Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00372 005844 14492894 na godz. na dobę w sumie
Zbuntowana kochanka - ebook/pdf
Zbuntowana kochanka - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 265
Wydawca: Harlequin Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-8240-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Anglia, XIX wiek Marian chce być świadkiem oczekiwanej przez wszystkich bitwie pod Waterloo. W przebraniu chłopca potajemnie opuszcza Brukselę, aby znaleźć się blisko miejsca wyznaczonego na ostateczną potyczkę sił sprzymierzonych z Napoleonem. Buntownicza z natury dziewczyna nie zdaje sobie sprawy z podejmowanego przez siebie ryzyka. Dociera do celu już po bitwie, lecz nadal grozi jej niebezpieczeństwo. Z opresji ratuje ją Allan Landon, kapitan brytyjskiej armii, i odwozi do Brukseli. Zachwycony odważną, złotowłosą pięknością pragnie zacieśnienia znajomości, mimo że obawia się kłopotów. Marian jest podopieczną lorda Cecila Tranville`a, wyniosłego arystokraty, traktującego z pogardą ludzi spoza jego sfery.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tłumaczyła Barbara Ert-Eberdt Tytuł oryginału: Chivalrous Captain, Rebel Mistress Pierwsze wydanie: Harlequin Historicals, 2010 Redaktor serii: Barbara Syczewska-Olszewska Opracowanie redakcyjne: Zofia Tomza Korekta: Marianna Chałupczak ã 2010 by Diane Perkins ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa ISBN 978-83-238-8240-4 ROMANS HISTORYCZNY – 329 Prolog 1812, Badajoz, Hiszpania Stukot ciężkich wojskowych butów słychać było całkiem blisko. Porucznik Allan Landon czuł odór przepoconych i zaplamionych krwią mundurów. On i jego dowódca, kapi- tan Gabriel Deane, czekali w ukryciu, aż ogarnięty żądzą zniszczenia motłoch oddali się, by gdzie indziej plądrować i zabijać bezbronnych cywili. Czy jest coś gorszego niż opanowana szałem mordu i de- strukcji hałastra? Za plecami maruderów, z podpalonego wysokiego ka- miennego budynku tryskały fontanny ognia. W blasku pło- mieni migotały bagnety i pałki, którymi dobijano rannych. Allan patrzył oniemiały ze zgrozy. To nie był nieprzyjaciel, lecz jego rodacy, brytyjscy żołnierze, pozbawieni wszelkich ludzkich uczuć, wszelkich hamulców moralnych. Po krwawym oblężeniu Badajoz, po utracie tysięcy towa- rzyszy, bez zastanowienia podchwycili plotkę, że Welling- ton zezwolił na trzy godziny bezkarnego plądrowania. Iskra wywołała pożar. Maruderzy znikli, Allan i Gabriel Deane wyszli z ukrycia. – Wellington powinien kazać ich powiesić – stwierdził Allan. odparł Gabe. – Za wielu ich. Są potrzebni na wojnie z Francuzami – 6 Diane Gaston Zaalarmował ich wystrzał z pistoletu, na szczęście zbyt odległy, by był groźny. le’a – mruknął Gabe. – Jeszcze nas pozabijają przez tego przeklętego Tranvil- Chodziło o Edwina Tranville’a. Do tego piekła wysłał ich ojciec Edwina, generał Lionel Tranville, albowiem syn, będący również jego adiutantem, gdzieś się zawieruszył. Allan i Deane mieli go znaleźć i bez- piecznie dostarczyć do obozu. – Mamy rozkaz. Allan wiedział, że brzmi to fatalistycznie, nawet w jego własnych uszach, ale czy mu się to podobało, czy nie, jego obowiązkiem było posłuszeństwo wobec zwierzchności. Niestety, ta rozpasana hałastra zapomniała, co to obowiązek. Z bocznej uliczki wybiegli dwaj mężczyźni, ich buty głośno stukały o kamienny bruk. Z głębi sąsiedniej posesji dał się słyszeć krzyk kobiety: Nie! Wołania przerażonych kobiet dochodziły zewsząd przez całą noc, Allan i Gabe byli jednak bezradni. Na ogół znaj- dowali się zbyt daleko, by interweniować. Tym razem krzyk dobiegał z bliska. Pobiegli w stronę zabudowań. Na wewnęt- rznym dziedzińcu spodziewali się ujrzeć ofiarę napaści. Zamiast tego zobaczyli kobietę z nożem w ręku wymie- rzonym w plecy skomlącego o litość żołnierza w czerwonym brytyjskim mundurze. Gabe rzucił się do przodu i wyrwał kobiecie nóż. – Proszę tego nie robić, sen˜ora. Żołnierz osłaniający zakrwawionymi dłońmi twarz pró- bował się podnieść. kamieni. kiego żołnierza. ramiona. – Chciała mnie zabić! – zawył i zwalił się ciężko na kupę Allan zauważył leżące obok w kałuży krwi ciało francus- – Sen˜ora pójdzie z nami. – Deane chwycił kobietę za Zbuntowana kochanka 7 – Kapitanie. – Allan wskazał gestem leżące ciało. – Zaczekajcie. – Z głębokiego cienia wyłonił się inny Allan odwrócił się gwałtownie z wymierzonym w niego brytyjski żołnierz. pistoletem. Przybyły uniósł w górę obie ręce. – Jestem chorąży Vernon z pułku East Essex. On – wska- zał leżącego twarzą do ziemi Brytyjczyka – chciał zabić chłopca i zgwałcić tę kobietę. Widziałem to. On i dwóch innych, którzy zbiegli. – Jakiego chłopca? – Gabe rozejrzał się po dziedzińcu. Coś poruszyło się w ciemnościach. Allan odruchowo znów gotów był wystrzelić. – Nie strzelaj – powstrzymał go Vernon. – To właśnie ten chłopiec. Deane, trzymając kobietę, zbliżył się do leżącego Brytyj- czyka, którego nie zdążyła zadźgać. Nogą obrócił go twarzą do góry. – Jezu, Landon, widzisz, kto to jest? – Edwin Tranville – powiedział chorąży. – Syn generała Tranville’a. Allan aż zagotował się ze złości. Znaleźli Edwina Tran- ville’a, ale nie był on ofiarą, lecz niedoszłym gwałcicielem i prawdopodobnie zabójcą. W oczach chorążego dostrzegł taką samą odrazę, jaka przepełniała i jego. – Co tu się, u diabła, dzieje? – Chciał udusić chłopaka, a ona stanęła w jego obronie z nożem w ręku. Jest pijany. na ciało zabitego Francuza. – Tatusiu! – Chłopiec, nie więcej niż dwunastoletni, padł – Nie dotykaj go, Claude! – krzyknęła po francusku kobieta. – Do licha, to Francuzi. – Deane uklęknął obok zabitego, sprawdził puls. – On nie żyje. Rodzina francuska uciekała z pogromu, domyślił się 8 Diane Gaston Allan. Zabity próbował wyprowadzić żonę i syna w bez- pieczne miejsce. Czy Tranville zabił Francuza na oczach chłopca i jego matki? – Mon mari – powiedziała kobieta. Potwierdziła domysł Allana. nie zrobił. Gabe podszedł do Tranville’a, chciał go kopnąć, ale tego – On zabił Francuza? – zapytał chorążego. – Tego nie widziałem. – Vernon potrząsnął głową. – Cholera, co z nią zrobić? – Gabe spojrzał na kobietę. Jeszcze parę minut temu był gotów ją aresztować. W pobliżu dały się słyszeć czyjeś kroki i krzyki. – Musimy ich stąd wyprowadzić – stwierdził Gabe. – Landon, zabieraj Tranville’a do obozu. Chorąży, będę po- trzebował waszej pomocy. – Chyba nie zamierzasz jej oddawać w ręce sprawied- liwości – odezwał się Allan. – To Edwina należałoby po- stawić pod sąd. – Jasne, że nie – rzucił Deane. – Mam zamiar znaleźć jej bezpieczną kryjówkę. Może w kościele. Albo jeszcze gdzie indziej. – Spojrzał na Allana i chorążego znacząco. – A o tym wszystkim cicho sza. Zrozumieliście? Cicho sza? Allan nie mógł tego znieść. – On powinien za to zawisnąć. – Jest synem generała. Jeśli zameldujemy o jego zbrodni, generał sprawi, że to nam spadną głowy z karku, nie jemu. A jego zemsta prawdopodobnie dosięgnie również kobiety i chłopaka. Ten łotr – Gabe spojrzał na skulonego na ziemi, jak dziecko, Tranville’a – jest pijany, może nawet nie uświa- damia sobie, co zrobił. – Stan upojenia alkoholowego go nie tłumaczy. – Allan nie mógł uwierzyć, że Gabe pozwoli Edwinowi ujść bez kary. Nauczył się patrzeć przez palce, jak żołnierze z jego pod- oddziału opróżniają kieszenie zabitym Francuzom, przegry- Zbuntowana kochanka 9 wają w kości ostatnie grosze ze skromnego żołdu i piją na umór. To londyńscy ulicznicy, dzikusy z odległych szkoc- kich gór i nędzarze z Irlandii. Oficer, człowiek wykształcony i uprzywilejowany z racji pochodzenia, nie powinien unik- nąć kary za to, czego dopuścił się tej nocy Edwin. Należało o tym zameldować i sprawić, by zawisł na szubienicy. Bez względu na okoliczności. Kobieta pocieszała syna. Jego ramionami wstrząsał szloch. Allan bez wahania nadstawiłby własny kark, byle sprawiedliwości stało się zadość, ale nie miał prawa karać dodatkowo tych dwoje. – W porządku. Nie puścimy pary z gęby. – Chorąży, wy też obiecujecie? – zapytał Gabe. Przy akompaniamencie trzasku tłuczonego szkła zapadł się dach płonącego budynku. W niebo wzbił się wysoko gejzer iskier. Allan posadził Edwina, potem zarzucił go sobie na ramię. – Trzymaj się – rzekł do niego Gabe. Skinąwszy głową, Allan podążył w kierunku obozu. Nie- mal miał nadzieję, że natkną się na wałęsających się marude- rów, co mogłoby oznaczać koniec Edwina Tranville’a, ale ta część miasta była już gruntownie splądrowana i zdemorali- zowane bandy przeniosły się dalej. Allan zaniósł Edwina do miejsca, gdzie biwakował pułk Królewskiej Piechoty Szkoc- kiej. Odnalazł kwaterę generała, zapukał. Otworzył ordy- nans. Z wnętrza buchnął zapach pieczonego mięsa. – Mam go. Generał wstał z fotela. Spod brody zwisała mu serwetka. – Co to ma znaczyć? Co mu się stało? Allan zacisnął zęby, zanim odpowiedział: – W takim stanie go znaleźliśmy. Rzucił Edwina na posłanie w rogu. Dopiero wtedy za- uważył, że jego policzek jest rozcięty od ucha aż po kącik ust. – On jest ranny! – zawołał przejęty generał. – Szybko! 10 Diane Gaston Chirurga! – Pochylił się nad pijanym synem. – Nie wiedzia- łem, że został ranny w bitwie. Rana była świeża, nie mogła pochodzić z bitwy. Allan mógł się założyć, że generał również doskonale o tym wie. Edwin Tranville będzie miał widoczną pamiątkę po tej nocy. Przynajmniej nie ominie go choć taka kara za jego zbrodnię. Teraz jęczał i kulił się. Bardziej przypominał dziecko niż mordercę i gwałciciela. Generał chodził tam i z powrotem po kwaterze. Allan miał nadzieję, że usłyszy rozkaz do odejścia i że nie będzie musiał tłumaczyć się i podawać szczegółów. Wydawało się, że generał jest pogrążony w rozmyśla- niach. Nagle zatrzymał się tuż przed Allanem. – Został ranny podczas oblężenia. Jestem tego pewien. Właściwie nie powinien uczestniczyć w walkach. Przypusz- czam, że nie mógł się powstrzymać. – Znowu zaczął krążyć po pokoju. Stara się sam siebie przekonać, pomyślał Allan. – Został ranny podczas oblężenia. – Generał spojrzał wy- mownie na Allana. – Zrozumiano? Allan zrozumiał. General spodziewał się, że taką wersję będzie rozpowszechniał. – Tak jest, zrozumiałem. Przypomniała mu się łacińska sentencja, której uczył się w szkole. Kto to powiedział, Tacyt? A może ktoś inny? Cel uświęca środki. Zadrżał. Ukrywanie łotra, jakim był Edwin Tranville, nie mogło być niczym chwalebnym, był tego pewien, ale dał słowo kapitanowi. Na dodatek od dotrzymania danego słowa zależał los kilkorga ludzi. To ważniejsze niż zdemaskowanie Edwina Tranville’a. Rozdział pierwszy 18 lipca 1815 roku, Waterloo Brakowało jej tchu, nie czuła nóg. Marian Pallant ucieka- ła, jakby gonił ją sam diabeł. Może tak i było, jeśli diabeł nazywa się Napoleon Bona- parte. Napoleon zbiegł z Elby i forsownym marszem zmie- rzał prosto pod Waterloo, gdzie czekał na niego Wellington. Marian znalazła się pomiędzy dwiema wrogimi potęgami. Za plecami słyszała strzały karabinowe, szuranie tysięcy butów na grząskim gruncie i francuskie werble rytmicznie wybijające marszowy rytm. Gdzieś z przodu znajdowali się Brytyjczycy. Taką przynajmniej miała nadzieję. Grzęzła w ziemi rozmiękłej po całonocnym ulewnym deszczu. Dojrzałe żyto siekło jej ręce i nogi. W oddali ryso- wały się jakieś zabudowania, tam się kierowała. W najgor- szym razie tam się ukryje. Zaledwie trzy dni temu ona i Domina tańczyły na balu księżnej Richmond. Wellington przyniósł wówczas wiado- mość o podchodzącej pod Brukselę armii Napoleona. Ofice- rowie zaczęli pospiesznie opuszczać salę balową. Żegnając się z ukochanym, porucznikiem Harrym Oliverem, Domina dowiedziała się, że jeśli sprzymierzonym nie uda się zatrzy- mać nieprzyjaciela w miejscu zwanym Quatre Bras, książę Wellington zamierza postawić ostatnią tamę przed zajęciem 12 Diane Gaston przez Francuzów Brukseli w pobliżu Waterloo. Przyjaciółka dwa dni prosiła Marian, by pojechała z nią szukać pułku Olliego, ponieważ bardzo chciała zobaczyć bitwę i być w po- bliżu na wypadek, gdyby ukochany jej potrzebował. Marian ustąpiła wreszcie, ale tylko dlatego, żeby Domina nie wybrała się na tę eskapadę sama. To ona wymyśliła, żeby przebrać się w ubranie jej brata. Wzięły też jego konia. Przez wiele godzin kluczyły w ciemnościach i siąpiącym deszczu, aż kompletnie się pogubiły. W końcu usłyszały ludzkie głosy. Ci ludzie rozmawiali po francusku. Domina spanikowała. Gwałtownie kopnęła konia do ga- lopu. Zaskoczona Marian spadła na ziemię. Uderzyła się bo- leśnie, ale bała się krzyczeć, żeby Francuzi jej nie usłyszeli. Bezradnie patrzyła, jak Domina i koń znikają w ciemno- ściach i strugach deszczu. Schroniła się pod najbliższym drzewem i pocieszała się, że przyjaciółka po nią wróci. Nie wróciła. Marian doczekała do rana, przerażona, że Domina mogła wpaść w ręce Francuzów. Jak Francuzi obejdą się z angielską dziewczyną? Gdy nastał dzień, przestała się martwić o Do- minę, musiała bowiem zatroszczyć się o siebie. Francuzi ma- szerowali prosto w jej stronę. Położona niedaleko posiadłość dawała jedyną nadzieję na bezpieczne schronienie. Zabudowania stały na częściowo zadrzewionym terenie, żeby jednak do nich dotrzeć, trzeba było pokonać otwarte pole porośnięte żytem. Po przejściu żołnierzy prawie dojrza- łe zboże będzie stratowane, ale teraz wysokie pędy skutecz- nie kryły Marian przed Francuzami. Byli coraz bliżej. Potknęła się o zagłębienie w gruncie i upadła. Leżała z policzkiem na chłodnej, wilgotnej ziemi, zbyt zmęczona, by wstać. Nagle obudziła się jej czujność. Nie było wątp- liwości: to, co słyszała, to był tętent kopyt końskich. Zbuntowana kochanka 13 Domina? Próbowała poderwać się na nogi. Za późno. Parskający rumak, o wiele większy od konia Dominy, najeżdżał prosto na nią. Chciała odskoczyć, ale się poślizgnęła. Przerażona, zasłoniła twarz dłońmi. Zaraz zo- stanie stratowana. Silna ręka chwyciła ją za kołnierz i uniosła na siodło, jakby była piórkiem. – Hej, chłopcze, co porabiasz na tym polu? Zapytał po angielsku. Chwała Bogu! Marian otworzyła oczy. Błysnął czerwony mundur. – Chcę się dostać tam. – Wskazała otoczone murem za- budowania. – Jesteś Anglikiem? Ja też tam zmierzam – wyjaśnił jeź- dziec. – To Hougoumont. Tak nazywała się ta posiadłość? Marian było wszystko jedno. Była szczęśliwa, że nie musi już iść i że spotkała żołnierza brytyjskiego, a nie francuskiego. Koń szybko dotarł do kępy drzew. Z ich liści ściekały krople nagromadzonej w czasie deszczu wilgoci. Jakaś niż- sza gałąź zerwała czapkę z głowy Marian i ukryte pod nią długie blond włosy rozsypały się na plecy. – Jesteś kobietą! – Żołnierz ściągnął wodze, osadził ko- nia w miejscu. – Do diabła, co tu robisz? Marian odwróciła się, żeby mu się przyjrzeć. Przeraziła się. Już go kiedyś spotkała. Obie z Dominą żartowały sobie z tego wysokiego i przystojnego oficera, którego szpiegowa- ły na spacerze w parku miejskim w Brukseli. Miał wyrazistą twarz, zdecydowanie zarysowany łuk ust, przenikliwe orze- chowe oczy. – Zgubiłam się – powiedziała. – Nie widzisz, że tu za chwilę dojdzie do bitwy? Nie miała zamiaru podejmować tematu. – Szukałam bezpiecznej kryjówki. – Tu nigdzie nie jest bezpiecznie. 14 Diane Gaston Zamiast kierować się w stronę zabudowań, zawrócił po wiszącą na gałęzi, jakby powieszoną na kołku na drzwiach do szopy w ogrodzie czapkę. Zerwał ją i podał Marian. – Wkładaj – polecił. – Lepiej, żeby nikt nie zobaczył, że jesteś kobietą. Miał ją za głupią? Upięła włosy najstaranniej, jak potrafi- ła, i naciągnęła czapkę na uszy. Tymczasem zagajnik zaczęli zajmować francuscy żołnierze. Obok ucha Marian świsnęła kula z karabinu. Oficer puścił konia galopem. Mijane drzewa tworzyły brązowozieloną masę. – Kapitan Landon z meldunkiem dla pułkownika Mac- Donnella – oznajmił na posterunku w bramie Hougoumont. Nazywa się kapitan Landon, czujnie odnotowała w pamięci Marian. Otwarto bramę. – Francuzi są już w zagajniku – poinformował kapitan posterunkowych. – Widzimy – odparł dowódca posterunku, wskazując na żołnierzy zajmujących pozycje strzeleckie przy furtkach. W bramie wyminął ich oddział, który miał najwidoczniej odbyć potyczkę z Francuzami w zagajniku. Pułkownik krążył po podwórzu, doglądając ludzi i wyda- jąc ostatnie rozkazy podkomendnym. Część z nich była w czerwonych, brytyjskich mundurach, część – w zielonych, obcych. – Trzymaj się mnie – nakazał Marian kapitan. Zeskoczył z konia, pomógł jej zsiąść, po czym złapał ją za rękę. Nie puszczał jej, jakby się bał, że mu ucieknie. Nawet wtedy gdy wręczał meldunek pułkownikowi i czekał, aż ten skończy go czytać. – Zobaczymy, co zamierzają te żabojady – rzekł pułkow- nik, składając przeczytany meldunek. – Potem poślę was z odpowiedzią. Co to za jeden? – Wskazał na Marian. – Mały Anglik, który zgubił drogę. Zbuntowana kochanka 15 – Jesteś w wojsku, chłopcze? – MacDonnell spojrzał po- dejrzliwie na Marian. – Nie, panie pułkowniku – odpowiedziała jak najgrub- szym głosem. – Jestem z Brukseli. Chciałem zobaczyć bitwę. Pułkownik roześmiał się. – No to ją zobaczysz. Jak się nazywasz? Marian wpadła w panikę. Jakie podać nazwisko i je zapa- miętać, żeby w przyszłości nie dać się zaskoczyć. – Fenton – odezwała się w końcu. – Marian Fenton. Marian mogło być imieniem zarówno żeńskim, jak i męs- kim, a Fenton było nazwiskiem Dominy. Gdyby, nie daj Bo- że, spotkało ją coś złego, ktoś mógłby powiadomić o tym rodzinę Dominy. Nikt inny nie wiedział o pobycie Marian w Brukseli. – Po bitwie wrócę po niego i dopilnuję, żeby dotarł do bliskich – odezwał się kapitan Landon. – Gdzie mógłbym go tymczasem zostawić? Pułkownik wskazał głową wielki budynek z czerwonej – Proszę spróbować w château. Może tam znajdzie się cegły. jakiś kąt. Kapitan odprowadził Marian do zamku. W wielkim holu i przylegających salach pełno było żołnierzy w zielonych mundurach. – Dlaczego oni są ubrani na zielono? – zapytała szeptem. – To Niemcy. Z Nassau. Marian odniosła wrażenie, że żołnierze są wystraszeni. Byli bardzo młodzi, na pewno młodsi od niej, a ona miała prawie dwadzieścia lat. – Anglik – powiedział kapitan do żołnierzy, wskazując na Marian. – Anglik – powtórzył. – Mówię po angielsku. – Podszedł do nich niemiecki oficer. – Ten młodzieniec się zgubił. Musi przeczekać bitwę – poinformował go kapitan Landon. 16 Diane Gaston – Niech tu zostanie, byle trzymał się z dala od okna – odpowiedział oficer. Mówił z silnym niemieckim akcentem. Kapitan Landon poprowadził Marian w głąb domu. Szu- ka pokoju bez okien, pomyślała. – Dam sobie radę, kapitanie – powiedziała. – Niech pan wraca do swoich obowiązków. – Musimy porozmawiać – odparł cicho. Przeszli do sali, która musiała być reprezentacyjnym sa- lonem. Meble były osłonięte białymi pokrowcami. Kapitan wyniósł jeden z foteli do holu. – Tu będzie, jak sądzę, najbezpieczniej. – Nakazał jej gestem, by usiadła. Uczyniła to z ulgą. Stopy piekły ją niemiłosiernie, musia- ła w mokrych butach poobcierać skórę. Patrzył na nią z góry, wsparł ręce pod boki. – Teraz mów prawdę. Kim jesteś i co, u licha, robisz na polu bitwy? Zdjęła czapkę, uwolniła włosy. – Nazywam się Marian Pallant. – Nie Fenton? Plotła włosy w warkocz. Obserwował ją, jak to robi. – Podałam to nazwisko na wszelki wypadek, gdyby coś mi się przytrafiło. Byłyśmy we dwie z przyjaciółką, Dominą Fenton, ale zgubiłyśmy się w ciemnościach. – Byłyście we dwie? Co wam strzeliło do głowy? Upięła warkocz na czubku głowy. – Domina jest córką sir Rogera Fentona. Zaręczyła się sekretnie z pewnym oficerem i chciała być blisko niego pod- czas bitwy. – Marian zdawała sobie teraz sprawę z tego, jak głupio to brzmi. – Nie chciałam jej puścić samej. – Jesteście pannami z dobrych domów? – Oczywiście, że tak. – Marian nie podobał się ton po- wątpiewania w głosie kapitana. – Porządne panny nie włóczą się po nocy w męskim przebraniu.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Zbuntowana kochanka
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: