Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00435 006784 13595129 na godz. na dobę w sumie
Żyli niedługo i nieszczęśliwie - ebook/pdf
Żyli niedługo i nieszczęśliwie - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 219
Wydawca: Miasto Książek Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7954-038-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka >> fantasy
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

„Żyli niedługo i nieszczęśliwie” to pierwsza część serii Spod flagi magii opowiadającej historię Malice – byłej studentki Akademii Magii.

Malice ma pewne zobowiązania związane ze swoim imieniem, które dosłownie oznacza „złośliwość”. Obliguje ją ono do czystej i niczym nieskrępowanej zjadliwości, z czym radzi sobie znakomicie. Chcesz być cały i zdrowy? Lepiej usuń się z drogi…

Akcja opowiadań początkowo toczy się w Akademii Magii, gdzie Malice daje się we znaki innym studentom, nie szczędząc nikomu złośliwości. Po wyrzuceniu ze szkoły wraca jednak do „zwykłej” rzeczywistości. Musi zacząć zarabiać na życie, zostaje więc najemniczką i rozwiązuje różne magiczne problemy.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Iga Wiśniewska ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE Spod flagi magii © Copyright by Iga Wiśniewska 2014 Tytuł: Żyli niedługo i nieszczęśliwie Autor: Iga Wiśniewska Wydane przez Miasto Książek www.miastoksiazek.com Ilustracja na okładce: igorigorevich (fotolia.com) Projekt okładki: miastoksiazek.com Ilustracje: Barbara Galińska Wydanie I ISBN: 978-83-7954-038-9 Patroni medialni: Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości niniejszej publikacji bez zgody wydawcy zabronione. Czytelnik, który z uśmiechem na ustach zamyka książkę, myśląc: „Jaki uroczy happy end”, nigdy tak naprawdę nie zastanawia się, co było potem. A co jeśli książę się roztył, a księżniczka stała kapryśna? Co jeśli „szczęśli- we zakończenie” to tylko słowa zapisane na papierze? OD AUTORKI Pierwsze opowiadanie o Malice napisałam, mając szesnaście lat, ale dopiero dwa lata później, kiedy pokazałam je pewnej osobie, która powiedziała mi, że Malice zdecydowanie zasługuje na to, by opisać większą ilość jej przygód (podziękowania dla tej osoby), stworzyłam resztę. Rzeczywiście, Malice to postać z potencjałem i kiedy sobie to uświadomiłam, natychmiast przyszło mi do głowy mnóstwo pomysłów. Skończyło się tak, że opisywałam jej przy- gody, zamiast uczyć się do egzaminów maturalnych. Pierwsze opowiadanie ze zbioru jest jednocześnie pierwszym, któ- re napisałam. Dopiero później pomyślałam, że Malice musiała się przecież gdzieś uczyć i cofnęłam się do czasów, gdy studiowała w Akademii Magii. Jeszcze tworząc opowiadania, pomyślałam: „Dlaczego by nie napisać całej książki o Malice?” I napisałam – dwie. Ale zanim je przeczytacie, zapo- znajcie się z jej wcześniejszymi przygodami. Mam nadzieję, że polubicie ją równie mocno, jak ja. Iga Wiśniewska styczeń 2014 miastoksiazek.com | 5 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE ROZDZIAŁ 1 ŚMIERDZĄCA ROBOTA Słońce powoli chowało się za horyzontem, gdy siedząc na drewnianych scho- dach przed domem, popijałam piątego z kolei mandarynkowego drinka. W głowie mi przyjemnie szumiało, ale pęcherz domagał się natychmiastowego wypróżnienia. Nie chciało mi się ruszać. Zapatrzyłam się na swój zarośnięty ogródek, który w promieniach zachodzącego słońca nabrał krwistoczerwo- nych barw. Gdyby zobaczył go poprzedni właściciel, pewnie dostałby za- wału. Kiedy się tu wprowadziłam, wyglądał idealnie. Przystrzyżona trawa, drzewka rosnące w równych odstępach, pomiędzy nimi klomby kwiatów. Teraz sprawiał wrażenie nieco dzikiego. Pomyślałam o kosiarce stojącej w szopie, ale szybko odsunęłam od siebie tę myśl. Wstałam, po czym chwiejnym krokiem udałam się do łazienki. Gdy wróciłam, słońce już prawie zaszło, a cienie znacznie się wydłużyły. Usia- dłam na schodach i obserwowałam. Wkrótce ktoś wyłonił się zza drzew. Zmrużyłam oczy. Zwalista sylwetka sugerowała, że to Tom. Podszedł bliżej i zamachał. Jak zwykle gdy go widziałam, pomyślałam, że wygląda jak cho- dząca góra stalowych mięśni. Do tego zawsze miał nieskazitelną opaleniznę, miastoksiazek.com | 6 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE co doprowadzało mnie do pasji, bo choćbym nie wiem jak się starała, nigdy nie udało mi się osiągnąć takiego efektu. Niebieskie oczy i półdługie blond włosy sprawiały, że wyglądał jak surfer, który nie mógł wybrać między deską, a siłownią. Całości dopełniał bezczelny, pewny siebie uśmiech. – Cześć Tom! – zawołałam. – Czemu zawdzięczam twoją wizytę? – zapytałam, żeby uprzejmości stało się zadość, bo wiedziałam, że nie mogło go sprowadzić do mnie nic innego jak praca. – Nie mogę odwiedzić cię bez przyczyny? – padła odpowiedź, która tak naprawdę wcale nie była odpowiedzią. Tom miał irytujący zwyczaj odpowia- dania pytaniem na pytanie. – Malice, może po prostu chciałem zapytać, jak ci minął dzień? – Jasne – powiedziałam przeciągle. – Dobra, dajmy spokój słownym przepychankom. Jakieś zlecenie? – zapytałam rzeczowym tonem. Tom westchnął i zrezygnował ze swojej gry. Znał mnie nie od dziś, więc wiedział, że jeśli nie miałam ochoty na bezsensowne dyskusje, najlepiej było przejść do rzeczy. Zajął miejsce tuż obok i wyciągnął przed siebie długie nogi. – Pojawił się mały problem… – Jakiej natury problem? – spytałam, unosząc brew. – Wszystko wskazuje na to, że tunele pod starą fabryką nawiedził bazy- liszek. Zgłoszono zaginięcia kilku bezdomnych. Ludzie powoli zaczynają panikować. Mogłabyś się tym zająć? – Tunele. Jasne. Śmierdząca robota zawsze dla mnie. Stawka? – zadałam najważniejsze pytanie. – Dwa patyki. – I to za takie pieniądze – mruczałam pod nosem. – Trzeba było bardziej przykładać się do nauki, zdobyć jakiś zawód, a nie zostać cholerną najem- niczką. Tom uśmiechnął się drwiąco. miastoksiazek.com | 7 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE – Znasz adres? – Jak mogłabym nie znać? Trafię sama. – Dobrze. Zamelduj się jak skończysz. – Tak jest! – wykrzyknęłam, wykonując ironiczny salut. Gdybym akurat nie siedziała, dodałabym do tego trzaśnięcie obcasami. Tom tylko wyszczerzył zęby i zniknął w cieniu drzew. ***** Maszerowałam ciemną uliczką uzbrojona w kilka noży, miecz i lustrza- ne okulary. Ludzie to idioci – myślałam, wystarczy założyć takie okulary i bazyliszek staje się przerośniętą jaszczurką. Pozostaje tylko odciąć jej łeb i po zabawie. Moją ulubioną bronią były własne ręce. Przez pół życia trenowałam boks. Jako nastolatka często uczestniczyłam w ulicznych walkach na gołe pięści. Nie byłam specjalnie postawna – 168 cm wzrostu i 55 kg wagi to niezbyt imponujący wynik, ale zawsze nadrabiałam zaciętością i brawurą. Rzadko przegrywałam. Niestety w walce z bazyliszkiem nie będę mogła wykorzystać mojego wieloletniego doświadczenia. Zabrałam więc sztylety – zaraz po pięściach moje ulubione narzędzie walki. Kiedy adwokat przekazał mi dwa w spadku po babci, odkryłam, że rzucanie nimi sprawia mi niemałą przyjemność. Długo ćwiczyłam celność, bo żadne ze mnie sokole oko, ale mozolny trening się opłacił – dzięki niemu prawie nigdy nie chybiałam. No i miecz – kolejny prezent od babci. Przewiesiłam go sobie przez plecy, ale szczerze mówiąc, nie byłam pewna, po co go w ogóle zabrałam. Tu nie pomagały żadne treningi. Żelastwo wypadało mi z rąk za każdym razem, kiedy usiłowałam go użyć i nic nie mogłam na to poradzić. Zapewne gdyby przyszło mi się z kimś pojedynkować, tylko zrobiłabym sobie krzywdę… ale w końcu bazyliszek nie dobędzie miecza, więc może obędzie się bez dramatu. miastoksiazek.com | 8 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE Ostatecznie mogłabym walnąć go rękojeścią w głowę – rozmyślałam. Tymczasem doszłam do fabryki, a raczej tego, co z niej zostało. Przysta- nęłam i zlustrowałam wzrokiem otoczenie. Budynek ledwo stał. Był wielki, ale wyraźnie najlepsze czasy miał dawno za sobą. Odrapany tynk sypał się ze ścian razem z cegłami, wysoki komin ział dziurami w kilkunastu miejscach. Z głównej bramy pozostał jedynie szkielet, przez który przekroczyłam. Pod- czas wojny produkowali w tym miejscu dynamit. Odkąd sięgam pamięcią budynek stał pusty i z roku na rok popadał w coraz większą ruinę. Myślę, że został porzucony jeszcze za czasów mojej babki. Będąc dzieckiem, nasłu- chałam się wielu niestworzonych historyjek o tym miejscu. Opowiadali mi je głównie rodzice, żebym broń Boże nie zapuściła się w te strony, gdyż już wtedy budynek groził zawaleniem. Obecnie był w tak fatalnym stanie, że bałam się do niego zbliżyć na odległość kilku metrów. O wejściu do środka nawet nie myślałam. Znając moje szczęście, przy pierwszej próbie sufit zwa- liłby mi się na głowę. Mój wzrok padł na właz do kanałów. – No tak, czyń swoją powinność, Malice – mruknęłam z cierpkim uśmie- chem i zeszłam pod ziemię. O dziwo, o ile fabryka była w opłakanym stanie, tak kanały pod nią zachowały się całkiem nieźle. Niestety, cuchnęło niemiłosiernie, smród wprost zwalał z nóg. Starając się oddychać przez usta, obrzuciłam spojrze- niem płynące środkiem ścieki, a potem z żalem spojrzałam na swoje buty. Skrzywiłam się i weszłam po kolana w syf. Klnąc, brnęłam przed siebie, roz- glądając się w poszukiwaniu bazyliszka. Że też kanalia nie mogła zagnieździć się gdzie indziej – myślałam. Dłu- go szłam, coraz bardziej zagłębiając się w sieć tuneli. Nie przypuszczałam, że są aż tak rozbudowane. Gdybym wiedziała o nich dziesięć lat wcześniej, kijem by mnie stąd nie wygonili. To miejsce idealnie nadawało się do sza- leńczych, dziecięcych zabaw… no, pomijając ten smród. On mógłby nie- co przeszkadzać. Zdążyłam już minąć kilkanaście szczurzych szkieletów, a bazyliszka ani widu, ani słychu. Zaczęłam się niecierpliwić, sytuacja była miastoksiazek.com | 9 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE naprawdę niekomfortowa. Czyżby Tom sobie zakpił? Takiego żartu bym mu nie wybaczyła, przecież wszystko ma swoje granice, nawet on nie mógłby zrobić czegoś takiego, tym bardziej, że jest moim zleceniodawcą. Natych- miast zmitygowałam się w myślach. Ja nie miałabym oporu przed takim żartem, ba, uznałabym go za bardzo zabawny, a według przysłowia – z jakim przestajesz, takim się stajesz, więc może mu się udzieliło? Lepiej żeby nie. Doszłam do rozwidlenia i z ulgą wydostałam się z kanału. Szłam bardzo blisko ściany, a moje buty wydawały nieprzyjemne, mlaszczące dźwięki. Na szczęście z każdym kolejnym krokiem korytarz wyraźnie się poszerzał, aż byłam w stanie wyprostować się na całą moją niewielką wysokość. Nagle usłyszałam cichy syk. Skręciłam w prawo, skąd dochodził, i ujrza- łam niewielkie pomieszczenie. – A więc tu się ukrywasz, gadzie – szepnęłam i ostrożnie weszłam do środka. Moim oczom ukazał się niezwykle paskudny widok, gadzina była wyjąt- kowo wielka i obślizgła, w dodatku miała obrzydliwy, zielonkawy kolor. Liczyła sobie chyba ze dwa metry długości, co do grubości, mogłam się zało- żyć o skrzynkę mandarynkowych drinków, że obie moje nogi razem wzięte były chudsze. Szacowałam, że mogła ważyć jakieś pięćdziesiąt do stu kilo- gramów. Mimo takiej masy rzuciła się na mnie z prędkością światła, ale hola! to nie pierwszyzna dla mnie. Nie jednego twojego pobratymca załatwiłam – pomyślałam złośliwie i wykonałam błyskawiczny półobrót. Zamachnąwszy się z całej siły, pchnęłam bazyliszka na ścianę, uchylając się przed długim, rozwidlonym językiem i jeszcze dłuższymi kłami. Nie zdążył nawet mrugnąć, o ile w ogóle potrafił coś takiego, kiedy z wielką siłą rzuciłam w niego nożem, przygważdżając do ściany. Dla pewności rzuciłam jeszcze kilka razy, aż wisiał sztywno, nie mogąc się nawet wić. Stanęłam zadowolona i podziwiałam swoją robotę. W takim położeniu wydawał mi się nawet całkiem przyjazny. Zrobiłam krok w stronę ściany, żeby wyciągnąć swoje noże z podziura- miastoksiazek.com | 10 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE wionego stworzenia, gdy nagle jakiś obszarpaniec wpadł do pomieszczenia i zaczął wrzeszczeć. – Zabiłaś Przecinaka! Zabiłaś Przecinaka! Mój Boże, zabiłaś go! – wykrzyczał i zdawało się, że opadł z sił. Opadł na brudną podłogę i zaczął rozdzierająco płakać. Stałam i patrzyłam oniemiała. Wiele w swoim dwudziestotrzyletnim życiu widziałam, ale czegoś takiego nigdy! Kompletnie zbił mnie z pantały- ku, nie wiedziałam, jak się zachować. Podeszłam do niego i niepewnie poło- żyłam rękę na wstrząsanym szlochem ramieniu. – Eee, w porządku? – zapytałam zakłopotana. Spojrzał na mnie załzawionymi oczami, po czym rzucił się na podłogę i zaczął bić ją pięściami. – Przecinaaak! Przecinaaak! Miłości ma! – darł się jak potępieniec. No, teraz to już zupełnie nie miałam pojęcia, co robić. Najwyraźniej face- towi brakowało paru klepek. Jaka „miłości”?! Przyjrzałam mu się dokładniej. Długie, tłuste włosy opadały na plecy w strąkach. Były tak brudne, że mimo szczerych chęci nie potrafiłam określić, jaki miały kolor. Ubrania wisiały na nim w strzępach, jednak poprzez dziurę w koszuli mogłam zauważyć, że mięśnie miał niczego sobie. Oczy błyszczały dziko, ale to pewnie przez łzy. W gruncie rzeczy, gdyby się umył i porządnie ubrał, wyglądałby raczej nie- pozornie. Wiedziona latami doświadczenia postanowiłam jednak zachować ostrożność. Zdawał się zupełnie nie zwracać na mnie uwagi, ciągle wył, jakby w brudnych ściekach widział gdzieś księżyc, więc doszłam do wniosku, że nic tu po mnie. Ruszyłam w stronę wyjścia, ale poczułam, że coś złapało mnie za nogę. – A ty gdzie się wybierasz? – wycharczał. – Myślisz, że możesz ot tak zabić miłość mego życia i wyjść?! Zapłacisz mi za to! Jego groźba nie zrobiła na mnie najmniejszego wrażenia, zbyt wiele miastoksiazek.com | 11 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE podobnych słyszałam już w swoim życiu. Szczerze mówiąc, ludzie mówili do mnie: „Zapłacisz mi za to!” częściej niż: „Hej, co słychać?”. – Wyluzuj – rzuciłam i próbowałam strząsnąć jego rękę. Trzymał mocno. Kiedy pochyliłam się, żeby wyciągnąć z buta sztylet, w moją stronę poszybowała pięść. Zdążyłam rzucić mu pogardliwe spojrzenie i płynnie go zablokowałam. Złapałam jego pięść i chciałam wykręcić mu rękę, ale miał chyba mięśnie ze stali, bo ani drgnęła. Trwaliśmy w bezruchu przez długą chwilę. – Może jednak się dogadamy – rzuciłam, bo ręka zaczynała mi cierpnąć. Jego oczy zabłysły. Teraz byłam już pewna, że to nie łzy. Gwałtownie pociągnął mnie za nogi, ale byłam przygotowana i opadłam na niego, zanim uderzyłam o ziemię. Unieruchomił mnie na moment, przyciskając moje ple- cy do swojej klatki piersiowej. Uderzyłam głową w jego twarz z taką siłą, że poczułam jego krew, zalewająca mi włosy. Mimo to nie poluzował uchwytu. Próbowałam go z siebie zrzucić, jednak trzymał mocno. Wyswobodził jed- ną rękę i odchylił się lekko. Oderwałam się z podłogi, ale on natarł z całym impetem i tym razem to moja głowa ucierpiała. Ostatnią rzeczą, jaką ujrza- łam, były jego szalone oczy. Potem nastała ciemność. ***** Obudził mnie ból. Centrum zapalne stanowiła głowa, miałam wraże- nie, że lada chwila rozsadzi ją ciśnienie. Krew szumiała mi w uszach. Czu- łam, jakbym poprzedniego dnia spiła się na amen, a potem jeszcze zaliczyła potężną glebę. Co to było… a tak, podłoga. Wspomnienia powracały powoli. Tom, zlecenie, bazyliszek, szalone oczy nade mną. Chciałam pomacać się po głowie, ale odkryłam, że mam związane ręce. Co dziwne, wszystko widzia- łam z jakiejś dziwnej perspektywy. Cholera, chyba naprawdę mocno się ude- rzyłam. Wtem usłyszałam jakiś zgrzyt i po chwili w zasięgu mojego wzroku miastoksiazek.com | 12 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE ukazały się rozbebeszone adidasy. – Widzę, że zabójczyni się obudziła. Miło się spało? – Usłyszałam ochrypły głos. Wtedy to na mnie spadło. Ten idiota powiesił mnie za nogi! – Nie wiem, ile już tak wiszę, ale niedługo krew rozsadzi mi głowę, wiesz? A wtedy nici z twojej zemsty – rzuciłam pozornie obojętnym tonem. – Może tak wygląda moja zemsta? O tym nie pomyślałam. A niech to, mogłam zginąć w taki sposób! To byłaby najbardziej bezsensowna i poniżająca śmierć. Z bogatego doświad- czenia wiedziałam, że przy szaleńcach najlepiej milczeć, dlatego zachowałam swoje myśli dla siebie. Po chwili moja cierpliwość została wynagrodzona. – Ale masz racje – usłyszałam – nie taki koniec dla ciebie zaplanowałem. Przeciął liny, którymi moje nogi były przywiązane do sufitu. Runęłam w dół. Skręciłam ciałem, żeby nie uderzyć głową w podłogę, ciężar uderzenia przyjęło prawe ramię. – Ty dupku, to bolało! Wzruszył ramionami, dając mi do zrozumienia, że ma to w głębokim poważaniu. Rozejrzałam się. Znajdowałam się w jakiejś obskurnej celi o wymiarach najwyżej dwa na trzy metry. Gołe ściany, żadnych okien, na pod- łodze leżał jedynie rozwalony materac, a samotna żarówka wisiała u sufitu. Zauważył, że się rozglądam. – Witam w moich skromnych progach. – Uśmiechnął się nieprzyjem- nie. – Mam nadzieję, że się podoba. – Jak cholera – odwarknęłam. – Cóż, nie jest to hotel pięciogwiazdkowy. – Wzruszył ramionami. – Ale na nic więcej nie zasłużyłaś – rzekł, po czym, w co wprost nie mogłam uwie- rzyć, po prostu odwrócił i wyszedł. Usłyszałam szczęk zamka i tyle go widziałam. Zaniepokoiłam się nie na żarty. Zero wyjaśnień, co chce ze mną zrobić? miastoksiazek.com | 13 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE Zazwyczaj szaleńcom opisywanie swoich chorych zamiarów sprawia per- wersyjną przyjemność. Ten widać nie był wzorcowym przykładem wariata. Chociaż zupełnie nie łapałam, o co mu chodziło z tą „miłością jego życia”. Może coś źle usłyszałam? Popatrzyłam na swoje ręce i westchnęłam. Wie- działam, że zabrał mi broń, ale miałam asa w rękawie. Tyle, że mając zwią- zane ręce, nijak mogłam z niego skorzystać. Spróbowałam poluzować więzy, ale sznur był bardzo gruby, niemal tak gruby jak moje nadgarstki, więc tru- dziłam się na próżno. Musiałam go namówić, żeby mnie rozwiązał. Asem były moje zdolności, o których tamten nie miał pojęcia, których w życiu by się nie spodziewał – byłam wiedźmą! Co prawda rzuciłam Akademię Magii… no dobra, wylali mnie, ale to naprawdę nie była moja wina. Miałam duży potencjał, jednak jak usiłowano mi wmówić – wykorzystywałam go w zły sposób. Tworzyłam nowe zaklęcia i wypróbowywałam je na kolegach (nauczyciele też nie byli bezpieczni, gdy dopadła mnie wena). Nie, żeby były szkodliwe. Po prostu nieco złośliwe. Potrafiłam sprawić (w zależności od humoru), że delikwent zaczynał się jąkać, dostawał padaczki, próbował chodzić po suficie albo wyskakiwał z okna na trzecim piętrze. Były też bardziej złożone czary – próbowałam klątw i miłosnych uroków. Mogły spowodować, że nieszczęśnik zapałał gorącym uczuciem do swojego psa (w przypadku dobrego humoru) lub martwej żaby przeznaczonej na sekcje – w przypadku gorszego. Zwykle kończyło się to w skrzydle szpitalnym albo gabinecie szkolnego psychologa, ale hej, nauka wymaga ofiar. Niestety dyrektor Akademii nie umiał docenić mojego innowacyjnego podejścia do sprawy. Musiałam pożegnać się ze szkołą i tak oto skończyłam jako najemniczka. Przez głowę przewijały mi się dziesiątki pomysłów na zaklęcia, którymi mogłabym potraktować mojego oprawcę, ale w takim stanie niestety nic nie mogłam zrobić. Bez większej nadziei postanowiłam zbadać drzwi. Duże i metalowe, tak jak się spodziewałam; były zamknięte na głucho i najlepszy kop z półobrotu nie mógł mi pomóc. Chyba tylko Chuck Norris mógłby się z nimi zmierzyć. miastoksiazek.com | 14 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE Sfrustrowana oparłam się o ścianę i pogrążyłam w ponurych rozmyślaniach o kresie mojego żywota. ***** Wieki później usłyszałam kroki, po czym zamek szczęknął i drzwi sta- nęły otworem. Ukazał się mój stręczyciel trzymający w ręce miskę z podej- rzanie wyglądającą zawartością. – Kolacja! – zawołał niczym anonsujący kogoś kamerdyner. Milczałam. Postawił miskę na podłodze i nogą przesunął w moją stronę. Obrzuciłam ją pogardliwym spojrzeniem, po czym zaczęłam kontemplować ścianę naprzeciwko. Wariat odchrząknął. – Nie zjesz? – Ze związanymi rękami? – nie wytrzymałam i przerwałam milczenie. – Będzie trudno. – Twój problem. – Wzruszył ramionami i odwrócił się do wyjścia. Patrzyłam z nienawiścią, jak zamyka drzwi. On naprawdę wymykał się z kanonów szaleństwa. Druga wizyta, a nadal nie powiedział, co zamierza ze mną zrobić. Może jednak jest normalny – zdradziecka myśl wkradła się do głowy. Ale jaki normalny człowiek traktuje bazyliszka jak domowe zwierzątko i chce pomścić jego śmierć? Spojrzałam jeszcze raz na miskę. Co on sobie wyobrażał? Że będę jadła jak pies? Niedoczekanie! Nagle, jak na zawołanie, poczułam, że żołądek skręca mi się w bolesnych skurczach. I ty Brutusie przeciwko mnie? Raz jeszcze przyjrzałam się zawartości miski. Zidentyfikowałam rozgo- towaną kaszę gryczaną, której swoją drogą nienawidzę, oraz coś, co wygląda- miastoksiazek.com | 15 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE ło jak ziemniaki. Cóż za połączenie – pomyślałam zniesmaczona. Nawet ja potrafiłabym przyrządzić coś lepszego. Pochodzenia zielonych, glutopodobnych obiektów nie udało mi się rozszyfrować. Być może była to fasolka, ale najprawdo- podobniej to tylko pobożne życzenie. Nachyliłam się i nieufnie wciągnę- łam powietrze. Nie było tak źle, pachniało jak przypalona kasza. Żołądek ponownie zasygnalizował swoją obecność. Westchnęłam naprawdę głęboko, a potem z ciężkim sercem (i związanymi rękami) zabrałam się do jedzenia. Całe szczęście, nikt nie oglądał mnie w tej żenującej sytuacji. ***** Musiałam się zdrzemnąć, bo gdy drzwi otworzyły się po raz kolejny, zerwałam się gwałtownie. Wariat wszedł do środka, radośnie zacierając ręce. – Masz szczęście – powiedział. – Dziś w nocy pełnia i będę mógł przy- – Nie wierzysz, że to możliwe? Pozwól, że zdradzę ci sekret. – Nachylił się nade mną i wyszeptał: – Magia, moja droga, magia. Ona go uzdrowi. Aż mi szczęka opadła z wrażenia. Magia? Magia? Cholera! Przecież to był mój plan awaryjny! Jakim cudem on wiedział o magii? Czyżby kolejny renegat Akademii? Przyjrzałam mu się uważniej. Był chyba odrobinę młod- szy ode mnie. Najprawdopodobniej zdążyłam już dawno opuścić mury uko- chanej szkoły zanim on, być może, w nie zawitał, ale nigdy nie wiadomo. Na mojej twarzy niewątpliwie malowało się osłupienie, bo zachichotał. – Ach, nie wierzysz, że istnieje? Pozwól, że zademonstruje – powiedział z perfidnym uśmieszkiem, po czym zmarszczył czoło. Hola, kanalio! Ze mną ci się nie uda. Moja tarcza magiczna jest ciągle miastoksiazek.com | 16 wrócić Przecinaka do życia. mieć dość głupi wyraz twarzy. A ja się zastanawiałam, czy mimo wszystko jest normalny! Musiałam ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE aktywna – pomyślałam, starając nie okazywać zbyt wielkiego zadowolenia. Pomarszczył się jeszcze przez chwilę. – Dziwne, na tobie nie działa. – Podrapał się po brodzie w zamyśleniu. – Być może masz jakieś uśpione zdolności magiczne. Milczysz? – powiedział po dłuższej chwili. – Nadal nie wierzysz? Cóż, przekonasz się dzisiejszej nocy. Przywrócę Przecinaka do życia – zapewniał płomiennie. – Niby jak? Żadna magia nie ożywi umarłego. – I tu się mylisz, moja droga, z odpowiednią ofiarą wszystko jest moż- liwe. W mojej głowie zaświtała paskudna myśl. – Ofiarą? Znowu zachichotał. To był cholernie irytujący chichot. – Widzę, że szybko łączysz fakty. Owszem, i ty nią będziesz. Pozwól, że zadam ci teraz osobiste pytanie. – Nachylił się nade mną tak, że poczułam jego nieświeży oddech. – Jesteś dziewicą? Prychnęłam z niedowierzaniem. Co ten obdartus sobie myślał? Unio- słam brwi i uśmiechnęłam się sardonicznie. – Żartujesz? – Pytam jak najbardziej poważnie – odrzekł. Żaden mięsień nie zadrgał na jego twarzy. – Do rytuału oprócz ofiary niezbędna jest krew dziewicy. Idealnie by było, gdyby ofiara była jednocześnie dziewicą. Więc jak, jesteś? – spytał z nadzieją w głosie. W tym momencie zaczęłam się śmiać. Niefortunna sytuacja, w której się znalazłam, sprawiła, że początkowo mój śmiech był nieco histeryczny. Szybko jednak przeszedł w demoniczny rechot, aż z twarzy wariata spełzł pewny siebie uśmieszek. – Nici z twojego rytuału! Ze świecą nie znajdziesz krwi dziewicy w tym mieście. – Zaśmiałam mu się prosto w twarz. – Jeszcze zobaczymy – burknął niezadowolony. miastoksiazek.com | 17 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE – Lepiej zacznij poszukiwania od zaraz, a może znajdziesz coś do następ- nej pełni – kpiłam bezlitośnie. – Do wieczora – powiedział. – Możesz zacząć żegnać się z życiem. – Drżę z przerażenia – rzuciłam za nim i śmiałam się dalej. Wyszedł, trzaskając drzwiami. Może jednak nie wszystko stracone. ***** Kilka godzin później (tak mi się przynajmniej wydawało, nie miałam zegarka, a zupełnie straciłam poczucie czasu) drzwi mojej celi otworzyły się po raz kolejny. Wkroczył wariat wyglądający podejrzanie radośnie. Serce na chwilę zwolniło swój bieg. – Znalazłeś? – spytałam z niedowierzaniem. – Mówiłem, że znajdę. Przyjrzałam mu się podejrzliwie. – Napadłeś dziecko – strzeliłam na ślepo. Zarumienił się lekko, ale nic nie powiedział. – Cholera. Naprawdę napadłeś dziecko? – spytałam z niedowierzaniem. – Taka krew się nie liczy! – Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma. – Proszę, filozof się znalazł. – Nawet w obliczu złych wieści nie mogłam darować sobie ironii. – Śmiej się śmiej, już niedługo Przecinak ożyje, a twoje zwłoki będą jego pierwszym pokarmem – zagroził. – To bydle jest padlinożerne? – przestraszyłam się. Jedno to umrzeć, ale żeby jakaś przerośnięta jaszczurka pożarła moje zwłoki – do tego nie mogłam dopuścić. Wariat nie raczył odpowiedzieć, tylko podźwignął mnie z podłogi i miastoksiazek.com | 18 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE pchnął w kierunku drzwi. Zatoczyłam się – od długiego siedzenia w niewy- godnej pozycji zesztywniały mi mięśnie. Szliśmy jakimś ciemnym korytarzem. Prawdopodobnie znajdował się bezpośrednio pod kanałem, którym przyszłam, bo z sufitu kapała podejrza- nie wyglądająca ciecz. O smrodzie już nawet nie mówię, w celi cuchnęło tak bardzo, że mój biedy nos dawno przestał zwracać na to uwagę. Doszliśmy do końca i wariat pchnął mnie w lewo. Ujrzałam otwarte drzwi, a za nimi ciemność, w którą niepewnie wkroczyłam. Po chwili wariat wyczarował kulę światła. Jarmarczne sztuczki – pomyślałam, ale celowo zrobiłam głupią minę. – To jest właśnie magia – rzekł z zarozumiałym uśmieszkiem. – Teraz wierzysz? Nic nie powiedziałam, ale dzięki światłu mogłam przyjrzeć się uważ- niej sali, do której weszliśmy – miejsca, gdzie przyjdzie mi dokonać żywota. Zdziwiłam się. Jak na podziemie, była zdumiewająco przestronna. Wysoka chyba na dwadzieścia metrów i długa na około piętnaście. Zadarłam głowę i zobaczyłam, że w suficie są okna. Zakurzone jak jasna cholera, ale… okna! Wariat zauważył moje spojrzenie. – Nawet o tym nie myśl, chyba, że umiesz latać. A nawet gdybyś umiała, szybko sprowadziłbym cię z powrotem na ziemię – zagroził. Spojrzałam na niego wilkiem i dalej lustrowałam salę. Na środku znaj- dował się wymalowany kredą pentagram. – Domyślam się, że mam się na nim położyć? – zapytałam. – A i owszem, a i owszem – odrzekł, zacierając ręce z zadowolenia. Wyglądał jak wujek na imieninach, na chwilę przed otworzeniem półlitro- wej butelki wódki. W sali był jeszcze prymitywny ołtarz, najwyraźniej wykonany własno- ręcznie. Pod nim wariat złożył podziurawione ciało bazyliszka. – Na co to? – zapytałam. miastoksiazek.com | 19 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE – Zanim zacznę rytuał, muszę pomodlić się do mojego boga. – Nie chcę nawet wiedzieć, co to za bóg! Cholera, mówił ci już ktoś kie- dyś, że potrzebujesz pilnej wizyty u psychiatry? Nie, wróć, psychiatra tu nie pomoże! Biały kaftan i do pokoju bez klamek – to jedyna rada dla takiego jak ty. Najwyraźniej dotknęłam czułej struny, bo gwałtownie poczerwieniał. Zrobiłam chytrą minę. – Więc już ktoś ci to mówił? – drażniłam się. Żyła na jego czole zaczęła gwałtownie pulsować, zacisnął pięści. – A niech mnie! – krzyknęłam. – Mama? Tata? A może dziewczyna? – Nachyliłam się nad nim konfidencjonalnie. – Powiedz mi, rzuciła cię, bo wolałeś bazyliszka? Nagle jego twarz zrobiła się pusta. – Nie żałuję, że to zrobiła. Sam bym ją rzucił, gdyby nie uczyniła tego wcześniej. Przecinak… – Co?! – weszłam mu w słowo. – Nie mieści mi się to w głowie. – Aż sapnęłam z niedowierzania. – Naprawdę cię rzuciła, bo wolałeś jaszczurkę? Pokiwał głową, a mnie odjęło mowę. – Przecież to… nienormalne – wydusiłam z siebie w końcu. – Nikt przy zdrowych zmysłach nie może pokochać bazyliszka. No tak, ale zapomnia- łam, że ty nie jesteś normalny. Nagle w głowie pojawiła mi się pewna myśl. Nie, to nie możliwe. Chociaż… patrząc obiektywnie, przecież nawet największy zapaleniec nie obdarzy jakiegoś jaszczura miłością romantyczną. Co ja najlepszego zrobiłam? Nie wierzę! Moje własne zaklęcie obraca się przeciwko mnie? Po raz pierwszy pożałowałam, że odchodząc z Akademii postanowiłam pozostawić po sobie kilka dyskretnych niespodzianek. Wtedy wydawało mi się, że to genialny pomysł – Malice już nie ma, ale ludzie nadal padają ofiarą wrednych żartów, jakby mój duch pozostał w szkole i mścił się miastoksiazek.com | 20 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE za to, że mnie z niej wyrzucono. W życiu nie podejrzewałam, że przyjdzie mi się spotkać z jednym z nieszczęśników, na których padło. I to w tak nie- fortunnych okolicznościach. Wydawało mi się, że nie byłabym godna swego imienia 1 , gdybym odeszła potulnie, z podkulonym ogonem. Niech to wszystko szlag! Ale zaraz, skoro to moje zaklęcie, nie może obrócić się przeciwko mnie. Takie jest (nie bardzo pamiętam które, ale chy- ba szóste) prawo magii! Musiałam coś wymyślić, tylko szybko, bo pełnia tuż, tuż. Kłopot w tym, że stworzyć nowe zaklęcie jest o wiele łatwiej, niż korygować poprzednie. Łatwo można się pomylić, a konsekwencje mogą być tragiczne. Zazwyczaj po prostu zapominałam o starym i wymyślam nowe, ulepszone wedle potrzeb i używam go dopóty, dopóki nie przyszły mi do głowy jakieś innowacje, a wtedy tworzyłam je od początku. W tym przypad- ku niestety musiałam wysilić pamięć i przypomnieć sobie strukturę owego zaklęcia. Musiałam działać tym ostrożniej, że nie byłam pewna, na który urok dokładnie trafił, bo zostawiłam ich naprawdę sporo. Miałam pewne podejrzenia, ale ręki bym sobie uciąć nie dała. Choć to może nie najszczę- śliwsze porównanie, biorąc pod uwagę fakt, iż alternatywą dla mojej pomyłki było to, że moje zwłoki zostaną pożarte przez bazyliszka. Tymczasem wariat skrapiał podłogę czerwoną cieczą. Metaliczny zapach podpowiadał, że jest to wspomniana wcześniej krew dziewicy. Pomógł mi ułożyć się w środku wyrysowanego przez siebie pentagramu. – Nie powinnam czasem rozłożyć rąk? – zasugerowałam. – To na końcu. Na razie rozłóż nogi. Na tak bezczelną uwagę, aż mnie zatkało. Nie spodziewałam się usły- szeć czegoś takiego z jego ust. – Ty zboczeńcu! – zawołałam oburzona. – Nawet ja, osoba, która o magii i szurniętych rytuałach nie ma zielonego pojęcia wie, że… Przerwał mi jego wredny śmiech. – Spokojnie. Nie interesujesz mnie. 1 Malice to po ang. „złośliwość”. miastoksiazek.com | 21 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE W tym momencie wkurzyłam się nie na żarty. Pewnie, nie byłam miss świata. Doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że w odniesieniu do mojej osoby nie pasował przymiotnik „piękna”. Odkąd zostałam najemniczką sta- łam się zbyt umięśniona, ale ciemne oczy, długie, ciemne włosy i wyraziste rysy twarzy sprawiały, że odpowiednim przymiotnikiem było „pociągająca”, od biedy „interesująca”. Tak czy owak, jeszcze nie zdarzyło mi się usłyszeć czegoś podobnego z męskich ust. Poczułam się urażona. – Ach tak, zapomniałam. Jesteś zoofilem! Nie zrobiło to na nim spodziewanego wrażenia, więc wkurzyłam się jeszcze bardziej. – Nie dość, że psychiczny to upośledzony! Myślisz, że sam z siebie poko- chałeś tego bazyliszka? – wykrzyknęłam, ale on nie słuchał. – Poświęciłem wszystko dla tej miłości, wszystko – wyznał. – Mogłem zostać wielkim magiem, świat leżał u mych stóp. Wybrałem jednak Przeci- naka. To uczucie spłynęło na mnie nagle pewnego dnia i zawładnęło moim życiem. Przecinak stał się centrum mojego Wszechświata. Uczucie, którym go darzę, to jedyna stała i ciągle niezmienna rzecz w moim życiu – zakoń- czył. Po takim wyznaniu nie miałam już zbyt wiele do powiedzenia. Zdałam sobie sprawę ze skutków mojego, jak mi się wydawało, niewinnego żartu. Proszę – w myślach zaczęłam się modlić, nie ważne do jakiego boga, nada się pierwszy lepszy, który mnie wysłucha – jeśli ujdę z życiem z tej par- szywej sytuacji, obiecuję, że nie rzucę już żadnego złośliwego zaklęcia. Zre- zygnuję nawet z tego, które sprawia, że listonosz ciągle potykał się o własne nogi przy mojej skrzynce. Odwołam wszystko! Zmienię się, zostanę dobrym człowiekiem. Będę miła dla sąsiadów. Tylko pozwól mi żyć – błagałam w myślach. Tymczasem wariat wydobył skądś opasłą księgę. Aż sapnęłam na jej widok. Trzymał w rękach zakazaną Księgę Nekromancji z biblioteki Aka- demii, niedostępną dla przeciętnych śmiertelników, tudzież czarowników. miastoksiazek.com | 22 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE Tę samą, w której zostawiłam swoją niespodziankę. Teraz nie miałam już żadnych wątpliwości. Ponownie przystąpiłam do skomplikowanej czynności odtworzenia swojego zaklęcia, tym razem ze zdwojonym zapałem. Wiedzia- łam już, co to był za urok. Pamiętam doskonale jak brzmiał: „Pokochasz pierwszą obślizgłą istotę, którą zobaczysz w ciągu najbliższej godziny”. Ukrywając go na kartach księgi, myślałam raczej o jakiejś gliście, ewentu- alnie dżdżownicy. Skąd miałam wiedzieć, że trafi się psychol, który prosto z biblioteki uda się na spotkanie z bazyliszkiem? Kilkanaście minut póź- niej, gdy księżyc prawie całkowicie wyłonił się zza chmur, wykrzyknęłam w myślach – Bingo! Zobaczymy, kto zaśmieje się ostatni. Będę pożywieniem dla twojej gadziny? Sam ją zeżresz, spróbuj tylko podnieść na mnie rękę! Z anielskim uśmiechem na twarzy patrzyłam, jak wariat się zbliża. – Rozwiążę ci teraz ręce, ale leż spokojnie. – Oczywiście – powiedziałam, udając pogodzoną z nieuniknionym. Gdy sznur opadł, zaczęłam masować obolałe nadgarstki. Ręce miałam białe jak kilkudniowe zwłoki. Związał mnie tak mocno, że zupełnie zatamo- wał przepływ krwi. Czekałam, aż czucie wróci mi do rąk. – Połóż się – rozkazał. Posłusznie i bez szemrania spełniłam polecenie. Gdy tylko odwrócił się plecami, szybko rzuciłam swoje zaklęcie. Wyszło trochę niezgrabnie, bo ręce nadal miałam sztywne, ale szóste prawo magii oficjalnie zaczęło działać. Cokolwiek planował wariat, nie mógł zrobić mi krzywdy. Więcej – każde niepożądane działanie obróci się przeciwko niemu. Położyłam się za podłodze z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku i szerokim uśmiechem na twarzy. Światło księżyca wpadało teraz przez zaku- rzone okna, oświetlając komnatę tak, że to magiczne nie było już potrzeb- ne. Wariat stanął nade mną i zaczął mruczeć zaklęcia. Z zainteresowaniem obserwowałam rozwój wypadków. Brakowało mi do kompletu tylko popcor- nu i dużej coli. miastoksiazek.com | 23 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE Niestety, właściwie nie było co obserwować. Ciągle tylko mamrotał: Carmine vobis dixerit vitam. Ale starał się tak bardzo, że mogło mu się udać. – Hej, a może spróbuj tego: Oko żaby, łuska ryby, trzy pokrzywy, Jeszcze chwila, bazyliszek będzie żywy! Nie docenił mojej propozycji, zamiast tego kazał mi się zamknąć i marszcząc czoło, skupił całą uwagę na księdze. Mijały minuty. Produkował spore ilości błyskawic i huków, ale poza tym nic specjalnego się nie działo. Mogłam stworzyć takie rzeczy pstrykając palcami, nie potrzebowałam do tego żadnej starej księgi. Będąc nastoletnią wiedźmą rzucałam lepsze zaklęcia. Postanowiłam mu trochę pomóc i wyczarowałam kilka widowiskowych błyskawic, które z ogłuszającym łoskotem zderzyły się w powietrzu, krze- sząc iskry. Ziemia zadrżała, kaskada iskier posypała się na podłogę, wypa- lając dziury w naszych ubraniach. Pisnęłam i zaprzestałam swojej pomocy. Niech sobie radzi sam. Ułożyłam się wygodniej na zimnej posadce. Leżałam tak i leżałam… Robiłam się senna. Podłoga była wprawdzie szalenie niewygodna, ale pozy- cja horyzontalna sprawiała, że oczy same mi się zamykały. Wtem, gdy już zapadałam w drzemkę, usłyszałam syk. Zerwałam się z podłogi i obróciłam w stronę ołtarza. Bazyliszek rzeczywiście ożył! Sycząc, leniwie wił się po podłodze. – Ale nie rozumiem – mamrotał wariat – ty powinnaś być już martwa. – Wycelował we mnie palcem z oskarżycielską miną. – No nic, żywa dostar- czysz Przecinakowi więcej rozrywki. Ma silnie rozwinięty instynkt łowiec- ki… Niedoczekanie twoje – pomyślałam. – Teraz najlepsza część miastoksiazek.com | 24 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE przedstawienia. Jednak zanim cokolwiek zdążyło się wydarzyć, okna w górze pękły z hukiem i lawina szkła posypała się na podłogę. Zasłoniłam głowę rękami i szybko wyczarowałam tarczę. Na środku sali, w tumanach kurzu i szkła wylądował nie kto inny jak Tom. – Co ty tutaj robisz? – Ratuję ci tyłek? – Jak zwykle jego odpowiedzią było pytanie. Zamachnął się mieczem, odcinając głowę bazyliszkowi. Jego właściciel nie zdążył nawet zacząć rozpaczać, że miłość jego życia zginęła po raz kolej- ny, bo zaraz sam podzielił jej los. Cięcia Toma były błyskawiczne i doskonale wymierzone, nim się zorientowałam u mych stóp leżały dwa trupy. – Nie, nie, nie! – Z bezsilnej złości aż tupnęłam nogą. – Coś ty najlep- szego narobił?! – Uratowałem cię? – powtórzył, obrzucając mnie przy tym dziwnym spojrzeniem. – Słynna wdzięczność, a raczej niewdzięczność Malice. Nie ma za co. – Żebyś wiedział, że nie ma! Właśnie zniszczyłeś najlepsze zaklęcie mojego życia! – Coś przegapiłem, czy miało polegać na tym, że zjada cię wielka, obśli- zgła jaszczurka? Na Boga, Malice, co się z tobą dzieje? Nie potrafisz już nawet wykonać tak prostego zadania? Na tę jawną bezczelność odebrało mi mowę. Patrzyłam na niego z nie- nawiścią i milczałam, chcąc zamanifestować swoją pogardę dla jego słów. – No rusz się – rzucił. – Chyba, że planujesz zamieszkać tu na stałe? Nie raczyłam odpowiedzieć. Lewitując, uniosłam się w stronę rozbitych okien i wydostałam na zewnątrz. Ach! Świeże powietrze! Nawet nie zdawa- łam sobie sprawy, jak bardzo mi go brakowało. miastoksiazek.com | 25 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE ***** Zmierzchało. Szliśmy ulicą, Tom wyjaśniał, że kiedy nie zameldowałam się tego samego dnia, pomyślał, że po prostu zapomniałam, ale następnego wieczora zaniepokoił się na tyle, że poszedł do fabryki. Zszedł do kana- łów, nie znalazł jednak ani śladu bazyliszka, ani mnie. Nie wiedząc, co robić, postanowił rozejrzeć się trochę po okolicy. Już miał wracać, kiedy zauważył, że ziemia lekko drży, a w pewnym miejscu delikatnie świeci. Jakież było jego zdziwienie, gdy natknął się na zakurzone okna, po których przetarciu ujrzał mnie, rozłożoną na podłodze. Nade mną stał jakiś obdartus z księgą, przy krzywym ołtarzu wił się bazyliszek, a w powietrzu rozbijały się błyskawice. – Nie wierzę, Malice, że zawaliłaś tak proste zadanie. Przecież nie jesteś nowicjuszką. – Powtarzasz się – rzuciłam ze złością. – Poza tym, załatwiłam gada! – Jasne – prychnął. – Jak więc wytłumaczysz fakt, że był całkiem żywy? – Wariat go ożywił. Wybuchnął śmiechem. – To, jest najmarniejsza wymówka, jaką kiedykolwiek słyszałem! – stwierdził. Zdrowo wkurzona jego lekceważącym tonem, zaczęłam wyjaśniać, co zdarzyło się NAPRAWDĘ. Kiedy skończyłam, patrzył na mnie z mieszani- ną niechętnego podziwu i źle skrywanego rozbawienia na twarzy. – A niech mnie, Malice, jesteś zdrowo popieprzona – zawyrokował. – Wychodzi na to, że zjawiłem się w odpowiednim momencie i oszczędziłem biedakowi traumatycznych przeżyć przed śmiercią. Na końcu języka miałam już złośliwą odpowiedź, ale przypomniała mi się obietnica, którą złożyłam bogom, więc się powstrzymałam. Chociaż, jak- by się zastanowić, obyło się bez boskiej interwencji, więc chyba nie muszę się z niej wywiązywać. Prawda? miastoksiazek.com | 26 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE – Idę do domu, Tom – powiedziałam tylko. – Nie chcę cię widzieć przez najbliższe dziesięć lat, jasne? – Oczywiście, Malice, żyję, by spełniać twoje życzenia. Wyszczerzył swoje olśniewająco białe zęby i skręcił w boczną uliczkę, uwalniając mnie od swojego towarzystwa. Maszerowałam więc znów ciemną ulicą, a psy i koty uciekały w popło- chu. Trafił się nawet bezdomny, który na mój widok wytrzeszczył oczy, zła- pał się za nos i zwiał za najbliższy róg. Rany, musiałam naprawdę nieźle cuchnąć. Aż przystanęłam, kiedy wyłapałam swoje odbicie w witrynie sklepowej. Wyglądałam gorzej niż źle. Twarz miałam brudną, włosy sterczały mi do góry, podtrzymywane przez zakrzepłą krew. Ubrania były w strzępach. Nic dziwnego, iż wariat utrzymywał, że go nie interesuję. Zrozumiałam też, dla- czego Tom tak dziwnie na mnie patrzył. Oczywiście nawet się nie zająknął. Pewnie miał niezły ubaw. Rzuciłam się biegiem do domu. Dziesięć minut później zdyszana padłam na werandę. Z krzaków wyskoczył mój piękny, czarny kocur – Shady. Stano- wiliśmy dobraną parę. Obrzucił mnie spojrzeniem, które zdawało się mówić „Chyba potrzebne ci porządne mycie”, po czym odszedł, kołysząc ogonem. Z ciężkim westchnieniem podniosłam się i ruszyłam do drzwi. Skopałam buty z nóg, ściągnęłam przez głowę cuchnący podkoszulek i z obrzydzeniem cisnęłam go w kąt. Udałam się prosto pod prysznic. Niespełna pięć minut później wycierałam się ręcznikiem, szczękając zębami jak szalona. Podejrzewam, że to jakieś pokręcone dziedzictwo zwią- zane z moim imieniem – Malice jest złośliwa w stosunku do ludzi, więc przedmioty martwe są złośliwe w stosunku do niej. Nic w przyrodzie nie ginie. Przeklinając zimny prysznic, udałam się do sypialni po czyste ubra- nie. Zauważyłam, że dioda przy faksie miga na czerwono. Wzięłam do ręki zadrukowaną stronę. miastoksiazek.com | 27 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE Droga Malice, Pomyślałem, że chciałabyś wiedzieć, iż niedoszłą ofiarą twoich krwio- żerczych czarów był relegowany z Akademii, poszukiwany listem gończym, niejaki Mad Marger. Jego pupilek rozsmakował się w ludzkim mięsie, któ- rego właściciel wspaniałomyślnie mu nie bronił. Za jego głowę wyznaczona była niezła sumka – 15 tysięcy. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że nie przy- czyniłaś się do jego śmierci, nie możesz jej otrzymać. Nie wykonałaś również powierzonego zadania, więc obiecanych dwóch tysięcy również nie mogę Ci wypłacić. Z uwagi na to niepowodzenie przez jakiś czas zapewne nie będzie dla Ciebie zleceń. Może nawet spełni się Twoje życzenie i nie zobaczymy się przez najbliższe dziesięć lat? Miłego dnia, Tom Zmięłam kartkę ze złością i cisnęłam przed siebie. Dwa dni przesie- działam związana w lochach i nie dostanę marnego grosza? I ponoć to ja byłam złośliwa. Walnęłam pięścią w ścianę, dając upust zdenerwowaniu. Ból spowodował, że złość opadła. Odechciało mi się wszystkiego. Niech szlag trafi Toma i jego zadania – pomyślałam jeszcze i poszłam spać. miastoksiazek.com | 28 ŻYLI NIEDŁUGO I NIESZCZĘŚLIWIE
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Żyli niedługo i nieszczęśliwie
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: