Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
01488 015035 13626506 na godz. na dobę w sumie
Zbiór karny 2014. Wydanie 4 - ebook/pdf
Zbiór karny 2014. Wydanie 4 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 1395
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-278-0842-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> karne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Wykaz najważniejszych zmian:

od 9 listopada 2014 r. – ustawa z 4 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2014 r., poz. 579)

 

od 25 lipca 2014 r. – ustawa z 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2014 r., poz. 915)

 

od 25 grudnia 2014 r. – ustawa z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2014 r., poz. 827) oraz ustawa z 24 kwietnia 2014 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze standaryzacją niektórych wzorów pism w procedurach administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 822)

od 1 lipca 2015 r. – ustawa z 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247)

Wykaz wszystkich zmian umieszczono na końcu publikacji.

Wykazy wszystkich zmian do poszczególnych ustaw znajdują się na odwrocie stron tytułowych przed każdą ustawą.


Tekst na IV stronę okładki:

Oddawany do rąk Czytelników zbiór przepisów obejmuje:

K.K., K.P.K., K.K.W., K.K.S., K.W., K.P.W., U.P.S.N. oraz U.O.P.Z., U.O.K., U.W.T.P.A., U.P.N.

K.K. – wprowadzono zmiany wynikające z obszernej nowelizacji z 27 września 2013 r.

K.P.K. – bardzo istotne zmiany wynikają z obszernej nowelizacji z 27 września 2013 r. przygotowanej przez Komisję Kodyfikacyjną Prawa Karnego, która gruntownie reformuje procedurę karną.

K.K.S. – uwzględniono zmiany wprowadzone przez ustawę z 25 lipca 2014 r. o specjalnym podatku węglowodorowym.

K.W. – uwzględniono wprowadzenie wykroczenia polegającego na niespełnianiu wymagań dotyczących udzielenia informacji lub wydania dokumentu konsumentowi, a także inne zmiany dokonane przez ustawę z 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług oraz przez ustawę z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.

K.P.W. – wprowadzono zmiany mające na celu skrócenie czasu trwania postępowań sądowych w sprawach o wykroczenia oraz zredukowanie ponoszonych w związku z tym kosztów, przez wprowadzenie do systemu polskiego postępowania w sprawach o wykroczenia protokołu z rozprawy w postaci zapisu dźwięku lub obrazu i dźwięku.

Skorowidze do ustaw oraz tytuliki towarzyszące poszczególnym artykułom ustaw znacznie ułatwiają korzystanie ze zbioru.

Zmiany, które weszły w życie między 11 czerwca 2014 r. a 1 września 2014 r., oznaczono tekstem pogrubionym, natomiast wszystkie zmiany, które wejdą w życie po 1 września 2014 r., oznaczono tekstem pogrubionym i mniejszą czcionką.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Zbiór karny Zbiór karny Stan prawny na 1 września 2014 roku Kodeks karny Kodeks postępowania karnego Kodeks karny wykonawczy Kodeks karny skarbowy Kodeks wykroczeń Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia Postępowanie w sprawach nieletnich Odpowiedzialność podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary Opłaty w sprawach karnych Wychowanie w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi Przeciwdziałanie narkomanii Wydanie 4, Warszawa 2014 SPIS TREŚCI OGÓLNY*1) KODEKS KARNY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks karny Wybrane ustawy zmieniające Kodeks karny (wyciągi) 1–198 KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego Wybrane ustawy zmieniające Kodeks postępowania karnego (wyciągi) 1–452 KODEKS KARNY WYKONAWCZY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ustawa z 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 40, poz. 227 ze zm.) (wyciąg) 1–197 KODEKS KARNY SKARBOWY . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy Ustawa z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 237, poz. 1651) (wyciąg) 1–135 KODEKS WYKROCZEŃ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks wykroczeń KODEKS POSTĘPOWANIA W SPRAWACH O WYKROCZENIA . . . . . Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia Ustawa z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 237, poz. 1651) (wyciąg) 1–80 1–90 POSTĘPOWANIE W SPRAWACH NIELETNICH . . . . . . . . . . . . . . . . . 1–78 Odpowiedzialność podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1–19 Opłaty w sprawach karnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 20–26 Wychowanie w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi . . . . 27–81 Przeciwdziałanie narkomanii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 82–162 * Szczegółowe spisy treści znajdują się w zakładkach. Kodeks karny Kodeks karny od 9 lutego 2015 r . od 1 lipca 2015 r . – – ZMIANY: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lip­ ca 2013 r., SK 9/10 (Dz.U. z 2013 r., poz. 905) ustawa z  27  września 2013  r. o  zmianie ustawy – Kodeks postępowania karne­ go oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) SPIS TREŚCI KODEKS KARNY ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I. Rozdział II. Rozdział III. Rozdział IV. Rozdział V. Rozdział VI. Rozdział VII. Rozdział VIII. Rozdział IX. Rozdział X. Rozdział XI. Rozdział XII. Rozdział XIII. Rozdział XIV. Rozdział XV. Zasady odpowiedzialności karnej (art. 1–12) . . . . . . . . . . . . . . Formy popełnienia przestępstwa (art. 13–24) . . . . . . . . . . . . . Wyłączenie odpowiedzialności karnej (art. 25–31) . . . . . . . . . Kary (art. 32–38) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki karne (art. 39–52) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Zasady wymiaru kary i środków karnych (art. 53–63) . . . . . . Powrót do przestępstwa (art. 64–65) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki związane z poddaniem sprawcy próbie (art. 66–84a) . . Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych (art. 85–92a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Środki zabezpieczające (art. 93–100) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przedawnienie (art. 101–105) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Zatarcie skazania (art. 106–108) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Odpowiedzialność za przestępstwa popełnione za granicą (art. 109–114a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Objaśnienie wyrażeń ustawowych (art. 115) . . . . . . . . . . . . . . Stosunek do ustaw szczególnych (art. 116) . . . . . . . . . . . . . . . . CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA Rozdział XVI. Rozdział XVII. Rozdział XVIII. Rozdział XIX. Rozdział XX. Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne (art. 117–126b) . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (art. 127–139) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obronności (art. 140–147) . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu (art. 148–162) . . . . . . Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu (art. 163–172) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 10 13 15 17 27 32 33 42 45 49 51 52 55 61 61 66 70 73 78 3 K.K. Rozdział XXI. Rozdział XXII. Rozdział XXIII. Rozdział XXIV. Rozdział XXV. Rozdział XXVI. Rozdział XXVII. Rozdział XXVIII. Rozdział XXIX. Rozdział XXX. Rozdział XXXI Rozdział XXXII. Rozdział XXXIII. Rozdział XXXIV. Rozdział XXXV. Rozdział XXXVI. Rozdział XXXVII. Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (art. 173–180) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko środowisku (art. 181–188) . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności (art. 189–193) . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania (art. 194–196) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (art. 197–205) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece (art. 206–211a) . . . . Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej (art. 212–217a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową (art. 218–221) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego (art. 222–231a) . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (art. 232–247a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko wyborom i referendum (art. 248– 251) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu (art. 252–264a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko ochronie informacji (art. 265–269b) . Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 270–277) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko mieniu (art. 278–295) . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu (art. 296–309) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi (art. 310–316) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . CZĘŚĆ WOJSKOWA Rozdział XXXVIII. Przepisy ogólne dotyczące żołnierzy (art. 317–337) . . . . . . . . Rozdział XXXIX. Przestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej (art. 338–342) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom dyscypliny wojskowej (art. 343–349) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom postępowania z podwładnymi (art. 350–353) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko zasadom obchodzenia się z uzbrojeniem i uzbrojonym sprzętem wojskowym (art. 354–355) . . . . . . . . . Rozdział XL. Rozdział XLI. Rozdział XLII. 4 81 84 88 90 90 95 97 99 101 106 112 114 119 122 124 129 136 138 143 144 146 147 K.K.Spis treści Rozdział XLIII. Rozdział XLIV. Przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby (art. 356– 357) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Przestępstwa przeciwko mieniu wojskowemu (art. 358–363) . . . 148 148 * * * Wykaz aktów zmieniających Kodeks karny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 151 * * * Przepisy wprowadzające Kodeks karny – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 554 ze zm.) . . . . . . . . . . . . . . . . . Przepisy ogólne (art. 1–7) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział I. Przepisy karne (art. 8–9) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział II. Zmiany w przepisach obowiązujących (art. 10) . . . . . . . . . . . . Rozdział III. Rozdział IV. Przepisy przejściowe i końcowe (art. 11–18) . . . . . . . . . . . . . . 155 155 174 175 175 Wykaz aktów zmieniających Przepisy wprowadzające Kodeks karny . . . . . . . . . . . 178 * * * * * * Ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz.U. Nr 132, poz. 1109) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 179 Ustawa z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 40, poz. 227 ze zm.) (wyciąg) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 180 Skorowidz przedmiotowy do Kodeksu karnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 182 * * * 5 K.K.Spis treści KODEKS KARNY USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 2 sierpnia 1997 r. Nr 88, poz. 553; sprost.: Dz.U. z 1997 r. Nr 128, poz. 840; zm.: Dz.U. z 1999 r. Nr 64, poz. 729, Nr 83, poz. 931; z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027, Nr 116, poz. 1216; z 2001 r. Nr 98, poz. 1071; z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 121, poz. 1142, Nr 179, poz. 1750, Nr 199, poz. 1935, Nr 228, poz. 2255; z 2004 r. Nr 25, poz. 219, Nr 69, poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 243, poz. 2426; z 2005 r. Nr 86, poz. 732, Nr 90, poz. 757, Nr  132, poz.  1109, Nr  163, poz.  1363, Nr  178, poz.  1479, Nr  180, poz.  1493; z  2006  r. Nr 190, poz. 1409, Nr 218, poz. 1592, Nr 226, poz. 1648; z 2007 r. Nr 89, poz. 589, Nr 123, poz. 850, Nr 124, poz. 859, Nr 192, poz. 1378; z 2008 r. Nr 90, poz. 560, Nr 122, poz. 782, Nr 171, poz. 1056, Nr 173, poz. 1080, Nr 214, poz. 1344; z 2009 r. Nr 62, poz. 504, Nr 63, poz. 533, Nr 166, poz. 1317, Nr 168, poz. 1323, Nr 190, poz. 1474, Nr 201, poz. 1540, Nr 206, poz. 1589; z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 40, poz. 227 i 229, Nr 98, poz. 626, Nr 125, poz. 842, Nr 127, poz. 857, Nr 152, poz. 1018 i 1021, Nr 182, poz. 1228, Nr 225, poz. 1474, Nr 240, poz. 1602; z 2011 r. Nr 17, poz. 78; sprost.: Dz.U. z 2011 r. Nr 24, poz. 130; Nr 48, poz. 245, Nr 72, poz. 381, Nr 94, poz. 549, Nr 117, poz. 678, Nr 133, poz. 767, Nr 160, poz. 964, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 233, poz. 1381, Nr 240, poz. 1431; z 2012 r., poz. 611; z 2013 r., poz. 849, poz. 905, poz. 1036, poz. 1247; z 2014 r., poz. 538) CZĘŚĆ OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej Struktura czynu zabronionego . Warunki odpowiedzialności Art . 1 . § 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn za­ broniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. § 2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodli­ wość jest znikoma. 7 K.K. Art . 2–6 Kodeks karny § 3. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Przestępstwa skutkowe z zaniechania Art . 2 . Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowią­ zek zapobiegnięcia skutkowi. Zasada humanitaryzmu Art . 3 . Kary oraz inne środki przewidziane w  tym kodeksie stosuje się z  uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w  szczególności z  poszanowaniem godności człowieka. Zasady stosowania ustawy karnej Art . 4 . § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. § 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem zagrożony jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn w nowej ustawie. § 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegają­ cą wykonaniu zamienia się na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyj­ mując że jeden miesiąc pozbawienia wolności równa się 60 stawkom dziennym grzywny albo 2 miesiącom ograniczenia wolności. § 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa. Zasada terytorialności Art . 5 . Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn za­ broniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpo­ spolita Polska jest stroną, stanowi inaczej. Czas i miejsce popełnienia czynu zabronionego Art . 6 . § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. 8 K.K. Zasady odpowiedzialności karnej Art . 7–10 § 2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić. Kwalifikacja przestępstw . Zbrodnia i występek Art . 7 . § 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem. § 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą. § 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekra­ czającą miesiąc. Zasada ustalania strony procesowej Art . 8 . Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi. Strona podmiotowa czynu . Umyślność i nieumyślność Art . 9 . § 1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma za­ miar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. § 2. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostroż­ ności wymaganej w  danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. § 3. Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, którą ustawa uzależnia od określonego następstwa czynu zabronionego, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć. Zdolność wiekowa odpowiedzialności karnej Art . 10 . § 1. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat. § 2.1) Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3 lub 4, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz 1) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 26 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 240, poz. 1602); zmiana weszła w życie 22 marca 2011 r. 9 K.K. Art . 11–13 Kodeks karny w art. 280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a  w  szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne. § 3. W  wypadku określonym w  §  2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przy­ pisane sprawcy przestępstwo; sąd może zastosować także nadzwyczajne złago­ dzenie kary. § 4. W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności spra­ wy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają. Jedność czynu . Zbieg przepisów ustawy Art . 11 . § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. § 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepi­ sach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. § 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w  ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Czyn ciągły Art . 12 . Dwa lub więcej zachowań, podjętych w  krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Rozdział II Formy popełnienia przestępstwa Usiłowanie . Udolność i nieudolność Art . 13 . § 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. 10 K.K. Formy popełnienia przestępstwa Art . 14–18 § 2. Usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze  względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego. Odpowiedzialność za usiłowanie Art . 14 . § 1. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia prze­ widzianego dla danego przestępstwa. § 2. W wypadku określonym w art. 13 § 2 sąd może zastosować nadzwyczaj­ ne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Czynny żal Art . 15 . § 1. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. § 2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w  stosunku do sprawcy, który dobrowolnie starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. Przygotowanie . Odpowiedzialność za przygotowanie Art . 16 . § 1. Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popeł­ nienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szcze­ gólności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przy­ sposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania. § 2. Przygotowanie jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Niekaralność dobrowolnego odstąpienia od przygotowania – czynny żal Art . 17 . § 1. Nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szczególności zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzy­ staniu z nich w przyszłości; w razie wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, nie podlega karze ten, kto nadto podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia dokonaniu. § 2. Nie podlega karze za przygotowanie osoba, do której stosuje się art. 15 § 1. Formy zjawiskowe czynu karalnego Art . 18 . § 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn za­ broniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto 11 K.K. Art . 19–22 Kodeks karny kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. § 2. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. § 3. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczegól­ ności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim za­ niechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie. Wymiar kary za podżeganie i pomocnictwo Art . 19 . § 1. Sąd wymierza karę za podżeganie lub pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo. § 2. Wymierzając karę za pomocnictwo sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Niezależna odpowiedzialność współdziałających Art . 20 . Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego od­ powiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpo­ wiedzialności pozostałych współdziałających. Zasada indywidualizacji odpowiedzialności karnej Art . 21 . §  1. Okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo za­ ostrzające odpowiedzialność karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. § 2. Jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałają­ cy podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła. § 3. Wobec współdziałającego, którego nie dotyczy okoliczność określona w § 2, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Złagodzona odpowiedzialność podżegacza i pomocnika Art . 22 . § 1. Jeżeli czynu zabronionego tylko usiłowano dokonać, podmiot określony w art. 18 § 2 i 3 odpowiada jak za usiłowanie. § 2. Jeżeli czynu zabronionego nie usiłowano dokonać, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. 12 K.K. Wyłączenie odpowiedzialności karnej Art . 23–25 Zaniechanie ukarania sprawcy . Czynny żal Art . 23 . § 1. Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego. § 2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w  stosunku do współdziałającego, który dobrowolnie starał się zapobiec dokonaniu czynu zabronionego. Karalność prowokacji Art . 24 . Odpowiada jak za podżeganie, kto w  celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronio­ nego; w tym wypadku nie stosuje się art. 22 i 23. Rozdział III Wyłączenie odpowiedzialności karnej Kontratyp obrony koniecznej Art . 25 . § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. § 2. W  razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w  szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa za­ machu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. § 3.2) Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpły­ wem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu. § 4.3) Osoba, która w obronie koniecznej odpiera zamach na jakiekolwiek cu­ dze dobro chronione prawem, chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny, korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. § 5.4) Przepisu § 4 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy zamachu skierowany przeciwko osobie odpierającej zamach godzi wyłącznie w cześć lub godność tej osoby. 2) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 3) Dodany przez ustawę z 26 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 240, poz. 1602); zmiana we­ szła w życie 22 marca 2011 r. 4) Dodany przez ustawę z 26 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 240, poz. 1602); zmiana we­ szła w życie 22 marca 2011 r. 13 K.K. Art . 26–28 Kodeks karny Stan wyższej konieczności . Kolizja obowiązków Art . 26 . §  1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w  celu uchylenia bez­ pośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświę­ cone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego. § 2. Nie popełnia przestępstwa także ten, kto, ratując dobro chronione pra­ wem w warunkach określonych w § 1, poświęca dobro, które nie przedstawia wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego. § 3. W razie przekroczenia granic stanu wyższej konieczności, sąd może za­ stosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. § 4. Przepisu §  2 nie stosuje się, jeżeli sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek chronić nawet z  narażeniem się na niebezpieczeństwo osobiste. § 5. Przepisy § 1–3 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy z ciążących na sprawcy obowiązków tylko jeden może być spełniony. Kontratyp ryzyka nowatorskiego Art . 27 . § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu przeprowadzenia eksperymentu poznawczego, medycznego, technicznego lub ekonomicznego, je­ żeli spodziewana korzyść ma istotne znaczenie poznawcze, medyczne lub gos­ podarcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy. § 2. Eksperyment jest niedopuszczalny bez zgody uczestnika, na którym jest przeprowadzany, należycie poinformowanego o  spodziewanych korzyściach i grożących mu ujemnych skutkach oraz prawdopodobieństwie ich powstania, jak również o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie na każdym jego etapie. § 3. Zasady i  warunki dopuszczalności eksperymentu medycznego określa ustawa. Błąd co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego Art . 28 . § 1. Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błę­ dzie co do okoliczności stanowiącej jego znamię. § 2. Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpo­ wiedzialność sprawca, który dopuszcza się czynu w  usprawiedliwionym błęd­ nym przekonaniu, że zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu zabronio­ nego, od której taka łagodniejsza odpowiedzialność zależy. 14 K.K. Kary Art . 29–32 Błąd co do okoliczności wyłączającej odpowiedzialność Art . 29 . Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłącza­ jąca bezprawność albo winę; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Błąd co do bezprawności Art . 30 . Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Niepoczytalność, poczytalność ograniczona . Warunki odpowiedzialności karnej Art . 31 . §  1. Nie popełnia przestępstwa, kto, z  powodu choroby psychicz­ nej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w  czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem. § 2. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania znacze­ nia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczo­ na, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. § 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nie­ trzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalno­ ści, które przewidywał albo mógł przewidzieć. Rozdział IV Kary Wykaz kar Art . 32 . Karami są: 1) grzywna, 2) ograniczenie wolności, 3) pozbawienie wolności, 4) 25 lat pozbawienia wolności, 5) dożywotnie pozbawienie wolności. 15 K.K. Art . 33–35 Grzywna . Granice kary Kodeks karny Art . 33 . § 1.5) Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540. § 2. Sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności wymienionej w art. 32 pkt 3, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął. § 3. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; staw­ ka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2 000 złotych. Ograniczenie wolności . Granice kary . Obowiązki skazanego Art . 34 . § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 12 miesięcy; wymierza się ją w miesiącach. § 2.6) W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany: 1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu, 2) jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, 3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary. Zasady wykonywania obowiązku pracy Art . 35 .7) § 1. Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wyko­ nywana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym. § 2. W stosunku do osoby zatrudnionej sąd zamiast obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 2 pkt 2, może orzec potrącenie od 10 do 25 wynagrodze­ nia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd; w  okresie odbywania kary skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu sto­ sunku pracy. 5) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 6) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 7) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 16 K.K. Środki karne Art . 36–39 Dodatkowe obowiązki związane z ograniczeniem wolności Art . 36 . § 1 (uchylony)8). § 2.9) Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec wobec skaza­ nego obowiązki wymienione w art. 72. § 3. Przepis art. 74 stosuje się odpowiednio. Pozbawienie wolności . Granice kary Art . 37 . Kara pozbawienia wolności wymieniona w art. 32 pkt 3 trwa najkró­ cej miesiąc, najdłużej 15 lat; wymierza się ją w miesiącach i latach. Obniżenie lub obostrzenie kary Art . 38 . §  1. Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne ob­ ostrzenie górnej granicy ustawowego zagrożenia, w wypadku alternatywnego zagrożenia karami wymienionymi w art. 32 pkt 1–3 obniżenie albo obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar. § 2.10) Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolno­ ści; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach. § 3. Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie górnej granicy ustawowego zagroże­ nia, kara wymierzona za przestępstwo zagrożone karą dożywotniego pozbawie­ nia wolności nie może przekroczyć 25 lat pozbawienia wolności, a za przestęp­ stwo zagrożone karą 25 lat pozbawienia wolności nie może przekroczyć 15 lat pozbawienia wolności. Rozdział V Środki karne Wykaz środków karnych Art . 39 . Środkami karnymi są: 1) pozbawienie praw publicznych, 8) Uchylony przez ustawę z  5 listopada 2009  r. (Dz.U. Nr  206, poz.  1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 9) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 10) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 17 K.K. Art . 40 Kodeks karny 2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego za­ wodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, 2a)11) zakaz prowadzenia działalności związanej z  wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi, 2b)12) obowiązek powstrzymania się od przebywania w  określonych środowis­ kach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, 2c)13) zakaz wstępu na imprezę masową, 2d)14) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, 2e)15) nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, 3) zakaz prowadzenia pojazdów, 4)16) przepadek, 5)17) obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 6) nawiązka, 7) świadczenie pieniężne, 8) podanie wyroku do publicznej wiadomości. Pozbawienia praw publicznych Art . 40 . § 1. Pozbawienie praw publicznych obejmuje utratę czynnego i bier­ nego prawa wyborczego do organu władzy publicznej, organu samorządu zawo­ dowego lub gospodarczego, utratę prawa do udziału w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości oraz do pełnienia funkcji w organach i instytucjach państwo­ 11) Dodany przez ustawę z 27 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1363); zmiana weszła w życie 26 września 2005 r. 12) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 czerwca 2010 r. (Dz.U. Nr 125, poz. 842); zmiana weszła w życie 1 sierpnia 2010 r. 13) Dodany przez ustawę z 20 marca 2009 r. (Dz.U. Nr 62, poz. 504); zmiana weszła w życie 1 sierpnia 2009 r. 14) Dodany przez ustawę z 19 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 201, poz. 1540); zmiana we­ szła w życie 1 stycznia 2010 r. 15) Dodany przez ustawę z 10 czerwca 2010 r. (Dz.U. Nr 125, poz. 842); zmiana weszła w życie 1 sierpnia 2010 r. 16) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 13 czerwca 2003 r. (Dz.U. Nr 111, poz. 1061); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 17) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 18 K.K. Środki karne Art . 41–41a wych i samorządu terytorialnego lub zawodowego, jak również utratę posiada­ nego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego; pozbawienie praw publicznych obejmuje ponadto utratę orderów, odznaczeń i tytułów honorowych oraz utratę zdolności do ich uzyskania w okresie trwania pozbawienia praw. § 2. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie. Zakazy związane z wykonywaniem pracy zarobkowej Art . 41 . § 1. Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zaj­ mowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chro­ nionym prawem. § 1a.18) Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych sta­ nowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi, na zawsze w razie skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. § 1b.19) Sąd orzeka zakaz, o którym mowa w § 1a, na zawsze w razie ponow­ nego skazania sprawcy w warunkach określonych w tym przepisie. § 2. Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Zakaz kontaktowania się Art . 41a .20) §  1.21) Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od prze­ bywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się 18) Dodany przez ustawę z 27 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1363); zmiana weszła w życie 26 września 2005 r. 19) Dodany przez ustawę z 27 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1363); zmiana weszła w życie 26 września 2005 r. 20) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 czerwca 2010 r. (Dz.U. Nr 125, poz. 842); zmiana weszła w życie 1 sierpnia 2010 r. 21) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 25 lutego 2011 r. (Dz.U. Nr 72, poz. 381); zmiana weszła w życie 6 czerwca 2011 r. 19 K.K. Art . 41b Kodeks karny z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opusz­ czania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia loka­ lu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo przeciwko wolności oraz w  razie skazania za umyślne przestęp­ stwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko osobie najbliższej; obo­ wiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu. § 2. Sąd orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w  określo­ nych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi oso­ bami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu. § 3. Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w okreś­ lonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi oso­ bami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określo­ nego miejsca pobytu bez zgody sądu na zawsze w  razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w § 2. § 4. Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odleg­ łość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować. Zakaz wstępu na imprezę masową Art . 41b .22) §  1. Sąd może orzec zakaz wstępu na imprezę masową, jeżeli przestępstwo zostało popełnione w związku z taką imprezą, a udział sprawcy w imprezach masowych zagraża dobrom chronionym prawem. Sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową w wypadkach wskazanych w ustawie. § 2. Zakaz wstępu na imprezę masową obejmuje wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospo­ litej Polskiej. 22) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 31 sierpnia 2011 r. (Dz.U. Nr 217, poz. 1280); zmiana weszła w życie 1 stycznia 2012 r. 20 K.K. Środki karne Art . 41b § 3. Orzekając zakaz wstępu na imprezę masową za czyn popełniony w związ­ ku z masową imprezą sportową, sąd może orzec obowiązek przebywania skaza­ nego w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w okreś­ lonym miejscu stałego pobytu, kontrolowany w sposób określony w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. § 4. Sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową i  obowiązek określony w  § 3, w  razie ponownego skazania sprawcy za przestępstwo popełnione w związku z imprezą masową. § 5. W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może orzec, że po upły­ wie okresu, na który orzeczono obowiązek określony w  §  3, skazany będzie obowiązany do stawiennictwa w czasie trwania niektórych imprez masowych objętych zakazem w jednostce organizacyjnej Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania skazanego, komendan­ ta powiatowego, rejonowego lub miejskiego Policji. § 6. Łączny czas stosowania wobec skazanego obowiązków, określonych w § 3 i 5, nie może przekroczyć okresu orzeczonego wobec skazanego zakazu wstępu na imprezę masową. § 7. Jeżeli z  okoliczności wynika, że wykonanie obowiązku określonego w § 3 jest niemożliwe lub jego orzeczenie jest oczywiście niecelowe, w miejsce tego obowiązku orzeka się obowiązek stawiennictwa skazanego w czasie trwa­ nia niektórych imprez masowych objętych zakazem w jednostce organizacyjnej Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce za­ mieszkania skazanego, komendanta powiatowego, rejonowego lub miejskiego Policji. § 8. Nakładając obowiązek, o którym mowa w § 3, 5 lub 7, sąd określa impre­ zy masowe, w czasie trwania których obowiązek ten ma być wykonywany, wska­ zując w szczególności nazwy dyscyplin sportowych, nazwy klubów sportowych oraz zakres terytorialny imprez, których obowiązek dotyczy. § 9. Obowiązki orzekane na podstawie §  3, 5 i  7 orzeka się w  miesiącach i latach. Obowiązek, o którym mowa w § 3, orzeka się na okres nie krótszy niż 6 miesięcy i nie dłuższy niż 12 miesięcy, zaś obowiązek, o którym mowa w § 7, orzeka się na okres od 6 miesięcy do lat 6, nieprzekraczający okresu, na jaki orzeczono zakaz wstępu na imprezę masową. 21 K.K. Art . 41c–42 Kodeks karny Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych Art . 41c .23) § 1. Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazar­ dowych nie obejmuje uczestnictwa w loteriach promocyjnych. § 2. Sąd może orzec zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z urzą­ dzaniem gier hazardowych lub udziałem w nich. Zakaz prowadzenia pojazdów . Zakres orzekania zakazu Art . 42 . § 1. Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego ro­ dzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnio­ nego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bez­ pieczeństwu w komunikacji. § 2.24) Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymie­ nionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177. § 3.25) Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, jeżeli sprawca w  czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurza­ jącego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. § 4.26) Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze w  razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3. 23) Dodany przez ustawę z 19 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 201, poz. 1540); zmiana we­ szła w życie 1 stycznia 2010 r. 24) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 25 listopada 2010 r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 17, poz. 78); zmiana weszła w życie 25 lutego 2011 r. 25) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  12 lutego 2010  r. (Dz.U. Nr  40, poz. 227 ze zm.); zmiana weszła w życie 1 lipca 2010 r. 26) Dodany przez ustawę z 14 kwietnia 2000 r. (Dz.U. Nr 48, poz. 548); zmiana weszła w życie 15 lipca 2000 r. 22 K.K. Środki karne Art . 43–44 Okres obowiązywania środków karnych Art . 43 . § 1.27) Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicz­ nych oraz zakazy i  nakaz wymienione w  art.  39 pkt  2, 2d, 2e i  3 orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy oraz obowiązek wymienione w art. 39 pkt 2a i 2b orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6. § 2.28) Pozbawienie praw publicznych, obowiązek lub zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia; okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. § 3. Orzekając zakaz określony w  art.  42, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu; do chwili wykonania obo­ wiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. Przepadek przedmiotów . Przesłanki orzekania Art . 44 .29) § 1. Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośred­ nio z przestępstwa. § 2. Sąd może orzec, a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka, przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa. § 3. Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 2 byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego czynu, sąd zamiast przepadku może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa. § 4. Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 1 lub 2 nie jest możliwe, sąd może orzec przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popeł­ nienia przestępstwa. § 5. Przepadku przedmiotów określonych w § 1 lub 2 nie orzeka się, jeżeli pod­ legają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi. § 6. W razie skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wy­ twarzania, posiadania, obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określo­ 27) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 10 czerwca 2010 r. (Dz.U. Nr 125, poz. 842); zmiana weszła w życie 1 sierpnia 2010 r. 28) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 27 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1363); zmiana weszła w życie 26 września 2005 r. 29) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 13 czerwca 2003 r. (Dz.U. Nr 111, poz. 1061); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 23 K.K. Art . 45 Kodeks karny nych przedmiotów, sąd może orzec, a w wypadkach przewidzianych w ustawie orzeka, ich przepadek. § 7. Jeżeli przedmioty wymienione w § 2 lub 6 nie stanowią własności spraw­ cy, ich przepadek można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie; w razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału. § 8. Objęte przepadkiem przedmioty przechodzą na własność Skarbu Pań­ stwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przepadek korzyści majątkowej lub jej równowartości Art . 45 .30) § 1. Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wy­ mienionych w art. 44 § 1 lub 6, sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej rów­ nowartości. Przepadku nie orzeka się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. § 2. W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiąg nął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, uważa się, że mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, stanowi korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny. § 3. Jeżeli okoliczności sprawy wskazują na duże prawdopodobieństwo, że sprawca, o którym mowa w § 2, przeniósł na osobę fizyczną, prawną lub jed­ nostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakim­ kolwiek tytułem prawnym, mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, uważa się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że zainteresowana osoba lub jednostka organizacyjna przedstawi dowód zgod­ nego z prawem ich uzyskania. § 4. Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokonaniu zajęcia stosownie do przepisu art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego, przy zabezpieczeniu gro­ żącego przepadku korzyści oraz przy egzekucji tego środka. Osoba lub jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o  obalenie tego domniemania; do czasu prawo­ mocnego rozstrzygnięcia sprawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu. 30) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 13 czerwca 2003 r. (Dz.U. Nr 111, poz. 1061); zmiana weszła w życie 1 lipca 2003 r. 24 K.K. Środki karne Art . 46–47a § 5. W  razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału. § 6. Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub jej równowartość przechodzi na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypad­ ku, o którym mowa w § 4 zdanie drugie, z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa. Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody Art . 46 .31) § 1. W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzo­ nego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możli­ wości zasądzenia renty nie stosuje się. § 2. Zamiast obowiązku określonego w § 1 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego. Orzeczenie nawiązki Art . 47 .32) § 1. W razie skazania sprawcy za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, a  także w  razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355, jeżeli sprawca był w stanie nietrzeź­ wości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia sąd może orzec nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. § 2. W  razie skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko środowisku sąd może orzec nawiązkę na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Go­ spodarki Wodnej, o którym mowa w art. 400 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.). Art . 47a (uchylony)33). 31) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 32) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  12 lutego 2010  r. (Dz.U. Nr  40, poz. 227 ze zm.); zmiana weszła w życie 1 stycznia 2012 r. 33) Uchylony przez ustawę z 8 października 2004 r. (Dz.U. Nr 243, poz. 2426); zmiana weszła w życie 16 maja 2005 r. 25 K.K. Art . 48–52 Granice nawiązki Kodeks karny Art . 48 .34) Nawiązkę orzeka się w wysokości do 100 000 złotych. Orzeczenie świadczenia pieniężnego Art . 49 .35) § 1. Odstępując od wymierzenia kary, a także w wypadkach wska­ zanych w ustawie, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjar­ nej; świadczenie to nie może przekroczyć 60 000 złotych. § 2. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a, 179 lub art. 180, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej do wysokości określonej w § 1. Art . 49a (uchylony)36). Publiczne podanie treści wyroku Art . 50 .37) Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w okreś­ lony sposób, jeżeli uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie skazania, o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego. Przestępstwa na szkodę małoletnich . Zawiadomienie sądu rodzinnego Art . 51 . Sąd, uznając za celowe orzeczenie pozbawienia lub ograniczenia praw rodzicielskich lub opiekuńczych w razie popełnienia przestępstwa na szkodę ma­ łoletniego lub we współdziałaniu z nim, zawiadamia o tym właściwy sąd rodzinny. Orzeczenie zwrotu korzyści majątkowej Art . 52 . W wypadku skazania za przestępstwo przynoszące korzyść majątko­ wą osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej nie mającej osobowo­ ści prawnej, a popełnione przez sprawcę działającego w jej imieniu lub interesie, 34) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  8 października 2004  r. (Dz.U. Nr 243, poz. 2426); zmiana weszła w życie 16 maja 2005 r. 35) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  12 lutego 2010  r. (Dz.U. Nr  40, poz. 227 ze zm.); zmiana weszła w życie 1 stycznia 2012 r. 36) Uchylony przez ustawę z 12 lutego 2010 r. (Dz.U. Nr 40, poz. 227 ze zm.); zmiana weszła w życie 1 stycznia 2012 r. 37) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 27 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1363); zmiana weszła w życie 26 września 2005 r. 26 K.K. Zasady wymiaru kary i środków karnych Art . 53–56 sąd zobowiązuje podmiot, który uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu w ca­ łości lub w części na rzecz Skarbu Państwa; nie dotyczy to korzyści majątkowej podlegającej zwrotowi innemu podmiotowi. Rozdział VI Zasady wymiaru kary i środków karnych Wymiar kary Art . 53 . § 1. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach prze­ widzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a  także potrzeby w  zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. § 2. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujem­ nych następstw przestępstwa, właściwości i  warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i  zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. § 3. Wymierzając karę sąd bierze także pod uwagę pozytywne wyniki prze­ prowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomię­ dzy nimi osiągniętą w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem. Zasady wymiaru kary dla nieletniego lub młodocianego Art . 54 . § 1. Wymierzając karę nieletniemu albo młodocianemu, sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować. § 2. Wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, nie orzeka się kary dożywotniego pozbawienia wolności. Wymiar kary . Indywidualizacja Art . 55 . Okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Orzekanie środków karnych Art . 56 . Przepisy art. 53, art. 54 § 1 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio do orzekania innych środków przewidzianych w tym kodeksie. 27 K.K. Art . 57–58 Kodeks karny Nadzwyczajne złagodzenie lub obostrzenie kary . Zbieg Art . 57 . § 1. Jeżeli zachodzi kilka niezależnych od siebie podstaw do nad­ zwyczajnego złagodzenia albo obostrzenia kary, sąd może tylko jeden raz karę nadzwyczajnie złagodzić albo obostrzyć, biorąc pod uwagę łącznie zbiegające się podstawy łagodzenia albo obostrzenia. § 2. Jeżeli zbiegają się podstawy nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie albo obostrzenie kary. Kara za występek chuligański Art . 57a .38) § 1. Skazując za występek o charakterze chuligańskim, sąd wy­ mierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. § 2.39) W wypadku określonym w § 1 sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzyw­ dzonego, chyba że orzeka obowiązek naprawienia szkody, obowiązek zadość­ uczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązkę na podstawie art. 46. Jeżeli po­ krzywdzony nie został ustalony, sąd może orzec nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Wybór rodzaju kary . Prymat kar wolnościowych Art . 58 . § 1. Jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. § 2. Grzywny nie orzeka się, jeżeli dochody sprawcy, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają przekonanie, że sprawca grzywny nie uiści i nie będzie jej można ściągnąć w drodze egzekucji. § 2a.40) Kary ograniczenia wolności związanej z obowiązkiem, o którym mowa w  art.  35 §  1, nie orzeka się, jeżeli stan zdrowia oskarżonego lub jego właści­ wości i warunki osobiste uzasadniają przekonanie, że oskarżony nie wykona tego obowiązku. 38) Dodany przez ustawę z  16 listopada 2006  r. (Dz.U. Nr  226, poz.  1648); zmiana weszła w życie 12 marca 2007 r. 39) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  12 lutego 2010  r. (Dz.U. Nr  40, poz. 227 ze zm.); zmiana weszła w życie 1 stycznia 2012 r. 40) Dodany przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana we­ szła w życie 8 czerwca 2010 r. 28 K.K. Zasady wymiaru kary i środków karnych Art . 59–59a § 3.41) Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprze­ kraczającą 5 lat, sąd może orzec zamiast kary pozbawienia wolności grzywnę albo karę ograniczenia wolności do lat 2, w szczególności jeżeli orzeka równo­ cześnie środek karny; karę ograniczenia wolności wymierza się w  miesiącach i latach. § 4.42) Przepisu § 3 nie stosuje się do sprawcy występku o charakterze chuli­ gańskim oraz do sprawcy przestępstwa określonego w art. 178a § 4. Odstąpienie od wymierzenia kary na rzecz środka karnego Art . 59 .43) § 1. Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat albo karą łagodniejszego rodzaju i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka równocześnie środek karny, a cele kary zostaną przez ten środek spełnione. § 2. Przepisu §  1 nie stosuje się do sprawcy występku o  charakterze chuligańskim. Umorzenie postępowania na wniosek pokrzywdzonego . Przesłanki stosowania Art . 59a .44) § 1 . Jeżeli przed rozpoczęciem przewodu sądowego w pierwszej in- stancji sprawca, który nie był uprzednio skazany za przestępstwo umyślne z  uży- ciem przemocy, naprawił szkodę lub zadośćuczynił wyrządzonej krzywdzie, umarza się, na wniosek pokrzywdzonego, postępowanie karne o występek zagrożony karą nieprzekraczającą 3 lat pozbawienia wolności, a także o występek przeciwko mieniu zagrożony karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, jak również o wystę- pek określony w art . 157 § 1 . § 2 . Jeżeli czyn został popełniony na szkodę więcej niż jednego pokrzywdzonego warunkiem zastosowania § 1 jest naprawienie przez sprawcę szkody oraz zadość- uczynienie za wyrządzoną krzywdę w stosunku do wszystkich pokrzywdzonych . § 3 . Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli zachodzi szczególna okoliczność uzasadnia- jąca, że umorzenie postępowania byłoby sprzeczne z potrzebą realizacji celów kary . 41) W brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 42) Ostatnio w  brzmieniu ustalonym przez ustawę z  12 lutego 2010  r. (Dz.U. Nr  40, poz. 227 ze zm.); zmiana weszła w życie 1 lipca 2010 r. 43) Ostatnio w brzmieniu ustalonym przez ustawę z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589); zmiana weszła w życie 8 czerwca 2010 r. 44) Dodany przez ustawę z 27 września 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247); zmiana wejdzie w życie 1 lipca 2015 r. 29 K.K. Art . 60 Kodeks karny Przesłanki nadzwyczajnego złagodzenia kary Art . 60 . §  1. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w  wy­ padkach przewidzianych w  ustawie oraz w  stosunku do młodocianego, jeżeli przemawiają za tym względy określone w art. 54 § 1. § 2. Sąd może również zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w szcze­ gólnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa, w szczególności: 1) jeżeli pokrzywdzony pojednał się ze  sprawcą, szkoda została naprawiona albo pokrzywdzony i sprawc
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Zbiór karny 2014. Wydanie 4
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: