Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00100 009357 7440907 na godz. na dobę w sumie
Zdrowie i uroda z natury - ebook/pdf
Zdrowie i uroda z natury - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 145
Wydawca: SBM Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7845-701-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> zdrowie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

W naturalnych produktach, takich jak kawa, herbata, czekolada, miód, winogrona oraz zioła drzemie ogromna siła ożywcza i lecznicza. Książka Zdrowie i uroda z natury instruuje, jak ją wydobyć i naturalnymi metodami zadbać o piękny wygląd i zdrowie naszego ciała. Zebrane receptury na domowe kosmetyki oraz środki wspomagające prawidłowe działanie organizmu pomogą każdemu zadbać o siebie bez niepotrzebnej chemii.

Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

Marta Szydłowska herbata, kawa, kakao i czekolada, miód, winogrona, zioła Zdrowie i uroda Z natury Spis treści Miód .................................. 76 Krótka historia ....................... 77 Gatunki polskich miodów ........... 78 Właściwości miodu................... 80 Miód i medycyna ..................... 82 Miód w kosmetyce ................... 92 Miód w kuchni ...................... 101 Winogrona .................... 104 Krótka historia ..................... 105 Właściwości winogron ........... 107 Winogrona w kosmetyce ........ 111 Winogrona w kuchni .............. 116 Zioła ................................. 118 Krótka historia ..................... 119 Rumianek pospolity ............... 121 Szałwia lekarska .................. 122 Dziurawiec .......................... 123 Nagietek lekarski ................... 124 Mniszek pospolity .................. 126 Chaber bławatek ................... 127 Kuracje ziołowe .................... 128 Zioła w kosmetyce ................ 135 Zioła w kuchni ...................... 142 Wstęp ................................ 5 Herbata ............................. 6 Krótka historia ........................ 7 Rodzaje, odmiany, gatunki herbaty ...................... 10 O właściwościach herbaty ........ 14 O parzeniu herbaty ................. 20 Herbata dla zdrowia i urody ...... 23 Zabiegi kosmetyczne z użyciem zielonej herbaty ...................... 26 Napoje herbaciane .................. 32 Herbata w kuchni ................... 34 Kawa ................................. 36 Krótka historia ....................... 37 Gatunki, rodzaje i odmiany kawy ...................... 40 O właściwościach kawy ........... 42 O parzeniu kawy .................... 47 Kawa dla urody ...................... 49 Napoje z kawą ....................... 53 Kakao i czekolada ... 56 Krótka historia ....................... 57 Gatunki oraz rodzaje kakao i czekolady ............................. 60 O właściwościach ziarna kakaowego ............................ 63 Czekolada dla urody ................. 66 Czekolada w kuchni ................. 72 4 Zdrowie i uroda z natury Wstęp Wstęp Żyjemy w otoczeniu tysięcy roślin, które od zara- nia dziejów służą nam jako pokarm, a większość z nich przyczynia się do poprawy naszego zdrowia także dzięki właściwościom leczniczym. Wiedza o zaletach roślin była przekazywana z pokolenia na pokole- nie i nadal jest uzupełniana o nowe doświadczenia. Także sztuka upiększania ciała bierze swój początek w zamierz- chłych czasach. Z zachowanych tekstów źródłowych wia- domo, że cały starożytny świat z dużym znawstwem sto- sował proste środki pozwalające ochraniać i leczyć skórę. W dziełach starożytnych lekarzy znajdują się odrębne księgi poświęcone kosmetyce. Szczególne miejsce w kosmetyce zdrowotnej zajmował zawsze miód. Miód pszczeli jest go- towym pokarmem, nie psuje się i ma przyjemny, słodki smak. U starożytnych ludów powszech- na była zawsze opinia o miodzie zapewniają- cym długowieczność, przypisywano mu także niezwykłe właściwości. Miodu używano do gotowania, ponieważ nie tylko dodawał potra- wom słodyczy, ale też smaku. Służył także do konserwowania owoców, a posmarowane nim mięso zachowywało długo świeżość. Książka Zdrowie i uroda z natury omawia za- lety lecznicze, z wykorzystaniem w profilaktyce zdrowotnej i kosmetyce, powszechnie używa- nych: herbaty, kawy, kakao i czekolady. Oma- wia również zalety winogron i miodu, a osobny rozdział został poświęcony popularnym ziołom (rumianek, szałwia, dziurawiec, nagietek, mni- szek, chaber). Proponowane w książce środki kosmetycz- ne nie zawierają składników konserwujących, dlatego należy przechowywać je w dobrze zamkniętych pojemnikach w lodówce i przygo- towywać niewielkie ich ilości do wykorzystania w ciągu dwóch, najwyżej trzech tygodni. Czę- stym składnikiem proponowanych kosmetyków są olejki aromatyczne. Osoby ze skłonnością do uczulenia przed ich dodaniem powinny wy- konać próbę – na wewnętrznej stronie przedra- mienia rozsmarować odrobinę olejku, a po upły- wie 1–2 godz. sprawdzić, czy skóra nie uległa zaczerwienieniu lub opuchnięciu. 5 Ż Herbata 6 Zdrowie i uroda z natury Herbata Krótka historia Herbata jako napój ma długą, owianą legendami historię. Najdawniejsze źródła chińskie i japońskie zawierają opisy procedur dodawania liści herbaty do maści, eliksirów i róż- nych preparatów leczniczych, ale nie wiadomo, kiedy zaczę- to używać naparu jako napoju i jak go przyrządzano. Według legendy chińskiej, pierwszym, który skosztował naparu z liści herbaty, był cesarz Shen-Nung, a zdarzyło się to przed pięcioma tysiącami lat. Gdy Shen-Nung odpoczywał w ogrodzie, do cesarskiej czarki z gorącą wodą wpadło kilka liści herbaty, cesarz zachwycił się naparem i tak zaczęła się historia tego napoju. Późniejsza legenda, z czasów, gdy z liści her- bacianych przyrządzano orzeźwiający napój, głosi, że krzew herbaciany wyrósł z rzuconych na ziemię powiek jednego z chińskich mędr- ców, który odciął je, aby nie móc zamknąć oczu i już nigdy nie zasnąć podczas modlitwy. Natomiast według indyjskiego podania roślinę tę otrzymał z niebios pewien święty człowiek, który w podzięce za dar wędrował po świecie, zachwalając zalety herbacianych liści. Roślina herbaciana we współczesnej nomen- klaturze botanicznej ma tylko jeden gatunek noszący nazwę Camellia sinensis. Jest rośliną wiecznie zieloną o ząbkowanych skórzastych listkach, ma nieduże pachnące kwiaty – białe albo różowe, a owoce małe, brunatne i zdrew- niałe. Krzew herbaciany jest rośliną niezwy- kle wytrzymałą, nie tylko dobrze znosi różne warunki klimatyczne, ale może też rosnąć na ubogiej kamienistej glebie, a nawet na skałach z niewielką jedynie warstwą gruntu. Camellia sinensis ma dwie podstawowe odmiany: chiń- ską i assamską (niekiedy osobno traktuje się odmianę kambodżańską). Odmiana chińska to krzew wysokości 3–4 m, o podłużnych, śred- niej wielkości liściach. Odmiana assamska jest mocnym drzewem, które może osiągnąć wyso- kość nawet 17–20 m. Rośnie dziko w Indiach, Birmie, Wietnamie i Laosie. Krótka historia 7 Niektórzy znawcy tematu utrzymują, że począt- kowo liście herbaciane zaparzano słoną wodą z masłem (lub tłuszczem baranim) i być może z innymi jeszcze dodatkami. Że tak właśnie być mogło, dowodzą mongolskie i ty- betańskie sposoby parzenia, które nie uległy zmianie od czasów, kiedy herbata dotarła do tych krajów. W Chinach, które tradycyjnie uzna- je się za ojczyznę herbaty, początkowo pito na- par z liści jako środek na rozmaite przypadłości. Z czasem liście herbaciane suszono, rozciera- no na proszek, z którego następnie przygoto- wywano pigułki i gotowano w słonej wodzie. Także z tego okresu pochodzą przepisy mon- golskie i tybetańskie na gotowanie herbaty z ry- żem, przyprawami, owocami i warzywami. Następny etap ewolucji herbacianego napoju to zaparzanie herbacianego proszku we wrząt- ku, już bez soli. Liście roz- tarte na proszek za po- mocą bambusowych trzepaczek ubijano z wodą na pianę. Ten sposób przyrządzania sproszkowanej herbaty przyjęli Japończycy i sto- sują nadal bez większych zmian. Już w V w. herbata w Chinach stała się napo- jem powszechnym. Z czasem Chińczycy zaczęli przyrządzać napój z czystych liści. Innymi słowy, przy- rządzanie herbaty nie zmieniło się do dziś: listki wsypuje się do naczynia i zalewa wrzątkiem. Chińczycy są także wynalazcami technologii aromatyzowania herbaty i używają nadal takich składników, jak kwiaty jaśminu, pomarańczy, gardenii i śliwy, pąki róż herbacianych, olejeki różany i bergamotowy, nie zmieniając jednak sposobu zaparzania. W Chinach najczęściej pija się zieloną herbatę jaśminową bez cukru. W Japonii, Indiach, Birmie i Syjamie zwyczaj picia herbaty wprowadzili mnisi buddyjscy. Ra- czyli się nią podczas wielogodzinnych medy- tacji, by obronić się przed sennością. Słynna japońska ceremonia picia herbaty (chanoyu) narodziła się XV w. – w tym czasie Sen-no-Ri- kyū, największy w historii mistrz herbaty, sfor- mułował i zapisał zasady. Podczas japońskiej ceremonii sproszkowaną zieloną herbatę nasy- puje się do czarki, wlewa gorącą wodę i miesza bambusową trzepaczką (pędzlem). Mieszanie odbywa się wahadłowym ruchem, pędzel nie dotyka dna czarki, a czynność wykonuje się, póki nie wystąpi piana. Europejczycy poznali herbatę dopiero około 1610 r. wraz z chińskim sposobem jej parzenia, kiedy pewien kupiec holenderski przywiózł her- batę jako lekarstwo przeciw febrze. Z Holandii herbata trafiła w pierwszej poło- wie XVII w. do Francji i Niemiec. W tym samym czasie pojawiła się również w Rosji. W 1644 r. Kompania Wschodnioindyjska przekazała w darze królowi angielskiemu dwa funty za- kupionej od Holendrów herbaty. W Anglii uznano ją za doskonały napój, który zaakcep- towali wszyscy lekarze. Jednak popu- laryzacja herbaty spotkała się z oporem. Zapiekli wro- gowie tej rośliny głosili wszem i wobec, że picie herbaty przez mężczyzn powo- duje nieodwracalne szkody psychiczne i fizyczne, a damom herbata odbiera urodę i wrodzony wdzięk. Początkowo wysoka cena herbaty czyniła z niej artykuł bardzo ekskluzywny, godny książąt i osób wysokiego urodzenia. Mimo tego zapotrzebowanie rosło nieustannie z zadziwia- jącą szybkością. Londyńskie kawiarnie stały się w pierwszej połowie XVIII w. herbaciarniami, a herbata artykułem pierwszej potrzeby. Anglia, po wojnie siedmioletniej zmuszona do spła- cania niemałych długów wojennych, narzuciła koloniom amerykańskim cła na niektóre spro- wadzane towary, w tym na herbatę. Pamiętać należy, że Amerykanie mogli sprowadzać po- trzebne im towary tylko z Anglii i koloniści ame- rykańscy stracili cierpliwość do Korony. Rozpo- częli bojkot towarów angielskich, a ich walka o niezależność od metropolii zaczęła się, kiedy w grudniu 1773 r. pierwsze skrzynie z herbatą zostały wyrzucone za burtę handlowego okrętu 8 Zdrowie i uroda z natury Herbata angielskiego przez krewkich bostończyków (przebranych zresztą za Indian). W Polsce pierwszą wzmiankę o herbacie znaleźć można w liście króla Jana Kazimierza do żony Marii Ludwiki. W 1644 r. król przeby- wał w Mohylewie nad Dnieprem, gdzie otrzy- mał przesyłkę z herbatą, i zwrócił się w liście do żony o przepis, jak jej użyć. W dziele botanika ks. Krzysztofa Kluka Roślin potrzebnych, po- żytecznych, wygodnych, osobliwie krajowych, albo które w kraju użyteczne być mogą, utrzy- manie, rozmnożenie i  zażycie (1777–1780) pojawia się już dokładny opis rośliny herbacia- nej, niestety, autor nie był jej entuzjastą. I u nas herbatę początkowo traktowano jako artykuł medyczny. Dopiero pod koniec XVIII w. Euro- pejczycy zaakceptowali ją jako napój, a w Pol- sce zadomowiła się na dobre na początku XIX stulecia. W Rosji, dokąd herbata trafiła wprost z Chin, tradycja picia naparu wzbogacona została o sa- mowar, cytrynę i talerzyki, z których jak nigdzie indziej pito herbatę. Picie z talerzyka było kon- sekwencją korzystania z samowarów, w któ- rych woda długo pozostawała wrząca. Anglii zawdzięczamy, że w tradycji europej- skiej pije się więcej herbaty czarnej niż zielonej. Anglicy zaczęli jako pierwsi mieszać różne ga- tunki herbaty i w ten sposób stali się autora- mi znanych na świecie herbat kupażowanych (zwanych angielskimi) i tradycji picia herbaty z mlekiem. Zwyczaj picia herbaty zaparzanej z cynamonem, goździkami i innymi przyprawa- mi korzennymi zapożyczony został prawdopo- dobnie od Hindusów. Azja Środkowa przeka- zała nam sposób przyrządzania herbaty zielo- nej, pitej koniecznie z porcelanowych czarek. W Maroko zieloną herbatę, zaparzaną pół na pół z miętą, pije się z niewielkich szklaneczek. W wielu krajach herbatę przyrządza się bardzo słodką i bardzo mocną (Iran, Egipt, Irak, Afgani- stan). W Stanach Zjednoczonych popularnym napojem jest ice tea – napar herbaciany zmie- szany z lodem i wodą sodową. W niektórych krajach zachowały się sposoby przyrządzania herbaty nieoparte na zaparzaniu liści herbacia- nych czystym wrzątkiem. W Buriacji, Mongolii i w Tybecie nadal gotuje się gęste zupy na her- bacie. Dziś herbata jest jednym z najbardziej roz- powszechnionych napojów na świecie, ale ta popularność jest krótka. Dopiero w XIX w. za- częto zakładać plantacje krzewu herbacianego w Indiach, na Cejlonie, Jawie i na Krymie. Na- stępnie w obu Amerykach, Afryce, Turcji, Persji i na Malajach. Krótka historia 9 Rodzaje, odmiany i gatunki herbaty Obecnie największymi producentami herbaty są: Indie, Cej- lon, Chiny, Japonia, Wietnam, Laos i Kambodża. Uprawia się ją również w wielu innych krajach Azji, w Afryce i Amery- ce. Herbacie sprzyja gorący klimat z regularnymi i obfitymi deszczami, a najlepsze jej gatunki pochodzą z plantacji po- łożonych powyżej 2000 m n.p.m. W produkcji herbaty stosuje się dwie metody: tradycyjną i CTC (ang.: curling, tearing, cru- shing). Z krzewu zrywa się ręcznie (lub mecha- nicznie) młode pędy z pąkami liściowymi i mło- dymi listkami. Najcenniejsze są pąki z dwoma listkami, zbiór tzw. średni to pąk i trzy listki, a przy zbiorze zwykłym zrywa się pąk z cztere- ma listkami. Liście sortuje się według wielkości, przy czym im liść młodszy tym lepszy. Kolejnym etapem produkcji jest podsuszanie (więdnię- cie), następnym – zwijanie liści. Liście skręca się w specjalnych maszynach (rolerach). Na tym etapie obróbki metody tradycyjna i CTC się rozchodzą. W metodzie tradycyjnej liście zwija się kilkakrotnie, po każdym zwijaniu sortuje się według wielkości, a największe kroi. Następnie ułożone warstwami poddaje się fer- mentacji. Proces ten przebie- ga samoczynnie, a czas fermentacji zależy od gatunku, wielkości liści i temperatury powietrza. Zielone liście zmieniają kolor na brunatnoczer- wony. W czasie fermentacji tworzy się specy- ficzny smak i aromat czarnych herbat, zmniej- sza ilość obecnej w liściach taniny i cukrów. Kolejną czynnością jest suszenie (odbywa się w mechanicznych suszarkach przy zastosowa- niu wysokiej temperatury), a ostatnią – sorto- wanie według wielkości liści. Wysuszone liście herbaciane mają kolor czarny. Natomiast w me- todzie CTC liście zwija się tylko raz, sortuje, najdrobniejsze poddaje się od razu fermentacji, a pozostałe fermentuje po rozdrobnieniu mię- dzy walcami. Trzy podstawowe rodzaje herbaty: czarna, zielona i ulung (oolong) i ich odmiany (sypkie, prasowane, ekstrakty) dzieli się ze względu na pochodzenie na: indyjskie, chińskie, cejlońskie, japońskie, gruziń- skie itd., lub według rejo- nów, w których rosną (np. assamskie, dar- jeelińskie, uji, yun- nan itd.). 10 Zdrowie i uroda z natury Herbata Herbaty czarne sypkie Herbaty łamane (z liści łamanych) Herbaty fermentowane otrzymuje się je fabrycz- nie podczas kilku procesów technologicznych, z których najważniejsza jest fermentacja i suszenie. • G.F.B.O.P. – Golden Flowery Broken Orange Pekoe • F.B.O.P. – Flowery Broken Orange Pekoe Producenci klasyfikują czarne herbaty w zależ- ności od jakości i wielkości liści: Herbaty z liści łamanych, bardzo aromatyczne. Dają mocny napar. Herbaty liściowe (z całych listków) • T.G.F.O.P. – Tippy Golden Flowery Orange Pekoe • G.F.O.P. – Golden Flowery Orange Pekoe • F.O.P. – Flowery Orange Pekoe Herbaty markowe otrzymywane są z liści zebra- nych z górnej części krzewu, zawierają bardzo młode listki i nierozwinięte pąki liściowe. • O.P. – Orange Pekoe Herbaty z większych młodych listków • P. – Pekoe Herbaty z liści grubszych i krótszych, oraz liści niezbyt zwiniętych. Souchong (Pekoe Souchoung) To duże, najstarsze liście herbaciane zbierane z dolnej części krzewu.. . . • B.O.P. – Broken Orange Pekoe • B.P. – Broken Pekoe Herbaty uzyskane z małych liści, łamanych ma- szynowo. . . . Herbaty drobne (z okruchów i pyłu herbacianego) • B.O.P.F. – Broken Orange Pekoe Fannings • O.F. – Orange Fannings • Fngs. – Fannings • P.D. – Pekoe Dust • D. – Dust Herbaty wytwarzane z najmniejszych kawałków liści oraz z pyłu liściowego, dają mocny napar. Przeznaczone do produkcji herbaty ekspreso- wej i granulowanej. . . . Rodzaje, odmiany i gatunki herbaty 11 Herbaty zielone sypkie Herbaty zielone wytwarza się z liści nie pod- dawanych procesowi fermentacji, zwijanych i suszonych od razu po zbiorze. Dzieli się je zależnie od wielkości liści na herbaty z całych listków i listków łamanych. Napar z herbaty zielonej jest koloru żółtego, żółtozielonego lub zielonego. Herbata zielona jest delikatniejsza od herbat czarnych, gdyż nie zawiera garbników. Herbaty żółte sypkie Wytwarza się je z najmłodszych pędów, głów- nie z pączków liści herbacianych. Pączki po zwiędnięciu suszy się w zacienionym miejscu (lub na słabym słońcu), nie dopuszczając do fermentacji. Niewielkiemu utlenieniu ulegają liście w czasie zwijania, a zwija się je słabo, wzdłuż osi. Żółte herbaty, produkowane wy- łącznie jako liściowe, zaliczane są do herbat wysoko gatunkowych. Charakteryzują się deli- katnym aromatem, miękkim smakiem o ledwo wyczuwalnej cierpkości. Napar ma barwę ja- sną, żółtawą, ale są to herbaty bardzo mocne. 12 Zdrowie i uroda z natury Herbaty ulung (czerwone) sypkie Herbaty czerwone wytwarza się podobnie jak herbaty zielone, ale podczas zwijania liści do- chodzi do lekkiej (niepełnej) fermentacji. Proces fermentacji przerywa się w momencie, gdy brzegi listków nabierają czerwonego odcienia. Pozostała część liścia zachowuje cechy herba- ty zielonej. Produkuje się je przede wszystkim w Chinach i na Tajwanie. Ulung jest herbatą o charakterystycznym korzennym aromacie i wysokiej zawartość garbnika (taniny). Jej jakość producenci określają w ośmiostopniowej skali: ekstra-wyborowe, wyborowe, najdelikatniejsze, delikatne, wyższe, dobre, doskonałe, zwykłe. Herbata Herbaty prasowane Takie herbaty wytwarzano w Chinach już w X w., w takiej postaci trafiły też do Japonii. To her- baty Azji Centralnej i Południowo-Wschodniej. Do produkcji herbat prasowanych używa się całych liści lub liści łamanych oraz okruchów i pyłu herbacianego powstałych przy produkcji herbat zielonych i czarnych. Dzisiaj herbata pra- sowana wytwarzana jest w postaci płytek (tzw. cegiełkowa), kulek, kostek lub w innych kształ- tach, zależnie od fantazji producenta. Herbaty prasowane można długo przechowywać, nie psują się i nie tracą jakości. Herbaty aromatyzowane Ich przyrządzanie polega na dodaniu do liści herbat zielonych, czarnych lub ulungów (per- fumowane herbaty czerwone noszą nazwę puszong) płatków jaśminu, róży lub esencji za- pachowych, takich jak gorzka pomarańcza lub cytryna. Najpopularniejsze herbaty aromatyzo- wane to earl grey, lapsang souchong. ekstrakty Herbaty To herbaty w postaci ciekłego koncentratu, proszku lub pastylek (szybko rozpuszczalne). Są wyjątkowo mocne, znalazły zastosowanie przede wszystkim w kuchni do przyrządzania potraw z dodatkiem herbaty i w przemyśle cu- kierniczym. Sprzedawane są w specjalnych, hermetycznych opakowaniach. Rodzaje, odmiany i gatunki herbaty 13 O właściwościach herbaty Herbata jest unikatowym koncentratem bezcennych sub- stancji smakowych, dietetycznych i leczniczych. Świeżo ze- brane liście mają inny skład chemiczny niż wyprodukowane z nich herbaty. W wyniku obróbki technologicznej związki chemiczne obecne w świeżych liściach ulegają złożonym re- akcjom: jedne na przykład się utleniają, inne tworzą zupełnie nowe związki o różnych cechach i właściwościach, a niektó- re znikają bez śladu. Obok alkaloidów (kofeina, teobromina, teofili- na), które nadają herbacie zdolności stymulują- ce organizm, w liściach herbacianych znajdują się cenne substancje biologiczne: tanina, różne witaminy, mikroelementy, olejki eteryczne, roz- puszczalne związki azotowe i wszelkie ważne aminokwasy. Suche liście herbaty zawiera- ją 0,7–4,2 kofeiny (zwanej teiną) i 7–14 garbnika (taniny). Herbata jest także skarbnicą związków fenolowych, które sprawiają, że na- pój z niej ma wyjątkowe właściwości leczni- cze. Wszystkie te składniki zostają zachowane w mniejszym lub większym stopniu w naparze herbacianym, gdyż 30–50 składników herba- ty rozpuszcza się w wodzie, podczas gdy sub- stancje balastowe i szkodliwe pozostają nieroz- puszczone. Im młodsze są liście herbaty, tym więcej zawierają składników rozpuszczalnych. Herbaty zielone zawierają więcej związków roz- puszczalnych (40–50 ) niż czarne (30–40 ). 14 Zdrowie i uroda z natury
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Zdrowie i uroda z natury
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: