Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00149 030710 15025198 na godz. na dobę w sumie
Kompozycja obrazu fotograficznego - książka
Kompozycja obrazu fotograficznego - książka
Autor: Liczba stron: 328
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-2956-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> fotografia cyfrowa >> techniki fotografowania
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Opanuj sztukę mistrzowskiej kompozycji - twórz zachwycające, artystyczne fotografie!

Podobnie jak harmonijne ułożenie dźwięków tworzy poruszającą zmysły muzykę, tak umiejętne dobranie poszczególnych elementów obrazu - kolorów, kształtów i obiektów - składa się na zachwycające, pełne ekspresji zdjęcie. Piękno fotografii budzi się do życia zarówno dzięki idealnemu ułożeniu w kadrze współgrających ze sobą elementów, jak i kontrastowemu zestawieniu składników. Jednak niezależnie od użytych środków najważniejsze jest świadome ich wykorzystanie. Nawet najpiękniejszy temat zdjęcia, najciekawsze ujęcie może zostać zaprzepaszczone, jeśli elementy obrazu zostaną nieprawidłowo rozmieszczone lub znajdzie się na nim coś, co - jak fałszywy dźwięk w melodii - w rażący sposób zaburzy atmosferę lub odwróci uwagę odbiorców od głównego motywu. To właśnie kompozycja obrazu fotograficznego w dużej mierze decyduje o tym, czy zdjęcie nosi znamiona artyzmu, czy nie.

Oto doskonały podręcznik dla fotografów, w którym zawarto popartą wieloma ciekawymi przykładami wiedzę na temat teorii kompozycji obrazu, teorii widzenia, zasad analizy i syntezy otoczenia. Dzięki niemu poznasz wszystkie najważniejsze zasady kadrowania zdjęcia, nauczysz się zręcznie grać kolorem, fakturą, perspektywą, bryłą czy deseniem. Zrozumiesz, jak ludzie patrzą i postrzegają otoczenie - to pozwoli Ci tworzyć przyciągające ich uwagę, zachwycające obrazy. Dowiesz się także, w jaki sposób analizować fotografie i komponowaną scenę, zachowywać spójność formy i treści zdjęcia oraz wykształcić w sobie cenną umiejętność naciskania spustu migawki zawsze w odpowiednim, niepowtarzalnym momencie. Każdy rozdział tej niezwykłej książki kończy się praktycznymi ćwiczeniami, których wykonanie pomoże Ci pogłębić i utrwalić zdobytą wiedzę.

Dzięki tej książce:

Zdobądź całą niezbędną wiedzę i zacznij świadomie kreować magię obrazu fotograficznego!


Książkę poleca redakcja Digital Foto Video:


Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Kompozycja obrazu fotograficznego Autor: Tomasz J. Gałązka ISBN: 978-83-246-2956-5 Format: 170×230, stron: 328 Opanuj sztukę mistrzowskiej kompozycji – twórz zachwycające, artystyczne fotografie! • Jak świadomie dobierać i układać elementy w kadrze, aby tworzyć przyciągające uwagę obrazy? • Jak efektownie grać symetrią, perspektywą, tłem, kształtem i kolorem? • Jak komponować obrazy w makrofotografii, zdjęcia ludzi, krajobrazów czy architektury? Podobnie jak harmonijne ułożenie dźwięków tworzy poruszającą zmysły muzykę, tak umiejętne dobranie poszczególnych elementów obrazu – kolorów, kształtów i obiektów – składa się na zachwycające, pełne ekspresji zdjęcie. Piękno fotografii budzi się do życia zarówno dzięki idealnemu ułożeniu w kadrze współgrających ze sobą elementów, jak i kontrastowemu zestawieniu składników. Jednak niezależnie od użytych środków najważniejsze jest świadome ich wykorzystanie. Nawet najpiękniejszy temat zdjęcia, najciekawsze ujęcie może zostać zaprzepaszczone, jeśli elementy obrazu zostaną nieprawidłowo rozmieszczone lub znajdzie się na nim coś, co – jak fałszywy dźwięk w melodii – w rażący sposób zaburzy atmosferę lub odwróci uwagę odbiorców od głównego motywu. To właśnie kompozycja obrazu fotograficznego w dużej mierze decyduje o tym, czy zdjęcie nosi znamiona artyzmu, czy nie. Oto doskonały podręcznik dla fotografów, w którym zawarto popartą wieloma ciekawymi przykładami wiedzę na temat teorii kompozycji obrazu, teorii widzenia, zasad analizy i syntezy otoczenia. Dzięki niemu poznasz wszystkie najważniejsze zasady kadrowania zdjęcia, nauczysz się zręcznie grać kolorem, fakturą, perspektywą, bryłą czy deseniem. Zrozumiesz, jak ludzie patrzą i postrzegają otoczenie – to pozwoli Ci tworzyć przyciągające ich uwagę, zachwycające obrazy. Dowiesz się także, w jaki sposób analizować fotografie i komponowaną scenę, zachowywać spójność formy i treści zdjęcia oraz wykształcić w sobie cenną umiejętność naciskania spustu migawki zawsze w odpowiednim, niepowtarzalnym momencie. Każdy rozdział tej niezwykłej książki kończy się praktycznymi ćwiczeniami, których wykonanie pomoże Ci pogłębić i utrwalić zdobytą wiedzę. Zdobądź całą niezbędną wiedzę i zacznij świadomie kreować magię obrazu fotograficznego! Idź do • Spis treści • Przykładowy rozdział Katalog książek • Katalog online • Zamów drukowany katalog Twój koszyk • Dodaj do koszyka Cennik i informacje • Zamów informacje o nowościach • Zamów cennik Czytelnia • Fragmenty książek online Kontakt Helion SA ul. Kościuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 32 230 98 63 e-mail: helion@helion.pl © Helion 1991–2011 3 Spis treści Wstęp [7] Rozdział 1. Widzenie człowieka [11] Rozdział 2. Analiza i synteza obrazu fotografi cznego [25] 2.1. Zasada analizy [25] 2.2. Prawo syntezy [30] Rozdział 3. Kompozycja formalna [35] 3.1. Ramka [36] 3.2. Pole obrazu [38] 3.3. Złoty podział i konstrukcja elementarna [42] 3.4. Motyw i treść w obrazie fotografi cznym [46] 3.5. Trójpodział i mocne punkty [48] 3.6. Linia [50] 3.7. Plama [55] 3.8. Zasada stałych stosunków [58] 3.9. Forma albo bryła [61] 3.10. Faktura [64] 3.11. Rytm [68] 3.12. Deseń albo wzór [72] 3.13. Symetria i asymetria [75] 3.14. Kompozycja skośna [78] 3.15. Kompozycja centralna [81] 3.16. Równowaga [86] 3.17. Punkty węzłowe kompozycji [91] Kompozycja obrazu fotograficznego 4 3.18. Zasada kierunku [95] 3.19. Linie wiążące [99] 3.20. Figury geometryczne [102] 3.21. Perspektywa zbieżna [105] 3.22. Perspektywa ptasia [110] 3.23. Perspektywa żabia [113] 3.24. Perspektywa powietrzna [116] 3.25. Emfaza [119] 3.26. Plany i tło [122] 3.27. Kontrast [124] 3.28. Grafi zm [127] 3.29. Kolor [130] 3.30. Ostrość [135] 3.31. Złudzenie głębi [140] 3.32. Harmonia i dysonans [144] 3.33. Poza konwencją [146] 3.33.1. High key [147] 3.33.2. Low key [151] 3.33.3. Motion blur [154] 3.33.4. Konwersja koloru [157] 3.33.5. 3.33.6. 3.33.7. 3.33.8. 3.33.9. 3.33.10. Slow sync fl ash [172] 3.33.11. Fotomontaż [177] 3.33.12. Panorama [182] 3.33.13. Panoraming [186] Tilt -shift [160] Izohelia [162] Freelensing [165] Time lapse stopping (tls) [168] Zooming [170] Spis treści 5 Rozdział 4. Kompozycja właściwa albo konstrukcja obrazu fotografi cznego [189] 4.1. Proces fotografowania [189] 4.2. Jedność formy i treści [194] 4.3. Symbole w fotografi i [197] 4.4. Wyrażanie uczuć [201] 4.5. Zasada podobieństw i przeciwieństw [205] 4.6. Fotografi a opowiadająca albo sceny uliczne [207] 4.7. Fotografi a socjologiczna [211] 4.8. Dynamika kompozycji obrazu fotografi cznego [215] 4.9. Konwencje w kompozycji fotografi i [219] 4.10. Niedopowiedzenie [222] 4.11. Obramowanie [224] 4.12. Multiplikacje [226] 4.13. Kompozycja relatywna [228] 4.14. Zmienność kompozycji [231] 4.15. Opis i podpis [234] Rozdział 5. Komponowanie fotografi i krajobrazowej [239] Rozdział 6. Komponowanie fotografi i portretowej [259] Rozdział 7. Kompozycja fotografi i architektury [275] Rozdział 8. Komponowanie fotografi i zbliżeniowej i makrofotografi i [297] Słowniczek [315] Bibliografi a [325] 239 Rozdział 5. Komponowanie fotografi i krajobrazowej Wszystkie poznane zasady kompozycji można z powodzeniem stosować podczas fotografowania otoczenia. Otoczenie jest kraj- obrazem. Najczęściej słowo „krajobraz” jest kojarzone z szeroką przestrzenią pól, jezior i lasów. Rzadziej z miastem i z jego gład- kimi jak stół asfaltami. Jeszcze rzadziej z wnętrzami budynków, które również mogą być swoistym krajobrazem. W zależności od tego, co przedstawia, krajobraz można różnie nazywać: krajobraz wiejski, miejski, krajobraz morski, górski, krajobraz supermarketu i wiele innych. Dla każdego krajobrazu zasady komponowania fotografi i są takie same i zależnie od zamysłu artystycznego należy je stosować lub zupełnie lekceważyć. Możliwa jest taka sytuacja, w której twórca, sprzeniewierzając się ogólnie przyjętym regu- łom kompozycji obrazu fotografi cznego, będzie układał zastane elementy po swojemu. Ważnym elementem krajobrazu jest linia horyzontu, która rozdziela pole obrazu na część dolną i górną. Fotograf ma parę możliwości umiejscowienia linii horyzontu. Dużo zależy od za- stanej formy. Jeśli elementy będące powyżej linii horyzontu mają ciekawą formę, to trzeba im poświęcić sporo miejsca i siłą rzeczy horyzont się obniży, pozostawiając więcej miejsca na górną część fotografi i. Wzniesie się natomiast, gdy ciekawa forma związana z treścią fotografi i będzie zajmowała jej dolną część. Tak więc pozioma granica między górną a dolną częścią jest ruchoma. Zadaniem fotografa jest ustawić tę linię w polu obrazu tak, by kompozycja była harmonijna, ciekawa i by zwracała Kompozycja obrazu fotograficznego 240 uwagę. Jest to zadanie bez jednego wyraźnego rozwiązania. Właściwie rozwiązań tajemnicy kompozycji krajobrazu jest tyle, ilu twórców fotografi i krajobrazowej. Jeśli sięgnąć do przykładów dzieł największych mistrzów, to van Gogh malował w tym samym czasie ten sam krajobraz co Cézanne, a jednak ich dzieła są pod każdym względem inne. Jak mawiał nestor polskiej fotografi i Jan Bułhak (1876 – 1950): Pejzaż jest przymierzem duszy z ziemią, zasługuje na miłość i cześć. Pejzaż jest także świątynią — trzeba go uszanować, jeśli szanujemy nasze człowieczeństwo 1. I jeszcze jeden znamienny cytat: Fotograf może się nie raz przyglądać własnym pejzażom, aby w nich znaleźć drogę do zrozumienia siebie. 1 Jan Bułhak, Este- tyka światła, Polska Drukarnia Artystyczna „Grafi ka”, Wilno 1936, s. 109. 2 Jan Sunderland, Estetyka fotografi i kraj- obrazu, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1963, s. 4 i 5. I dalej: Rozwiązanie zagadnienia ogólnego, jakie przedstawia stworze- nie krajobrazu artystycznie wartościowego, musi wynikać przede wszystkim z samego procesu twórczości (...), jako wynik intuicji estetycznej i artystycznej twórcy 2. Fotografowanie krajobrazu może przebiegać dwoma torami, których wybór zależy przede wszystkim od osobowości twórcy, a ponadto od warunków pracy, oświetlenia, czasu i stanu psy- chicznego osoby fotografującej. Pierwszy sposób polega na re- jestracji otoczenia w formie impresji, przelotnego spojrzenia bez długich godzin oczekiwania, aż na przykład chmurka minie słońce. Czasami sposób ten jest stosowany podczas podróży, szybkiego przemieszczania się w terenie. Druga metoda polega na zżyciu się z fotografowanym oto- czeniem, na poznaniu jego wad i zalet. Fotograf długo wybiera najlepsze punkty widzenia i całymi godzinami czeka na właściwe oświetlenie. Lubię wracać do już sfotografowanego miejsca i obserwować działanie czasu (zdjęcia 5.1 i 5.2). Od bardzo dawna znałem to miejsce z widzenia. Charaktery- styczne amfi teatralne położenie grobów dawało możliwość jed- Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 241 5.1. 75 mm, f /16, 1 /60 s, ASA 100, aparat analogowy, statyw. noczesnego zarejestrowania wielu obiektów na jednej fotografi i. Pierwszy śnieg całkowicie zmienił dekorację sceny. Rozjaśniła się, a rozproszone przez zachmurzone niebo światło dało prawie bezcieniowe oświetlenie. Tonacja nieba i ziemi stała się podobna, wszystko zawisło w białej przestrzeni. Powstał nierealny, wyciszony wszechobecną bielą świat mię- dzy niebem a ziemią, pełen wspomnień o najbliższych. Kom- pozycja skośna prowadzi widza od lewej góry do prawego dołu i dynamizuje cały układ. Po raz kolejny przyjechałem tam w dzień Wszystkich Świę- tych i powtórzyłem ujęcie wykonane zimą ubiegłego roku. Czy badanie otoczenia za pomocą fotografi i ma jakąś wartość? Na pewno ma wartość emocjonalną. Umożliwia wnikliwą ob- serwację zmian. Podstawową wadą takiego traktowania krajo- brazu i jego elementów jest konieczność długiego czekania — na pewno nie jest to zajęcie dla niecierpliwych i przejezdnych, którzy fotografują krajobraz z okna wycieczkowego autokaru. Kompozycja obrazu fotograficznego 242 5.2. 75 mm, f /16, 1 /250 s, ASA 400, aparat analogowy, statyw. Charakter krajobrazu można z powodzeniem pokazać po- przez typowy dla niego fragment (zdjęcie 5.3). Pofałdowana powierzchnia ziemi i długa ogniskowa obiek- tywu pozwoliły na otrzymanie zbioru linii zbiegających się gdzieś po prawej stronie poza ramką obrazu. Pochylone względem podstawy linie utworzyły kompozycję skośną. Słabo widoczna linia horyzontu tworzy wrażenie przestrzeni. Monotonię równinnego krajobrazu można rozbić, umiesz- czając w jakimś miejscu, w mocnym punkcie, element, który będzie zwracał uwagę (zdjęcie 5.4). Czerwony mak i białe chmury tworzą wystarczający kontrast kolorów, by widz nie znudził się śledzeniem drzew na horyzoncie równiny. Zainteresowały mnie chmury o ciekawym kształcie, dlatego zajęły one największą powierzchnię pola obrazu. Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 243 5.3. 200 mm, f /11, 1 /60 s, ASA 100, aparat analogowy, statyw. 5.4. 28 mm, f /8, 1 /250 s, ASA 100, aparat analogowy. Kompozycja obrazu fotograficznego 244 Krajobraz jest stworzony do stosowania efektu perspektywy powietrznej (zdjęcie 5.5). Obramowanie na pierwszym planie kontrastuje z ukrytymi za lekką mgiełką elementami krajobrazu. Kompozycja z obra- mowaniem została wzmocniona perspektywą powietrzną w celu pokazania przestrzeni. Opisując tę fotografi ę, nie można nie wspomnieć o roli sta- tywu. Należy on do podstawowego wyposażenia fotografa. Szcze- gólnie przydatny jest ciężki statyw trójnożny, który stabilizuje aparat. Używanie statywu poprawia komfort pracy podczas komponowania, ponieważ aparat unieruchomiony statywem nie zmienia położenia, co znacznie ułatwia spokojne i dokładne ustawienie ramki obrazu. O ile fotografowanie krajobrazu przy użyciu bardzo krót- kich czasów i ogniskowej obiektywu zbliżonej do standardowej jest możliwe bez podparcia aparatu statywem trójnożnym, to fotografowanie teleobiektywami i w warunkach o obniżonym natężeniu oświetlenia powinno się odbywać z użyciem solidnej podpory. 5.5. Mój statyw, drewniany staruszek, jest ciężki, ale po rozło- żeniu obciążam go dodatkowo, wieszając pod nim kilkukilogra- mową torbę ze sprzętem fotografi cznym. 85 mm, f /13, 1 /320 s, ISO 200, aparat cyfrowy z matrycą typu FF, statyw. Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 245 Fotografi a krajobrazowa umożliwia ilustrowanie określonego nastroju, poczynając od radosnej wiosny, a kończąc na ponurej późnej jesieni (zdjęcia 5.6 i 5.7). To klasyczne rozwiązanie kompozycji fotografi i krajobrazu. Jego założenie jest takie, że uzyskany widok ma wprawiać widza w miły nastrój ciepłego majowego dnia z pogodnym niebem i kolorowymi połaciami pól. Linia horyzontu w połowie wyso- kości pola obrazu stabilizuje kompozycję, a czerwone maki na pierwszym planie i układ chmur dają wrażenie głębi. 5.6. 35 mm, f /16, 1 /250 s, ISO 200, aparat cyfrowy z matrycą typu APS -C, statyw. Atmosfera późnego zimowego popołudnia sprzyjała potrak- towaniu zastanego odbicia bezlistnych drzew w wodach spokoj- nego stawu jako ilustracji do któregoś z nokturnów Chopina. Kompozycja obrazu fotograficznego 246 Spokojne i drgające rytmy czarnych akcentów na lekko falującej powierzchni wody oraz kontrasty walorów wywołują niezrozu- miały niepokój, oczekiwanie i domysły. Ledwie dostrzegalna linia brzegu może być jednocześnie horyzontem dzielącym całą kompozycję w połowie wysokości. Pomimo takiego położenia linii horyzontu, które powinno stabilizować układ, kompozycja ma cechy dynamicznego migotania i zaprasza do ciągłego prze- suwania wzroku w linii pionowej od statycznych pni drzew do pofalowanych linii ich odbić. 5.7. 50 mm, f /5,6, 1 /125 s, ASA 100, aparat analogowy, statyw. Dopiero kilka lat po zrobieniu tej fotografi i zobaczyłem ma- jące podobną formę dzieło Staw — blask księżyca z 1904 roku, autorstwa wybitnego amerykańskiego fotografa Edwarda Stei- Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 247 chena (1879 – 1973). Dzieło Steichena zostało sprzedane w 2006 roku na aukcji w nowojorskim domu aukcyjnym Sotheby’s za blisko trzy miliony dolarów. Jednostajny, a czasami nudnawy krajobraz dobrze jest oży- wić jakimiś detalami nazywanymi sztafażem, czyli dosłownie: ozdobą. W krajobrazie sztafażem jest najczęściej człowiek wi- dziany z pewnej odległości, nienarzucający zmiany sposobu percepcji fotografi i krajobrazowej. Najlepiej jest tak komponować fotografi ę krajobrazu, by szta- faż był w jakiś sposób związany z tematem głównym (zdjęcie 5.8). Zimowe kontrasty sprzyjają zabawom formalnym z kształ- tami i ich wzajemnym układem. Ciemne sylwetki drzew są usta- wione zgodnie z zasadami perspektywy zbieżnej i prowadzą widza wprost do spacerowiczów stanowiących sztafaż. Pochylone gałęzie zamykają kompozycję w czarno -białym obramowaniu. Naturalny, od lewej do prawej, kierunek percepcji wywołuje wrażenie, że widoczni na fotografi i ludzie zbliżają się do widza. Skośne i pionowe linie zwiększają dynamikę kompozycji. 5.8. 35 mm, f /11, 1 /125 s, ASA 200, aparat analogowy, statyw. Kompozycja obrazu fotograficznego 248 Krajobraz wiosenny na nizinach przecinają równoległe linie granic pól (zdjęcie 5.9). Pasy pól wypełniają całą powierzchnię tej fotografi i. Jaskrawy żółty kolor i zieleń z szarym uaktywniają kompozycję. Dynami- zuje ją również układ skośnych linii. Wzrok, kierowany liniami krawędzi pól, wędruje pomiędzy charakterystycznymi punktami. Oglądający w pierwszej kolejności znajduje sylwetkę pracują- cego człowieka, później dostrzega dach domu. Uzupełnieniem całości jest wyobrażenie brzęczenia pracowitych pszczół ciężko pracujących na kwiatach rzepaku. 5.9. Perspektywa pasowa została wzmocniona poprzez zagęsz- czenie elementów. Taką kompresję detali uzyskałem, używając obiektywu długoogniskowego. 135 mm, f /10, 1 /320 s, ISO 200, aparat cyfrowy z matrycą typu APS -C, statyw. Fotografi e ze słońcem w roli głównej przedstawiają głównie efektowne chwile, gdy złocista kula zmęczona całym dniem pracy chowa się za linią horyzontu. Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 249 Czasami fotografuję słońce w innej sytuacji (zdjęcie 5.10). Siedzący w pobliżu ptak rozpoczynał trele, witając nowy dzień. Świt ma swoje kolory. Agresywny pomarańcz, lekko tłu- miony przez mgłę, ustępuje miejsca brązom, ciemnym zieleniom i niebieskim szarościom. Centralnie umieszczony najjaśniejszy punkt narzuca sposób oglądania tej fotografi i. Zamgloną li- nię horyzontu umieściłem w połowie wysokości pola obrazu, stabilizując w ten sposób kompozycję i nadając jej charakter uroczystego widowiska. 5.10. 28 mm, f /9, 1 /80 s, ISO 200, aparat cyfrowy z matrycą typu FF, statyw. Kompozycja obrazu fotograficznego 250 Krajobraz miejski zawiera wiele detali stworzonych przez człowieka, dość trudno znaleźć w nim spokój i równowagę (zdję- cie 5.11). Styczniowy świt zastał mnie w drodze do pracy. Mimo pośpie- chu nie mogłem nie sfotografować tego fascynującego widoku, pełnego zarazem ciepła i grozy. Detale miasta przeszkadzają w pełnej kontemplacji interesującego zestawu kolorów namalo- wanego przez gorącą gwiazdę. Skośne położenie osi jezdni, białe punkty świateł samochodów, duże kontrasty oraz sąsiedztwo chłodnych i ciepłych kolorów wzmacniają nastrój nieznanego. Wstaje dzień. Jaki on będzie, nie wie nikt. 5.11. 28 mm, f /5, 1 /125 s, ISO 400, aparat cyfrowy z matrycą typu APS -C. Fotografi a krajobrazu zawsze kryje jakąś tajemnicę (zdjęcie 5.12). Podstawowym założeniem tego projektu było pokazanie sta- rodawnego miasta z jego zamierzchłą i tajemniczą przeszłością. Tajemnica kryje się w mroku, w niedopowiedzeniach ciemnych czerwieni, w błękitach utopionych w szeroko rozlanych wodach rzeki. Przeszłość miasta, jego historia, nastrój tajemnicy wiążą Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 251 5.12. 28 mm, f /11, 3 s, ASA 100, aparat analogowy, statyw. się z niewyjaśnionymi wydarzeniami, w których brali udział władcy i ich poddani, z opowieściami o żebrakach i ulicznych rynsztokach, o pięknych miłościach i wyłupywaniu oczu za niesubordynację. Kompozycja tej fotografi i jest niezrównoważona. Prawa jej część jest wyraźnie „cięższa” wizualnie od lewej. Dlatego percep- cja obrazka wymaga ciągłego przenoszenia wzroku z miejsca na miejsce, co wytwarza znane z teorii widzenia napięcie wizualne. Zestawienia kolorów także nie sprzyjają nudzie. W każdej kompozycji widz poszukuje miejsc kontrastowych, stąd moje wyczekiwanie na chwilę, aż niebo nad czarnymi syl- wetkami wież katedry i zamku pojaśnieje. Fotografi a doskonale nadaje się do badania zmienności kraj- obrazu (zdjęcie 5.13). Zadanie jest proste: w celu porównania wyglądu określo- nego fragmentu krajobrazu należy wykonać jego kilka fotografi i w różnych sytuacjach. Realizacja takiego projektu polega na wyborze miejsca i re- gularnym odwiedzaniu go z aparatem fotografi cznym. Kompozycja obrazu fotograficznego 252 5.13. 24 mm, f /11, 1 /60 s, ISO 200, aparat cyfro- wy, statyw. Fotografi a krajobrazu może być zwyczajnym dokumentem z zapisem czasu i miejsca jej wykonania, ale jednocześnie może realizować głębsze treści, jak na przykład: refl eksje nad przemi- janiem, zmiany oświetlenia tego samego miejsca czy wreszcie wspominanie tamtych dni. W celu pełniejszej i jednoczesnej percepcji tych kilku obrazków skomponowałem je na jednej płaszczyźnie. Zasadnicze znaczenie w kompozycji fotografi cznego kraj- obrazu ma oświetlenie (zdjęcie 5.14). Przednie oświetlenie wydobywa kształty fotografowanych elementów i umożliwia zwiększenie wrażenia głębi. Kolory stają się bardziej nasycone i bardziej „prawdziwe”. Takie światło sprawia, że krajobraz zyskuje wymiar poetycki, a nie jest tylko oschłym spisem inwentarza. Pewne znaczenie mają kontrasty, występujące dość intensywnie na tej fotografi i. To dzięki nim obrazek jest bardziej klarowny i niepozbawiony dramatycznego wyrazu. Fotografi a ilustruje myśli fotografującego. Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 253 5.14. 24 mm, f/8, 1/80 s, ISO 400, aparat cyfrowy z matrycą typu APS -C, statyw. Kształt ramki pola obrazu i jej położenie narzuca forma rozciągniętych wzdłuż linii horyzontu elementów krajobrazu (zdjęcie 5.15). Mroźny słoneczny poranek z czystym i rześkim powietrzem jest wręcz idealną chwilą na fotografowanie krajobrazu. Oszro- nione krzewy i drzewa oraz błękitne niebo tworzą dobrą at- mosferę, skłaniającą do pozytywnego myślenia o przyszłości. Widoczna zbieżność linii poboczy drogi prowadzi widza w głąb nieznanego, niedopowiedzianego. Horyzontalny układ części krajobrazu spowodował, że za- stosowałem technikę panoramy złożonej z trzech oddzielnych fotografi i „zszytych” w programie grafi cznym. Fotografi a obej- muje teren widoczny pod kątem około 120 stopni. 5.15. 35 mm, f /11, 1 /250 s, ISO 200, aparat cyfrowy z matrycą typu APS -C, statyw, trzy fotografi e na zakładkę o wielkości 30 procent długości podstawy każdej z nich, obrót aparatu z obiek- tywem wokół środka optycznego obiektywu. Kompozycja obrazu fotograficznego 254 Krajobraz jest trójwymiarową przestrzenią, którą można symulować na fotografi i, wykorzystując znane efekty kompo- zycyjne. Należy do nich perspektywa zbieżna (zdjęcie 5.16). Praca skończona, można odjechać na zasłużony odpoczynek. Zbiegające się linie odprowadzają strudzonego oracza. Boczne popołudniowe światło wydobywa fakturę ziemi, wysokiej mie- dzy i polnej drogi. Zielone połacie ozimin zamykają kompozycję z obu stron, uspokajając ją mimo dynamicznych kontrastów. 5.16. 28 mm, f /11, 1 /125 s, ASA 200, aparat analogowy, statyw. Za pomocą fotografi i fragmentów krajobrazu można spró- bować wyrazić określoną myśl (zdjęcie 5.17). Był grudzień 1993, znalazłem się tu przypadkowo. Nie byłem przygotowany na fotografowanie w takim półmroku bez użycia statywu. Ustawiłem czas najkrótszy ze wszystkich możliwych, tak by fotografi a nie była poruszona. W tej kompozycji pojawiają się symbole. Latarnia symboli- zuje sygnał, poszukiwanie zguby, wiedzę, poszukiwanie prawdy, światło duchowe, mijającą chwilę, poszukiwanie prawdziwego człowieka. „Najlepszy to człowiek, jakiego w Rzeczpospolitej możesz znaleźć, z latarnią przez trzy roki i sześć niedziel cho- dząc” — powiedział Zagłoba o Podbipięcie w Ogniem i mieczem Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 255 5.17. 3 Henryk Sienkiewicz, Ogniem i mieczem, t. II, Beskidzka Ofi cyna Wy- dawnicza, Bielsko -Biała 1994, s. 198. Henryka Sienkiewicza (1846 – 1916) 3. Czerwień symbolizuje wiele rzeczy, w tym przypadku może to być miłość, odwaga, gniew, męskość, radość, namiętność, szczęście, grzech, miłosierdzie, ciepło, oddanie, męczeństwo. Ławce także można przypisać różne znaczenia, w tym przypadku może być ona symbolem oczekiwania, nieszczęścia, niespełnienia, wyznania, zwierzeń, spotkania, zawodu miłosnego. Proponuję w ramach ćwiczenia spróbować wymyślić historię adekwatną do tej kompozycji. Nie mogę nie wspomnieć tu o wybitnym twórcy fotografi i kraj- obrazowej, amerykańskim fotografi e i pianiście Anselu Adamsie Kompozycja obrazu fotograficznego 256 (1902 – 1984), który był autorem systemu strefowego, umoż- liwiającego większą kontrolę nad jakością techniczną obrazu fotografi cznego. Adams napisał wiele tekstów o fotografi i, w tym w szczególności o fotografi i krajobrazowej. Pisał: Wierzę w piękno. Wierzę w kamienie i wodę, powietrze i ziemię, ludzi, ich przyszłość, ich przeznaczenie. I gdzie indziej: Byłem w stanie wyobrazić sobie pożądany obraz: nie takim, jakim jawił mi się w rzeczywistości, ale takim, jakim go czułem, i takim, jakim chciałem, żeby był 4. Warto obejrzeć fotografi czne dzieła Ansela Adamsa. 4 Oba cytaty pochodzą ze strony: http:// pl.wikiquote.org/wiki/ Fotografi a. Ćwiczenie 5.1. Wykonanie tego ćwiczenia będzie wymagało dużego poświę- cenia i cierpliwości. Proponuję wybrać jakieś miejsce w terenie i fotografować je raz w miesiącu. Będzie to doskonały materiał do przekazywania różnych treści. Ćwiczenie 5.2. Wykonaj fotografi ę krajobrazu ilustrującą nastrój deszczowej pogody. Ćwiczenie 5.3. Proponuję wykonanie fotografi i krajobrazu miejskiego w dzień, przy długim czasie otwarcia migawki, na przykład 10 – 20 sekund. Fotografi a powinna być wykonana w ruchliwym miejscu, pełnym przechodniów i pojazdów. Aparat powinien być zamocowany na statywie. Ćwiczenie 5.4. Sfotografuj łąkę o świcie. Ćwiczenie 5.5. Sfotografuj wysoki las sosnowy w czasie słonecznej pogody z mgłą. Rozdział 5. Komponowanie fotografii krajobrazowej 257 Ćwiczenie 5.6. Droga jest nieodłącznym składnikiem krajobrazu. Proponuję wykonanie fotografi i polnej drogi w ten sposób, by nie były wi- doczne żadne atrybuty współczesności. Tak mogłaby wyglądać droga, którą wojska pod wodzą polskiego króla Władysława Jagiełły (1351 – 1434) szły w lipcu 1410 roku na Grunwald. Ćwiczenie 5.7. Wyszukaj w terenie miejsce, z którego widać kilkukilometrowy odcinek drogi poza miastem, i wykonaj fotografi ę tej drogi wie- czorem, w czasie gdy przejeżdża nią wiele pojazdów. Na fotografi i powinna być widoczna droga, jej otoczenie, a także kolorowe smugi narysowane przez światła pojazdów. Zwróć uwagę na niebo, które jest nieodłącznym elementem krajobrazu. Powinno ono być czytelne i zapełnione właściwymi atrybutami. Ćwiczenie 5.8. Wykorzystaj do pokazania krajobrazu odbicie w lustrze wody — morza, jeziora, stawu, kałuży. Ćwiczenie 5.9. Sztafaż ożywia krajobraz. Wędrując krawędzią szerokiej doliny, odszukaj element, który mógłby być sztafażem, i sfotografuj taki krajobraz. Ćwiczenie 5.10. Wykonaj fotografi ę krajobrazu miejskiego w postaci panoramy. Ćwiczenie 5.11. Krajobraz przemysłowy może nieść pozytywne treści. Spróbuj wykonać fotografi ę, która będzie pokazywała konieczność ist- nienia przemysłu. Ćwiczenie 5.12. Pokaż za pomocą fotografi i krajobraz zdegradowany przez czło- wieka.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Kompozycja obrazu fotograficznego
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: