgromadze- nie lub przemarsz pomimo wcześniejszego ich rozwiązania przez policję, albo prowadzi zgromadzenie lub przemarsz bez zgłoszenia, podlega karze pozbawienia wolności do 1 roku lub karze grzywny. Za szkody powstałe podczas zgromadzenia nie odpowiada organiza- tor zgromadzenia, lecz indywidualnie każdy z osobna uczestnik zgroma- dzenia, któremu udowodni się działanie skutkujące np. uszkodzeniem cia- ła lub zniszczeniem mienia. Odpowiedzialność uczestnika zgromadzenia za szkody powstałe na osobie lub mieniu następuje na podstawie kodeksu karnego. Wyżej wymienione zakazy dotyczą uczestników zgromadzenia: — w drodze do miejsca zgromadzenia lub przemarszu, — w czasie zgromadzenia lub przemarszu, — oraz po zakończonym zgromadzeniu lub przemarszu. Przestępstwa są określone w § 27 ustawy o zgromadzeniach, natomiast wykroczenia — w § 29 ustawy. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 17 USA7 Ze względu na federalny charakter państwa, nie sposób wskazać jedno- litej regulacji odnoszącej się do wolności zgromadzeń. Jednakże sąd naj- wyższy w swoim orzecznictwie — interpretując I poprawkę — sformułował liczne zasady wyznaczające podstawowe ramy dla rozwiązań stanowych, takie jak zasada forum publicznego, zakaz ograniczeń uprzednich i zasa- da niedyskryminacji. Pierwsza zasada zakłada istnienie terenów publicz- nych, które z założenia są przeznaczone do gromadzenia się (place, okolice legislatur, sądów). Druga zaś, najogólniej rzecz ujmując, wprowadza zakaz stosowania prewencyjnej kontroli zgromadzeń (np. systemu koncesyjne- go). Nie stoi to na przeszkodzie ustanowieniu obowiązku zawiadomienia właściwego organu o planowanym zgromadzeniu. Mimo to w niektórych stanach notyfikacja jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem — zwłaszcza w kontekście zgromadzeń spontanicznych. Interesującym rozwiązaniem są regulacje stanu Pensylwania, gdzie organizatorom zaleca się powiado- mienie władz o dacie i miejscu zgromadzenia spontanicznego. Powiado- mienie jest zalecane, ale nie ma charakteru obligatoryjnego. Dodatkowym ułatwieniem jest tu możliwość powiadomienia telefonicznego w godzinach pracy władz stanowych. Finlandia8 Zgromadzenie publiczne to demonstracja lub inne zgromadzenie, zwo- łane zgodnie z zasadą wolności zgromadzeń, otwarte dla uczestnictwa lub obserwacji, także dla osób, które nie są bezpośrednio w nie zaangażowane. Demonstracja zwołana w celu wyrażenia opinii pojedynczej osoby nie jest uważana za zgromadzenie publiczne. Przepisom nie podlegają oficjalne uro- czystości zwołane przez publiczne organizacje ani uroczystości organizowa- ne przez wspólnoty religijne, organizowane dla celów wspólnoty w miejscach do nich należących lub w podobnych miejscach. Zarówno zgromadzenia pu- bliczne, jak i imprezy masowe powinny być organizowane w sposób poko- jowy, bez naruszania bezpieczeństwa uczestników lub przypadkowych ob- serwatorów oraz bez naruszania ich praw. Podczas organizacji powinno się 7 Postępowanie w sprawach zgromadzeń reguluje orzecznictwo sądu najwyższego. 8 Wybrane akty prawne regulujące bezpieczeństwo zgromadzeń w Finlandii: konsty- tucja, ustawa o zgromadzeniach (1999 r.). ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych 18 dołożyć wszelkiej staranności, aby w czasie zgromadzenia nie spowodować znaczących zniszczeń w otoczeniu. Nie można dyskryminować nikogo pod- czas organizacji zgromadzenia. Władze publiczne powinny promować wol- ność zgromadzeń przez ochronę tego prawa, bez przeszkód oraz z zapewnie- niem zaspokojenia potrzeb przy organizacji zgromadzeń publicznych. Organizator powinien powiadomić lokalną policję o zgromadzeniu orga- nizowanym na otwartej przestrzeni w miejscu publicznym. Powiadomienie to może być zarówno pisemne, jak i ustne, przedstawione co najmniej na 6 go- dzin przed planowanym zgromadzeniem. Jeżeli zgromadzenie nie będzie po- wodowało poważnego zagrożenia dla porządku publicznego, zgłoszenie może być złożone później. Zawiadomienie powinno zawierać informacje nt.: — organizatora, — celu zgromadzenia, — miejsca zgromadzenia lub trasy przemarszu, — czasu rozpoczęcia i przewidywanego czasu zakończenia, — osoby wyznaczonej przez organizatora dla utrzymania porządku w czasie zgromadzenia, — ewentualnych konstrukcji i innego sprzętu używanego w czasie zgro- madzenia, osoby wyznaczonej przez organizatora do kontaktów z po- licją, która musi być dostępna w sprawach związanych z przygotowa- niami do zgromadzenia. Jeżeli w tym samym miejscu i czasie zgłoszonych zostało kilka zgro- madzeń, a ich jednoczesne organizowanie nie jest możliwe, pierwszeństwo ma organizator, który dokonał zgłoszenia jako pierwszy, chyba że miej- sce zgromadzenia jest tradycyjnie lub zgodnie z uzgodnieniami wykorzy- stywane dla celów innego zgromadzenia. Policja może wówczas negocjo- wać z osobą wyznaczoną do kontaktów w celu przeniesienia zgromadzenia w inne miejsce lub na inny czas, dogodne dla celów zgromadzenia. Jeżeli organizacja zgromadzenia w zgłoszonym miejscu powoduje za- grożenie dla bezpieczeństwa ludzi, znaczące szkody dla otoczenia lub dla mienia, powoduje znaczące utrudnienia dla postronnych osób, dla ruchu drogowego lub dla organizowanych przez publiczne podmioty konferen- cji międzynarodowych bądź dla innych wydarzeń wymagających podjęcia podobnych środków bezpieczeństwa, policja może, po przeprowadzeniu wcześniejszych negocjacji z osobą wyznaczoną do kontaktów, przenieść zgromadzenie w inne miejsce, dogodne dla jego celów. Jeżeli wymaga tego utrzymanie płynności ruchu drogowego, po prze- prowadzeniu negocjacji z osobą wyznaczoną do kontaktów, policja może zmienić trasę przemarszu, tak by jego cel nie został zakłócony. Jeżeli nie można nawiązać kontaktu z osobą wyznaczoną w zawiadomieniu, policja może podjąć ww. czynności bez negocjowania. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 19 W czasie zgromadzenia mogą być używane banery, insygnia, głośni- ki i inne standardowe wyposażenie, organizator musi zadbać, by nikt nie ucierpiał w wyniku ich wykorzystania. Policja ma obowiązek zapewnić wolność zgromadzeń, ale także dopil- nować, by organizator oraz osoba wyłoniona w czasie zgromadzenia jako przedstawiciel, dopełnili wszystkich obowiązków, by zapewnić bezpieczeń- stwo i porządek publiczny. Aby wypełnić te cele, oficer policji oraz oficer obrony cywilnej mają pełne prawo dostępu do zgromadzenia. Jeżeli jest to konieczne, policja może w trakcie trwania zgromadzenia wydawać rozkazy i instrukcje w celu: — utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, — zapobiegania stratom w zdrowiu, mieniu i otoczeniu lub w celu zredu- kowania strat w otoczeniu, — zabezpieczenia interesów i praw osób postronnych, — zapewnienia płynności ruchu drogowego. Organizator zgromadzenia powinien przerwać je i wydać polecenie ro- zejścia się, jeżeli kontynuacja zgromadzenia mogłaby spowodować bezpo- średnie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, mienia lub środowiska. Star- szy oficer policji ma prawo do przerwania zgromadzenia i wydać rozkaz rozejścia się jego uczestników, jeśli inne środki okazały się nieskuteczne i zagrożone jest bezpieczeństwo lub gdy zgromadzenie zostało zwołane nielegalnie. W zgromadzeniu publicznym i w jego bezpośrednim otoczeniu za- bronione jest posiadanie broni palnej, ładunków wybuchowych i innych ostrych przedmiotów, innych podobnych przedmiotów, co do których za- chodzi podejrzenie, że mogą zostać użyte przeciwko życiu i zdrowiu in- nych osób. Organizator oraz policja mają prawo zakazania posiadania na zgromadzeniu substancji toksycznych. Aby zapewnić bezpieczeństwo i porządek publiczny, organizator i policja mają prawo wyznaczyć osoby do utrzymania porządku, do przeszukania uczestników zgromadzenia i ich rzeczy osobistych, jeżeli wymaga tego specyfika zgromadzenia lub gdy za- chodzi podejrzenie, że uczestnicy mogą posiadać zabronione przedmioty i substancje. Zgromadzenia publiczne mogą być zwoływane przez osoby prywat- ne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, przez organizacje lub fundacje. Osoba nieposiadająca pełnej zdolności do czynności praw- nych, ale która ukończyła 15 lat, może zwołać zgromadzenie publiczne, chyba, że oczywiste jest, że nie będzie w stanie wypełnić wymogów usta- wowych nakładanych na organizatora. Osoba nieposiadająca pełnej zdol- ności do czynności prawnych może zorganizować zgromadzenie publiczne z inną osobą posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 20 Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych Każdy ma prawo uczestniczenia w zgromadzeniu publicznym. Zgro- madzenia mogą być organizowane w otwartych miejscach publicznych — na placach, ulicach i innych podobnych dogodnych lokalizacjach, bez zgody właściciela lub zarządcy. Zarządca może ograniczyć dostęp- ność miejsca w celach zgromadzeń, jeżeli jest prawdopodobne, że przy- gotowania do zgromadzenia spowodują nieuzasadnione niedogodności dla właściciela lub zarządcy bądź grożą powstaniem nieuzasadnionych szkód. Organizator zgromadzenia powinien dopilnować, by wszelkie in- stalacje i wyposażenie zostały usunięte z miejsca zgromadzenia bez zbęd- nej zwłoki. Osoba, która celowo lub z powodu niewiedzy: — nie dopełni formalności związanych ze  zgłoszeniem zgromadzenia i znacząco naruszy bezpieczeństwo i porządek publiczny, — znacząco łamie polecenia wydawane przez policję związane z: utrzyma- niem bezpieczeństwa i porządku publicznego, zapobieganiem stratom w zdrowiu i mieniu lub otoczeniu, bądź zredukowaniem strat w oto- czeniu, zabezpieczeniem interesów i praw osób postronnych, zapewnie- niem płynności ruchu ulicznego, — znacząco naruszy obowiązki wynikające z wyznaczenia jej na przedsta- wiciela zgromadzenia, — złamie zakaz posiadania zakazanych przedmiotów i substancji zostanie skazana na karę grzywny, chyba że oddzielne przepisy przewidują za te wykroczenia wyższą karę. Łotwa9 Każdy ma prawo do organizowania pokojowych zgromadzeń, przemar- szów i pikiet, a także uczestniczenia w nich. Państwo ma obowiązek za- pewnić swobodę gromadzenia się oraz chronić zgromadzenia przed ich za- kłócaniem. Formami zagwarantowanych i chronionych wolnych sposobów gromadzenia się obywateli są zgromadzenia, przemarsze i pikiety. Zgroma- dzeniami są zorganizowane zebrania w celach wyrażenia myśli lub punktu widzenia. Spotkania, skupienia i inne podobne formy zrzeszania są w świe- tle przepisów zgromadzeniami publicznymi. Przemarszami są zorganizo- wane pochody wzdłuż dróg, ulic, placów, deptaków lub innych konstrukcji drogowych, w celu wyrażenia myśli lub punktu widzenia. W rozumieniu 9 Wybrane akty prawne regulujące bezpieczeństwo zgromadzeń na Łotwie: konsty- tucja, ustawa o zgromadzeniach, przemarszach i pikietach (1997 r.). ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 21 prawa przemarszami są wszystkie demonstracje, pochody lub inne podob- ne formy przemieszczania się. Pikietami są  wydarzenia, w  czasie których jedna lub więcej osób z plakatami, transparentami lub chorągiewkami wyraża myśli lub opinie w miejscach publicznych, ale w ich trakcie nie są wygłaszane przemowy. Zgromadzenia mogą być organizowane w zabudowaniach i poza nimi, mogą być otwarte lub zamknięte. W otwartych prawo do uczestnictwa ma każdy, kto tego chce, także przedstawiciele mediów. Mogą zostać wpro- wadzone ograniczenia wynikające ze specyfiki miejsca zgromadzenia, bu- dynków lub obszaru. Zgromadzenia prywatne mogą być przeprowadza- ne wyłącznie w miejscach, które nie są publicznie dostępne, uczestniczą w nich wówczas jedynie osoby zaproszone przez organizatora. Lokalizacja zgromadzenia oraz trasa przemarszu powinny być tak do- bierane, by w jak najmniejszym stopniu zakłócić transport drogowy. Jeże- li zgromadzenie, przemarsz lub pikieta spełniają wymogi ustawy, do ich przeprowadzenia nie jest wymagane zezwolenie państwowych lub lo- kalnych władz. Organizator powinien natomiast złożyć zawiadomienie do władz miasta/obszaru terytorialnego, w którym zgromadzenie będzie się odbywać. Jeżeli wydarzenie będzie się odbywało w granicach różnych miast lub obszarów terytorialnych, zgłoszenie powinno być skierowane do wszystkich władz miast/obszarów terytorialnych. Kopia zawiadomie- nia powinna być także dostarczona w tym samym czasie do lokalnego po- sterunku policji. Zgłoszenie powinno zostać złożone nie później niż 3 dni robocze przed terminem zgromadzenia, jeżeli zgromadzenie związane jest z zakłóceniami w ruchu drogowym, nie później niż 7 dni roboczych przed terminem zgromadzenia. Niedotrzymanie terminu powoduje nieza- rejestrowanie zgromadzenia. Zgłoszone powinno być każde zgromadzenie powodujące zakłócenia w ruchu drogowym. Zawiadomienie powinno za- wierać: — rodzaj gromadzenia się (zgromadzenie, przemarsz, pikieta), — cel, — datę oraz czas rozpoczęcia i zakończenia, — lokalizację, trasę przemarszu, planowaną liczbę uczestników, — informację nt. pomocy, jakiej oczekuje się od władz lokalnych lub po- licji, by zgromadzenie przebiegło bez zakłóceń, — wskazanie organizatora/organizatorów, — wskazanie zarządzającego, — wskazanie asystenta zarządzającego oraz służb porządkowych. Możliwość swobodnego gromadzenia się może być ograniczona zgod- nie z obowiązującym prawem wówczas, gdy jest to niezbędne do: — ochrony interesów narodowych lub bezpieczeństwa publicznego, ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== 22 Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych — zapobiegania zakłóceniom porządku lub łamaniu prawa, — ochrony zdrowia lub moralności społeczeństwa, — ochrony wolności innych ludzi. Zabronione jest organizowanie zgromadzeń bliżej niż 50 m od siedzi- by prezydenta, budynków rządowych, sądów oraz zagranicznych placówek dyplomatycznych (mogą one we własnym zakresie wyznaczyć miejsca bli- żej niż 50 m przeznaczone na zgromadzenia). Podczas zgromadzeń, prze- marszów i pikiet zapewniony musi być wolny przejazd do wszystkich rzą- dowych i samorządowych instytucji. W czasie zgromadzeń zabronione jest: — głoszenie haseł przeciwko niepodległości Republice Łotwy, wzywanie do obalenia statutowej struktury państwa przemocą, — wzywanie do nieprzestrzegania prawa, promowania przemocy, — wzywanie do nienawiści etnicznej i rasowej, — głoszenie ideologii nazistowskiej, faszyzmu lub komunizmu, — uprawianie propagandy wojennej, — wychwalanie lub zachęcanie do popełniania, przestępstw i innych na- ruszeń prawa. Uczestnikom zgromadzeń, przemarszów i pikiet zabrania się: — posiadania broni lub innych przedmiotów, które ze swojej natury mogą zo- stać użyte do spowodowania obrażeń ciała osób lub uszkodzenia mienia, — posiadania środków ochrony osobistej (hełmów, kasków, zbroi i innych — używania fl ag, umundurowania, hymnów i symboli (także w stylizo- wanej formie) byłego ZSRR, Niemiec lub „PSR Łotwy”, — dokonywania czynów, które stoją w sprzeczności z moralnością, — zachowywania się w sposób zagrażający uczestnikom zgromadzenia lub zagrażający bezpieczeństwu i zdrowiu osób postronnych. Zgromadzenie, przemarsz lub pikieta nie mogą rozpocząć się przed ter- minem określonym w zawiadomieniu. Mogą rozpocząć się dopiero, gdy organizator, asystenci i służby porządkowe przybędą na miejsce w liczbie określonej w zawiadomieniu. Zarządzający musi mieć przy sobie egzem- plarz oświadczenia władz lokalnych, że nie mają one zastrzeżeń co do pla- nowanego zgromadzenia i powinien je na żądanie okazać przedstawi- cielowi władz lokalnych lub policjantowi obecnemu na miejscu. Służby porządkowe muszą mieć przy sobie oficjalne upoważnienia organizatora i powinny je na żądanie okazać przedstawicielowi władz lokalnych lub po- licjantowi obecnemu na miejscu. Muszą mieć także: opaskę lub inny ele- ment ubioru pozwalające na łatwą identyfikację. — ukrywania twarzy za maskami, — ubierania się w mundury lub podobne ubiory w celu wyrażenia po- podobnych), glądów politycznych, ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 23 Przebieg zgromadzenia obserwowany jest przez przedstawiciela poli- cji i przedstawiciela lokalnych władz. Jeżeli w czasie zgromadzenia, prze- marszu lub pikiety uczestnicy naruszają przepisy prawa i  nie reagują na polecenia zarządzającego, jego asystentów bądź służb porządkowych, zarządzający ogłasza zakończenie zgromadzenia lub zwraca się do przed- stawiciela policji albo lokalnych władz o ponowienie takiego ogłoszenia. Jeżeli uczestnicy nie reagują na instrukcje policji lub przedstawiciela lo- kalnych władz, jeden z nich ogłasza zakończenie zgromadzenia i wzywa uczestników do bezzwłocznego rozejścia się. Policja nie zezwala na konty- nuowanie zgromadzenia, które nie jest przeprowadzane zgodnie z przepi- sami prawa. Przepisom dotyczącym zgromadzeń nie podlegają: — imprezy reklamowe lub rekreacyjne organizowane przez przedsiębior- stwa w ich własnych lub wynajmowanych lokalizacjach, — imprezy organizowane przez organizacje religijne zarejestrowane zgodnie z przepisami, w kościołach, — imprezy organizowane w domach modlitwy, na cmentarzach, na terenach należących do kościołów lub innych miejscach do tego przeznaczonych, — występy, koncerty, zawody sportowe i inne podobne wydarzenia odby- wające się w miejscach do tego przeznaczonych, — wydarzenia organizowane przez osoby prywatne poza terenami pu- blicznymi w  celach rekreacyjnych, świętowania lub innych celach o prywatnym charakterze, — ceremonie pogrzebowe. Organizatorem nie może być osoba, która: — nie ukończyła 18 lat, — nie jest obywatelem Łotwy lub nie posiada prawa do paszportu, bez obywatelstwa lub która nie otrzymała prawa stałego pobytu, — podejmuje próbę przeprowadzenia zgromadzenia dla celów organizacji, której działalność została zakazana na Łotwie, — na którą nałożona została kara za naruszenie przepisów związanych z  organizacją zgromadzeń, przemarszów i  pikiet lub za  naruszenie przepisów dotyczących działania organizacji publicznych, — została uznana za nieposiadającą zdolności do działania. Jeżeli organizatorem jest osoba prawna, musi ona wyznaczyć jedną lub więcej osób jako organizatorów odpowiedzialnych za przestrzeganie prze- pisów dotyczących zgromadzeń. W czasie składania zgłoszenia wymagane jest okazanie przez składającego paszportu lub, w przypadku osób praw- nych, okazanie przez składającego paszportu i upoważnienia do złożenia zgłoszenia. Wszystkie osoby wskazane w zgłoszeniu powinny być określone co do imienia, nazwiska, numeru identyfikacyjnego, miejsca zamieszkania, ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych 24 a w przypadku osób prawnych: pełnej nazwy, adresu oraz numeru rejestro- wego. Jeżeli liczba uczestników przekracza 100, zarządzający zgromadze- niem musi mieć co najmniej 2 asystentów. Ilość służb porządkowych musi być wystarczająca by zapewnić spokojny i zorganizowany przebieg zgro- madzenia, jednak nie mniej niż 2 „porządkowych” na 100 uczestników. Organizator może także wynająć licencjonowaną agencję ochrony. Wów- czas to agencja określa ilość służb porządkowych, a informacja na ten te- mat musi znaleźć się w zawiadomieniu. Zarządzający i jego asystenci po- noszą odpowiedzialność za przestrzeganie prawa w czasie zgromadzenia. Zawiadomienie musi być rozpatrzone przez przewodniczącego lokalnej rady miasta lub obszaru (lub jego oficjalnego przedstawiciela) w termi- nie 3 dni, jednak nie później niż 48 godzin przed zgromadzeniem. W roz- patrzeniu może brać udział przedstawiciel policji lub innych właściwych służb. W czasie rozpatrywania zawiadomienia bierze się pod uwagę, czy: — organizator spełnił wymogi prawne, — zgromadzenie nie zakłóci przebiegu innych zgromadzeń, które zostały zgłoszone wcześniej, — organizacja zgromadzenia w zakładanym czasie i miejscu nie spowo- duje znaczących zakłóceń w ruchu drogowym lub nie zagraża bezpie- czeństwu i porządkowi publicznemu. Jeśli lokalne władze stwierdzą, że zgłoszenie spełnia wymogi prawne, bez zbędnej zwłoki kieruje do organizatora oświadczenie, że nie ma za- strzeżeń co do planowanego zgromadzenia oraz podejmuje niezbędne działania, by zapewnić jego niezakłócony przebieg. Jeśli lokalne władze stwierdzą, że zgłoszenie nie spełnia wymogów prawa, zagraża bezpieczeń- stwu państwa lub bezpieczeństwu publicznemu, zdrowiu lub moralności obywateli, prawom i wolnościom obywateli, powoduje zagrożenie dla bez- pieczeństwa i porządku publicznego bądź powoduje naruszenie prawa, wówczas bez zbędnej zwłoki kieruje do organizatora uzasadnioną pisem- ną odmowę. Organizator ma prawo do dokonania uzupełnień lub popra- wek oraz ponownego złożenia zawiadomienia. Jeśli lokalne władze uznają, że zgromadzenie nie może odbyć się w proponowanym czasie lub miejscu, mogą zaproponować inny czas lub miejsce. Zgromadzenie nie może odbyć się bez uzyskania oficjalnego potwierdzenia, że władze nie mają zastrzeżeń do organizacji. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 25 Słowenia10 Konstytucja gwarantuje każdemu prawo do pokojowego gromadzenia się. Ograniczenia prawne mogą być nakładane w sytuacji zagrożenia bez- pieczeństwa narodowego lub publicznego, a także w celu zapobiegania sze- rzeniu się chorób zakaźnych. Zgromadzenie publiczne to zorganizowane ze- branie się osób w celu wyrażenia opinii w sprawach publicznych, w otwartej lub zamkniętej przestrzeni, do której dostęp jest powszechny. Zgromadze- nie zorganizowane to takie, którego zwołanie organizator ogłasza lub za- prasza na nie za pośrednictwem mediów bądź zaproszeń skierowanych do potencjalnych uczestników. Natomiast zgromadzenie niezorganizowane to nieplanowane zebranie ludzi bez organizatora, w celach wyrażenia opinii w sprawach publicznych, w otwartej lub zamkniętej przestrzeni, do której dostęp jest powszechny. Spontaniczne występy uliczne to niezorganizowane wolne występy uliczne artystów. W ustawie regulującej kwestię zgromadzeń występują: organizator, przewodniczący zgromadzenia, szef służb porząd- kowych, członek służb porządkowych. Ustawy tej nie stosuje się w przypad- ku zgromadzeń, wobec których wydano inne specjalne przepisy regulujące ich przebieg, rytuałów religijnych w budynkach lub miejscach wyznaczo- nych do celów religijnych, a także w bezpośrednim otoczeniu tych budyn- ków, ceremonii ślubnych, rocznicowych, innych lokalnych procesji, które zwyczajowo korzystają z dróg publicznych i nie zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego, kongresów i innych zgromadzeń organizowanych przez organy państwowe, lokalne, partie polityczne, związki zawodowe, wspólno- ty religijne, ciała zarządcze przedsiębiorstw, szkoły i inne placówki oświato- we, jeżeli są organizowane w miejscach zamkniętych. Organizator zgromadzenia musi zarejestrować je co najmniej 3 dni przed terminem. Może jednocześnie zarejestrować na okres 6 miesięcy zgromadzenia tej samej natury odbywające się w tym samym miejscu. Nie podlegają rejestracji firmowe przedsięwzięcia realizowane w ramach dzia- łalności gospodarczej w siedzibach firm, imprezy organizowane przez wła- dze państwowe, lokalne społeczności, partie polityczne, związki zawodo- we, społeczności religijne, stowarzyszenia i inne organizacje, prowadzone w ramach ich statutowej działalności, a także przedsięwzięcia organizo- wane przez uniwersytety, szkoły podstawowe i wyższe, realizowane w ob- rębie ich budynków i terenów. Zezwolenia wymaga organizacja przedsię- wzięć, w czasie których używane będą otwarty ogień, a także urządzenia 10 Wybrane akty prawne regulujące bezpieczeństwo zgromadzeń na Słowenii: kon- stytucja, ustawa o zgromadzeniach publicznych (2005 r.). ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== — dane personalne organizatora (imię i nazwisko, numer ubezpieczenia społecznego, lub datę urodzin i płeć, narodowość, adres zamieszkania lub siedziby fi rmy), — miejsce, czas rozpoczęcia i czas trwania zgromadzenia, jego program i przewidywaną liczbę uczestników, Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych 26 i przedmioty mogące zagrozić życiu, zdrowiu lub własności, a także przed- sięwzięć, w których przewidywany jest udział ponad 3000 osób. Wniosek o zezwolenie w takim przypadku składa się nie później niż 7 dni przed dniem zgromadzenia. W zgłoszeniu lub we wniosku o zezwolenie należy wskazać: — dane personalne przewodniczącego zgromadzenia i szefa służb porząd- kowych, a w przypadku wykorzystania licencjonowanej fi rmy ochrony także dane fi rmy (nazwa, siedziba, dane osobowe dowodzącego), — opis metod ochrony zgromadzenia z  wskazaniem liczebności służb ochrony i środków ochrony użytych w celu zapewnienia porządku publicznego, zdrowia i życia uczestników i osób postronnych, mienia, ruchu drogowego i środowiska. Organizator musi załączyć do wniosku zgodę właściciela lub zarząd- cy terenu, na którym ma się odbyć zgromadzenie, a także zaświadczenie, że lokalna społeczność została powiadomiona o zgromadzeniu na piśmie. Jeżeli w czasie zgromadzenia używane będą wzmacniacze dźwięku, załą- czyć należy zezwolenie wystawione przez właściwy organ. Jeśli w czasie zgromadzenia używany będzie sprzęt mogący zagrozić życiu, zdrowiu lub mieniu ludzi, konieczne jest załączenie świadectw technicznych. Rejestra- cja zgromadzenia odbywa się na posterunku policji właściwym dla rejonu, w którym organizowane będzie zgromadzenie. Jeżeli dla organizacji zgro- madzenia wymagane jest uzyskanie pozwolenia, policja niezwłocznie prze- syła zgłoszenie do kompetentnego organu, o czym powia i środki bezpie- czeństwa zaproponowane przez organizatora w celu zapewnienia porządku publicznego, ochrony zdrowia i życia uczestników oraz osób postronnych, mienia, a także zapewnienia płynności ruchu drogowego i ochrony śro- dowiska. W zezwoleniu organ może określić dodatkowe warunki dla za- pewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa. Kompetentny or- gan może zakazać organizowania zgromadzenia lub wycofać pozwolenie na jego organizację, jeśli organizator nie wypełnia warunków określonych w pozwoleniu lub jeśli stwierdzi, że cele zgromadzenia są niezgodne z usta- wą. Z wnioskiem o cofnięcie pozwolenia może wystąpić także policja. Za- nim organ wyda zakaz przeprowadzenia zgromadzenia, wzywa organizato- ra do określenia innego miejsca lub czasu zgromadzenia. Decyzja o zakazie wydawana jest nie później niż na 2 dni przed zgromadzeniem, jeśli organi- zator złożył zgłoszenie później niż 5 dni przed zgromadzeniem. ##7#52#aSUZPUk1BVC1WaXJ0dWFsbw== Bezpieczeństwo zgromadzeń publicznych na przykładzie wybranych państw 27 Zabrania się organizowania zgromadzeń w celu popełnienia przestęp- stwa, promocji łamania prawa, działań z użyciem przemocy, zakłóceń po- rządku publicznego oraz zakłócania ruchu drogowego. Zabrania się także organizowania zgromadzeń na otwartej przestrzeni, w bezpośrednim są- siedztwie budynków, które chronione są na podstawie specjalnych prze- pisów, jeśli zgromadzenie zakłóciłoby ochronę tych budynków. Kompe- tentny organ zakazuje zgromadzenia, w przypadku którego organizator nie podjął właściwych środków, by zapewnić porządek, chronić zdrowie i życie
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Zarządzanie bezpieczeństwem imprez masowych i zgromadzeń publicznych. Część I
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: