Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00155 014958 15025571 na godz. na dobę w sumie
Sen o Victorii - ebook/pdf
Sen o Victorii - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 233
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 9788378590514 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe >> nowele
Porównaj ceny (książka, ebook (-31%), audiobook).
Książka ta to zapis historii postaci, które w szybkim tempie stają się mitologicznymi, i które niedługo staną się obiektem badań naukowych. W odróżnieniu od obecnego czasu inwazji wirtualnej, kiedy to emocje kupuje się na DVD, a po zakończeniu seansu wraca do swojego obliczalnego i nudnego życia, świat bohaterów powieści 'Sen o Victorii' był światem mocnym i prawdziwym. Warto więc ubiec filmowców, którzy prędzej czy później przeniosą tę historię na ekrany i posłużyć się własną wyobraźnią, aby przywołać Romea, Bagsa i samego Mirka. To oni byli tymi prawdziwymi hippisami - nie post - ale prawdziwymi wytworami (w jej polskim wydaniu) najpiękniejszej subkultury jaka powstała w historii świata.

PATRONAT MEDIALNY:
TwojaKultura.pl

Mirek Konieczny

Urodził się 23 VII 1964 a więc Lew i to urodzony pod Błękitnym olbrzymem Regulusem, a w chińskim zodiaku Drewniany Powietrzny Smok. Jest to mieszanka najlepszych możliwych okoliczności zodiakalnych, więc musi to być nietuzinkowa postać. Jego młodość po ukończeniu w 1983 roku liceum im. B. Nowodworskiego przypada na magiczne lat osiemdziesiąte lata wybuchu kultury dzieci kwiatów związane z polami makowymi rosnącymi na każdym zadupiu i wynalezienia metody otrzymywania kompotu na kationicie. Mirek jak dziesiątki tysięcy młodych ludzi wędrował ścieżką Freemanów, wolnych ludzi tej epoki, w których życiu jak śpiewał bard jego pokolenia Ryszard Riedel z Dżemu powiał boczny wiatr i wytrącił ich z prostej drogi kariery. Po ukończeniu biologii na UJ w roku 1989 podjął się zawodu nauczyciela j. angielskiego i biologii w szkołach podstawowych. Przepracował jedynie 5 lat. Jazda na trawie i kompocie nie pozostawała jednakowoż bez śladu. Był wielokrotnie hospitalizowany w szpitalach psychiatrycznych od Kobierzyna, gdzie jego pierwszy pobyt został udokumentowany w monodramie Mój dekalog, czyli dziesięć wariacji na temat wariacji, przez Jarosław, gdzie był poddany serii elektrowstrząsów, po Leżajsk. Najgorszym jednak nie był jego heroinizm, ale przerzucenie się na najtańszy rodzaj narkotyku metkatynon przy produkcji którego używa się nadmanganianu potasu, a mangan przyjmowany w dużych dawkach wywołuje locura manganica szaleństwo manganowe, jak i spalenie części ośrodkowego układu nerwowego, a dokładniej móżdżka. W końcu w 2000 roku odbył leczenie w gliwickiej Familii. Od 2002 roku przebywa w jednym z krakowskich DPS-ów. Mirek miał i tak wiele szczęścia PRZEŻYŁ, co udało się niewielu, a jego szlak znaczony jest śmiercią przyjaciół. Ale dzięki temu, że przeżył, my możemy dzięki jego tekstom zanurzyć się w ten wspaniały wolny czas, kiedy liczyły się tylko miłość, przyjaźń i odpał makowy.

Autor książek: Ostatni hippis PRL-u, czyli metafizyka pól makowych (2006), Sen o Victorii (2009), Czarodziej z Łanowej (2011).
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

MIREK KONIECZNY SEN O VICTORII TRYLOGIA NARKOMAŃSKA MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 3 © Copyright by Mirek Konieczny e-bookowo Na okładce Mirek Konieczny Projekt serii i grafika: Paweł Zapendowski ISBN 978-83-7859-051-4 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Patronat medialny Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2012 www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 4 Maki nie rosną już La commedia è finita Prolog Tego lata mogłem zrealizować wszystkie swoje marzenia – miałem bowiem w końcu tyle pieniędzy, ile chciałem – wszak- że pracowałem na ciepłej państwowej posadce, ponieważ by- łem nauczycielem języka angielskiego w jednej z krakowskich szkół podstawowych. Mianowicie pracowałem w szkole nu- mer 1281. Wyleciałem z niej z hukiem po roku, wdałem się w konflikt z dyrektorką tejże wspaniałej wszechnicy. Polegał on na tym, że nie chciałem donosić jej tego, co mówili o niej uczniowie, którzy pasjami rozmawiali ze mną o wszystkim na przerwach, które spędzałem przed wejściem, na polu, paląc papierosy2. Byłem zawsze otoczony wianuszkiem swoich fa- nów, którzy opowiadali mi o swoich problemach i dzielili się swoimi radościami. Najczęściej były to opowieści o zabarwie- 1 Z tego co wiem, szkoła nadal istnieje, mimo moich usilnych zabiegów, aby ją skompromitować. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 5 niu ambiwalentnym, gdyż na przykład jak zakwalifikować choćby takie opowiadanie, o jednej mocnej imprezie ośmio- klasistów, podczas której dosłownie wszyscy rzucali pawie – z czego byli bardzo dumni – ale z całokształtu, nie tak do koń- ca, albowiem miał miejsce nieprzyjemny incydent. Otóż ktoś wpadł na pomysł, aby porzucać sobie butelkami z okien. Wszyscy wiemy, jak to przyjemnie i zabawnie wyglą- da, gdy taka osuszona właśnie butelka po wódce ląduje na bruku, roztrzaskując się na drobniutkie kawałeczki, przy akompaniamencie wrzasków uczestników danej imprezy, od- prowadzana wzrokiem przyglądającej, a jeszcze bardziej, przysłuchującej się, danej – słyszalnej w promieniu pół kilo- metra – zabawy, gawiedzi. To właśnie w tych czasach nastąpi- ło apogeum głośności wszelkich spotkań towarzyskich, do- prowadzając do kresu, tak cierpliwość sąsiadów, jak i skale potencjometrów aparatury nagłaśniającej, dostępnej impre- zowiczom. To w tym okresie powstały wszystkie przeboje wszechczasów w Polsce, do których poziomu najnowsze pro- dukcje rodzimej sceny muzycznej nie mają nawet szans pod- skoczyć, na kant pyty i…się potłuc. Aktualne w tych czasach było stwierdzenie „przeżyj to sam”3, tę „prywatkę, jakiej nie przeżył nikt”4, bo każda nowa była mocniejsza od poprzedniej. W sumie to tak sobie kombinuję, że to dobrze, że w pewnym momencie poszedłem w bardziej elitarną subkulturę, czyli w narkotyki, bo straciłbym nie tylko wątrobę, ale i życie. Po 2 O ile pamiętam, były to Radomskie. Mocne jak cholera, dawały kopa. Zostały wycofane do demobilu z powodu szatańskiego działania. 3 Oczywiście chodziło o piosenkę zespołu „Lombard” – hymn wszechcza- sów wszystkich Freemanów. 4 Wzięte z tytułu „Prywatka” Oddziału Zamkniętego. Moja przeżywalność wynosiła w tych latach 0 . www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 6 prostu spaliłbym się doszczętnie, jak ta ćma u „Maxima”5 w Gdyni, w piosence „bLady szPank6 . Ale wracając do moich wychowanków, czyli aktualnie klasy VIII b, to wszystko szło jak z płatka, gdyby nie rozkojarzenie jednej z imprezowiczek, której rozkalibrował się ostro celow- nik i ni z tego, ni z owego, ciśnięta jej ręką butelka uzyskała nieprawidłową trajektorię i wylądowała (pech chciał) na da- chu jednego z samochodów. Był to wielce niestosowny zgrzyt, który natychmiast przerwał był całą zabawę. Nagle, jak spod ziemi, pojawił się na horyzoncie właściciel rzeczonego pojaz- du, który oglądnąwszy wgniecenie w dachu, pojechał natych- miast na dziesiąte piętro i zaczął gwałtownie dobijać się do drzwi, za którymi zapadła głucha cisza. Jak nożem ucięte śmiechy i rozmowy, a przede wszystkim muzyka, do tej pory podkręcona na full, tworzyły kontrast ze stanem sprzed chwili zaledwie. Cóż było robić – relacjonowali mi ze smutkiem moi podopieczni: trzeba było w końcu otworzyć, bo spieniony klient wywrzaskiwał swoje pretensje równie głośno, jak przed chwilą głośna była muzyka, a tego, że impreza jednakowoż w inkryminowanym lokalu miała miejsce, nie dawało się ni chu, chu zaprzeczyć, ani zamazać. Cóż było robić? Trzeba było stawić czoła przykrej rzeczywistości i mocno podkurwionemu pacjentowi. Musicie wiedzieć, że w tamtych czasach samochód był do- brem najwyższym. Ważniejszym niż zdrowie, czy życie. Był tak trudnodostępnym artykułem, że „nie kochać go w taką noc – to (był) grzech7”. Tym większe było więc przewinienie moich młodych milusińskich. Uszłoby im na sucho, gdyby tra- 5 Chodzi o ówczesną mordownię wyższych sfer w PRL, na północy Polski. 6 Kapela jak ta lala. 7 Nie kochać w taką noc to grzech / Gdy sercu serca brak… – to pierwsze wersy znanej piosenki Mieczysława Fogga. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 7 fili w głowę jakiegoś przechodnia – bo: po co się pałęta pod oknami, gdy właśnie nadchodzi najfajniejsza część zabawy, czyli wyrzucanie różnych przedmiotów, jako to krzeseł, sto- łów, butelek, czy choćby telewizorów. Takiego faktu nikt by nie zauważył nawet. Ale trafienie w najwyższego idola tam- tych czasów – w samochód, to było przestępstwo główne, któ- re nie mogło przejść niezauważone w żadnym wypadku. Wie- dzieli o tym wszyscy, dlatego zabawa skończyła się natych- miast jak nożem uciął, w momencie, gdy tylko szkło zetknęło się z lakierem dachu dużego fiata, model 125p8. Cisza, jaka zadźwięczała po tym fakcie, była niemym dowodem winy – samonapiętnowaniem się przez sprawców. I nie było możli- wości uniknięcia fatum, które zawisło nad głowami biednych dzieci. Muszą bulić. Ale że w opisywanych czasach istniało jeszcze w praktyce, a nie jak obecnie w teorii ledwie, prawo: jeden (relikt ści9), dlatego wspólnie musiały się złożyć na blacharza i la- kiernika. Takimi oto problemami żyła tedy młodzież w tam- tych czasach i nikt nie podejmował tematu dyrektorki, bo po co mówić o kalece, że nią jest. Nikt nie będzie roztrząsał pro- blemu garbatego, tak jak nie mówi się o powrozie w domu wisielca. za wszystkich jednego i wszyscy za Dyrektorka jednakowoż myślała, że młodzież nie ma in- nych tematów, jak obgadywanie jej, czy też innych członków ciała pedagogicznego. Zaprosiła mnie więc pewnego razu do swojego gabinetu i bez owijania w bawełnę zaczęła nakłaniać do kolaboracji. Powiedziała: – Panie Mirku, pan tak wiele czasu spędza z młodzieżą. Je- śli byłby pan tak dobry, to proszę mnie informować, co nasi 8 Jaguar realsocjalizmu. 9 Pewien ruch robotniczy w Europie Wschodniej. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 8 uczniowie mówią na mój temat. – Co?! Ja miałbym donosić na uczniów?! – uniosłem się. – Pani chyba zwariowała! – stwierdziłem z oburzeniem. Moje oburzenie było święte, bo wtedy jeszcze rany, po okresie es- beckim,10 były bardzo świeże i donosicielstwo było największą zbrodnią, która powodowała wykluczenie poza nawias spo- łeczności konspiratorów, jaką byliśmy wtedy wszyscy. Nawet narkomani byli wtedy zupełnie inaczej traktowani niż współ- cześnie. Narkomani byli po prostu jednym z odłamów konspi- ry, który walczył z państwem, tylko na innej płaszczyźnie, niż te wszystkie KOR-y11 i KPN-y12. Bycie narkomanem w czasach komuny było czymś nobilitującym, było ruchem kontrkultu- rowym, mającym swoich bardów jak Rysiek Riedel13, swoich idoli jak Tomasz Stańko14, swoich męczenników jak na przy- kład Dekabrysta15 z Krakowa i swoich Ojców Założycieli jak Victoria z Groszowic koło Opola. Uważny czytelnik mógłby w tym miejscu zapytać: – Zaraz, zaraz, a kto to jest ów Victoria z Groszowic, bo tych poprzednich to jakoś jeszcze od biedy kojarzę? Otóż odpowiadam. 10 Czyt. donosicielstwem, którym parała się większa część społeczeństwa, przeciw mniejszej. 11 Komitet Obrony Robotników – marionetkowy twór esbecki, stworzony jako wentyl bezpieczeństwa, który wymknął się spod kontroli i narobił już jako NSZZ Solidarność sporego bałaganu w całej Europie. 12 Konfederacja Polski Niepodległej – operetkowa partia, założona w Kra- kowie przez znanego ubeka Moczulskiego. 13 Wielki Ćpun – Bóg wszystkich przeszłych i przyszłych ćpunów wszech- czasów. 14 Znany trębacz jazzowy i przy okazji zapoznany w środowisku ćpun. 15 Pierwszy ćpun Krakowa, opisany doskonale w książce Wojciecha „Tarza- na” Michalewskiego pt. „Mistycy i narkomani”. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 9 Historia z Victorią w tle Rozdział pierwszy, czyli megaimpreza pod Akacją Wydarzyło się to w czasie wakacji, po pierwszym roku mo- ich studiów. Pojechałem do Gliwic, do mojego najlepszego kumpla Marka Łoika. Niestety nie zastałem go w domu (rzecz banalna w okresie prekomórkowym16). Poszedłem więc prosto od niego, do naszego wspólnego kolegi Przemka Grabskiego, zamieszkałego przy tej samej ulicy Brzozowej. Na szczęście Przemek był. Zaprowadził mnie do swojego pokoju, zaparzył herbaty, poczęstował jakimś nienazbyt jeszcze czerstwym ka- wałkiem tormy17 i wypytywał o cel mojej wizyty. Pogryzając buddyjski placek rytualny, podprowadzony zapewne przez mojego gospodarza z jakieś ostatniej inicjacji, opowiedziałem mu o tym, że jadę właśnie na spotkanie z jedną z moich aktu- alnych narzeczonych: Kamą do Opola i że wpadłem po Marka, aby mi potowarzyszył w mojej wyprawie. Przemek wyjaśnił 16 Był to okres gdy XXI wiek kojarzył się wszystkim bardziej z zasiedleniem Marsa (vide „Kroniki marsjańskie” Raya Bradburego), niż z powszechną komunikacją mobilną. 17 Torma – to placek wykonany z miodu i sezamu, w którym guru zamyka podczas obrzędu wszystkie negatywne emocje i który potem porzuca jako ofiarę dla głodnych duchów Yidagów. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 10 mi, że Marek pojechał właśnie wczoraj do rodziny na wieś, ale że to nie jest katastrofa, bo on chętnie pobije ze mną w trasę. Tak więc nie tracąc czasu, spakował niezbędne rzeczy do bia- łego worka żeglarskiego i wyszliśmy na przystanek tramwajo- wy. Po kilku przesiadkach wydostaliśmy się z aglomeracji ślą- skiej i doszliśmy do wyjazdówki prowadzącej na Opole. Tam rozdzieliliśmy się i szliśmy w odstępie 100 metrów w stronę Opola. Samochodów było sporo, ale żaden nie zatrzymywał się, nie zwracając uwagi na nasze ponaglenia, którymi próbo- waliśmy je do tego zmusić. Po jakimś czasie, w końcu Umrzesz, bo takie nosił przezwisko Przemo, zatrzymał jakie- goś mercedesa. Samochód podjechał do mnie i zapakowałem się do niego. Usiadłem obok Przemka na tylnym siedzeniu i ruszyliśmy dziarsko naprzód. Samochodem powoził jakiś gruby, potężny mężczyzna w podkoszulce od kompletu z kalesonami, na oko jeden z tych badylarzy18, którzy dorabiali się w tamtych czasach na pomi- dorach, kwiatkach, czy innym badziewiu. Widać było, że za- brał nas ze względu na nasz wygląd, bo na pewno nie liczył, że dostanie coś od dwóch takich hippów, jakimi jawiliśmy się wtedy. Przemo, ze swoją freemeńską19 aparycją, z kręconymi włosami opadającymi na plecy i ramiona, z narzuconą na grzbiet lnianą koszuliną, z takimiż lnianymi zgrzebnymi por- ciętami i z prostymi sandałami, prezentował się jak model środkowoeuropejskiego hippisa. I ja nie odbiegałem od wzor- ca, ze swoimi długimi lokami, niedbale pobrudzoną, farbowa- 18 Badylarz – było to wysoce pejoratywne określenie ówczesnych bogaczy, którzy mieli tysięcy w kieszeni jak badyli w lesie. 19 Freeman – to określenie po raz pierwszy zastosowane przez mojego kumpla Marka Łoika, w Wetlinie, podczas praktyk z bezkręgowców, po pierwszym roku biologii. Oznacza ono wszelkiego rodzaju odjechańców, w tłum. z ang. wolnych ludzi. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 11 ną koszulką, pofarbowanymi na czerwono spodniami typu moro20, w przykurzonych tenisówkach i z nieodłącznym śpi- worem mógłbym pozować do Sevres pod Paryżem. Po przeje- chaniu kilku kilometrów facet odwrócił się w naszą stronę i zaproponował: – Może się poczęstujecie? – i wyciągnął w naszą stronę paczkę niebywałego rarytasu w owych czasach, a mianowicie Marlboro. Ja skorzystałem z propozycji skwapliwie i poczę- stowałem się długim aromatycznym papierosem. Nawet Przemo, który nie palił niczego, poza oczywiście „świętym zie- lem”, poczęstował się rzadkim dobrem, które natychmiast ukrył w kieszonce koszuli. Kierowca podał mi żar od zapal- niczki samochodowej i zapaliliśmy „jak starzy – po całemu”. Jechaliśmy tak w słońcu, owiewani podmuchem powietrza wpadającym przez otwarte okna, rozkoszując się najlepszym dymem świata, wpatrując się w przebiegający na zewnątrz pejzaż zielonych łąk i pól. Po dłuższej chwili milczenia gruby jegomość za kierownicą nie wytrzymał lustrowania nas w lu- sterku, odwrócił oczy od szosy, skierował swe oblicze w tył, ku nam i przyjaźnie zapytał: – A wy chłopcy to jesteście ci, no, ćpacze21? – Jak widać na załączonym obrazku – odpowiedział rezo- lutnie Przemo. – A co, może ma pan jakieś zbędne dragi do wchłonięcia? – zapytałem go z nutką znużenia, bo wiedziałem już, jaka rozmowa nas czeka. Klient wyczuł ślad znużenia w moim gło- 20 Moro – to nazwa munduru WP, bardzo popularnego w tych czasach ubioru młodzieży kontestującej – oczywiście tej odważniejszej, bo za posia- danie kurtki, butów, czy spodni tego typu było się zatrzymywanym przez różne formacje od MO po SOK-istów (zwłaszcza w północnej Polsce) i grozi- ły za to różne sankcje od konfiskaty do kolegium włącznie. 21 Ćpacz – to archaiczne określenie ćpuna, używane w czasach pierwotnych komun hippisowskich w Polsce. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 12 sie, ale mimo to indagował nas nadal: – I co, zażywacie ten, no, kompot? – Objazjatelno22! Zawsze po obiedzie – ripostował Prze- mek. – Wybaczcie – poprawił się szofer – ale czy wy bierzecie ten, no, mak? O to się chciałem zapytać. – Jeżeli jest, to bardzo chętnie i to w każdej postaci: opium, makiwary, czy też tego osławionego kompotu – wyja- wiłem mu oczywistą prawdę (choć w tym roku jeszcze nie wiedziałem jak się kompot produkuje, ale powiedziałem tak, aby zrobić facetowi przyjemność). – I co, to jest takie przyjemne, jak się to wstrzykuje, bo to się wstrzykuje, nieprawdaż? – Ano prawdaż, prawdaż – powiedział Przemo. – Podobno wejście heroiny, po przywaleniu działki, jest najwyższą rozko- szą, jaką zdolny jest odczuć ludzki organizm, ale ja będę się upierał, że jednak wypalenie dobrej lufki grassu ma w sobie nieodparty urok. – Być może haj po trawie jest miły, ale nic w kosmosie nie może równać się z dobrym kopem po acetylowanym opium – argumentowałem. – Ja jednak optowałbym za świętym zielem – upierał się Przemek. – A co, mak nie jest święty? Przecież najstarszy ryt bogini zdrowia, z kręgu kultury Babilońskiej sprzed 6 tysięcy lat, przedstawia kobietę w wieńcu, w którym wplecione są ma- kówki. Wiem, bo widziałem na zdjęciu w ostatnim „Mówią wieki23”, to najświeższe znalezisko. A poza tym w kurhanach kultury Hetyckiej znajdowano nasiona maku. 22 Z ros. obowiązkowo. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 13 – A to swoją drogą dziwne, jak ważne okazują się narkoty- ki w historii człowieka – podtrzymywał dyskusję Przemek. – Czy wiesz dlaczego upadła kultura aryjska w Indiach, po na- jeździe na stojących niżej kulturowo, zwłaszcza w technice wojennej, Drawidów? – Coś tam słyszałem, że rozpłynęli się w masach drawidyj- skich. Pozostawili po sobie jednak tradycję kastowości i wspaniałe zabytki piśmiennicze, czyli Wedy. Zwłaszcza Ma- habharata i Ramajana są po prostu ciekawe jako książki. – Właśnie, co jest osią, na przykład Rigwedy, czy Ja- dziurwedy24? – Zdaje się, że mityczna Soma. – Cha! – zaśmiał się Przemek – mityczna. To nie żadne mity, lecz sposób przyrządzania specjalnego napoju halucy- nogennego. To całe przesączanie somy przez sito z wełny to nic innego, jak właśnie sporządzanie mitycznego napoju, któ- ry dawał Ariom poczucie duchowej jedności podczas obrzę- dów. – Coś jak obrzędy inicjacyjne u Indian Mescalero, w Mek- syku? – Tak, lub jak obrzędy szamańskie u Inuitów, czy Czukczy, na Syberii. – Ale czym posługiwali się według twojej teorii tajemniczy Ariowie? Bo jak mi wiadomo pochodzili oni z gór obecnego Iranu i Afganistanu. – Racja, w górach tych rośnie specjalna odmiana mucho- mora… – To tak jak wśród ludów Syberii – wtrąciłem się Przem- kowi w słowo. 23 „Mówią wieki” – było to jedno z nielicznych czasopism popularnonauko- wych, przybliżające wiedzę historyczną. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 14 – Tak – kontynuował – z którego to grzyba ten Indoirań- ski lud produkował, w długim okresie przygotowań ową So- mę, która po emigracji na półwysep Dekan w kilka pokoleń po jego podboju stała się formułą retoryczną, określającą esencję bytu – atmana, czyli pierwotnego ducha. Zapadła cisza, rozcięta jedynie pomrukiem silnika. – To bardzo interesujące, to, o czym panowie rozmawiają – ocknął się w końcu kierowca. – To gdzie was wysadzić, bo już dojeżdżamy? – Najlepiej przy osiedlu Armii Czerwonej – zaordynowa- łem. – Dobrze – odpowiedział kierowca i wiózł nas dalej przez Opole. – O, to tutaj – powiedziałem, gdy przejeżdżaliśmy obok domu Kamy. Kierownik zastopował auto, po czym wyszliśmy na ze- wnątrz i pożegnawszy go, zatrzasnęliśmy drzwi. Merol ruszył z kopyta i tyleśmy go widzieli. Weszliśmy do klatki dziesięcio- piętrowego bloku i wjechaliśmy na piąte piętro. Zapukałem w odpowiednie drzwi. Odpowiedziała nam głucha cisza. Po- nowiłem próbę jeszcze energiczniej. I nadal nic. – Kama, otwieraj! – krzyknąłem, waląc pięścią na cały re- gulator. Nic. – Ewa?! – (użyłem jej prawdziwego imienia). Odpowie- działa nam głucha cisza. – Chyba jej naprawdę nie ma – stwierdziłem autorytatyw- nie. – Nic tu po nas – dorzucił Przemek, po czym zrobiliśmy w tył zwrot i odstąpiliśmy od zamkniętych na głucho drzwi. Wyszliśmy na pole rozpalone słonecznym żarem. 24 Rigweda i Jadziurweda – to dwie z kanonu Wed. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 15 – To co robimy? – zapytał Umrzesz rzeczowo. – Nie mamy wyjścia, musimy się rozłożyć obozem pod najbliższym sklepem… – Jak znam życie, to pewnie „monopolowym” – zgadywał Przemo. – Racja, zgadłeś – powiedziałem i dałem znak, abyśmy ru- szyli w drogę. Pomaszerowaliśmy w stronę centrum powoli i z godnością szurając (jak na prawdziwych hippów przystało) swoim obu- wiem po miastowym bruku. Doszliśmy do odległych okolic prowadzeni pradawnym instynktem i trafiliśmy na sklep mo- nopolowy, w którym nie było właśnie remanentu, czy kartki: „zaraz wracam – jezdem na poczcie”. Weszliśmy do środka i stanęliśmy w tradycyjnej kolejce, która zapowiadała się na jakie pół godziny. Mieliśmy więc farta, można śmiało powie- dzieć. Przemek oddał się lekturze etykiet z napojów wyskoko- wych, a ja liczyłem ilość much znajdujących się w lokalu. Mia- łem je już policzone kilka razy, gdy nagle do sklepu wkroczyła rozgadana trójka młodzieży. Od razu stwierdziłem, że dziew- czyna, która weszła z dwójką młodych mężczyzn, to moja do- bra znajoma – Sława z Mogilna – małego miasteczka między „Inem”, a Gnieznem w Poznańskiem. Od razu przebiegło mi przez myśl, że to Jah25 musiał maczać palce w tej koincydencji zdarzeń. Sława rzuciła tylko okiem po wnętrzu sklepu i na- tychmiast podbiegła do mnie, wydając z siebie przy tym dziki pisk: – Mirek, to ty? – spytała retorycznie i od razu rzuciła się na mnie z łapami, aby mnie wyściskać. – Cześć, Sława, puść, bo mnie udusisz – zdołałem odpo- 25 Jah – w mitologii Rastafaraj to nazwa najwyższego boga, por. Elohim czy Adonai. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 16 wiedzieć, gdy tylko trochę ochłonąłem z wrażenia. – A kto jest z tobą? Kim jest ten przystojniak? – zapytała puszczając filuternie oko w stronę Przema. – To jest mój dobry znajomy Przemek Grabski, znany w szerszych kręgach pod pseudonimem „Umrzesz”. – Przemo – zwróciłem się do przyjaciela – poznaj, oto Sława z Mogilna. Kumpela zresztą Grzywy i Grzyweczek. – Witam – powiedział Przemo i padli sobie w ramiona, na sposób hippisowski. – A kim są twoi znajomi? – przerwałem im tradycyjne powitalne ekscesy. – A to są dwaj moi dobrzy kumple, złodzieje – odparła Sława. – Ten niższy i starszy to Romeo – powiedziała wskazu- jąc na krępego, muskularnego bryna26 – a to Bagsiu – wska- zała na wyższego bruneta o kręconych włosach i buzi niewi- niątka. Po tych słowach padliśmy sobie w ramiona po kolei i mieliśmy już za sobą obowiązkowe obrzędy powitalne. – To co, warto by wypić za początek nowej znajomości? – zapytał Romeo bez zbędnych ceregieli. – Jasne, że tak – odrzekłem z pewnością w głosie. – To, co kupimy, po jabolu? – zaproponowałem. – A dlaczego tylko po jabolu? – zapytał Bags. – No, bo nie mam zbyt dużo pieniędzy. Tylko pięćset zło- tych, a ty Przemo, no ile masz hajcu? – zwróciłem się do przy- jaciela. – No ja to mam… – zaczął Przemek, wysupłując z kieszeni forsę. – Dajcie spokój z tymi drobniakami – przerwał nam Ro- meo. – My stawiamy – na co Bagsiu potaknął tylko głową. 26 Bryn – to typ męski charakteryzujący się szczególną budową twarzy i przerostem umięśnienia. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 17 A że nadeszła właśnie nasza kolej do kupowania trunków, Romeo zamówił bez mrugnięcia powieką: – Cztery Jarzębiaki poproszę. Po czym wyjął ogromny zwitek banknotów, w którym Ko- pernik tulił się do Kopernika, zapłacił i wyszliśmy w skwar popołudnia, taszcząc ze sobą cztery butelki wysokoprocento- wego paliwa. – Kto to wypije, to wszystko? – dziwiłem się na głos, kiedy skierowaliśmy swe kroki ku najbliższej ławce, na sielankowym osiedlu późnego PRL-u. – A, co tam słychać u Kamy? – zapytałem, kiedy rozsiedli- śmy się w cieniu wątłej akacji i wypiliśmy po łyku starannie odbitej przez Bagsa butelki. – Błe, ale hara – powiedziałem do siebie otrzepując się po pierwszym łyku wódki. – No właśnie, nie ma jej.. – To i sam wiem – wszedłem w słowo Sławie. – I niestety nie będzie – dokończyła. – A co z nią jest? – indagowałem dalej Sławę, popijając kolejny łyk Jarzębiaku. – Piggi mi wszystko wyjaśniła, gdy byłam u niej – konty- nuowała. – Kama wyjechała na delegację. – Acha, normalka i dupa zbita. Nici z całej imprezy – pod- sumowałem chmurnie. – Ależ skąd – zaprzeczyła Sława. – Impreza odbędzie się obowiązkowo, tylko w innym lokalu. – Co, może u Piggi, w jej dwu pokojach, z matką na gło- wie, czy może u Suzi, na tym jej zadupiu? – Ależ nie – przerwała mi machając gwałtownie rękami. Trzymaj się, bo odlecisz, otóż impreza będzie miała miejsce w najlepszym hotelu w mieście, w „Opolu”. – No więc gdzie? – No właśnie mówię: w hotelu „Opole”. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 18 – A kto za to zapłaci? – wtrącił się przytomnie Umrzesz. – O to się nie martwcie – włączył się do rozmowy milczący do tej pory Romeo. – Hotel jest opłacony jeszcze na dwa dni – mrugnął do mnie zawadiacko, po czym przyłożył sobie do ust butelkę, pociągnął spory łyk alkoholu i wyrzucił za siebie opróżnioną. Bagsiu otworzył następną i podał ją kurtuazyjnie Sławie, która uniosła ją do ust i zadedykowała toast naszym sponsorom: – Zdrowie Bagsa i Romea – Zdrowie – przytaknęliśmy z Przemem i kolejny łyk tej podniebnej imprezy spłynął w kolejne gardło. Na chwilę umilkliśmy, przeżywając rozkoszne ciepełko, jakie rozpoście- rało się w naszych jestestwach. Gdy rozpoczynaliśmy czwartą butelkę, Przemo nie mógł już powstrzymać się przed zada- niem niedyskretnego pytania: – To sporo musieliście chłopy wydać na ten apartament w hotelu? – Trochę poszło, ale było warto – odparł Bags. – Tydzień w luksusie – to warte było swojej ceny. – Ale ile konkretnie? – drążył Przemek z pijackim upo- rem. – Dziesięć tysięcy, pasuje? – zirytował się w końcu Ro- meo. – O kurwa! Tyli grosz! – pacnął się w głowę Przemo i zje- chał z ławki na glebę. – Nie przejmuj się tak. To wcale nie tak znowu dużo – stwierdził Bags, podnosząc go z powrotem na ławkę. – No, „nie dużo”. To przecież tyle ile zarabia mój ojciec, bez premii – dołączyłem swój głos do Przemkowych dywaga- cji. Jest to najwyższa stawka, jaką można zarobić legalnie na państwowej posadzie – powiedziałem. – A kim jest twój ojciec? – zapytał Romeo z zaciekawieniem. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 19 – A jest generalnym projektantem w KBPBBP. – Gdzie? – To taka moda na skróty, jak w nowomowie z książki Or- wella „Rok 1984”. Co oznacza: w Krakowskim Biurze Projek- towo Badawczym Budownictwa Przemysłowego. – A, to jest to szycha w naszym industrialnym kraju soju- szu robotniczo-chłopskiego – stwierdził autorytatywnie Przemo. – No pewnie, w drugiej połowie XX wieku najwyższym kapłanem i demiurgiem – stwórcą społeczeństwa jest Inży- nier. To on buduje podwaliny naszego lepszego świata jutra, buduje huty. Mój ojciec projektował na ten przykład hutę szkła w Krośnie, buduje fabryki – tutaj muszę wspomnieć, że tenże ojciec projektował na przykład fabrykę produkcji cią- gnika „Massey Ferguson” i przez jego skłonność do ulżenia pracy robotnikom wybudował linię produkcyjną, z minimalną ilością miejsc pracy – w pełni zautomatyzowaną. A jak się ro- botnik zmęczy, to może sobie pojechać na wczasy, do zapro- jektowanego przez ojca domu wczasowego nad morzem z, uwaga: basenem z podgrzewaną wodą morską. – Toż to szczyt rozpusty: być nad morzem i kąpać się w basenie – zaoponował Romeo. – Nie ma w tym nic zbytecznie luksusowego – stwierdzi- łem. – Przecież nad naszym morzem turnusy urządza się od czerwca do września, a budując taki ośrodek w Mielnie – Unieściu „Chemobudowa” ma ośrodek całoroczny. – Fakt – zgodził się Romeo. – Wakacje nad morzem w środku grudnia mają w sobie niezapomniany urok. Sam pamiętam, jak pracowałem w Sopocie „na jumie27” zeszłej zi- my i morze zamarzło, to żeby dokarmiać łabędzie musiałem 27 Pracować na jumie – to znaczy kraść. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 20 z moją dupencją drałować parę kilosów po lodzie, zanim do- tarliśmy do wody. – A swoją drogą to warto by było zauważyć, że pierwszymi zawodami były nie prostytutka i wojownik, ale właśnie inży- nier i złodziej – zagaił kontrowersyjnie Bagsiu. – No bo popa- trzcie, czego i czym mieliby bronić wojownicy, gdyby inżynier nie wyposażył ich w broń i nie urządził schronienia. – A co ze złodziejem? – zaśmiałem się w odpowiedzi – A co do złodzieja, to kradzież wydaje mi się podstawo- wym instynktem, nie tylko u ludzi, ale i u zwierząt. To przy- słowie, że okazja czyni złodzieja, to nie teza, lecz pewnik. A dowód jest bardzo prosty. Otóż nie ma na świecie ani jed- nego człowieka, który nic nigdy nikomu nie ukradł. Przecież w dzieciństwie cała zabawa dzieci polega na odbieraniu ró- wieśnikom pewnych dóbr, a dosłowniej, przedmiotów i gro- madzeniu ich przy sobie. Dlatego nikt, nawet najświętszy święty nie może powiedzieć, że nigdy nikomu nic nie ukradł. Kradną nawet idioci, debile i kretyni – zakończył swój wywód Bagsiu, zręcznie posyłając ostatnią butelkę wydłużoną para- bolą do śmietnika, o który rozbiła się na drobne kawałeczki. – Co za chuligani! – wywrzasnęła przez najbliższe okno wielopiętrowca jakaś stara wydra. – To co, zrobimy jeszcze ze dwie połówki? – zagadnął z diabolicznym uśmiechem w kąciku oka Romeo. – No nie – wybełkotałem z wnętrza swojego zezwłoku. – Ja już jestem kompletnie ujebany, jeszcze odrobina alkoholu i będziecie mnie musieli nieść. – Nie ma sprawy, idę na to ryzyko – powiedział Romeo – bo cię jakoś kurwa lubię. – O, to nie jesteś odosobniony w swoich odczuciach. Wielu ludzi mówi mi: „kolego sympatyczny” i nie wiem skąd się u mnie bierze ten wewnętrzny czar i nieodparty urok osobisty. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 21 Oczywiście już od pewnego czasu brałem udział w dyskusji jedynie siłą woli, a nie umysłu, ponieważ miałem taki defekt, który potocznie nazywany jest „urwanym filmem” i dlatego byłem tak bezkompromisowo szczery w swoich wypowie- dziach. Znam to zresztą jedynie z opowiadań Przemka, który miewał mocniejszą od mojej głowę i „spamiętał wszystkie czyny i rozmowy28”, aż do samego niechlubnego ich końca. – Skoro tak, to ja natychmiast skoczę po następną transzę paliwa – zaoferował się Bagsiu. – A skacz, skacz – zachęciłem go, czkając na potęgę. – Dobra, kup jeszcze – dwie? – Romeo popatrzył na nas ustalającym konsensus spojrzeniem – tak, dwie połówki – wygrzebał z kieszeni garść banknotów i wręczył je Bagsowi, który wstał i na niepewnych nogach, zataczając się od hory- zontu po horyzont i balansując pomiędzy Zenitem a Nadirem, kierował się mniej więcej na niewielki, z naszej rozchwianej perspektywy, otwór wejściowy drzwi sklepu z napojami wy- skokowymi. – Trzeba będzie zrobić coś z twoją czkawką – stwierdził Przemo, gdy moje nieustanne hypanie zaczęło wszystkim przeszkadzać. – O kurwa! – złapał się za głowę Romeo. – Sława nie żyje! – Co ty pierdolisz?! – odkrzyknąłem, bo jego wykrzyknik podziałał na mnie jak chlaśniecie nożem. – E nie, żyje, tylko jest sztywna od przepicia – uspokoiłem ich, gdy dotknąłem jej ciepłego policzka. – Nie róbcie se wię- cej takich żartów na przyszłość. I z czego się śmiejecie, pusta- ki? – zapytałem ich rzeczowo widząc, że rechocą obaj jak na zawołanie. 28 …Poeta spamięta / Spisane będą czyny i rozmowy – fragment wiersza Czesława Miłosza. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 227 Posłowie Książka, którą oddaję w twe ręce, czytelniku, jest odręcz- nym szkicem z pamięci, który nie pretenduje do roli wielkiego fresku epoki. Zawarte w nim wspomnienia to autentyki. Wy- stępujące w niej postaci, niektóre ukryte pod pseudonimami, a niektóre nie, wedle woli, żyją jeszcze po części i możecie ich śmiało zapytać, jak to było. Jeśli coś mi umknęło, to trudno, taka już jest funkcja pamięci, że jest zawodna. Ale starałem się wywołać z pamięci jak najwięcej szczegółów, z tej jakże zamierzchłej już przeszłości. Dwadzieścia pięć lat to sporo. Mam tylko kilka czarnobia- łych fotografii, które już wyblakły, ale moje wspomnienia o tamtych niezwykłych czasach są tak świeże, jakby to roze- grało się wczoraj, choć nie można być pewnym, jak przy każ- dej subiektywnej relacji, że są one dokładne. Mimo wszystko, myśl, że opowiadanie to pozwoli przypomnieć sobie te wspa- niałe lata osiemdziesiąte, lata kryzysu i zapaści, jest jak za- czerpnięcie wody życia ze źródła Arkadii młodości. Dość już smędzenia o latach walki i przemocy systemu. Ja, jak widać po lekturze tej książki, zapamiętałem tamten świat, jako świat totalnej wolności i nie będę narzekał, że w dzienni- ku podawano same kłamstwa. Jeśli ktoś był na tyle głupi, że nie potrafił filtrować nagonki indoktrynacyjnej, to jego strata. W tamtych latach liczyło się tylko to, co dało się wyczytać między wierszami, i może dlatego nie było takiej zapaści inte- www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 228 lektualnej, jaką możemy obserwować obecnie, gdy najwięk- szym zainteresowaniem cieszą się w telewizji najgłupsze pro- gramy, o tym jak ktoś tańczy na parkiecie, a ktoś inny na lo- dzie. Może kiedyś ktoś przebije dno, ale nie liczyłbym na to, bo dno już osiągnęliśmy. Tylko, że jakoś nikt się nie ma za- miaru od niego odbijać, bo już nikomu się nic nie chce i prawdopodobnie nigdy się nie zechce. Tak oto doszliśmy chyłkiem – milczkiem do kresu rozwoju naszej cywilizacji i żadne już odkrycia, nawet nieśmiertelność, nie wyrwą ludz- kości z marazmu. Idziemy ku odmóżdżeniu, co będzie trwało trochę tylko szybciej niż te kilkaset tysięcy lat budowania człowieka. Homo sapiens będzie teraz już tylko cały czas usy- piał, snem coraz głębszym, aż powoli uśnie zupełnie, bo Ho- mo ludens (Człowiek imitujący) zawładnął już światem. Za- stanawiam się, czy jest sens pisać o tych wspaniałych lu- dziach, którzy przez krótkie dwie dekady stanowili elitę za- pomnianego już coraz bardziej Człowieka rozumnego, myślą- cego (Homo sapiens sapiens), który wyginął tak gwałtownie, wraz z upadkiem systemu dwubiegunowego, z mocarstwem ‘zła’, czyli Związkiem Radzieckim i odpowiednio z mocar- stwem ‘dobra’, czyli Stanami Zjednoczonymi. Mam tylko nadzieję, że człowiek myślący nie wymiera na zawsze, lecz że tylko zasypia, do drzemki, aby wypocząć przed następnym zrywem kreacji, który nie dziś, to jutro, nie jutro, to za sto lat wybuchnie nowym płomieniem rewolucji, która zmiecie wszechwładzę telewizora – głównego usypiacza ludz- kości. Ja tego nie doczekam, ale może ktoś z was, późne moje wnuki tak… Pamiętajcie tedy to, że byli przed wami tacy wolni ludzie w Polsce, w siedemdziesiątych i osiemdziesiątych latach dwu- dziestego wieku. Houk – Rzekłem! www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 229 O Autorze Mirosław Konieczny urodził się 23 VII 1964 – a więc Lew i to urodzony pod Błękitnym olbrzymem Regulusem, a w chińskim zodiaku Drewniany – Powietrzny Smok. Jest to mieszanka najlepszych możliwych okoliczności zodiakalnych, więc musi to być nietuzinkowa postać. Jego młodość po ukończeniu w 1983 roku liceum im. B. Nowodworskiego przypada na magiczne lat osiemdziesiąte – lata wybuchu kul- tury dzieci kwiatów – związane z polami makowymi rosną- cymi na każdym zadupiu i wynalezienia metody otrzymywa- nia kompotu na kationicie. Mirek jak dziesiątki tysięcy mło- dych ludzi wędrował ścieżką Freemanów, wolnych ludzi tej epoki, w których życiu – jak śpiewał bard jego pokolenia Ry- szard Riedel z „Dżemu” – powiał boczny wiatr i wytrącił ich z prostej drogi kariery. Po ukończeniu biologii na UJ w roku 1989 podjął się zawodu nauczyciela j. angielskiego i biologii w szkołach podstawowych. Przepracował jedynie 5 lat. Jazda na trawie i kompocie nie pozostawała jednakowoż bez śladu. Był wielokrotnie hospitalizowany w szpitalach psychiatrycz- nych – od Kobierzyna, gdzie jego pierwszy pobyt został udo- kumentowany w monodramie „Mój dekalog, czyli dziesięć wariacji na temat wariacji”, przez Jarosław, gdzie był poddany serii elektrowstrząsów, po Leżajsk. Najgorszym jednak nie był jego heroinizm, ale przerzucenie się na najtańszy rodzaj nar- kotyku, metkatynon – przy produkcji którego używa się nad- www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 230 manganianu potasu, a mangan przyjmowany w dużych daw- kach wywołuje „locura manganica” – szaleństwo manganowe, jak i spalenie części ośrodkowego układu nerwowego, a do- kładniej móżdżka. W końcu w 2000 roku odbył leczenie w gliwickiej „Familii”. A od 2002 roku przebywa w jednym z krakowskich DPS-ów. Mirek miał i tak wiele szczęścia – PRZEŻYŁ, co udało się niewielu, a jego szlak znaczony jest śmiercią przyjaciół. Ale dzięki temu, że przeżył, my możemy dzięki jego tekstom zanurzyć się w ten wspaniały wolny czas, kiedy liczyły się tylko miłość, przyjaźń i odpał makowy. www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 231 Napisz do Autora www.facebook.com/mirek.konieczny.9 mirek.konieczny.9@facebook.com www.u-nasz-w-swirowku.blog.onet.pl Trylogia Narkomańska na Facebooku https://www.facebook.com/TrylogiaNarkomanska www.e-bookowo.pl MIREK KONIECZNY: SEN O VICTORII 232 Spis treści: Prolog ................................................................................................................... 4 Historia z Victorią w tle ................................................................................ 9 Rozdział pierwszy, czyli megaimpreza pod Akacją ....................... 9 Rozdział drugi, czyli halucynacje muszą być. ................................ 25 Rozdział trzeci, czyli drobna impresja hotelowa ......................... 37 Rozdział czwarty, czyli mak – pierwsze starcie .......................... 42 Rozdział piąty, czyli Victoria – nasz wielki guru ........................ 65 Rozdział szósty, czyli El Dorado......................................................... 71 Rozdział siódmy, czyli wielkie grzanie ............................................. 79 Rozdział ósmy, czyli podróż sentymentalna ................................. 98 Rozdział dziewiąty, czyli wyjazd z mety ......................................106 Rozdział dziesiąty, czyli krwawy sabat .........................................117 Rozdział jedenasty, czyli prapoczątki ............................................124 Rozdział dwunasty, czyli wielki odjazd .........................................135 Rozdział trzynasty, czyli rozprawiczanie .....................................144 Rozdział czternasty, czyli podróż haju ..........................................166 Rozdział piętnasty, czyli primo amore mio .................................175 Rozdział szesnasty, czyli Patelnia ....................................................185 Rozdział siedemnasty, czyli filipiński zjazd ..................................206 Post Scriptum ..............................................................................................220 Noty biograficzne ........................................................................................222 Posłowie .........................................................................................................227 O Autorze ......................................................................................................229 www.e-bookowo.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Sen o Victorii
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: