Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00101 009736 11027984 na godz. na dobę w sumie
Życie w rytmie marzeń. Miej odwagę realizować swoje cele i pasje. - książka
Życie w rytmie marzeń. Miej odwagę realizować swoje cele i pasje. - książka
Autor: Liczba stron: 312
Wydawca: Sensus Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-1557-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> psychologia i filozofia >> życiowe filozofie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
ZATRZYMAJ SIĘ... tylko na chwilę

Cudowna książka! Zawiera ważne spostrzeżenia na temat szczęśliwszego, zdrowszego i bardziej satysfakcjonującego życia
dr Stephen R. Covey, autor książki 7 nawyków skutecznego szefa

Geniusz tkwi w Tobie

'Jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę, gubiąc wątek i dni. A jakiś bies wciąż powtarza mi: prędzej!' - śpiewała kiedyś Anna Maria Jopek. Świetnie wiesz, co miała na myśli... Na pewno męczy Cię bieganina i zgiełk dnia codziennego. O bóle głowy przysparza chaos, w jakim pogrąża się Twoje pozornie doskonale zorganizowane życie. Z jakiegoś powodu szczęście stale Cię omija i zaczynasz się zastanawiać, czy los nałożył na Ciebie jakieś złośliwe embargo.... Chcesz, żeby ktoś wreszcie zatrzymał świat i pozwolił Ci zeskoczyć z szalonej karuzeli?

Potrzebujesz nowego celu, wielkiej pasji i chwili refleksji, by móc wreszcie zastanowić się nad sobą. Potrzeba Ci nowego, inspirującego rytmu życia. Książka Matthew Kelly'ego będzie Cię wspierać niczym przyjaciel, na którym zawsze możesz polegać. Pomoże Ci uświadomić sobie Twoje skrywane pragnienia i odkryć drzemiące talenty. Doda Ci skrzydeł i tchnie w nie wiatr, byś wreszcie poszybował tam, gdzie spełniają się sny.

Marzenia, które materializują się jedno po drugim...
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Idź do Przykładowy rozdział Spis tre(cid:156)ci Katalog ksiazek Nowo(cid:156)ci Bestesllery Zam(cid:243)w drukowany katalog Tw(cid:243)j koszyk Dodaj do koszyka Cennik i informacje Zam(cid:243)w cennik Zam(cid:243)w informacje o nowo(cid:156)ciach Wydawnictwo Helion SA 44-100 Gliwice tel. 032 230 98 63 e-mail: sensus@sensus.pl flycie w rytmie marzeæ. Miej odwagŒ realizowa(cid:230) swoje cele i pasje. Autor: Matthew Kelly T‡umaczenie: Ewa Bor(cid:243)wka ISBN: 978-83-246-1557-5 Tytu‡ orygina‡u: The Rhythm of Life: Living Every Day with Passion and Purpose Format: A5, stron: 312 ZATRZYMAJ SI˚... tylko na chwilŒ (cid:149) Otrz„(cid:156)nij siŒ ze stanu pustej i bezcelowej egzystencji (cid:149) Odnajd(cid:159) sw(cid:243)j cel i naucz siŒ realizowa(cid:230) marzenia (cid:149) Odkryj wewnŒtrzn„ r(cid:243)wnowagŒ i prawdziwe szczŒ(cid:156)cie (cid:149) Zmieæ ca‡e swoje ¿ycie Cudowna ksi„¿ka! Zawiera wa¿ne spostrze¿enia na temat szczŒ(cid:156)liwszego, zdrowszego i bardziej satysfakcjonuj„cego ¿ycia dr Stephen R. Covey, autor ksi„¿ki 7 nawyk(cid:243)w skutecznego szefa Geniusz tkwi w Tobie (cid:132)Jak w ko‡owrotku bezwolnie siŒ krŒcŒ, gubi„c w„tek i dni. A jaki(cid:156) bies wci„¿ powtarza mi: prŒdzej!(cid:148) (cid:150) (cid:156)piewa‡a kiedy(cid:156) Anna Maria Jopek. (cid:156)wietnie wiesz, co mia‡a na my(cid:156)li... Na pewno mŒczy CiŒ bieganina i zgie‡k dnia codziennego. O b(cid:243)le g‡owy przysparza chaos, w jakim pogr„¿a siŒ Twoje pozornie doskonale zorganizowane ¿ycie. Z jakiego(cid:156) powodu szczŒ(cid:156)cie stale CiŒ omija i zaczynasz siŒ zastanawia(cid:230), czy los na‡o¿y‡ na Ciebie jakie(cid:156) z‡o(cid:156)liwe embargo.... Chcesz, ¿eby kto(cid:156) wreszcie zatrzyma‡ (cid:156)wiat i pozwoli‡ Ci zeskoczy(cid:230) z szalonej karuzeli? Potrzebujesz nowego celu, wielkiej pasji i chwili refleksji, by m(cid:243)c wreszcie zastanowi(cid:230) siŒ nad sob„. Potrzeba Ci nowego, inspiruj„cego rytmu ¿ycia. Ksi„¿ka Matthew Kelly(cid:146)ego bŒdzie CiŒ wspiera(cid:230) niczym przyjaciel, na kt(cid:243)rym zawsze mo¿esz polega(cid:230). Pomo¿e Ci u(cid:156)wiadomi(cid:230) sobie Twoje skrywane pragnienia i odkry(cid:230) drzemi„ce talenty. Doda Ci skrzyde‡ i tchnie w nie wiatr, by(cid:156) wreszcie poszybowa‡ tam, gdzie spe‡niaj„ siŒ sny. Marzenia, kt(cid:243)re materializuj„ siŒ jedno po drugim... (cid:149) (cid:140)wiat zewnŒtrzny liczy siŒ z Twoim zdaniem, jeste(cid:156) wolnym cz‡owiekiem. (cid:149) Rozumiesz kto i co jest dla Ciebie najwa¿niejsze. (cid:149) (cid:140)mia‡o d„¿ysz do wyznaczonych cel(cid:243)w i osi„gasz szczŒ(cid:156)cie. (cid:149) Odkrywasz sw(cid:243)j talent i czujesz, ¿e wreszcie siŒ realizujesz. (cid:149) D„¿ysz do samodoskonalenia i Twoja osobowo(cid:156)(cid:230) rozkwita. (cid:149) Znajdujesz jedyn„ i prawdziw„ mi‡o(cid:156)(cid:230) swojego ¿ycia. (cid:149) Odnajdujesz sw(cid:243)j wewnŒtrzny spok(cid:243)j i wreszcie dostrzegasz sens. SPIS TREŚCI CZĘŚĆ I CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? TO TYLKO KWESTIA WYBORU 13 CZY RZECZYWIŚCIE WIESZ, CZEGO CHCESZ? 15 PARADOKS SZCZĘŚCIA 23 ZBYT ZAJĘCI? NIBY CZYM? 25 CICHA ROZPACZ 27 PIĘĆ PYTAŃ 32 SENS ŻYCIA 35 SIEDEM MARZEŃ 40 ŚWIEŻE SPOJRZENIE 44 ŻYJ ŻARLIWIE 48 CZĘŚĆ II ODKRYJ W SOBIE GENIUSZ ŁAGODNY WEWNĘTRZNY GŁOS 53 ROZPOZNAWANIE UZASADNIONYCH POTRZEB 55 POZA POTRZEBAMI 75 WYKORZYSTANIE POTĘGI POTRZEB I PRAGNIEŃ 86 KAŻDY JEST GENIUSZEM 88 8 SPIS TREŚCI CZĘŚĆ III TWOJE NAJLEPSZE JA DYKTAT SPECJALISTÓW 95 WYBÓR SZCZĘŚCIA 104 MINIMALIZM WROGIEM DOSKONAŁOŚCI 110 CZY JESTEŚ WOLNY? 115 PODĄŻAJ ZA SWOJĄ GWIAZDĄ 126 OPIEWAJĄC SWOJE WYJĄTKOWE JA 137 CZĘŚĆ IV ODKRYJ RYTM ŻYCIA DLACZEGO JESTEŚMY TAK ZAJĘCI? 143 CZEGO O NAS SAMYCH MOŻE NAUCZYĆ NAS WSZECHŚWIAT? 154 PRIORYTETY 158 WYCZUCIE CZASU 164 WSZYSTKO SPROWADZA SIĘ DO ENERGII CZĘŚĆ V NAJWIĘKSZA WARTOŚĆ 171 NADAWANIE RYTMU 173 TRZY NARZĘDZIA 175 SEN — PODSTAWA ENERGII 177 PIERWSZE NARZĘDZIE 181 UŚWIĘCONA GODZINA 187 DRUGIE NARZĘDZIE 191 DZIEŃ SIÓDMY 212 TRZECIE NARZĘDZIE 213 SZTUKA ZWALNIANIA 220 SPIS TREŚCI 9 CZĘŚĆ VI DROGA DOSKONAŁOŚCI LEKCJA Z DZIECIŃSTWA 223 CZYM JEST DLA CIEBIE SUKCES? 229 DLACZEGO WSZYSTKO IM SIĘ UDAJE? 234 ZASADA PIERWSZA — POZNANIE 236 ZASADA DRUGA — MARZENIA 242 ZASADA TRZECIA — WIZJA 247 ZASADA CZWARTA — DEWIZA ŻYCIOWA 249 ZASADA PIĄTA — MYŚL 254 ZASADA SZÓSTA — POŚWIĘCENIE 257 ZASADA SIÓDMA — WIARA 258 ZASADA ÓSMA — CZŁOWIEK 260 ZASADA DZIEWIĄTA — POROZUMIENIE 262 ZASADA DZIESIĄTA I OSTATECZNA 264 DZIESIĘĆ ZASAD DOSKONAŁOŚCI 267 CZĘŚĆ VII ŻYCIE ZGODNE Z PRZEZNACZENIEM CIESZ SIĘ PODRÓŻĄ 271 CHCESZ WSZYSTKO ZMIENIĆ? ZMIEŃ SIEBIE 275 PRZYWÓDCY, KRYTYCY, MARZYCIELE I PRZYSZŁOŚĆ 285 JAK PATRZYSZ NA ŚWIAT? 292 CZY SŁYSZYSZ MUZYKĘ? 296 MIARĄ TWOJEGO ŻYCIA BĘDZIE TWOJA ODWAGA 300 NIECH ROZBŁYŚNIE TWOJE ŚWIATŁO 303 PODZIĘKOWANIA 307 O AUTORZE 309 TO TYLKO KWESTIA WYBORU Wszystko jest kwestią wyboru. To najważniejsza prawda życiowa i zarazem najtrudniejsza lekcja. Ta wielka prawda przypomina nam o naszej władzy. Nie władzy nad innymi, ale tej jakże często niewykorzystanej mocy, która pozwala nam być sobą i żyć tak, jak sobie wymarzyliśmy. To także trudna lekcja, ponieważ dzięki niej zdajemy sobie sprawę, że sami zdecydowaliśmy o tym, jak żyjemy. Świadomość, że wybraliśmy dokładnie takie życie, jakie wiedziemy, bywa przerażająca, ponieważ spoglądając na nie, nie zawsze jesteśmy zadowoleni. Jednak ta świado- mość otwiera też przed nami nowe możliwości, ponieważ za jej sprawą możemy zdecydować o tym, jak potoczą się nasze dalsze losy. Jak wyobrażasz sobie swoje życie za dziesięć lat? Jakiego typu wybory zdecydują o jego kształcie? Życie składa się z wyborów. Postanowiłeś dożyć dzisiejszego dnia. Postanowiłeś przeczytać tę książkę. Postanowiłeś zamieszkać w takim, a nie innym mieście. Postano- wiłeś wyznawać określone poglądy. Zdecydowałeś, kto będzie zaliczał się do grona ludzi nazywanych przyjaciółmi. Wybierasz to, co jesz, w co się ubierasz i co myślisz. Wybierasz rów- nowagę lub niepokój, wdzięczność lub jej brak. 14 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? Miłość jest kwestią wyboru. Złość jest kwestią wyboru. Lęk jest kwestią wyboru. Odwaga jest kwestią wyboru. Wybór należy do Ciebie. Czasem wybieramy nasze najlepsze ja, a innym razem godzimy się na podrzędną rolę. Wszystko jest kwestią wyboru, a echa tych decyzji rozbrzmiewają w naszym życiu… przechodzą do historii… i dalej, aż do wieczności. Większość ludzi nie potrafi do końca pogodzić się z tą prawdą. Takie osoby przez całe życie tłumaczą się swoimi słabościami, skarżą na swoją dolę bądź obarczają innych odpowiedzialnością nie tylko za swój los, ale i niemoc. Powiesz być może, że jesteś zmuszony do mieszkania w takim, a nie innym mieście i jeżdżenia takim, a nie innym samochodem, ale to nie- prawda. A nawet jeśli jest inaczej, to taki stan jest przejściowy i wynika wyłącznie z dokonanych w przeszłości wyborów. Wybór należy do nas, a wybierając, stajemy się panami własnego losu. Ktoś mógłby się sprzeczać, że nie wybieramy tego, co nas spotyka. O dziwo, jest wprost przeciwnie. Mamy większy wpływ na to, co spotyka nas w życiu, niż przyznałaby większość ludzi. A nawet jeśli coś już przyda- rza się, to my decydujemy, jak na to zareagować. Ktoś inny mógłby przekonywać, że nie wybrał kraju, w którym się urodził, ani rodziców, którzy go poczęli. Ale skąd wiadomo, czy tak jest? Zostaliśmy obdarzeni wolną wolą. Czyż nie stało się to, jeszcze zanim się urodziliśmy? Być może pewnego dnia uświadomimy sobie, że zade- cydowaliśmy o takich sprawach, o jakich nawet nam się nie śniło. Mam nadzieję, że ten dzień właśnie nadszedł. Bo w dniu, w którym pogodzimy się z tym, że całkowicie dobrowol- nie dokonaliśmy licznych wyborów, wyzwolimy się z roli ofiary i za- czniemy swobodnie dążyć do życia w takim kształcie, jaki został nam przeznaczony. Naucz się panować nad momentem wyboru, a Twoje życie będzie odbiegać od przeciętności. CZY RZECZYWIŚCIE WIESZ, CZEGO CHCESZ? 15 CZY RZECZYWIŚCIE WIESZ, CZEGO CHCESZ? Kilka lat temu przyszło mi stanąć przed klasą uczniów ostatniej klasy liceum z Cape May na wybrzeżu Jersey, w Stanach Zjednoczonych. Zaproszono mnie, bym opowiedział im o tym, co czeka ich po ukoń- czeniu szkoły, ale w rzeczywistości bardziej interesowało mnie to, co oni sami mają do powiedzenia, niż to, co zdaniem nauczycieli powinni usłyszeć. Najpierw zapytałem, ile czasu pozostało im do ukończenia szkoły. W przypływie entuzjazmu i energii odpowiedzieli chóralnie: „Jedenaście dni”. Tak naprawdę zależało mi na tym, by wkroczyć na otwarte terytorium nadziei i marzeń tych młodych mężczyzn i kobiet w związku z ich przyszłością. Tego ranka miałem przed sobą osiemdziesięcioro czworo uczniów i uczennic, przyszłych obywateli i obywatelek. Ciekawiło mnie to. Chciałem dowiedzieć się, czego pragną. Chciałem, by zaprosili mnie do swoich serc i umysłów. Postanowiłem sam się wprosić i zapytałem: „Czego oczekujecie od życia?”. Przez kilka chwil panowała cisza. Gdy wreszcie dotarło do nich, że moje pytanie nie jest retoryczne, jeden z młodych ludzi zawołał: „Chcę być bogaty”. Zapytałem, dlaczego chce być bogaty. „Żebym mógł robić to, 16 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? co mi się podoba”, odpowiedział. Zapytałem, ile pieniędzy by mu wystar- czyło. „Milion dolarów”, powiedział, a ja zapytałem w duchu, ilu to ludzi sądzi, że milion dolarów zmieni ich życie. A potem powtórzyłem pierwsze pytanie. Młoda kobieta powiedziała, że chce zostać lekarką. Spytałem dlaczego. „Chcę pomagać ludziom, łagodzić ich cierpienie i zarobić mnóstwo pie- niędzy”, odparła. Życzyłem jej powodzenia z nadzieją, że kolejność mo- tywów jej decyzji nie zmieni się z upływem lat. Zapytałem ponownie: „Czego jeszcze oczekujecie od życia?” Uczeń z tyłu sali zawołał: „Chcę mieć piękną żonę”. Rozległ się zbio- rowy chichot, a ja zapytałem, czy udało mu się już znaleźć odpowiednią kandydatkę. Zaprzeczył, a ja powiedziałem, że rozumiem, co czuje, po- nieważ mam ten sam problem. Potem zapytałem, czy wie, jakich cech szuka u kobiety. Wiedział. Wy- jaśniłem więc, że aby przyciągnąć określoną osobę, należy się do niej upodobnić. Ponowiłem pytanie: „Czego jeszcze oczekujecie od życia?”. Tym razem pewien młody człowiek odpowiedział stanowczym i pew- nym głosem: „Chcę zostać prezydentem Stanów Zjednoczonych Ameryki”. Zacząłem go wypytywać, jak zamierza osiągnąć ten cel. Odsłonił przede mną i pozostałymi uczniami plan obejmujący studia ekonomiczne, poli- tologiczne i prawnicze, zaangażowanie na lokalnej scenie politycznej, kilkakrotny wakacyjny staż w Capitol Hill, służbę w siłach lądowych USA oraz szereg działań na rzecz lokalnej społeczności. Było oczywiste, że ta wizja nie narodziła się na użytek burzy mózgów, do której zmusiłem licealistów. To nie była mrzonka, ale marzenie — i to nie senne, nieprzynoszące wymiernych rezultatów, ale marzenie na jawie, nadające życiu sens i kształtujące przyszłość. Kto wie, może pewnego dnia uczeń ten zostanie pierwszym czarnoskórym prezydentem Stanów Zjednoczonych! Życzyłem mu powodzenia w jego staraniach. Atmosfera w klasie się zmieniła. Młode umysły dały się wciągnąć w tę sesję artykułowania ma- rzeń. Uczniowie uzmysłowili sobie, że jeden z ich kolegów poświęcił już CZY RZECZYWIŚCIE WIESZ, CZEGO CHCESZ? 17 mnóstwo czasu na przemyślenie odpowiedzi na to właśnie pytanie. Zada- łem je więc jeszcze raz: „Czego jeszcze oczekujecie od życia?”. „Szczęścia. Chciałbym być szczęśliwy”, powiedział pewien młody człowiek. „A jak zamierzasz znaleźć, czy też osiągnąć ten stan?”, zapytałem. Nie znał odpowiedzi. Poprosiłem więc, by go opisał, ale nie potrafił tego zrobić. Zapewniłem go, że jego pragnienie szczęścia jest naturalne i typowe i że wrócimy do tego problemu w dalszej części dyskusji. Ale nie uprze- dzajmy faktów. „Czego oczekujecie od życia?”. Byłem nieugięty. Młoda kobieta powiedziała: „Chciałabym mieć kogoś, z kim będę mo- gła dzielić życie”. Zapytałem, tak jak wcześniej jej kolegę, czy znalazła już właściwego kandydata. Nie krępowała się i odparowała: „Ale jak mam go rozpoznać? Skąd będę wiedziała, że to właśnie on?”. „Poczekaj na mężczyznę, który sprawi, że zechcesz być lepszym człowiekiem. Takiego, który stanie się dla ciebie źródłem natchnienia, ponieważ sam będzie dążył do doskonałości. Nieistotne, jak będzie wyglądał i jak na ciebie patrzył, co nie znaczy, że to w ogóle się nie liczy. Nie zwracaj uwagi na prezenty, bo bardzo często to tylko wymówka i pretekst, by uniknąć ofiarowania drugiej osobie jedy- nego prawdziwego daru: samego siebie. Gdy będziesz zastanawiać się, czy to ten człowiek jest ci przeznaczony, pamiętaj o jednym: zasługujesz na to, by cię cenić! Nie tylko kochać. Cenić!”. Przez parę chwil utrzymywaliśmy kontakt wzrokowy, w jej oczach pokazały się łzy i wiedziałem, że zrozumiała, co mam na myśli. Zapadła głęboka cisza, a ja powtórzyłem pytanie: „Czego jeszcze oczekujecie od życia?”. Po paru chwilach milczenia, które sugeruje, że grono słuchaczy nie ma już nic do powiedzenia, odezwała się młoda kobieta: „Chciałabym podróżować”. Zachęciłem, by wyruszyła w podróż możliwie szybko, i wyjaśniłem, że „podróże pozwalają otworzyć się na inne kultury, sposoby myślenia i światopoglądy. Otwierają nasze serca na ludzi z odległych krajów oraz 18 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? ich tradycje i systemy religijne. Podróże leczą z choroby uprzedzeń, trawiącej nasze serca i całe środowiska. Wydając pieniądze na podróżo- wanie, w istocie przeznaczamy je na kształcenie, które dalece wykracza poza to, co oferuje szkoła i podręczniki”. I zapytałem ponownie: „Czego oczekujecie od życia?”. Ale uczniowie milczeli. Pomysły się wyczerpały. Byłem zaskoczony. Rozczarowany. Poczułem wewnętrzny ból. Nie minęło nawet dwadzieścia minut, a osiemdziesięciorgu czworgu młodych ludzi wyczerpały się nadzieje, marzenia, plany i aspiracje. Jeśli było inaczej, to albo uznali, że nie warto się tym dzielić, albo zabrakło im odwagi, by zabrać głos. Siedmioro spośród osiemdziesięciorga czworga uczniów potrafiło podsumować swoje marzenia. Zastanawiałem się, czy nadal przebywam w krainie nieograniczonych marzeń i możliwości. Gdybym poprosił ich o krytykę systemu edukacji, dyskusja mogłaby ciągnąć się całymi godzinami. Gdybym zapytał o ulubione wydarzenia sportowe lub sitcomy, zapewne przegadalibyśmy cały dzień. Czyżby kibico- wanie i seriale telewizyjne fascynowały nas bardziej niż własna przyszłość? Stale zadziwia mnie to, że ludzie okrążają ziemię, podziwiają naj- wyższe szczyty, najgłębsze oceany, najbielsze piaski, najbardziej egzotycz- ne wyspy, najbardziej fascynujące ptaki w powietrzu i ryby w morzach, a nie zwracają się z podobnym zachwytem ku własnemu wnętrzu i nie wykorzystują swojego nieskończonego potencjału istoty ludzkiej. Jeszcze nigdy tak wiele osób nie miało dostępu do edukacji jak obecnie, ale jakoś nie mogę oprzeć się wrażeniu, że współczesne metody kształcenia nie przygotowują nas dostatecznie do udziału w wystawnej uczcie, jaką jest życie. Naturalnie, współczesna młodzież jest na bieżąco z nowin- kami technicznymi i potrafi rozwiązywać złożone problemy matema- tyczne oraz przyrodnicze, ale komu i czemu mają służyć te umiejętności, skoro młodzi ludzie nie umieją samodzielnie myśleć? Jeśli nie pojmują sensu i celu swojego życia? Jeśli nie wiedzą, kim są jako osoby? CZY RZECZYWIŚCIE WIESZ, CZEGO CHCESZ? 19 To wymyślone na poczekaniu pytanie — „Czego oczekujecie od życia?” — stało się nieodłącznym elementem moich rozmów z przyjaciółmi, współpracownikami, najbliższymi, a także przypadkowymi osobami po- znanymi w podróży samolotem. Traktuję je jako narzędzie, które po- maga mi zrozumieć innych, ale i lepiej zrozumieć siebie. Odpowiedzi, które najczęściej słyszę, są mgliste i ogólnikowe, z pew- nością nieprzemyślane. Odnoszę wrażenie, że dla większości rozmówców to pytanie jest zaskakujące. Kilkakrotnie usłyszałem, że jestem zbyt wni- kliwy, i tylko z rzadka ktoś mówi: „Chcę tego i tego, ponieważ… a oto jak zamierzam to osiągnąć…”. Ci ostatni rozmówcy, wszyscy bez wyjątku, idą przez życie z pasją i entuzjazmem. Bardzo rzadko skarżą się, nie wyrażają niepochlebnych opinii o innych i nigdy nie kojarzą szczęścia z jakimś przyszłym wydarzeniem typu przejście na emeryturę, zawarcie małżeństwa, awans czy nieoczekiwany przypływ gotówki. Co zatem odróżnia ich od większości ludzi? A to, że wiedzą, czego chcą. A ty? Czy wiesz, czego chcesz? Większość z nas bez trudu wskaże, czego w życiu nie chce, ale bardzo niewielu ma równie jasny obraz tego, czego od życia oczekuje. Jeśli nie wiesz, czego oczekujesz od życia, wszystko, co spotkasz na swej drodze, wyda Ci się przeszkodą lub obciążeniem. Historia pokazuje jednak w sposób niezaprzeczalny, że ludziom, którzy wiedzą, czego chcą lub dokąd zmierzają, sprzyja cały świat. Możesz mieć pewność, że jeśli nie wiesz, dokąd podążasz, niechybnie się zgubisz. Nie mów: „Jestem za stary”. Nie mów: „Jestem za młody”. W wieku trzech lat Tiger Woods zagrał 48 uderzeń na 9 dołkach pola golfowego w rodzinnym Cypress w Kalifornii. Gdy Julie Andrews miała osiem lat, skala jej imponującego głosu obejmowała już cztery oktawy. W wieku ośmiu lat Mozart skomponował pierwszą symfonię. W wieku dwunastu lat Karol Dickens opuścił szkołę i zaczął pracę w fabryce (przyklejał etykietki do opakowań pasty do butów), ponieważ jego ojciec został osadzony w więzieniu za długi. 20 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? W wieku trzynastu lat Anne Frank zaczęła pisać swój pamiętnik. W wieku czternastu lat Ralph Waldo Emerson rozpoczął studia na Harvardzie. W wieku piętnastu lat Paul McCartney otrzymał od Johna Lennona propozycję wstąpienia do zespołu muzycznego. W wieku dziewiętnastu lat Bill Gates stał się współzałożycielem Microsoftu. W wieku dwudziestu lat Platon został uczniem Sokratesa. W wieku dwudziestu sześciu lat Joe DiMaggio zdobył punkty dla swojej drużyny w pięćdziesięciu sześciu meczach z rzędu. W wieku dwudziestu siedmiu lat Henry David Thoreau osiedlił się na brzegu jeziora Walden, wybudował dom, założył ogródek i rozpoczął swój dwuletni eksperyment polegający na prostym życiu i całkowitej samowystarczalności. W wieku dwudziestu dziewięciu lat Ralph Lauren stworzył markę Polo. W wieku trzydziestu jeden lat William Szekspir napisał Romea i Julię. W wieku trzydziestu jeden lat Bill Gates był już miliarderem. W wieku trzydziestu trzech lat Thomas Jefferson został autorem Deklaracji niepodległości. W wieku trzydziestu ośmiu lat Coco Chanel wprowadziła na rynek perfumy Chanel No5. W wieku czterdziestu lat Matka Teresa założyła Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłości. W wieku czterdziestu sześciu lat Jack Nicklaus zagrał sześćdziesiąt pięć uderzeń w rundzie finałowej i trzydzieści na ostatnich dziewięciu dołkach, wygrywając tym samym turniej Masters. W wieku pięćdziesięciu lat Henry Ford uruchomił pierwszą linię montażową w swojej fabryce. W wieku pięćdziesięciu dwóch lat Ray Kroc, sprzedawca obsługujący maszynę do koktajli mlecznych, wykupił firmę Mac and Dick McDonald i założył bar McDonald’s. W wieku pięćdziesięciu pięciu lat Pablo Picasso namalował Guernikę. Dom Pérignon był po sześćdziesiątce, gdy zaczął produkować szampana. CZY RZECZYWIŚCIE WIESZ, CZEGO CHCESZ? 21 W wieku sześćdziesięciu czterech lat Oscar Hammerstein II napisał teksty do musicalu Dźwięki muzyki. W wieku sześćdziesięciu pięciu lat Winston Churchill został premie- rem Wielkiej Brytanii. Nelson Mandela miał siedemdziesiąt jeden lat, gdy zwolniono go z więzienia w RPA. Cztery lata później został prezydentem kraju. W wieku siedemdziesięciu dwóch lat Michał Anioł zaprojektował kopułę Bazyliki Św. Piotra w Rzymie. W wieku siedemdziesięciu sześciu lat Auguste Rodin poślubił wreszcie Rose Beuret, którą poznał, gdy miał dwadzieścia trzy lata. W wieku siedemdziesięciu dziewięciu lat Benjamin Franklin wynalazł soczewki dwuogniskowe. W wieku dziewięćdziesięciu jeden lat Frank Lloyd Wright ukończył prace nad projektem Muzeum Guggenheima. W wieku dziewięćdziesięciu ośmiu lat Dimitrion Yordanidis ukończył w Atenach bieg maratoński. Pokonanie trasy zajęło mu siedem godzin i trzydzieści trzy minuty. W wieku stu lat Ichijirou Araya wspiął się na górę Fuji. Bez względu na to, czy masz lat szesnaście czy sześćdziesiąt, przed Tobą reszta życia. Nie możesz zmienić żadnej minionej chwili, ale możesz zmienić całą swoją przyszłość. Właśnie nadszedł odpowiedni moment. Czego oczekujesz od życia? O czym marzysz? Pomyśl o tym. Przerwij lekturę. Zastanów się. Zapisz odpowiedzi na kartce. Sporządź listę. A teraz odłóż tę książkę i zanim wrócisz do lektury, przeznacz pięć minut — a może pięć godzin — na próbę znalezienia odpowiedzi na to pytanie. Czego oczekujesz od życia? Być może poświęciłeś już sporo czasu i energii na rozmyślania nad tym pytaniem, ale nigdy nie zanotowałeś odpowiedzi. Z drugiej strony, jeśli dotychczas nie rozważałeś poważnie tej kwestii, nie udawaj, że jest inaczej. Zarezerwuj sobie trochę czasu. Zastanów się. Zanotuj swoje przemyślenia. 22 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? Tu nie ma odpowiedzi prawidłowych i błędnych. Pisz szybko, bez zbędnego namysłu. Nie analizuj pozycji na liście i nie poprawiaj ich. Za- pisuj wszystko, co przyjdzie Ci na myśl, nawet jeśli wydaje się niemą- dre. To nie muszą być ostateczne odpowiedzi. Z czasem będą się zmieniać. I dobrze. Co więcej, niektóre pozycje zostaną zmodyfikowane, jeszcze zanim skończysz czytać tę książkę, co nie zmienia tego, że listę należy sporządzić właśnie teraz. Będzie pomocnym towarzyszem w trakcie lek- tury tej książki i śmiałej wędrówki przez życie. Sporządź więc swoją listę i opatrz ją datą. Weź czysty zeszyt. Sam mam taki zeszyt, który nazywam księgą ma- rzeń. To rodzaj dziennika z czystymi kartami. Zapełniam je swoimi ocze- kiwaniami, marzeniami, słowami i pomysłami, które mnie inspirują. Codziennie znajduję spokojną chwilę na to, by przekartkować księgę marzeń. Znajduję w niej swoje notatki sprzed trzech, czterech czy pięciu lat — marzenia, które wówczas wydawały mi się nierealne, dziś zaś stały się mało znaczące, ponieważ rozwinąłem się, osiągnąłem to, co chciałem, i wytyczyłem następne cele. Z dzisiejszej perspektywy widzę, że często przywiązywałem do pewnych spraw większą wagę, niż faktycznie na to zasługują. Gdy sporządzisz swoją listę, odłóż ją i nie czytaj przez najbliższy rok. Jeśli za dwanaście miesięcy rzeczywiście do niej zajrzysz, zdziwisz się, jak wiele rzeczy odkryjesz. Przerwij lekturę. Odłóż książkę. To, co zanotujesz, jest nieskończenie ważniejsze niż to, co mam do powiedzenia na tych stronach. PARADOKS SZCZĘŚCIA 23 PARADOKS SZCZĘŚCIA Bez względu na to, co znalazło się na Twojej liście, mam podstawy sądzić, że są to rzeczy, miejsca, osoby i przeżycia, które w Twoim mniemaniu mogą Cię uszczęśliwić. Być może zaprzeczysz i stwierdzisz, że niektóre pozycje listy mają raczej na celu uszczęśliwienie jakiejś innej osoby. Pa- miętaj jednak, że uszczęśliwiając innych, masz udział w ich szczęściu. Nawet jeśli wśród Twoich marzeń znalazł się pokój na świecie oraz rozwiązanie problemu głodu w Afryce i pisząc to, kierowałeś się czysto altruistycznymi pobudkami, osiągnięcie tych celów także Tobie przyniesie wielkie szczęście. To, co zanotowałeś, odzwierciedla Twoje wyobrażenie szczęścia. Każdy chce być szczęśliwy. Pod tym względem nie różnimy się od sie- bie. Człowiek ma naturalną potrzebę szczęścia i żyjemy w taki, a nie inny sposób, ponieważ żywimy przekonanie, że przyniesie nam to szczęście. Ludziom zdarza się postępować naprawdę głupio. Często obserwu- jemy życie innych i skonsternowani zadajemy sobie pytanie: „Jak można zrobić coś tak głupiego?” lub „Czyżby ten człowiek nie wiedział, że przez to będzie nieszczęśliwy?”. Ale wierz mi, że ludzie postępują głupio, ponieważ błędnie sądzą, że dzięki temu będą szczęśliwsi. Nikt nie budzi się z myślą, jak by się tu dzisiaj unieszczęśliwić. Serce ludzkie dąży do szczęścia. Nadajemy mu różne imiona oraz oblicza i poszukujemy go przez całe życie. Oto wielki współczesny paradoks: wiemy, co zrobić, żeby osiągnąć szczęście, ale tego nie robimy. 24 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? Człowiek jako osoba rozwija się w czterech sferach: fizycznej, emocjo- nalnej, intelektualnej i duchowej. Z fizycznego punktu widzenia: jaki wpływ na Twoje samopoczucie ma regularne zażywanie ruchu, regularny sen, spożywanie odpowiednich pokarmów i zrównoważona dieta? Zapewne czujesz się fantastycznie. Czujesz, że naprawdę żyjesz. Jesteś zdrowszy i szczęśliwszy oraz czujesz, że wiedziesz pełniejsze, bogatsze życie. Z emocjonalnego punktu widzenia: co dzieje się, gdy kładziesz szcze- gólny nacisk na stosunki międzyludzkie i traktujesz je priorytetowo, mianowicie przestajesz skupiać się na sobie, a Twoja uwaga koncentruje się na innych? Dzięki temu zwiększa się Twoja zdolność kochania, a wraz ze wzrostem zdolności kochania zwiększa się szansa bycia kochanym. Twoja samoświadomość rośnie, postrzegasz świat w bardziej harmonijny sposób i masz głębsze poczucie spełnienia. Jesteś zdrowszy. Jesteś szczęśliwszy. Z intelektualnego punktu widzenia: co dzieje się, gdy codziennie poświęcasz dziesięć lub piętnaście minut na lekturę dobrej książki? Roz- szerzasz swoje horyzonty, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie. Je- steś lepiej ukierunkowany, bardziej świadomy i pełen wigoru. Rozja- śniają się Twoje myśli. Żyjesz pełnią życia i zaznajesz szczęścia. Wreszcie z duchowego punktu widzenia: co dzieje się, gdy co dzień po- święcasz kilka chwil na to, by zatopić się w ciszy i nawiązać więź z samym sobą i z Bogiem? Łagodny wewnętrzny głos zyskuje na sile i zyskujesz głębsze poczucie harmonii, sensu i celu. Jesteś zdrowszy, szczęśliwszy i wiedziesz bogatsze życie. Z fizycznego, emocjonalnego, intelektualnego i duchowego punktu widzenia dobrze wiemy, jak tchnąć w swoje życie entuzjazm i pasję. Wiemy, co nas uszczęśliwia. Chodzi o to, że tego nie robimy. Czy to ma jakiś sens? Przecież każdy chce być szczęśliwy. Przecież wiemy, co nas uszczę- śliwia. Tyle że tego nie robimy. Dlaczego? To proste. Jesteśmy zbyt zajęci. Czym? Poszukiwaniem szczęścia. Oto paradoks szczęścia — zmora naszych czasów. ZBYT ZAJĘCI? NIBY CZYM? 25 ZBYT ZAJĘCI? NIBY CZYM? Z fizycznego punktu widzenia: rezygnujemy z regularnych ćwiczeń, po- nieważ jesteśmy zbyt zajęci. Nie odżywiamy się racjonalnie, ponieważ przygotowanie posiłku trwa zbyt długo, zakup gotowego dania jest zbyt łatwy, a my jesteśmy zbyt zabiegani. Nie sypiamy regularnie, ponieważ doba ma tylko dwadzieścia cztery godziny. Mamy poczucie, że nasze życie nabrało impetu, że toczyłoby się nawet bez naszego udziału. Lista rzeczy do zrobienia stale się wydłuża. Obce jest nam wrażenie, że nadrobiliśmy zaległości, za to co dzień przy- bywa nam obowiązków. Kiedy ostatnio zdarzyło Ci się usiąść, wziąć głęboki oddech i powiedzieć sobie: jestem do przodu? Gonimy więc przez cały dzień, a przed snem robimy jeszcze tysiąc różnych rzeczy i pozbawiamy się cennego, ożywczego i odmładzającego snu. Dlaczego? Jesteśmy zbyt zajęci. Z emocjonalnego punktu widzenia: najczęściej zdajemy sobie sprawę, że najszczęśliwszymi ludźmi na ziemi są ci, którzy koncentrują się na pielęgnowaniu związków międzyludzkich. Związek rozkwita tylko pod warunkiem, że umiemy znaleźć dla niego beztroski czas. Czy umiemy pielęgnować swoje związki w beztroskim czasie? Oczywiście, że nie. Z tru- dem udaje nam się wygospodarować dla nich dziesięć czy piętnaście minut. 26 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? Poświęcamy im najmniej wartościowe chwile, gdy jesteśmy najbardziej zmę- czeni i niedostępni emocjonalnie. Dlaczego? Jesteśmy zbyt zajęci. Z intelektualnego punktu widzenia: brak nam nawet tych dziesięciu lub piętnastu minut dziennie na lekturę dobrej książki, która pobudza nas do zmiany, doskonalenia i rozwijania najlepszego ja. Dlaczego? Nie mamy czasu. Jesteśmy zbyt zajęci. Z duchowego punktu widzenia: większość z nas bardzo rzadko za- tapia się w ciszy i nawiązuje więź z samym sobą i Bogiem. Dlaczego? Obawiamy się tego, czego możemy dowiedzieć się o sobie i swoim ży- ciu. Obawiamy się, że to może zmusić nas do zmiany. No i jesteśmy zbyt zajęci. To pytanie samo ciśnie się na usta. Czym jesteśmy tak bardzo zajęci? Najczęściej zajmujemy się czymś, a raczej niczym, dla kogoś, gdzieś tam… a za sto lat nie będzie to miało najmniejszego znaczenia! CICHA ROZPACZ 27 CICHA ROZPACZ Sto pięćdziesiąt lat temu Henry David Thoreau opuścił miasteczko Concord w stanie Massachusetts, ponieważ było dla niego zbyt hałaśliwe, drażniące i zatłoczone. Udał się nad jezioro Walden, żeby nawiązać kon- takt z przyrodą i własnym wnętrzem. Już na ósmej stronie swojej książki z zapiskami i przemyśleniami Thoreau dochodzi do wniosku, że „większość ludzi żyje w cichej rozpaczy”. W moim niedługim życiu miałem zaszczyt odwiedzić ponad pięćdzie- siąt krajów i szczerze mówiąc, nic nie wskazuje na to, że Thoreau zmie- niłby zdanie, gdyby żył w dzisiejszych czasach. Niewielu ludzi żyje pełnią życia, a pozostali ledwie dają radę, oscylują na granicy, funkcjonują gdzieś na obrzeżach. Miło spotkać kogoś, kto naprawdę kwitnie, ale rzadko trafia się taka okazja. Niedawno pewien przyjaciel podsunął mi artykuł z „Time’a”, zaty- tułowany „Dlaczego jest nam coraz lepiej?”. Autor artykułu za jedyne kryterium i przyczynę poprawy bytu przyjął warunki ekonomiczne. Przyjrzał się naszemu życiu wyłącznie od strony materialnej. Bogacimy się. Wydajemy coraz więcej pieniędzy. W sklepach spożywczych jest coraz większy wybór towarów. Konta emerytalne są coraz zasobniejsze. Mamy coraz więcej samochodów i co trzy lata możemy oddawać je firmie leasingowej i kupować nowe. 28 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? Czy pod każdym względem jest coraz lepiej? To dobre pytanie, ale by na nie odpowiedzieć, trzeba spojrzeć na rzecz nieco poważniej niż tylko przez pryzmat ekonomicznego wskaźnika szczęścia. Pozwolę sobie przedstawić kilka faktów do przemyślenia. W Ameryce przepisuje się dziś więcej leków na depresję niż na jakie- kolwiek inne schorzenie. W ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat wskaźnik samobójstw wśród na- stolatków i osób wkraczających w wiek dorosły wzrósł o 5000 procent. Cóż może być trafniejszą oznaką, że nasza cywilizacja wcale nie maluje się w tak różowych barwach, niż olbrzymi wzrost liczby samobójstw wśród młodego pokolenia? Wreszcie ostatnio coraz bardziej oczywiste staje się to, że wskaźnik samobójstw jest wprost proporcjonalny do statusu materialnego. Co to oznacza? Badania pokazują, że im więcej człowiek ma pieniędzy, tym większe jest prawdopodobieństwo, iż postanowi odebrać sobie życie. A oto jak tę niepokojącą tendencję podsumował w swoim artykule Peter Kreeft: „Im człowiek bogatszy, tym bogatsza jego rodzina i jego kraj i tym większe prawdopodobieństwo, że jego życie będzie tak doskonałe, iż pozostanie mu tylko palnąć sobie w łeb”. Najwyraźniej zasobność portfela to marne kryterium szczęścia. Owszem, mamy więcej dobytku niż kiedykolwiek wcześniej, ale tylko piramidalny naiwniak o niebywale wąskich horyzontach mógłby wysnuć bezpośredni wniosek, że „żyje nam się lepiej”, ponieważ gospodarka się rozwija. Jeśli odsłonimy nieco kulisy sukcesu gospodarczego naszego wieku, do- strzeżemy bardzo niepokojące oznaki. W epoce dobrobytu na niespoty- kaną skalę miliony ludzi czuje, że czegoś im w życiu brak. W czym tkwi problem? Na czym polega ten brak? Czego potrzebu- jemy, skoro wszystko mamy? Jak możemy to zdobyć? We współczesnej kulturze można zaobserwować szereg tendencji wskazujących wyraźnie, że w sercach i umysłach ludzkich dzieje się coś niedobrego. Naturalnie, niemal epidemiczny wzrost zachorowań na depre- CICHA ROZPACZ 29 sję i wysoki wskaźnik samobójstw zaliczają się do tych zjawisk. Wyłania się jednak następna współczesna tendencja, na którą warto zwrócić uwagę: nie umiemy tworzyć trwałych związków. Ponad połowa małżeństw kończy się rozwodem lub separacją. Dobrze znamy statystyki, ale przestaliśmy poważnie zastanawiać się nad przy- czyną takiego stanu rzeczy. Czy ktoś zauważył, że coraz mniej osób de- cyduje się na związek małżeński? O tym zjawisku nie mówi się tak wiele, jak o powtórnym ożenku lub zamążpójściu. Czy ktoś zauważył, że coraz więcej młodych ludzi rozpacza, ponieważ ich partnerka lub partner waha się przed związaniem węzłem małżeńskim, nie jest zdolna do podjęcia tego wyzwania lub zwyczajnie nie wyraża takiej chęci? Jakby tego było mało, przeciętny współczesny człowiek, bez względu na płeć, zmienia pracę pięciokrotnie częściej niż jego dziadkowie. Czy to tylko rynek pracy się zmienił, czy może te liczby mówią również coś o nas samych? Wreszcie, jeśli sprowadzimy tę kwestię do najprostszych, najbardziej przyziemnych i codziennych problemów, zastanawiające jest to, jak wiele osób postanawia przejść na dietę, zażywać więcej ruchu lub po prostu spędzać więcej czasu z rodziną i ponosi dotkliwą klęskę. Niezdolność do wytrwania w postanowieniach to jeszcze jeden znak naszych czasów. O czym to świadczy? W naszym społeczeństwie mamy do czynienia z kryzysem zobowią- zań. Jak się zdaje, niechętnie podejmujemy zobowiązania, a jeśli już to robimy, nie umiemy ich dotrzymać. Ale na czym polega związek między „kryzysem zobowiązań” a samobójstwami, depresją i cichą rozpaczą współczesnego człowieka? Kryzys zobowiązań, choć może wydawać się poważny, jest jedynie pochodną bardziej fundamentalnego problemu. Większość ludzi szczerze pragnie wypełniać zobowiązania. Przecież nie po to się żenią, żeby potem się rozwodzić. Nie jest tak, że nie dotrzymujemy zobowiązań, ponieważ tak chcemy. Kryzys zobowiązań jest wynikiem znacznie poważniejszego kryzysu celu. 30 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? Na współczesną cywilizację spadła potężna plaga bezcelowości. Jako społeczeństwo straciliśmy jakiekolwiek poczucie celu i sensu życia, a bez zrozumienia własnego celu nie ma mowy o prawdziwym zobowiązaniu. Bez względu na to, czy dotyczy ono małżeństwa, rodziny, studiów, pracy, związków lub najprostszych codziennych postanowień, dotrzymanie zobowiązania bez wyraźnego i praktycznego zrozumienia celu jest prawie niemożliwe. Zobowiązanie i cel idą z sobą w parze. Podjęcie zobowiązania to logiczna i naturalna reakcja na zrozumienie celu. W życiu dążymy do pewnych wartości lub odrzucamy je w zależności od tego, czy pomogą nam i innym osiągnąć to, co traktujemy jako cel. Człowiek, którego życiowym celem jest zarabianie pieniędzy, przyj- muje lub odrzuca wszystko, co go spotyka, w zależności od tego, czy pomoże mu osiągnąć wytyczony cel. Ten, dla kogo najwyższym celem jest przyjemność, przyjmuje lub od- rzuca wszystko, co go spotyka, w zależności od tego, czy pomoże mu osią- gnąć wytyczony cel. Ponieważ nie umiemy znaleźć prawdziwego sensu i celu w życiu, znajdujemy płytkie, powierzchowne substytuty. Człowiek jako osoba nie może bowiem żyć bez sensu i celu. Dlaczego tak gwałtownie rośnie wskaźnik zachorowań na depresję? Nie potrafię wyobrazić sobie niczego bardziej przygnębiającego niż brak po- czucia celu i sensu w życiu. Dlaczego tak wielu młodych ludzi gubi się w świecie gier kompute- rowych, alkoholu, seksu z przygodnymi partnerami, narkotyków i ogłu- szająco głośnej muzyki? Czy to możliwe, że w ten sposób uciekają od przerażającej perspektywy, jaką jest zmierzenie się z życiem bez sensu i celu? Czy jest raczej tak, że na próżno usiłują wypełnić wewnętrzną pustkę — brak poczucia sensu? Dlaczego tak wielu ludzi tak silnie angażuje się w pracę, że nie ma czasu na nic innego, nawet na kontakty z najbliższymi osobami? Czy to CICHA ROZPACZ 31 możliwe, że tylko osiągnięcia zawodowe dają im choćby najmniejszą namiastkę poczucia celu? A może wierząc, świadomie lub nie, że to praca jest tym celem, całkowicie jej się poświęcają i nie dopuszczają, by cokol- wiek stanęło między nimi a spełnieniem tego, w czym mylnie upatrują ów cel? To zdumiewające, jak wiele kobiet zwraca się do mnie o radę w związ- ku z postawą męża, który poświęca cały swój czas i całą uwagę pracy. Szkopuł w tym, że dla takich ludzi żona i dzieci nie mieszczą się w de- finicji celu życiowego. Celem jest sukces zawodowy. Jedyny udział żony i dzieci w tym planie polega na tym, że finansowe owoce pracy pozwalają mężczyźnie zapewnić rodzinie godny byt. Dlaczego rodzi się coraz mniej dzieci? We współczesnej kulturze dzieci traktuje się często jako „miły dodatek”, na który można zdecydo- wać się, gdy ma się czas i pieniądze oraz można sobie pozwolić na lukę w karierze, lub wręcz jej poświęcenie. Dzisiejsze młode pary nie spoglą- dają na dar rodzicielstwa przez pryzmat autentycznego celu, ale swoistego „quasi-celu”, jakim jest niezależność finansowa. Ogólnie rzecz biorąc, współczesny człowiek rozpatruje cel życiowy w kategoriach sukcesu zawodowego i niezależności finansowej. Wynikiem tego jest zjawisko, które obserwujemy w dzisiejszym świecie, ale które zbyt często i nam przypada w udziale — gorączkowa bieganina w ciągłym po- śpiechu. Obserwujemy człowieka, który pracuje zbyt dużo, zbyt ciężko i zbyt często tylko po to, by szczodrze karmić światową gospodarkę: spła- cać kredyt hipoteczny na zakup domu, na który tak naprawdę go nie stać, wciągać na grzbiet ubrania sprzedawane po wygórowanych cenach tylko ze względu na metkę z nazwiskiem projektanta i jeździć samo- chodem, który po trzech latach wymieni w firmie leasingowej na nowy. Człowieka mającego coraz mniej czasu dla ludzi, których kocha i na których mu zależy, oraz zaniedbującego ich autentyczne i uzasadnione potrzeby. Człowieka, który próbuje zdusić w sobie narastające niezado- wolenie i zatraca się w świecie zgiełku, przyjemności i rozrywki, by za- pomnieć o dręczącej go wielkiej pustce. Nie wierzę, że na tym kończy się życie. 32 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? PIĘĆ PYTAŃ Od tysięcy lat kobiety i mężczyźni w każdym wieku, każdej rasy i z każ- dej kultury próbują pojąć sens życia. Pod tym względem nie różnimy się od naszych przodków. Na przestrzeni dziejów naukowcy i filozofowie, teolodzy i artyści, po- litycy i działacze społeczni, mnisi i mędrcy, kobiety i mężczyźni ze wszyst- kich możliwych środowisk rozważali wiele pytań w poszukiwaniu sensu życia. I choć te dyskusje były liczne i zróżnicowane, moim zdaniem ludzkie poszukiwania wiedzy i mądrości można sprowadzić do pięciu kwestii, a właściwie pytań. Oto pięć pytań, które, świadomie lub nieświadomie, zadaje sobie człowiek od momentu, gdy pojawił się na Ziemi. Także Ty i ja stale zadajemy sobie te pytania, nawet jeśli nie zawsze potrafimy ująć je w słowa. Choć często nie jesteśmy tego świadomi, całe nasze życie jest poszukiwaniem odpowiedzi na nie. Codziennie próbujemy znaleźć rozwiązania, bezpośrednio lub w bardziej subtelny sposób. A to, w jaki sposób na nie odpowiadamy, decyduje o kształcie i charakterze naszego życia, a także kierunku, w którym podąża. Oto pięć najważniejszych pytań ludzkości: 1. Kim jestem? 2. Skąd pochodzę? 3. Po co przyszedłem (przyszłam) na świat? PIĘĆ PYTAŃ 33 Jak mogę to osiągnąć? 4. 5. Dokąd zmierzam? Wszelkie teksty religijne koncentrują się na tych pięciu pytaniach i mają na celu ich wyjaśnienie: święte pisma judaizmu, księgi chrześcijaństwa czy Bhagavadgita. Pytania te tworzą też podwaliny myśli Konfucjusza i Lao-cy, Homera i Eurypidesa, Sofoklesa i Szekspira, Platona i Arysto- telesa, Dostojewskiego i Aldousa Huxleya, Ernesta Hemingwaya, C.S. Lewisa i Henry’ego Davida Thoreau. To pytania świadczące o odwiecznym ludzkim poszukiwaniu sensu i celu życia. To pytania, które dla głodnych dusz stanowią sedno egzystencji. Drugie z pytań, „Skąd pochodzę?”, dotyka idei stworzenia i życia. Zadając sobie piąte pytanie, „Dokąd zmierzam?”, zbliżamy się zaś do pojęcia czasu, śmierci i wieczności. Zwolennicy większości tradycji reli- gijnych w odpowiedzi na drugie i piąte pytanie odwołują się do Boga, ale za tymi pytaniami kryje się bardzo złożona rzeczywistość. I choć to nie jest odpowiedni czas, a ta książka nie jest najwłaściwszym medium, pytanie drugie i piąte zasługuje moim zdaniem na szczególnie dogłębne zbadanie i przemyślenie. Pytanie trzecie i czwarte: „Jaki jest cel mojego życia?” i „Jak mogę go osiągnąć?”, wprowadzają nas w tajemnice miłości, radości, niedoli, szczę- ścia, cierpienia, spełnienia, niezadowolenia i przede wszystkim obserwo- wanej i przeżywanej przez nas nieustającej walki między dobrem i złem. Żyjemy na co dzień w cieniu tych dwóch pytań, które zresztą ze względu na swoje praktyczne implikacje na ogół nas fascynują i pochłaniają. Jednak zanim odpowiemy na pytania: „Po co przyszedłem (przyszłam) na świat?” i „Jak mogę to osiągnąć?”, koniecznie musimy poważnie zastanowić się nad pytaniem pierwszym: „Kim jestem?”. Z filozoficznego punktu widzenia te pytania brzmią logicznie, ale w wymiarze praktycznym proces poszukiwania odpowiedzi na nie i ukła- dania sobie życia zgodnie z ich przesłaniem jest bardzo trudny. Każdy z nas na swój sposób poszukuje odpowiedzi na te pytania. Znakomitym, choć często brutalnym nauczycielem jest doświadczenie. 34 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? Zarazem to tylko młodzieńcza ignorancja nakazuje wierzyć, że doświad- czenie jest jedynym nauczycielem. Z czasem zdajemy sobie sprawę, że życie jest zbyt krótkie, by udało nam się zaczerpnąć z niego całą naukę, i odkrywamy, że inni ludzie, miejsca i okoliczności aż nazbyt chętnie podsuwają nam z trudem zdobytą empiryczną mądrość. Tylko od czego zacząć? Moje doświadczenie podpowiada, że nic tak nie zmienia życia czło- wieka jak odkrycie następującej prawdy: życie istotnie ma cel i sens. A uści- ślając: Twoje życie ma cel i sens. SENS ŻYCIA 35 SENS ŻYCIA Współczesna kultura nie pozostawia nam cienia wątpliwości: najważ- niejsze jest to, co robimy, i to, co mamy. Tyle że to nieprawda. To oszu- stwo, które dobrze wydeptaną ścieżką poprowadziło całe pokolenia do życia w cichej rozpaczy. Jednak to kłamstwo jest powtarzane tak regular- nie, że w końcu w nie uwierzyliśmy, przynajmniej podświadomie, i do- stosowaliśmy do niego swoje życie. Dwa najpowszechniejsze dziś społeczne kryteria oceny to marka i model samochodu oraz wykonywane zajęcie. Cała nasza kultura kładzie nacisk na działanie i posiadanie. Np. po- dróżuję samolotem i w dziewięciu przypadkach na dziesięć przypadkowo poznana osoba pyta: „Czym się pan zajmuje?”. W rozmowach z dziećmi pytamy: „Co chcesz robić, gdy dorośniesz?”, z maturzystami: „Czym za- mieszasz zająć się po szkole średniej?”, a z absolwentami wyższych uczelni: „To co planujesz teraz robić?”. Żyjemy w kulturze ukierunkowanej zada- niowo, ale wymagając od siebie takiego podejścia, zupełnie zapominamy o potrzebie połączenia codziennych działań z fundamentalnym celem. Działanie i posiadanie to naturalne, normalne i konieczne aspekty naszej codzienności, ale prawdziwym wyzwaniem jest działanie i posia- danie zgodne z nadrzędnym celem. Realne zagrożenie obecne w kulturze ukierunkowanej zadaniowo to ryzyko przestawienia się na epizodyczny tryb funkcjonowania. Co- dzienne zdarzenia następują jedno po drugim i zaczynają przypominać 36 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? odcinki opery mydlanej. W operze mydlanej zawsze coś się dzieje, ale w rzeczywistości nie wydarza się nic. W każdym odcinku obserwujemy efekt pracy reżysera — aktorzy przemieszczają się i mamroczą swoje kwestie, ale tak naprawdę nic się nie dzieje. Ktoś komuś ubliża, ta wyko- rzystuje tego, ten obmawia tamtego, ten knuje intrygę i spiskuje, ale nig- dy nie dzieje się nic ważnego. Życie bohaterów jest powierzchowne, a oni sami są stale podenerwowani i nieszczęśliwi. Nie ma żadnego tematu przewodniego ani wątku, tylko kolejny epizod mało wyszukanej rozrywki. Kiedy całe dni i tygodnie naszego życia zaczynają przypominać od- cinki opery mydlanej, jesteśmy coraz bardziej przygnębieni, rozczaro- wani i głęboko nieszczęśliwi. Dzieje się tak dlatego, że bez wyraźnego poczucia celu i sensu odczuwamy wszechogarniającą pustkę. Próbuje- my wypełnić ją przyjemnościami i przedmiotami, ale takie błahostki to za mało. Owszem, to miłe chwile, ale bardzo krótkie w perspektywie długiej serii dwudziestoczterogodzinnych dni. Gdy Pablo Picasso szedł kiedyś ulicą, rozpoznała go i zaczepiła pewna kobieta. Przedstawiła się, pochwaliła jego prace i zapytała, czy nie zgodził- by się narysować jej portretu. Zaproponowała, że zapłaci za tę przysługę. Picasso przystał na to, polecił kobiecie usiąść na poboczu, wyjął szki- cownik oraz ołówek i zaczął rysować jej portret. Bardzo szybko zebrał się tłumek gapiów, ale Picasso ukończył szkic w ciągu zaledwie paru minut. Wręczył go kobiecie i zażądał pięciu tysięcy franków. Kobieta, zaskoczo- na wysokością kwoty, zaprotestowała: „Ależ panie Picasso, przecież to trwało tylko kilka minut”. Picasso uśmiechnął się i odpowiedział: „O nie, droga pani, jest pani w błędzie. To trwało wieczność”. Nie sposób oddzielić poszczególnych doświadczeń życiowych od całości. Życie nie jest serią odosobnionych epizodów. Każde z dotychczasowych przeżyć wpływa na to, jakimi osobami jesteśmy obecnie. Reakcją na to stwierdzenie jest często wspominanie negatywnych lub nacechowanych SENS ŻYCIA 37 przemocą zdarzeń z przeszłości i traktowanie ich jako wytłumaczenia dla obecnego kształtu osobowości. Przyjęcie roli ofiary należy dziś do najbardziej destrukcyjnych skłonności ludzkiej psychiki. Wcielenie się w rolę ofiary jest zaprzeczeniem wielkiej prawdy, mó- wiącej, że życie składa się z wyborów. Tak naprawdę mam na myśli to, że nasza osobowość nie jest sumą prze- żytych zdarzeń, jednak to, co nas spotyka w życiu, niemal zawsze jest wyni- kiem naszego sposobu myślenia i postępowania. Życie jest owocem dyscy- pliny lub jej braku. Nasze nawyki kształtują nas jako ludzi. Przykładowo nie sposób oddzielić fenomenalnej gry i rekordowego zwycięstwa Tigera Woodsa podczas turnieju Masters w 1997 roku od dwudziestu lat po- przedzających to zdarzenie. Treningi, które odbywał piętnaście lat wcze- śniej w wieku sześciu lat, przyczyniły się do jego zwycięstwa w turnieju w takim samym stopniu jak ostatnie, osiemnaste uderzenie. Systematyczny wysiłek zawsze jest nagradzany po wielokroć. Pablo Picasso, jako profesjonalista, doskonale znał wartość wysiłku połą- czonego z doświadczeniem. W jego życiu zawodowym można było odna- leźć temat i wątek, kierunek i cel — i wszystkie te elementy składały się w spójną całość. Jednak w życiu prywatnym zabrakło mu już tej mądrości. Kochanka za kochanką, żona za żoną, przyjaciel za przyjacielem — Picasso nigdzie nie umiał dłużej zagrzać miejsca i ostatecznie opuszczał nawet tych, którzy go kochali. W końcu porzucił wszystkie najbliższe mu osoby. Życie osobiste Picassa było naznaczone ową epizodycznością, o której wspominałem. Prawdy, którą odkrył na gruncie zawodowym, nie potrafił albo nie chciał odnieść do innych dziedzin życia. Życie to spotykanie prawdy. Kiedy się ją odnajdzie, nie wolno dopu- ścić do wyizolowania jej w jednej dziedzinie życia i zdecydowanie nie należy pielęgnować jej wyłącznie na poziomie mentalnym. Prawda, którą pokazuje nam życie, musi przeniknąć do każdego obszaru egzystencji, tak jak krew dociera do każdej komórki. Życie jest jednością. Musi być na wskroś przesiąknięte prawdą. 38 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? To, co robimy na przestrzeni życia, przynosi nam być może satysfak- cję finansową, prestiż, sławę, władzę i niewyobrażalny dobytek, ale praw- da jest taka, że trwałe szczęście i spełnienie nie jest efektem ubocznym tego, co robimy i posiadamy. To zaskakujące, jak bardzo kredo współczesnej kultury odbiega od prawdy. To, kim się stajemy, jest nieskończenie ważniejsze od tego, co robimy i posiadamy. Sens i cel życia polega na rozwijaniu najlepszego ja. To zabawne, jak wiele osób wpada w popłoch na myśl o tym, czego mógłby oczekiwać od nich Bóg lub jaką rolę im wyznaczyć. Wyobrażają sobie, że Bóg wymaga od nich, by zostali misjonarzami w jakimś bliżej nieokreślonym kraju dotkniętym ubóstwem albo mnichami… albo że Bóg zawsze chce, by robili właśnie to, co zupełnie im nie odpowiada. O czym marzy Bóg, kiedy na Ciebie patrzy? Czy w ogóle się nad tym zastanawiasz? Odpowiedź jest prosta. Bóg pragnie, abyś rozwinął swoje najlepsze ja. Wcale nie chce Tobą sterować ani Cię kontrolować, tłamsić czy do czegokolwiek zmuszać. Wprost przeciwnie. Pozwoli Ci robić, co tylko chcesz, z kimkolwiek chcesz i tak często, jak Ci się podoba. Czy przypomi- nasz sobie, by kiedykolwiek powstrzymał Cię przed jakimś działaniem? Jeśli jednak zdołamy znaleźć w swoich czasem bojaźliwych sercach dość odwagi, by zwrócić się do Boga i zapytać: „Boże, jakie są twoje ma- rzenia w związku z moją osobą?”, on w odpowiedzi odszepnie: „Bądź tym, kim możesz być. Wykorzystaj cały swój potencjał”. Naszym zasadniczym celem jest rozwinięcie swojego najlepszego ja. Kiedy odkryjemy ten cel i uczynimy z niego sedno swojego życia, wszystko zacznie nabierać sensu. Gdy nie znamy najważniejszego celu, sens pozostaje ukryty, a my błąkamy się bezładnie i powoli skazujemy się na życie w cichej rozpaczy. Dopiero dążenie do samodoskonalenia, do pełnego rozwijania swoich możliwości, do badania własnych ograniczeń i systematycznego zmagania o rozwinięcie najlepszego ja nadaje naszemu życiu sens. SENS ŻYCIA 39 Jeśli wrócimy na moment do wcześniejszych spostrzeżeń na temat szczę- ścia, odkryjemy także, że nasze pragnienie szczęścia jest ściśle związane z nadrzędnym celem. Omówiłem już działania, które uszczęśliwiają nas w każdym z czterech wymiarów: fizycznym, emocjonalnym, intelektual- nym i duchowym. Dlaczego jest tak, że owe działania dają nam głębokie poczucie spełnienia i szczęścia? Ponieważ pomagają nam osiągnąć nad- rzędny cel. Pomagają nam rozwinąć najlepsze ja i wnoszą w nasze życie trwałe szczęście. Życie ma cel i sens. Urodziliśmy się po to, by w pełni wykorzystać swój potencjał. Jak napisał Robert Louis Stevenson: „Być tym, kim jesteśmy, i stać się tym, kim być możemy, to dopiero kres życia”. W trzeciej części tej książki zastanowimy się, jak uczynić z tej prawdy sedno swojego życia, traktując ją jak kompas wskazujący właściwy kierunek w procesie po- dejmowania decyzji. Przyjęcie do wiadomości tylko tej jednej prawdy — że narodziłeś się, by rozwinąć swoje najlepsze ja — wpłynie na Twoje życie w większym stopniu niż to wszystko, czego dotąd się nauczyłeś. 40 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? SIEDEM MARZEŃ Przez wiele lat wykonywałem ćwiczenie, które już tu opisałem — sta- wianie sobie pytania: „Czego oczekuję od życia?”. Kilka pierwszych list, które sporządziłem, wskazywało na same przyziemne rzeczy. A potem odkryłem swój nadrzędny cel i wszystko się zmieniło. Rozpocząłem od pytania: „Które z pozycji tej listy pomogą mi roz- winąć moje najlepsze ja?”. Na szczęście niektóre elementy rzeczywiście spełniały to kryterium. Było też sporo pozycji pozostających w neutralnym stosunku do mojego nadrzędnego celu. Niestety, niektóre wynotowane elementy mogły, w sposób bezpośredni lub pośredni, sprawić, że zaczął- bym skłaniać się ku mojemu gorszemu ja. Spróbowałem ocenić pozycje na liście pod kątem nadrzędnego celu. Nie ja pierwszy łudziłem się, że jeśli zdołam zmienić swoje otoczenie — przedmioty, miejsca i ludzi — stanę się szczęśliwszy. Gdy odkryłem swój nadrzędny cel, zdałem sobie sprawę, że szczęście płynie z wewnątrz. To, co dzieje się wokół nas, jest tylko odbiciem naszego życia we- wnętrznego. Sam kilkakrotnie dość wyraźnie uświadomiłem sobie tę prawdę. Weź- my przykład domu. Nie należę do bałaganiarzy, ale zauważyłem, że gdy ogarnia mnie wewnętrzny zamęt, przestaję po sobie sprzątać. Nie odkła- dam rzeczy na swoje miejsce i dom w dość szybkim tempie zmienia się w pobojowisko. Zauważyłem także, że gdy się uspokajam i znajduję SIEDEM MARZEŃ 41 odpowiedzi na pewne pytania lub rozwiązuję nękającą mnie kwestię, niemal natychmiast przystępuję do sprzątania domu, biura i samochodu. Kiedy koncentruję się na rozwijaniu najlepszego ja, jestem niebywale wręcz szczęśliwy. Już samo dążenie do nadrzędnego celu daje poczucie sa- tysfakcji. Sama świadomość, że usilnie starasz się rozwinąć swoje najlepsze ja, wystarczy, by Twoje szczęście trwało. Kiedy Ci jej brak, żadna ziemska przyjemność ani majątek nie pomogą Ci zachować w głębi serca poczucia szczęścia. Żyjemy w służbie swoich pragnień. Czasem są one dobre, a dążenie do ich spełnienia przynosi nam korzyści, ale niektóre pragnienia są egoistycz- ne i niszczycielskie. Jeśli nasze życie ma sens i cel, to jego najwyższa jakość musi wiązać się z odkryciem tego sensu i osiągnięciem celu. Jest zatem ja- sne, że nasze marzenia mają wiele wspólnego z celem i sensem życia. Prosiłem Cię wcześniej o odłożenie książki, rozważenie, czego oczeku- jesz od życia, i zanotowanie swoich przemyśleń. Chciałbym, abyś w trakcie lektury dowolnie weryfikował, zmieniał, dodawał i wykreślał dotychczas spisane marzenia. Sam stale weryfikuję tę listę. Moja księga składa się z wielu, wielu stron zapisanych marzeniami… od marzeń o krajach, które chciałbym odwiedzić, i książkach, które chciałbym napisać, poprzez przymioty mojej wymarzo- nej bratniej duszy, aż po marzenia o domu na plaży, o małym, ślicznym kabriolecie, o zjeździe na rowerze w dół krateru Haleakala o wschodzie słońca i wreszcie o cechach charakteru, które chciałbym kiedyś wykształcić. I choć dążenie do spełnienia wielu spośród tych marzeń sprawia mi wiele frajdy, wykonywałem to ćwiczenie już tyle razy, że wiem, iż do najważ- niejszych marzeń z mojej księgi należą te, które pomagają mi rozwinąć moje najlepsze ja. I choć stale przychodzą mi na myśl nowe marzenia, nauczyłem się marzyć tak, by zawsze mieć na uwadze swój nadrzędny cel. Dzięki temu udało mi się wyszczególnić siedem podstawowych marzeń, które poma- gają mi skoncentrować się na tym najważniejszym celu. 42 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? A oto i one. Jestem przeświadczony, że dążenie do spełnienia tych marzeń przyniesie nam wszystkim pokój, szczęście, sukces, zadowolenie, zasługi i świętość. Wprawdzie to moje marzenia, ale wyszczególniłem je także z myślą o Tobie. MARZENIE PIERWSZE Marzy mi się… … że całkowicie panujesz nad swoimi możliwościami fizycznymi oraz psychicznymi i nie jesteś niewolnikiem jedzenia, picia ani żadnej innej substancji. Marzę, że cieszysz się wolnością, wolnością w najprawdziwszym sensie tego słowa — siłą charakteru, która pozwala postępować słusznie w każdej sytuacji. MARZENIE DRUGIE Marzy mi się… … że potrafisz rozpoznać tych ludzi oraz te działania i rzeczy, które są dla Ciebie najważniejsze. I wiesz, jak znaleźć dla nich czas i miejsce według ich ważności. MARZENIE TRZECIE Marzy mi się… … że nie brak Ci odwagi, zdecydowania, stanowczości i uporu w wypełnianiu zadań, które wybierzesz i postanowisz wypełnić. I że wywiążesz się z nich, dążąc do perfekcji i dbając o szczegóły. MARZENIE CZWARTE Marzy mi się… … że odkrywasz w sobie wyjątkowy talent, który sprawia, że poświęcasz zawodową stronę życia pasjonującej pracy. Marzy mi się, że masz rzadki zaszczyt poświęcać czas na pracę, SIEDEM MARZEŃ 43 która naprawdę coś znaczy. I że dzięki tej pracy służysz swojemu bliźniemu, rodzinie oraz społeczności i jednocześnie nie musisz martwić się, jak związać koniec z końcem. MARZENIE PIĄTE Marzy mi się… … że stale wzbogacasz się w każdym sensie tego słowa, że nie musisz wyciągać ręki po pomoc i że dzielisz się z innymi swoim bogactwem, bez względu na jego charakter. MARZENIE SZÓSTE Marzy mi się… … że znajdujesz prawdziwą miłość. Osobę, którą możesz otaczać prawdziwą czcią. Osobę, która sprawi, że zechcesz stać się lepszym człowiekiem. Bratnią duszę, kogoś, kto będzie Cię kochać i pobudzać do działania. Prawdziwego towarzysza życia, który będzie kroczyć u Twego boku, wiedzieć, co czujesz, dzielić z Tobą radość, dostrzegać Twój ból i cierpienie oraz pocieszać, gdy doznasz zawodu. MARZENIE SIÓDME Marzy mi się… … że odnajdziesz głęboki i trwały wewnętrzny spokój. Spokój wypływający ze świadomości, że to, kim i gdzie jesteś oraz co robisz, jest z gruntu dobre i ma sens. I że masz swój wkład w szczęście innych ludzi oraz czynisz postępy na drodze ku swojemu najlepszemu ja. 44 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? ŚWIEŻE SPOJRZENIE Na różnych etapach życia musimy na nowo spojrzeć na pewne sprawy. U schyłku lat sześćdziesiątych był sobie pewien młody człowiek, który marzył o karierze zawodowego muzyka. Dokładnie wiedział, czego chce, przerwał więc naukę i zaczął grać wszędzie tam, gdzie ktoś chciał go słuchać. Ponieważ nie ukończył nawet szkoły średniej i miał niewielkie doświadczenie, nie było mu łatwo znaleźć pracę w charakterze muzyka. Wkrótce zaczął grywać w małych, obskurnych klubach i barach. Noc w noc dzielił się swoim talentem z garstką pijaków, co było dość zniechę- cające. Nie o tym marzył. Miał przecież występować w szczelnie wypeł- nionych salach koncertowych w Ameryce i na całym świecie. Marzył, że jego nazwisko pojawi się na neonach, że przechodnie będą go zatrzymy- wać na ulicy z prośbą o autograf, a jego płyty znajdą się na półkach każdego sklepu muzycznego. Marzył nawet, że pewnego dnia zagra na wypełnionym stadionie baseballowym, co pod koniec lat sześćdziesią- tych wydawało się absurdem. Na razie jednak zmagał się z licznymi przeciwnościami. Nie miał grosza przy duszy, jego muzyka nie robiła na nikim wrażenia, a źródłem jedynej pociechy była jego ówczesna dziewczyna. Mieli tak mało pienię- dzy, że sypiali w pralniach samoobsługowych, żeby zaoszczędzić na hote- lu. Nadszedł jednak dzień, gdy dziewczyna miała już dość życia w dro- dze. Wcale nie marzyła o koczowniczym trybie życia. Jej marzeniem było małżeństwo ze słynnym muzykiem, ale nie była świadoma tego, jak ŚWIEŻE SPOJRZENIE 45 ciężko trzeba pracować, by wspiąć się na sam szczyt. Nie tak sobie to wszystko wyobrażała, więc postanowiła odejść. Muzyk, pozbawiony jedynej radości, postanowił popełnić samobójstwo. Tego samego wieczora próbował odebrać sobie życie, wypijając butelkę środka do czyszczenia mebli i butelkę wódki. Skończyło się na ciężkim zatruciu i następnego dnia niedoszły samobójca zgłosił się do zakładu psychiatrycznego. Już po trzech tygodniach wyszedł na własną prośbę. Czuł się jak nowo narodzony: pełen wigoru, entuzjazmu i nadziei. Był zdrowy. Nie zaży- wał żadnych leków, a na poprawę jego stanu nie wpłynęły też bynajm- niej rozmowy z personelem medycznym. Uleczyli go inni pacjenci. Przypomnieli mu, że ma wielkie szczęście i talent, oraz pokazali, że życie naprawdę może być czymś więcej. Muzyk spojrzał na wiele rzeczy z innej perspektywy. Tego dnia ów młody człowiek opuścił zakład psychiatryczny z silnym postanowieniem, że spełni swoje marzenie i zostanie słynnym muzykiem. Zdecydował, że będzie podróżował, pracował i robił wszystko, co tylko będzie konieczne. Trzy lata później skomponował utwór zatytułowany „Piano Man” i dziś prawie każdy słyszał o Billym Joelu. I owszem, 22 i 23 czerwca 1990 roku Billy Joel wystąpił na stadionie Yankee, wypełnionym po brzegi dziewięćdziesięcioma tysiącami fanów. Każdy z nas choć raz w swoim życiu powinien spojrzeć na pewne sprawy z nowej perspektywy. Dla Billy’ego Joela taką okazją stał się pobyt w zakładzie psychiatrycznym. Mam nadzieję, że dla Ciebie pretekstem do świeżego spojrzenia na swoje życie stanie się lektura tej książki. Od zawsze pasjonuję się muzyką, a muzyka Billy’ego Joela od dawna robi na mnie wrażenie. Kilkakrotnie miałem okazję być na jego koncercie i za każdym razem to doświadczenie było dla mnie źródłem natchnienia. Takie połączenie muzycznego geniuszu z poetyczną refleksją dopraw- dy należy do rzadkości. 46 CZEGO OCZEKUJESZ OD ŻYCIA? Mój ulubiony tekst pochodzi z piosenki zatytułowanej „Sceny z wło- skiej restauracji”. Opowiada ona historię Brendy i Eddiego, dwojga lice- alistów, którym zazdrościli wszyscy rówieśnicy. To była popularna para, król i królowa balu, sprawiający wrażenie ludzi, którzy zostali dla siebie stworzeni. Słyszymy, jak jeżdżą po mieście kabrioletem, słuchając muzyki, i jak wniebowzięci przesiadują w przydrożnych barach. I tu Billy Joel dodaje mój ulubiony wers, który jest kwintesencją wieku dojrzewania. Wskazuje też najważniejszą przeszkodę powstrzymującą większość z nas przed większymi życiowymi osiągnięciami. Joel pisze: „Nie mieliśmy pojęcia, że od życia można oczekiwać więcej…”. A jednak można. Na każdym etapie życia
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Życie w rytmie marzeń. Miej odwagę realizować swoje cele i pasje.
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: