Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00779 010003 20254336 na godz. na dobę w sumie
Najniższy krąg piekła - ebook/pdf
Najniższy krąg piekła - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 196
Wydawca: Księży Młyn Dom Wydawniczy Język publikacji: polski
ISBN: 9788377295076 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> kryminał, sensacja, thriller >> kryminał
Porównaj ceny (książka, ebook (-17%), audiobook).

Międzynarodowe Święto Pracy 1985 roku. Tadeusz Kostecki, porucznik milicji, który przed kilkoma miesiącami zakończył śledztwo na południu Polski, przybywa na miejsce zbrodni, by rozpocząć kolejne dochodzenie. Tym razem sprawa dotyczy brutalnego zabójstwa jednego z łódzkich notabli. Podczas meczu Polska Belgia ginie emerytowany podpułkownik MO, zasłużony budowniczy Polski Ludowej. Na miejscu osobiście stawia się szef łódzkiej milicji, a o sprawie natychmiast zostaje poinformowany Kiszczak śledztwo w jednej chwili otrzymuje status priorytetowego. Przeszłość ofiary i sprofanowane przez mordercę zwłoki zmuszają śledczych do podjęcia dwóch wątków sprawy politycznego i erotycznego.

Najniższy krąg piekła to powieść kryminalna o Łodzi drugiej połowy lat osiemdziesiątych. O mieście, w którym głosy obywateli i towarzyszy mieszają się we wspólnym krzyku na stadionach ŁKS-u i Widzewa, a w podziemiach komendy na Lutomierskiej milicja okłada pałkami przedstawicieli prywatnej inicjatywy. Sowiński kreśli pełnokrwiste i wiarygodne postaci, niepokojąco dobrze przystosowane do funkcjonowania w strukturach złowrogiego miasta. Żaden stołek nie gwarantuje jednak bezpieczeństwa, gdy w łódzkich kręgach grasuje niebezpieczny zabójca.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

PIOTRSOWIŃSKINAJNIŻSZY KRĄG PIEKŁANAJNIŻSZY KRĄG PIEKŁA Redakcja: Adam Hemer Projekt okładki: Wojciech Miatkowski Skład: Tomasz Kuc © Copyright by Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź 2019 Drogi Czytelniku Książka, którą trzymasz w dłoni, jest efektem pracy m.in. autora, zespołu redakcyjnego, grafików i wydawcy. Prosimy, abyś uszanował ich pracę. Nie kopiuj większych fragmentów, nie publikuj ich w internecie. Cytując fragmenty, nie zmieniaj ich treści i podawaj źródło ich pochodzenia. Dziękujemy. ISBN 978-83-7729-507-6 KSIĘŻY MŁYN Dom Wydawniczy Michał Koliński 90-345 Łódź, ul. Księży Młyn 14 tel./faks 42 632 78 61, 42 630 71 17, 602 34 98 02 infolinia: 604 600 800 (codziennie 8-22, także sms), gg 414 79 54 www.km.com.pl; e-mail: biuro@km.com.pl Łódź 2019. Wydanie 1 PROLOG Listopad 1984 Pociąg z  Krakowa się spóźnił. Ten z  Nowego Sącza do Krakowa również był opóźniony. Gdy skład dojeżdżał do dworca Fabrycznego, porucznik Kostecki był wściekle głodny. Kanapki zjadł kilka godzin temu. Wyskoczył z wa- gonu i pobiegł na postój taksówek. Skutkiem ubocznym prowadzonego śledztwa była znakomita kondycja. Tadeusz wyprzedził konkurentów i wskoczył do niebieskiej skody. – Na Lutomierską – niemal krzyknął. Taksówkarz zerknął w lusterko i skrzywił się. – Nie widzi pan napisu „proszę lekko zamykać drzwi”? To nie syrena. z wściekłością. – Komenda na Lutomierskiej – doprecyzował Kostecki Taksówkarz natychmiast zmienił minę. Nie odpowie- dział, tylko ruszył. Przybytek państwa na ulicy Lutomier- skiej od roku nosił oficjalnie nazwę: Wojewódzki Urząd 5 Spraw Wewnętrznych. Prawie nikt jej nie używał. Funk- cjonariusze i  obywatele po dawnemu mówili: komenda. Jadąc przez miasto, Tadeusz obserwował sunące w stronę stadionu ŁKS tłumy. Widzew godnie reprezentował pol- skie piłkarstwo w europejskich pucharach, ale nie posiadał stadionu ze sztucznym oświetleniem. Za każdym razem wynajmowano obiekt lokalnego rywala. Realny socjalizm odciskał swoje piętno na stadionowej modzie. Braki czerwonej włóczki powodowały, że jedną z  barw Widzewa fani zastępowali kolorem pomarańczo- wym, bordowym, w ekstremalnych przypadkach brązowym. Zamiast bieli używano żółci, czasem écru. Za niewiele po- nad godzinę miał się rozpocząć mecz Widzewa z Borussią Moenchengladbach. Bilet porucznika znajdował się w biur- ku na komendzie. Teoretycznie Kostecki miał być w Łodzi kilka godzin temu. Myślał, że pojedzie do domu, zje, umyje się, odsapnie, a następnie pojedzie na Lutomierską po bilet. Realia PKP miały jednak z rozkładem tyle wspólnego, co socjalistyczna rzeczywistość z teorią socjalizmu. Na szczę- ście taksówkarz chciał poprawić notowania i jechał spraw- nie, najkrótszą drogą. W drzwiach Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych Kostecki pojawił się tuż przed szes- nastą. Jak bomba wpadł do pokoju, w którym najczęściej urzędował. Zdziwił się wielce, widząc pomieszczenie całko- wicie wybebeszone ze sprzętów i przygotowane do remontu. – Gdzie moje biurko? – wyszeptał. W tym momencie do pokoju wszedł zwierzchnik po- rucznika, kapitan Banasik. – Jesteś… Remont tu robią. 6 – Gdzie moje biurko? – Chyba w piwnicy. Tam zaniesiono większość sprzętów. Dokumenty, rzecz jasna, zabezpieczono w innym miejscu. Banasik popatrzył na rozstawione drabiny, pożegnał się i ruszył do wyjścia. Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrz- nych pustoszał. Pracownicy na etacie MSW zbierali się do domu, wielu wyszło jeszcze przed szesnastą. Zdezoriento- wany Kostecki zostawił plecak w kącie pokoju. Licząc, że przyjedzie po niego rano. Dobry kwadrans zajęło mu usta- lenie, w którym zakamarku piwnic znalazło się jego biurko, z biletem zdeponowanym w szufladzie. Robiło się późno. W budynku zostali już tylko dyżurujący milicjanci. Tadeusz skupiał się na bilecie i meczu, prędko schodził coraz niżej. Na szczęście jego czerwony polonez stał na parkingu przed komendą. Powinien zdążyć. Myśl o meczu tak bardzo za- przątała głowę Kosteckiego, że nie od razu dotarło do niego, co widzi. Ludzie, których zobaczył, byli tak zaskoczeni przy- byciem porucznika, że przez dobrą minutę w pomieszczeniu trwała absolutna cisza. Na biurku Kosteckiego siedział jakiś starszy człowiek. Związany i bity przez trzech milicjantów. Nieoczekiwane odkrycie Kosteckiego spowodowało, że z urzędu wyszedł dopiero ponad półtorej godziny później. Na zewnątrz smagnął go po twarzy jesienny wiatr, któ- ry niósł ze sobą stadionową wrzawę. Kostecki wskoczył do poloneza i ruszył. Nie musiał włączać radia. Odgłosy trybun mówiły mu wyraźnie, kiedy Widzew atakował na bramkę rywali, a kiedy się bronił, kiedy piłka wyszła na aut, a kiedy był bity rożny. Słyszał wszystko wyraźnie, mimo za- suniętych szyb. Jechał przez niemal puste ulice. Jednak gdy 7 dotarł w pobliże stadionu ŁKS, na którym toczył się bój, stanął przed nie byle jakim problem – w promieniu pięciu- set metrów zajęte były wszystkie miejsca do parkowania. Musiał więc drałować na piechotę kawał drogi. Tymczasem ze stadionu dochodził ryk sztormowych fal. Bałwany biły wściekle o falochrony. Fale silnie kołysały Łodzią. Trwała już druga połowa. Nikt nie sprawdzał Kosteckiemu biletu. Lekko dyszał, gdy stanął na koronie stadionu, a Wraga właśnie wpadł na pole karne. Do piłki dopadł Smolarek i strzałem godnym Deyny wpakował piłkę do bramki. Tadeusza przykryła fala. Jakiś jegomość spod Łęczycy rzucił mu się na szyję, a inny fan, spod Brzezin, skoczył mu na plecy. Gdy wynurzył się na powierzchnię, ujrzał wzburzone morze ludzkich głów. Na wodzie falowały włóczkowe szaliki, które wyglądały jak czerwono-białe bojki. Na boisku rozpętała się abordażowa walka. Dyszały płuca, łomotały serca, chrzęściły łąkotki, trzeszczały kości. Niemcy rzucili się do desperackich ata- ków. Widzew kontrował. Pod koniec meczu Smolarek po- biegł do narożnika boiska i zaczął „kraść” sekundy, podobnie jak podczas słynnego meczu z ZSRR. Gdy sędzia zakończył spotkanie, stadionowe morze pieniło się czerwienią i bielą. Po ostatnim gwizdku arbitra tłum maszerował w stronę bram. Gdzieniegdzie rozlegały się okrzyki „puchar dla Wi- dzewa!”. Owe pokrzykiwania nie budziły zdziwienia. Nikt nie komentował ich uśmieszkami. Spośród wychodzących ze stadionu nie było chyba nikogo, kto domniemywałby, że przed chwilą skończył się ostatni wspaniały mecz pucharo- wy wielkiego Widzewa ery Sobolewskiego. 8 ROZDZIAŁ 1 Kwiecień 1985 – Więc mówisz, że często musisz sikać. Kończył się kwiecień i słońce coraz zuchwalej dawa- ło o  sobie znać. Doktor Krystian Andrzejewski rzucił okiem na córkę. Byli w zoo. Dziecko ciekawie oglądało słonie. – Może to prostata? – lekarz wrócił do wątku. – Mam dopiero trzydzieści pięć lat – zawołał Kostecki. – U niektórych problemy pojawiają się wcześniej. Zresz- tą to nie musi być przerost prostaty. Tylko zapalenie. Mó- wiłeś, że te dolegliwości pojawiły się po zakończeniu tego śledztwa w górach. – Zaraz po powrocie do Łodzi. – Spanie zimą w  bacówce, w  śpiworze z  anilany, nie sprzyja zdrowiu. – Kilka razy spałem w mokrym śpiworze, bo nie mo- głem dostać worków foliowych. 9 – Tym bardziej te noclegi szkodziły. Te marsze w śniegu po pas, o których mówiłeś. Dodaj stres. On zawsze szkodzi. – Właśnie. – Poza tym chlasz kawsko jak niemowlak mleko, a al- kohol jak spragniony na pustyni wodę. Wszystko wskazuje na to, że przeziębiłeś prostatę. Tak mi się wydaje. Ale nie jestem specjalistą, idź do dobrego urologa, zrobi ci badanie. Idź prywatnie, to cię nie oleje. – Znasz jakiegoś? – Doktor Nowak. Kościuszki, róg z Zamenhofa. Tam jest przychodnia lekarzy specjalistów. Podbiegła mała Hania. – Tatusiu, siusiu! – Będę się zbierać – Kostecki lekko się speszył. – Mówię ci, idź jutro lub pojutrze. – A to badanie? Boli? – Nic a nic. Bardzo przyjemne, spodoba ci się. Podali sobie ręce. Doktor wziął Hanię na ręce i ruszył w stronę toalet. – Sauna – przystanął jeszcze i zawołał na odchodne. – Idź na saunę. To dobrze ci zrobi na te dolegliwości. Wizytę u urologa Kostecki zamówił na ostatni dzień kwietnia, czyli na wtorek, a w poniedziałek poszedł po raz pierwszy w  życiu na saunę. Jedyna sauna w  Łodzi mieściła się na basenie Anilany. Była darem od mieszkań- ców Tampere, miasta partnerskiego z dalekiej Finlandii. Kostecki, odziany w ręcznik, zanurzył się w ogniste opary i nie mógł opędzić się od wrażenia, że wylądował w pie- kle. Usiadł na dolnej ławce i tępo spoglądał przed siebie. 10 – Dzień dobry, panie poruczniku. Kostecki rozejrzał się po saunie, ale oprócz starszego jegomościa nie było innych amatorów gorąca. Głos nie brzmiał znajomo. – Nie poznaje mnie pan? – Nie bardzo. – Stanisław Jodko. Uratował mnie pan. Listopad zeszłe- go roku, komenda na Lutomierskiej. Teraz pan pamięta? – To pan? – Tak, to ja! Odwołałem wszystkie zeznania i pewnie dlatego żyję. Zamiast leżeć na dnie zalewu koło Włocław- ka. Ma pan do mnie o to pretensje? – Nie… – Jestem pana dłużnikiem, za to, że mnie pan wtedy wyratował, ale nie mogłem ryzykować. Mam dwójkę dzie- ci, wnuki. Córka na początku kwietnia brała ślub. Mówią, że majowe małżeństwa są nieszczęśliwe. Jest pan żonaty? – Nie. – Chciałem panu podziękować. Ale podobno rzadko pan bywał w Łodzi. – Tak. Prowadziłem śledztwo na południu. Potem byłem na zaległym urlopie. Od drugiego maja wracam do służby. – Tak właśnie słyszałem. Jestem panu bardzo wdzięczny. – Powie mi pan, co się wtedy wydarzyło? – Oczywiście. Najpierw musi pan wiedzieć, czym się zajmuję. Należę do tak zwanej prywatnej inicjatywy. Nie zarabiam jednak na kwiatach, tylko dokonuję rozbiórek starych domów. – Władze się godzą? 11 – Nie mają wyboru. Stare budynki grożą zawaleniem, trzeba je rozbierać. Żadne z państwowych przedsiębiorstw nie chce się tym zajmować. Za duże ryzyko. Szczególnie jeżeli chodzi o wyburzenia pojedynczych kamienic w cen- trum miasta. Robotnicy piją, to grozi poważnym wypad- kiem. Nikt nie chce ryzykować. Budowanie domów też jest ryzykowne, ale jednak mniej. Poza tym jak by to wyglądało! Socjalistyczne państwo oddaje budownictwo mieszkaniowe w prywatne ręce. To nie wchodzi w rachubę. Z rozbiórkami jest łatwiej. Nimi nikt się nie interesuje. Chyba że zdarzy się wypadek. – Można na tym zarobić? – Inaczej bym się tym nie zajmował. Trzeba się nauże- rać z robotnikami. U mnie nie mogą pić. Jeżeli zdarzy się wypadek, to mam przechlapane. Proszę mi wierzyć, to nie jest łatwy kawałek chleba. Miałem kiedyś taką ekipę – pil- nowałem ich non stop, a oni i tak byli wypici. Myślę sobie: „jak oni to robią, pilnuję ich cały czas!”. – Rozwikłał pan zagadkę? – Oczywiście. To było banalnie proste. Wykuli dziurę do sąsiedniego domu i szli po wódkę na Piotrkowską, a ja pilnowałem ich od strony Kościuszki. – I co pan zrobił? – Zatrudniłem innych. Zwolnienie tamtych nie było ta- kie proste. Kupę forsy wydałem, ale w końcu się udało. Sąd pracy nie chciał uwzględnić faktu, że pili w miejscu i w go- dzinach pracy. Mecenas poradził, bym dał w łapę sędziemu. Co miałem robić? Dałem! – A ci nowi? 12 – Oni nie pili. Ale i tak miałem z nimi problemy. Przez które wylądowałem na Lutomierskiej. Niech pan posłucha: rozbieraliśmy starą żydowską kamienicę. Łatwo poznać, że była żydowska. Po pierwsze oni nad drzwiami montowali takie mezuzy, czyli zwoje żydowskich modlitw, a po drugie Żydzi budowali kamienice z  najpodlejszych materiałów. Niemcy budowali solidnie. Zawsze! Żydzi prawie zawsze byle jak. Byle było. Chce pan wiedzieć, jak budowali Po- lacy? – Polacy budowali w Łodzi jakieś kamienice? – Oczywiście, że tak! Rzecz jasna musiało minąć trochę czasu, zanim wykształciła się tak zwana polska burżuazja. Czyli przedsiębiorcy i inwestorzy. Wcale nie było ich tak niewielu, zwłaszcza na Górnej i na Bałutach. – A jak budowali? – Tego panu nie powiem. Kamienice budowane przez Polaków są stosunkowo młode. Jeszcze ich nie trzeba roz- bierać. Dlatego nie mogę panu powiedzieć, czy Polacy bu- dowali lepiej lub gorzej niż Żydzi i Niemcy. – Sądząc po dzisiejszych realiach… – No właśnie. Pytanie, czy to, co widzimy na co dzień to polska niechlujność? Czy też socjalistyczna? – Jak dla mnie to gordyjski węzeł. Polska niechlujność i socjalistyczna tandeta. – Jest pan młody, poruczniku. – Wróćmy do pana przygody na Lutomierskiej. – Niech pan sobie wyobrazi, że w tej żydowskiej kamie- nicy znaleźliśmy złoto. – Złoto? 13 – Tak. Najprawdziwsze. Pewnie ukryli za okupacji, a po- – Nikt z chowających nie przeżył. – Pewnie tak było. Uczciwie się z moimi robotnikami podzieliłem. Na cztery równe części. Ustaliliśmy, że w Ło- dzi nie będziemy tego sprzedawać. Wie pan, jak to jest. Nie minął dzień, a jeden z robotników zaniósł coś do Desy. Następnego dnia poszedł następny. Trzeciego dnia zosta- łem zatrzymany na czterdzieści osiem godzin. Jak mnie zamknęli w tej piwnicy i zaczęli lać, to błagałem Boga, by mi pozwolił to znieść. Wiedziałem, że jak wytrzymam, to w końcu będą musieli mnie puścić. Na szczęście wyzwolił mnie pan grubo przed czasem. Trzeciego robotnika tak tłu- kli, że wszystko im oddał. Wszystko! Dzięki panu zacho- wałem zdrowie i cały skarb. Jestem pana dłużnikiem. – Zmuszali pana do zmiany zeznań? Szantażowali? – Nie musieli. Ja oglądam telewizję. Przekaz z Popiełusz- ką był bardzo czytelny. Ja go pojąłem bardzo dobrze. Mogą wszystko. Tamci dali dupy, bo tego kierowcę, co był koman- dosem, posadzili przy drzwiach. Mnie uratował przypadek. Pan zszedł do piwnicy. Dostałem od Boga dar, którego nie dostał Popiełuszko. Drugi raz cud się nie wydarzy. Wolę żyć. Sam odwołałem zeznania, w  których opowiadałem, jak mnie lali. Tamtych zwolnili. Wrócili do służby. Tyle że z tego co wiem przenieśli ich do Sieradza. A ja żyję. Wesele córce wyprawiłem. Ja chcę żyć, panie poruczniku, a nie wal- czyć o sprawiedliwość. Ma pan do mnie o to żal? W odpowiedzi Kostecki uśmiechnął się od ucha do tem… ucha. 14 – Gorąco – powiedział. – Trzeba się schłodzić. *** Następnego dnia, w przeddzień majowego święta, Kostecki zameldował się w spółdzielni lekarskiej na rogu Kościuszki i Zamenhofa. Długo klarował o swoich problemach. Le- karz niespecjalnie go słuchał. – Proszę zdjąć spodnie i opuścić reformy do kolan. Kostecki posłusznie wykonał polecenia lekarza, który po wykonaniu badania zadał rutynowe pytanie. – Boli? W skali od zera do dziesięciu. Ile? Kostecki pomyślał, że przy najbliższej okazji zabije An- drzejewskiego. 15
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Najniższy krąg piekła
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: