Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00629 010949 20285381 na godz. na dobę w sumie
Łowcy - ebook/pdf
Łowcy - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 280
Wydawca: Księży Młyn Dom Wydawniczy Język publikacji: polski
ISBN: 9788377295687 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> kryminał, sensacja, thriller >> kryminał
Porównaj ceny (książka, ebook (-23%), audiobook).

Łódź, początek XXI wieku. Miastem wstrząsa słynna afera łowców skór, skala zbrodni jest porażająca. Wśród prawdopodobnych ofiar zwyrodnialców znajduje się bezdomny, którego okoliczności śmierci ma wyjaśnić komisarz Tadeusz Kostecki. Ciężko doświadczony przez życie, wypalony gliniarz liczy, że sprawa nie zajmie mu dużo czasu, ale okazuje się, iż poszczególne elementy układanki w ogóle do siebie nie pasują. Dlaczego łowcy skór mieliby zamordować bezdomnego? Kim są tajemniczy Czyściciele? I czy Kostecki powinien się bać o własne życie?

Łowcy Piotra Sowińskiego to czarny kryminał z trafnie nakreślonym tłem społecznym. Wraz z prowadzącym śledztwo bohaterem czytelnik zagląda do rozpadających się kamienic, w zakamarki ruin po tętniących niegdyś życiem zakładach przemysłowych i poznaje burzliwe losy związanych z nimi osób. Opierając się na własnych doświadczeniach zawodowych, autor stworzył przejmujący obraz miasta dotkniętego skutkami transformacji ustrojowej.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Łowcy.indd 1 Łowcy.indd 1 02.07.2020 14:03:44 02.07.2020 14:03:44 Łowcy.indd 3 Łowcy.indd 3 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 Redakcja: Monika Ulatowska Projekt okładki: Anna Skurska Skład: Tomasz Kuc © Copyright by Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź 2020 Drogi Czytelniku Książka, którą trzymasz w dłoni, jest efektem pracy m.in. autora, zespołu redakcyjnego, grafików i wydawcy. Prosimy, abyś uszanował ich pracę. Nie kopiuj większych fragmentów, nie publikuj ich w internecie. Cytując fragmenty, nie zmieniaj ich treści i podawaj źródło ich pochodzenia. Dziękujemy. ISBN 978-83-7729-568-7 KSIĘŻY MŁYN Dom Wydawniczy Michał Koliński 90-345 Łódź, ul. Księży Młyn 14 tel./faks 42 632 78 61, 42 630 71 17, 602 34 98 02 infolinia: 604 600 800 (codziennie 8-22, także sms), gg 414 79 54 www.km.com.pl; e-mail: biuro@km.com.pl Łódź 2020. Wydanie 1 Łowcy.indd 4 Łowcy.indd 4 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 ROZDZIAŁ 1 Łódź, luty 2002 Luty był ciepły. Wyjątkowo. Jego pierwsze dni przy- niosły aurę niemalże wiosenną. Niektórzy ostentacyjnie zdejmowali ciepłe płaszcze i pokazywali zimie, że jej dni są policzone. Komisarz Kostecki też rozpiął poły kapoty. Kapo- ta była zaskakująco ładna. Kolega, który był księdzem, dał mu cynk, że w punkcie Caritasu na rogu Gdańskiej i Kopernika rozdają palta. Okrycia były nowe, wykona- ne z  solidnego materiału. Dyżurujący ksiądz spojrzał na policjanta podejrzliwie. Trochę kwękał, że to tylko dla potrzebujących, lecz gdy Tadeusz rzucił nazwiskiem kolegi, kapłan zmiękł i  przyniósł dużych rozmiarów czarny uniform. Kostecki był zadowolony. Kwotę, którą musiałby przeznaczyć na zakup nowego przyodziewku, wydał na wiadomą substancję. Po wypiciu alkoholowej 5 Łowcy.indd 5 Łowcy.indd 5 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 mikstury Tadeusz się wyciszał. Życie, które na trzeźwo nazywał przegranym, strzelało wtedy kontaktowego gola. Nad ranem jednak zawsze się okazywało, że był spalony. Teraz – w  jako takiej kondycji i  nowym czarnym płaszczu – Tadeusz zameldował się w  komendzie na Lutomierskiej. Miał minę kapitana drużyny, która prze- rżnęła zero do pięciu. Łódzka policja była w stanie sil- nej aktywności. Miastem targała afera „łowców skór”. Dziennikarskie śledztwo prowadzone przez Tomasza Patorę odsłoniło szokujący proceder uśmiercania pa- cjentów przez pracowników pogotowia. Nowy wiek zapowiadał nowego rodzaju zbrodnie. Łódź trafiła na czołówki wszystkich gazet w  Polsce, o  aferze trąbiły stacje telewizyjne. Miasto, o którym nie chcieli myśleć nawet sami mieszkańcy – z pracownikami magistratu na czele – znalazło się w centrum zainteresowania. Tadeusz do zbrodni podchodził z dystansem. Miał pięćdziesiąt dwa lata. Wyglądał na pięćdziesiąt. Czuł się zaś tak, jakby miał osiemdziesiąt dziewięć. Od jakiegoś czasu omijały go ciekawe śledztwa, ale tkwił w policji, bojąc się głodowej emerytury. Wyliczenia kolegów mówiły, że jak Tadeusz popracuje dłużej, to emerytura będzie wyż- sza. Najbardziej Kostecki bał się wysokich cen alkoho- lu – obawa, że zabraknie mu na substancję ratunkową, motywowała go do wstawania rano i udawania się do pracy. Określenia „służba” Tadeusz od kilkunastu lat nie używał. Konkretnie od czasu weryfikacji. Gdy Kostecki 6 Łowcy.indd 6 Łowcy.indd 6 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 skonstatował, którzy koledzy z milicji przeszli bez pro- blemów weryfikację i stali się policjantami, przestał uży- wać zaszczytnego zwrotu, który miał podkreślać służeb- ny charakter tej profesji. Każdego ranka Tadeusz, bluź- niąc jak szewc, wygrzebywał się z łóżka. Parząc kawę, pocieszał się, że – statystycznie rzecz biorąc – zostało mu około dwudziestu lat życia. W myślach krzepił się refleksją, że wypijany wieczorem alkohol skróci męczący czas oczekiwania na zgon. Gdy zaś miał lepszy humor, przypominał sobie Wołodyjowskiego, który powtarzał ciągle: „Memento mori”. Tego dnia humor mu raczej dopisywał. Słoneczny dzień i prawie wiosenna aura zrobiły swoje. Po wejściu do komendy Tadeusz ze zdziwieniem spostrzegł, że cze- ka na niego prokurator Paweł Jasiński. Znali się od lat, prowadzili razem kilka spraw. – Mam coś – powiedział prokurator. Podali sobie ręce. Jasiński był młodszy od Tadeusza, miał czterdzieści pięć lat. Wyglądał na czterdzieści. Mentalnie miał trzydzieści pięć. Z zapałem człowieka, dla którego praca jest ważna, oznajmił: – Ciekawy przypadek. Otóż zgłosił się do mnie ten konował Andrzejewski. Prokurator kontynuował. Kostecki doskonale znał patologa Andrzejewskiego. – Robił sekcję jakiegoś żula. – kontynuował proku- rator – Bezdomnego, znaczy się. Wiesz, w ramach zajęć ze studentami. 7 Łowcy.indd 7 Łowcy.indd 7 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 pavulonem. – Pierdolisz. – Naprawdę. Wyniki sekcji były takie same, jak u ofiar łowców skór. – No i? – No i ten żul, bezdomny, znaczy się, był załatwiony – Trochę to nielogiczne – zauważył Kostecki. – Trochę? – Masz rację. Tu nie ma żadnej logiki. – Dlatego musimy się tym zająć. Ty się tym zajmiesz. Na razie ten żul, znaczy się bezdomny, będzie wątkiem pobocznym głównego śledztwa. Zobaczymy, czy ma ja- kiś związek z innymi ofiarami. A może to przypadek? Jeżeli weźmiemy pod uwagę motyw, który kierował łowcami, to ten żul, znaczy się bezdomny, kompletnie do niego nie pasuje. – Ten żul się jakoś nazywał? – Henryk Krotoszyński. Po wypiciu herbaty i  zjedzeniu kanapki Kostecki udał się na spotkanie z patologiem Andrzejewskim. – O tego żula chciałem zapytać. – Domyślam się – odrzekł doktor. – Normalny czło- wiek by powiedział: „Przyszedłem zapytać o szczegóły sekcji nieszczęśliwego człowieka, któremu tak zwana transformacja odebrała godność i  rzuciła w  wir bez- domności”. Ale prostak z milicji, przepraszam, komisarz policji tak nie powie. Czasy się zmieniają, ale w tak zwa- nych służbach mundurowych prostak goni prostaka. 8 Łowcy.indd 8 Łowcy.indd 8 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Może i prostak, ale uczciwy, co to łapówek nie bie- rze. Czasy się rzeczywiście zmieniają. Kiedyś zabijała milicja, dziś pogotowie. – Kapitalizm. Tak to działa. Tego chcieliśmy. – Powiesz mi o tej nieszczęśliwej ofierze transformacji? – Bezdomnym był raczej krótko. Wątroba przyzwo- ita. Uzębienie też niczego sobie. Ogólnie był w niezłym stanie zdrowia. Przyczyna śmierci to zwiotczenie mięś- ni, zupełnie jak u ofiar łowców skór. – Dziwne. – Dlatego was o tym poinformowałem. Afera tak zwanych łowców skór zszokowała społe- czeństwo. Jak w soczewce skupiała wszelkie patologie transformacji. Była symbolem pogardy dla ludzkiego ży- cia w imię nie ideologii czy religii, ale w imię pieniędzy. Na trop zbrodni, która na początku wydawała się tylko skandalem, wpadli dziennikarze „Gazety Wyborczej”, Tomasz Patora, Marcin Stelmasiak i Przemysław Wit- kowski. Wszystko zaczęło się zaraz po upadku komu- ny. Jeden z biznesmenów z branży pogrzebowej zaczął odwdzięczać się pracownikom pogotowia za informacje o  zmarłych pacjentach. Na początku rewanżował się wódką, potem – niewielkimi sumami. Gdy do gry we- szła konkurencja, sumy się zwiększyły. Konkurencja nie spała, też płaciła. Na pogrzebach chcieli zarabiać wszy- scy. Ceny za informacje o zgonach skoczyły. Na począt- ku dwudziestego pierwszego wieku „za skórę” płacono już tysiąc pięćset złotych. Z grubsza wyglądało to tak: 9 Łowcy.indd 9 Łowcy.indd 9 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 zaniepokojona rodzina wzywała pogotowie, po przy- jeździe karetki pracownicy pogotowia przystępowali do reanimacji, na początku reanimowano, ale gdy reanima- cja się nie udała, ratownik z wyrazami żalu informował, że zaraz przyjedzie ktoś, by zabrać zwłoki do kostnicy. Zrozpaczona rodzina podpisywała dokument, który fak- tycznie był umową z firmą pogrzebową. Mając fakturę od firmy organizującej pogrzeb, rodzina pobierała z ZUS-u stosowny zasiłek i z tych pieniędzy opłacano koszty uro- czystości. Gdy bliscy chcieli wypaść godniej, dopłacali z  własnej kieszeni. Taki układ wszystkich zadowalał. Firmy pogrzebowe zarabiały na pochówkach, rodzina szybko otrzymywała zusowskie świadczenie. Pracowni- cy pogotowia mogli po pracy zrelaksować się bonuso- wym alkoholem. Ci ostatni dosyć szybko zorientowali się, że warto bić się o „swoje”. Zażądali za swoje usługi na rzecz zakładu pogrzebowego nie symbolicznej flaszki, ale realnych pieniędzy. Machina ruszyła. Pieniądze kusi- ły. Firmy licytowały. Kalkulacja ekonomiczna mówiła, że nie opłaca się ratować pacjentów – im więcej umierało, tym więcej pieniędzy można było zarobić. Coraz częściej więc pracownicy pogotowia ratowali tak, by nie urato- wać. Na karetki czekało się czasem godzinami. Zdarzały się przypadki, że wtajemniczony w proceder dyspozy- tor wysyłał do chorego karetkę z drugiego końca miasta w sytuacji, gdy inny ambulans był w odległości kilkuset metrów od wzywającego pomocy. W nocy, kiedy ruch jest nikły, karetka potrafiła jechać do poszkodowanego 10 Łowcy.indd 10 Łowcy.indd 10 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 dwie godziny – przy czym pacjent przebywał w lokalu oddalonym od pogotowia o niecały kilometr. Gdy ta- kie praktyki zaczęły być nagłaśniane, mordercy wpadli na inny pomysł. Reanimacja była uskuteczniana szybko, niestety nie zawsze okazywała się skuteczna. Podczas rzekomej próby ratunku podawano nierozcieńczoną eu- filinę lub pavulon. Pacjent umierał po cichu, za to w mę- czarniach. Był świadomy, ale nie mógł mówić. Dusił się, nie mogąc wezwać ratunku. Ilość wydawanego pavulonu szła w setki. Potem w tysiące. Innym sposobem na szyb- kie pozyskanie „skóry” było wstrzyknięcie dużej ilości potasu. On też potrafił zabić. Jeden z uczniów Hipo- kratesa doszedł do takiej wprawy w aplikowaniu potasu, że otrzymał pseudonim Doktor Potasik. Dzięki pracy dziennikarzy sprawą na poważnie zainteresowała się po- licja i prokuratura. Machina śledztwa ruszyła. Do jej ob- sługi skierowano najlepszych łódzkich śledczych. Kiedyś do tej grupy zaliczał się Kostecki. Kiedyś. Teraz komisarz policji, a wcześniej porucznik MO, był starym, wypalonym gliniarzem. Jego aspiracje ogra- niczały się do wieczornej dawki alkoholu. Był bardzo zadowolony, że głośne medialne śledztwo przypadło w udziale innym. Jemu w zupełności wystarczały zwło- ki bezdomnego. Przydzielona mu sprawa miała prawie same zalety. Śmierć bezdomnego nikogo nie interesuje. Nie będą o tym pisać gazety. Komendant wojewódzki nie będzie drążyć tematu i naciskać na szybkie znale- zienie mordercy. Prokuratura również nie będzie się 11 Łowcy.indd 11 Łowcy.indd 11 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 czepiać. Na śmierci bezdomnego nikt nie zarobi, nikt nie zrobi kariery. Sprawa do umorzenia. Prosta jak barszcz. Kostecki widział tylko jeden problem. Sekcja zwłok wykazała, że do morderstwa użyto pavulonu, czyli tego samego środka, którym zabijali łowcy skór. Tadeusz po cichu marzył, by oskarżeni łowcy przyznali się do za- bicia bezdomnej ofiary transformacji. O niczym innym nie myślał. I jeżeli miał do złoczyńców żal, to tylko o to, że nie użyli siekiery, że wzgardzili tym tradycyjnym – można by rzec – arcypolskim narzędziem zbrodni. Zo- stałyby pewnie jakieś linie papilarne. Krew wsiąknęłaby w trzonek. Słowem: zostałyby wyraźne ślady. Doświad- czenie uczyło, że żaden z mieszkańców miasta, nazy- wanego ongiś polskim Manchesterem, nie wyrzuciłby rzeczy tak cennej i potrzebnej jak siekiera. Mając bogate doświadczenie śledczego, Tadeusz był świadom, że po zabójstwie między mordercą a siekierą nawiązywała się jakaś magiczna więź. Nierozerwalna. Jakby odziedziczo- na po prasłowiańskich przodkach, którzy prababkami dzisiejszych siekier rąbali Wieletów, wikingów i innych wrogów. Konkurentów do ciał niewieścich i pieczonych nad ogniem połci baraniny. Dlatego Kostecki po wie- lokroć odnajdywał narzędzia zbrodni, którymi zabójcy ciosali stare meble na opał. Byli z nimi związani silniej niż z żonami, konkubinami, kolegami spod celi. Do noclegowni na ulicy Szczytowej przyjechał wczesnym popołudniem. Gdyby zabójca użył siekiery, świadkowie zostaliby wezwani na Lutomierską. Pavulon 12 Łowcy.indd 12 Łowcy.indd 12 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 spowodował, że Tadeusz pojechał służbowym samocho- dem na Stoki. Nazwa osiedla wzięła się od falującego terenu, który niezbicie potwierdzał istnienie Wyżyny Łódzkiej. Nadal było ciepło, tyle że teraz słońce skryło się za chmurami. W ośrodku nie było bezdomnych – regulamin mówił, że rano musieli wyjść. Do swojego „domu” mogli wrócić dopiero późnym popołudniem. Kosteckiego przyjęła jedna z pracownic ośrodka. – Jestem z policji – powiedział Tadeusz, pokazując legitymację. Pracownica nie była wysoka. Miała długie włosy, o ich kolorze mówi się: ciemny blond. Szare oczy pa- trzyły na Kosteckiego z uwagą. Nie było w nich żadnej kokieterii, widać za to było dużo zmęczenia. – Któryś nabroił? – zapytała. – Nie. Chciałem porozmawiać o  Henryku Kroto- szyńskim. – On nie żyje. – Został zabity. Oczy kobiety zrobiły się ogromne. Kostecki pomy- ślał, że widzi oczy sowy. Pracownica noclegowni zapro- siła go do środka, czym komisarz nie był zachwycony. Mimo wysiłków personelu w pomieszczeniu czuć było zapach beznadziei, niespełnionych obietnic, zmarnowa- nych szans, zdrady, rozpaczy i zwyczajnego ludzkiego pecha. Kostecki zapalił mimo nagany, która pojawiła się w sowich oczach. – Rozumiem, że znała pani tego bezdomnego? 13 Łowcy.indd 13 Łowcy.indd 13 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Henryka. Miał na imię Henryk. Kostecki wyczuł w głosie kobiety złość. Zganił się w myślach za własną głupotę i postanowił uważać. – Oczywiście. Chciałem zapytać, czy znała pani pana – Tak. On tu mieszkał. Tak to można chyba nazwać. Henryka Krotoszyńskiego. Często rozmawialiśmy. – O czym? – O życiu. Nie pamiętam dokładnie, kiedy tu przy- szedł po raz pierwszy. Jakoś kilka lat temu. Może z sie- dem? Tak, to był chyba dziewięćdziesiąty piąty. Albo szósty. Kilka ładnych lat. – Opowie mi pani o nim? – Za dużo nie wiem. Był kiedyś jakimś biznesme- nem. Na początku transformacji zarobił duże pieniądze. Potem karta się odwróciła. Nie mówił o tym zbyt wiele, ja nie naciskałam. Właściwie wiem tylko, że na początku lat dziewięćdziesiątych był zamożnym człowiekiem. – Jakaś rodzina? Gdyby każdy niespełniony biznes- men zostawał bezdomnym, to potrzebne by były więk- sze noclegownie. – Miał żonę, ale rozwiódł się z nią. Podobno już nie żyje. Ten rozwód to był jeszcze za komuny. Tak mówił. – Dzieci? – Córka. Ale nie utrzymywała z  nim kontaktu. Henryk mówił, że wyjechała do Anglii. Albo do Sta- nów Zjednoczonych, nie pamiętam dokładnie. On bar- dzo mało mówił o  dawnym życiu. Wolał opowiadać 14 Łowcy.indd 14 Łowcy.indd 14 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 o książkach, które przeczytał, o filmach, które obejrzał. Był bardzo ciekawym człowiekiem, oczytanym i z dużą wiedzą, takim jakby filozofem. Miał różne refleksje. Lubiłam z nim rozmawiać. Raz w roku opłacałam mu możliwość korzystania z  biblioteki. Całymi dniami przesiadywał w czytelni na Gdańskiej. – Miał jakichś wrogów? – Nie, był ugodowym człowiekiem. I dobrym orga- nizatorem, potrafił zapanować nad innymi. To znaczy wyznaczał dyżury. – Dyżury? – Chodzi o sprzątanie, zmywanie podłóg. Wielu na- szych podopiecznych ma z tym problem. On nie miał, był czysty, schludny, potrafił też pokierować tymi, którzy mieli kłopot z zachowaniem czystości. – Czy było do niego wzywane pogotowie? Znaczy się do pana Henryka. – Nie. Nie przypominam sobie. Nie miał problemów ze zdrowiem. Nie pił, nie palił. Przynajmniej ja nigdy nie widziałam, by palił. Naprawdę to był normalny człowiek. – Czy zostały tu jego rzeczy? – Nie. Procedury mówią, by takie rzeczy palić. Zresz- tą nie było ich zbyt dużo. Książki oddałam do biblioteki. Byliśmy przekonani, że to był jakiś zawał albo wylew. Nie mieliśmy pojęcia, że ktoś go zabił. – Rozumiem. Czy ktoś pana Henryka odwiedzał? Ja- cyś koledzy? O kimś może mówił? Dawnym wspólniku? Przyjacielu? Może miał brata? Albo kuzyna? 15 Łowcy.indd 15 Łowcy.indd 15 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Nic o  tym nie wiem. Jego brat utopił się, gdy Henryk miał piętnaście lat. O  tym akurat kiedyś opowiadał. O żadnych przyjaciołach nie wspominał. O kuzynach też nie. Nie zauważyłam, by ktoś do niego przychodził. – Hm. A czy z kimś się przyjaźnił? Pytam o innych bezdomnych. – Nie. A jeśli już, to nie nazwałabym tego przyjaźnią. Dogadywał się. Nie był konfliktowy. Potrafił ludzi zmo- tywować do sprzątania, do przygotowań wigilijnych. Nawet kiedyś jakąś aukcję zrobił, by wesprzeć Owsiaka. – Aukcję? – Tak. Każdy z nich – z bezdomnych, znaczy się – chodzi po śmietnikach. Henryk też chodził. Szukał książek, a  jak jakieś znalazł, to je potem sprzedawał w antykwariatach. Ta aukcja polegała na tym, że każdy wystawiał to, co cennego znalazł. Ja kupiłam całą Trylo- gię, którą Henryk znalazł na śmietniku. Kilkaset złotych uzbierali i przesłali Owsiakowi. – To chwalebne. W swoim mieszkaniu na Retkini Tadeusz pojawił się wczesnym wieczorem. Było już ciemno. Przed wejściem do klatki schodowej nabył dzienny, a właściwie wieczor- ny limit alkoholu. Zawsze kupował butelkę taniego wina i jedno mocne piwo. To był standard. Wersja ekskluzyw- na przeznaczona była na gorsze dni – wtedy kupował dwa wina. Gdy dzień był bardzo zły, komisarz nabywał 16 Łowcy.indd 16 Łowcy.indd 16 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 butelkę wódki. Zawsze też zaopatrywał się w coś do je- dzenia, najczęściej parówki. W mieszkaniu panowała ciemność, jednak z drugie- go pokoju dochodził blask włączonego komputera. – Cześć – powiedział Tadeusz. Odpowiedział mu jakiś pomruk, który wydobył się z  gardła siedzącego przy komputerze starca. Eustachy miał osiemdziesiąt siedem lat. Wyglądał na osiemdziesiąt trzy. Wiek mentalny nie był łatwy do odczytania i wa- hał się między piętnastym a siedemnastym rokiem życia. Wielką pasją starszego pana stał się komputer. Im częściej z niego korzystał, tym bardziej młodniał duchowo. – Znowu parówki? – ze złością zapytał Eustachy. – Jestem gliniarzem, a nie biznesmenem. – Po pierwsze: jesteś pijakiem. Gdybyś tyle nie chlał, stać by cię było na porządne żarcie, na ładną kobietę i dobry samochód. Ale jesteś mentalnym żulem, który chla tanie wino. – To akurat nie jest tanie – oburzył się Tadeusz. Eustachy podjechał wózkiem do kuchni i wziął do ręki półlitrową butelkę wina. Popatrzył na etykietę i przeczytał: – Najmocniejsze na rynku. Trzeciego nikt nie dopił. Czternaście procent. Cena trzy złote, butelka kaucjono- wana. – Tanie jest po dwa i pół zeta. Poza tym tanie wina są w  innych butelkach. Zielonych, zero siedemdziesiąt pięć – w głosie Tadeusza można było wyczuć nutę wstydu. 17 Łowcy.indd 17 Łowcy.indd 17 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 Eustachy pokiwał głową i powiedział: – Jesteś mentalnym peerelowskim menelem. Komuna przeżarła ci duszę. Jesteś wrakiem. Ja w twoim wieku… Eustachy był przyszywanym wujem Tadka. Tadeusz był synem bliskiego przyjaciela Eustachego – Eugeniusza, który zginął w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach wiosną tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego trzeciego roku. Eustachy nie miał rodziny. Prawie wszyscy jego bliscy zginęli podczas wojny, a reszta rodu rozeszła się po świe- cie. Kilka lat temu odezwała się Natasza z Kazachstanu, wnuczka kuzynki starszego pana. Eustachy nie okazał za- interesowania ożywianiem więzów rodzinnych. Twierdził, że długoletnie życie w ZSRR musiało zniszczyć kościec moralny jego familii. Eustachy był zagorzałym wrogiem lewicy, w młodości – zadeklarowanym endekiem. Podczas karnawału Solidarności „nie dał się zwieść Żydom i ma- sonom” i nie zgłosił akcesu. Po przełomie roku tysiąc dzie- więćset osiemdziesiątego dziewiątego przez chwilę popie- rał Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, jednak dosyć szybko się zraził, jak to mówił, pozornym patriotyzmem zakamuflowanych lewaków. Swoje sympatie polityczne zaczął lokować w Narodowym Odrodzeniu Polski, stał się zagorzałym fanem Tejkowskiego i jego kamratów. Im Eu- stachy był starszy, tym bardziej rosła jego fascynacja skraj- ną prawicą. Można powiedzieć, że dzięki NOP przeżywał drugą młodość, która nie szła jednak w parze z kondycją fizyczną. Stary endek był po zawale i wylewie. Jako dobrze zarabiający kawaler prowadził dosyć hulaszczy tryb życia, 18 Łowcy.indd 18 Łowcy.indd 18 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 co zemściło się w jesieni życia – Eustachy był przykuty do wózka. Kostecki musiał się nim opiekować. Podobnie jak przyszywany wuj, był kawalerem, a więc opieka nie psuła mu relacji rodzinnych. Mieszkanie Eustachego na Roose- velta Tadeusz wynajmował. Pieniądze za wynajem szły w większości na przelew. – Wiem, co robiłeś, będąc w moim wieku. – Kostecki powiedział to przez zaciśnięte zęby. Gdy kapsel odpadł od flaszki, wino zrobiło głośne – O, widzę, że prawdziwy szampan – zadrwił staru- pssssss. szek. Kostecki nic nie powiedział, tylko przytknął butlę do ust i zaczął łapczywie pić. Gdy wchłonął prawie całą za- wartość półlitrowej butelki, rzekł: – Mówiłem ci. To nie jest zwyczajne tanie wino. Nie jest drogie, to fakt, ale to nie jest alpaga, tylko normalne wino owocowe. – Jabłkowe? – Tak. Jabłkowe. Takie jak kiedyś, z owoców, a nie Eustachy nałożył sobie parówki na talerz i polał je dużą ilością musztardy. Zaczęli jeść. Eustachy pił herba- tę. Tadek żłopał piwo z puszki. – Chlasz, chlasz, a potem jesteś głodny i jesz w nocy chleb z konserwą. Alkohol przyspiesza trawienie. Nie najadasz się kolacją, musisz dojadać w nocy. Brzuch ci rośnie. Nie masz już trzydziestu lat. z chemii. 19 Łowcy.indd 19 Łowcy.indd 19 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Kurwa, odpierdol się, jebany faszysto! Gdy Tadeusz wchodził do mieszkania, był przeko- nany, że dzień był zwyczajnie podły. Taki standardowo kiepski. Dlatego kupił zestaw zwyczajny. Teraz biegł po schodach po wódkę. Na szczęście dzięki transformacji gorzałę można było kupić wszędzie i o każdej porze. Czasem Kostecki myślał, że z jego perspektywy pozby- cie się kartek na wódę i umożliwienie jej konsumpcji bez ograniczeń było największym osiągnięciem III RP. 20 Łowcy.indd 20 Łowcy.indd 20 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 ROZDZIAŁ 2 Wieczorne wypicie produktu polskiego przemysłu spi- rytusowego zaowocowało u Tadka lekkim bólem głowy z rana. Kiedyś nie miał problemów z wsiadaniem po pi- jaku do samochodu. Jechał. I tyle. Teraz bał się kontro- li. Bał się też, że nie wyhamuje. Perspektywa zostawie- nia Eustachego na łasce Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej zmuszała go do ostrożności i  logicznego myślenia. Postanowił, że do pracy pojedzie tramwajem. Szynowy pojazd był pełny, mimo że Tadeusz wsiadł na trzecim przystanku, licząc od pętli, przez łodzian nazy- wanej krańcówką. Z każdym przystankiem ludzi przy- bywało. Dominowali młodzi, tuż przed trzydziestką lub zaraz po niej. Sprawiali wrażenie, jakby wszyscy się znali. Pasażerowie wymawiali nazwy ulic, barów, opisy- wali różne skrzyżowania, przystanki, charakterystyczne punkty. Tadeusz próbował je rozpoznać i umiejscowić, lecz mu to nie wychodziło. Zwalał to na alkoholowe 21 Łowcy.indd 21 Łowcy.indd 21 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 opary, ale przecież nie wypił wczoraj całej flaszki. Upił jedną czwartą i zasnął. Był co prawda lekko wczorajszy, lecz nie tak, by nie kojarzyć miejsc w rodzinnym mie- ście. Dopiero po kilku minutach Tadek zorientował się, że opisywane przez młodych lokalizacje nie znajdują się w Łodzi. Tłum pasażerów jechał na dworzec Łódź Fa- bryczna. Stamtąd udawali się do Warszawy. Na dworcu zaś mieli się spotkać z krajanami z Widzewa, Dąbrowy, Teofilowa, starych Bałut, Chojen. Młoda Łódź płynęła do stolicy. Tam była praca, tam były perspektywy. Oczy- wiście do Warszawy jechali wybrańcy losu. Wykształco- na elita. Dzieci zapobiegliwych rodziców, którzy tyrali, by zapewnić dzieciom lekcje angielskiego oraz korepe- tycje z  matematyki. W  śmierdzących wagonach PKP tłoczył się kwiat miasta włókniarzy. Chwasty zostawa- ły w zmurszałych bramach. Tam zapuszczały korzenie. Tam żywiły się tanim winem, najmocniejszym na rynku. Tak mocnym, że „trzeciego nikt nie dopił”. Przywiędłe kwiaty po przyjeździe do stolicy nabierały blasku. Wiele łódzkich róż i tulipanów kwitło w warszawskich ogro- dach, na złotych tarasach. Żonkile i gerbery marzyły, by zaczepić się nad życiodajną Wisłą. Zarobić na czynsz. Dostać kredyt. Odetchnąć wolnym od wyziewów łódz- kiej biedy powietrzem. Chwasty trwały w bramach. Za- puszczały korzenie w szczelinach sypiących się kamie- nic. Chwasty czerpały moc z wychodkowych nawozów, wyciskały życiowe soki z łon swoich konkubin. Chwasty zostawały w mieście Tuwima, autora Kwiatów polskich. 22 Łowcy.indd 22 Łowcy.indd 22 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 Tłum rósł. Do dworca był kawał drogi, a tramwaj pękał w szwach. Kostecki rzucił okiem na zegar, który wyświetlał czerwone cyfry. Było po piątej. Pierwszy po- ciąg do stolicy ruszał za pół godziny. Jeżeli przyjedzie o czasie, młodzi zdążą na ósmą do pracy. Uświadomie- nie sobie, która jest godzina, przypomniało Tadeuszowi, że wczoraj wcale nie upił jednej czwartej flakonu. Wypił całą flachę. To, że na razie nie cierpiał, było wynikiem tego, że wciąż jeszcze był pijany. Gdy uzmysłowił sobie to wszystko, retkińskie bloki zaczęły się trząść. Kostecki miał wrażenie, że tramwaj sunie dnem potężnego wą- wozu i betonowe bloki za chwilę runą i zmiażdżą kru- chy czerwony pojazd. Kiedy dojechał do dworca Łódź Kaliska, wysiadł i  poszedł na pobliską stację benzy- nową – mocne piwo miało przygotować organizm na armagedon kaca. Komisarz powłóczył się trochę, po czym o siódmej zawitał do komendy. Przed wejściem pochłonął dużą liczbę miętusów. Na Lutomierskiej spo- tkał swojego druha – komisarza Owczarka. Komisarz Owczarek był młodszy o ponad dziesięć lat od weterana z Retkini i miał od Tadeusza dużo więcej sił. Był jednym z tych policjantów, którzy zajmowali się aferą łowców skór. Kostecki zrobił sobie kawy. – Mam do ciebie prośbę – zagaił. – Wal jak w dym. – Sprawdź mi coś w komputerze. – No kurwa, sam se sprawdź. – Owczarek był zmę- czony intensywnością pracy. Z  tak zwanej góry szły 23 Łowcy.indd 23 Łowcy.indd 23 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 naciski, by śledztwo dotyczące domniemanych mor- derców z  pogotowia było rzetelnie przeprowadzone. I szybko. – Bądź kolegą. – Stoleckiemu zleć. Aspirant Piotr Stolecki był jednym z najgłupszych funkcjonariuszy, jacy kiedykolwiek pracowali na Luto- mierskiej. Koledzy – czy też lepiej: znajomi z pracy – mówili o nim Saladyn. – Nie chcę temu chujowi nic zlecać – oznajmił sta- nowczo Tadek. Komisarz Owczarek wreszcie zrozumiał, o co chodzi. – No dobra. To jak się ta pani nazywa? – Barbara Kawka. Pracuje na Szczytowej, w ośrodku dla bezdomnych. – Jak znajdę chwilę, to sprawdzę. – Jesteś funfel. – Się wie. Po zjedzeniu kanapki Kostecki łyknął kolejną tran- szę miętusów i ruszył na Szczytową. Rano, czyli przed piątą, czuł się na tyle dobrze, że wziął prysznic i zało- żył czystą koszulę. W kiblu, przed zażyciem miętusów, golnął sobie jeszcze resztkę wódki z małej flaszki. Umył dobrze usta i  ruszył. Na Szczytowej pojawił się, gdy pensjonariusze szykowali się do zgodnego z regulami- nem opuszczenia schroniska. Pani Barbara była w pra- cy. Uśmiechnęła się lekko na widok policjanta. Kostecki wyłuszczył, że przyjechał, by porozmawiać z kolegami 24 Łowcy.indd 24 Łowcy.indd 24 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 Henryka Krotoszyńskiego. Najbardziej interesowali go ci, z którymi zamordowany mieszkał w pokoju. Pierw- szy poproszony o rozmowę został pan Feluś – czyli Feli- cjan Grzelak, onegdaj pracownik farbiarni w zakładach imienia Marchlewskiego. – Heniu to był porządny chłop – zaczął pan Feluś. – Taki zorganizowany. Urządzał sprzątania. Taki miał zmysł. Kiedy miałem przepuklinę i nie mogłem sprzą- tać, to on brał za mnie te dyżury. Ja to tak odpracowałem, że potem na bałuckim rynku sprzedawałem te książki, które on zbierał. Co prawda żadnej nie sprzedałem, ale udało mi się opchnąć gazetki z gołymi babami, które on znalazł. Bardzo się Heniu ucieszył, bo to był ładny grosz. – Miał jakichś wrogów? Ktoś mu groził? – Tak. Miał takiego jednego wroga. Był taki Mirek, co nie chciał sprzątać. Oni się pokłócili, a potem to na- wet pobili. Ten Mirek teraz tu nie przychodzi. Ale od- grażał się, że Henia zajebie. Tak mówił. – A o swojej przeszłości coś pan Henryk mówił? – Mało. Mówił, że go kobita kantem puściła, gdy te interesy, które robił, zaczęły szwankować. Kobity ta- kie są. Kasa się kończy albo zaczynają się kłopoty, to kobita robi pstryk i znika. Tak to jest. Miałem kiedyś taką Wieśkę. To już było, gdy zakład padł, a ja straciłem prawo do kuroniówki. Najpierw zadłużyłem mieszka- nie na Teofilowie, trzy pokoje. Małe, ale trzy. Zamie- niłem się wtedy z taką jedną, która miała mieszkanie 25 Łowcy.indd 25 Łowcy.indd 25 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 na Grabowej. Stara kamienica, od cara pewnie niere- montowana, z wychodkiem na podwórku. Zamieniłem się. Nie byłem w stanie płacić czynszu w bloku. Ale nie byłem stoczony. Rano wstawałem, goliłem się. Jakiś po- rządek trzymałem. Gdy się przeniesłem na Grabową, to żona akurat dostała pracę przy jagodach, w Szkocji chyba. To lato było. Una wyjechała, a ja żem został. Una w tej Szkocji została. Jakiego gacha przytuliła i zosta- ła. Nie mam o to do niej pretensji. Każden chce lepiej żyć. Na tej Grabowej nie szło nie pić. Tam każden pije. Jabole albo i gorzej, jakie wynalazki. Raz, drugi z miej- scowymi popilimy i tak już zostało. Roboty nie mogłem znaleźć. Ale nie było jeszcze tak źle. Tam zaraz obok jest Uniontex, to znaczy był Uniontex. Teren ogromny. Złom żeśmy tam zbierali. Taki Maniek z Sosnowej, co tam robił za komuny, to wiedział, gdzie szukać. Naj- bardziej opłacało się brać miedź, aluminium i mosiądz. Szczególnie mosiądz. Panie, to Scheiblerowskie zakła- dy były. Klamki były z mosiądzu. Ten Maniek to był nasz skarb. On wiedział, co i jak. Panie, jakie tam wal- ki szły o ten złom. Ile krwi się polało. No i wtedy się ta Wieśka napatoczyła. Dzięki Mańkowi pieniądz był. Postanowilimy, że nie będziemy chlać, tylko odłoży- my jaki grosz. Tak sobie myślałem wtedy, że na złomie to można zarobić. Z takim Gienkiem i tym Mańkiem chcielimy założyć skup złomu. Wagę, taką dużą, zna- leźlimy w dawnym gabinecie medycznym. Miejsce też już mielimy upatrzone. Taki Jańczak, Jańczak Alojzy, to 26 Łowcy.indd 26 Łowcy.indd 26 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 ma tutej niedaleko taki domek i komórki różne. Tak my sobie wymyślili, że na jego posesji będzie centralna składnica. Potem segregacja, i do komórek: aluminium, puszka osobno, mosiądz, żeliwo. Na makulaturze zara- bia się kiepsko, ale jak człowiek obraca dużymi tonami, to też można. Słowem: mielimy plan. Kiedy już ład- ny pieniądz mielimy odłożony, to ta Wieśka spierdo- liła. Z kasą, ma się rozumieć. I ja się po tym już nie podniosłem. Już nie byłem w stanie. Chlać zacząłem. Mieszkanie na Grabowej diabli wzięli. Już byłem ni- kim. Dopiero teraz jakoś staję na nogach. Pani Basia jest kochana. Goni nas do roboty, ale bez tego sprząta- nia to my byśmy byli niczym. A tak? Mam pięćdziesiąt dwa lata. Może jeszcze się uda jakoś żyć godnie. Kostecki spojrzał na bezdomnego. Zdziwił się, gdy usłyszał, że rozmówca był w jego wieku. Tadeusz był pe- wien, że niedoszły właściciel składnicy złomu był o de- kadę starszy. Drugi sąsiad Krotoszyńskiego z  pokoju nie miał o zabitym wiele do powiedzenia: – Un jaki uczony był – zaczął pan Mietek. – Dlaczego pan tak uważa? – zapytał Tadeusz. – Bo un mówił tak jak te, no, wykształcone mówią. Ja nie powiem, dobre miałem kontakty z Heńkiem. Za dużo my nie gadały. Ale un był dobry człowiek. Tego ja nie mogę powiedzieć. – Miał jakichś wrogów? O kimś opowiadał? Bał się kogoś? 27 Łowcy.indd 27 Łowcy.indd 27 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – No ja to nie wim. Un mnie, znaczy się, nic nie mó- wił. Un był taki… – Jaki? – No, jak to się mówi, że był zamknięty. On dużo nie mówił. O sobie, znaczy się. Un książki zbierał, co ludzie wyrzuciły. Jak ja zauważył, że un taki uczony, to ja go poprosił o pomoc. Mój syn chodzi do takiej szkoły, no, specjalnej, znaczy się. Powinien być w rejonowej szkole, bo un w domu dziecka mieszka. Numer dziewięć. On jest w tej specjalnej, bo został opóźniony przez przed- szkole. Przedszkole stwierdziło, że się nie nadawał do szkoły, że się nic nie nauczył i poszedł do tej, no, spe- cjalnej szkoły. Tam jest dużo lepiej. Już umi cokolwiek, umi napisać, umi przeczytać, umi rozwiązywać litery. Jak był w przedszkolu, to nie umiał nic. Ja staram się mu jakoś pomóc. Interesuję się. Synem, znaczy się. On się mnie trochę wstydzi, ale mnie kocha. Ja jego też. Syna, znaczy się. – Jaki jest związek syna z panem Krotoszyńskim? – No, un go uczył. Znaczy się Heniu. Pomagał Ka- milkowi. Un tam szedł ze mną do domu dziecka. Ja mu nic nie mówił. Synowi, znaczy się. Ja nic nie mówił, że Heniek też jest bezdomny. Ja mówił, że Heniek jest mundry i jemu, znaczy się Kamilkowi, chętnie pomo- że. Kamilek bardzo lubił, jak Heniu przychodził. Tam, w tym domu dziecka, jest taki dyrektor, znaczy się wi- cedyrektor. Une tam na niego wołają Wodzu. Znaczy się dzieciaki tak na niego wołają. Wodzu mówił mi, że 28 Łowcy.indd 28 Łowcy.indd 28 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 ja dobrym ojcem jestem, że się staram. Że mam przy- zwoitego kolegę. Znaczy się Heńka. Ja się zapytał tego Wodza, znaczy się tego dyrektora, to jest wicedyrektora, czy jak ja jestem dobrym ojcem, to może jakie mieszka- nie socjalne bym dostał i zamieszkał z Kamilkiem jak normalny człowiek. Ale un, znaczy się Wodzu, powie- dział, że un nie ma takiej władzy, że un nic nie może. Ale powiedział, że jak znajdę pracę, to un napisze do sądu, że ja dobrym ojcem jestem. Bezdomny na chwilę zamilkł, a potem buchnął: – Że ja jestem dobry, a nie ta kurwa, co mieszkanie zadłużyła. Una, znaczy się Zdziśka, moja żona. Kurwa jedna jebana! To przez nią jestem na bruku, a Kamilek w domu dziecka! Bezdomny zamilkł na chwilę, po czym popatrzył na – Ale Henia szkoda. Dobry chłop z niego był. Heniu Tadka i dodał: miał taką kobitę. – Co to za kobieta? – Ja nie znam jej imienia, tej Heńkowej kobity. Ale ja ją kiedyś widział. Una chyba też bezdomna. W schroni- sku dla kobit. Gdy Kostecki zakończył spotkanie z bezdomnymi, podeszła do niego Barbara. – Mam nadzieję, że rozmowy wniosły coś do śledztwa. Stanęła blisko. Za blisko. Tadeusz się odsunął. Bał się, że miętusy przestały działać i kobieta poczuje za- pach alkoholu. Zrobiło mu się głupio. Czuł się starym, 29 Łowcy.indd 29 Łowcy.indd 29 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 złamanym przez życie człowiekiem. Barbara spojrzała w okno i zapytała: – Wie pan, co to jest TMR? – Obawiam się, że wątpię, bym wiedział. – Taksometryczny Miernik Rozwoju. To rodzaj dzia- łań, które polegają na analizie problemów społecznych. Na tle dużych miast Łódź wypada fatalnie. Najwyższe bezrobocie. Najniższy odsetek absolwentów szkół po- nadpodstawowych, najniższy dochód w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Najniższe wydatki na oświatę. Na- wet za komuny było u nas gorzej niż w innych miastach. Średnia pensja włókniarki była niższa o jedną czwartą od robotniczych pensji w innych miastach. Teraz te różnice jeszcze się pogłębiają. Górnicy przyjadą do Warszawy pod sejm, zrobią awanturę, opony spalą, kilku policjan- tów zranią i pokażą, że z nimi trzeba się liczyć. Naszych robotnic pies z kulawą nogą nie uszanuje. Bo kto by nie rządził w Polsce, to zawsze lekceważy kobiety. Zawsze. Zakłady padały jeden po drugim i nikt się nie zaintere- sował. Ani Solidarność, ani te czerwone komunistyczne szmaty, co się dorwały do żłobu w dziewięćdziesiątym trzecim. Przepraszam. Przecież teraz to nie komuniści, to socjaldemokraci. Kostecki nic nie powiedział. Pluł sobie w brodę, że wieczorem zachlał. Był przekonany, że śmierdzi alkoho- lem na kilometr. – Mam nadzieję, że się nie zagalopowałam i nie ura- ziłam pana. 30 Łowcy.indd 30 Łowcy.indd 30 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Nie. Nie uraziła mnie pani. – Jeszcze gorzej wygląda sytuacja Łodzi w rankin- gach powiatów. Jesteśmy w czwartej setce. Wie pan, na którym miejscu jest Wrocław? O lidera nie pytam, bo wiadomo, że to Warszawa. – Nie mam pojęcia. – Wrocław jest na dziesiątym. Kraków na trzecim. Bezrobocie w Łodzi jest zawsze większe niż średnia krajowa. A średnia krajowa to osiemnaście procent. Co piąty Polak nie ma roboty. Wśród młodych ten wskaź- nik jest wyższy. Nasze dzieci tyrają w Warszawie. Ci, co się dorabiają, kupują tam mieszkania. Już nie wrócą do Łodzi. Za chwilę wejdziemy do Unii i kolejna tran- sza pojedzie za chlebem za granicę. Wielu pewnie tam zostanie, na Zachodzie. Po co mają tu wracać? Do tego syfu? Zapadła cisza. Na niebie pojawiły się ciężkie oło- wiane chmury. Kostecki miał wrażenie, że zza chmur za chwilę wyłoni się karząca ręka Boga i dobije to nieszczę- sne miasto. – Ma pan dzieci? – zapytała Barbara. – Nie mam. – Kosteckiemu zawsze w takich sytua- cjach robiło się smutno. – Ja mam córkę. Studiuje w Warszawie. Mam na- dzieję, że jej się tam ułoży i nie będzie musiała wracać do Łodzi. Przed wejściem pojawił się jakiś bezdomny. Komisarz pomyślał, że to trzeci mieszkaniec pokoju, w  którym 31 Łowcy.indd 31 Łowcy.indd 31 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 nocował Krotoszyński. Tadek spojrzał pytająco na panią Barbarę. – To Zdzisław Kołodziej. Lubi wypić. Czasem znika na kilka dni. Potem wraca, nabiera sił i idzie dalej w tan- go z kolesiami. Sugeruję, żeby pan rozmawiał z nim na zewnątrz. Rozumie pan, on się umyje dopiero później. Kostecki kiwnął głową i  wyszedł przed budynek. Barbara się nie myliła. Tadeusz pomyślał, że ci, którzy mają w domu prysznic, powinni się uważać za wybrań- ców losu. – W czym mogę pomóc? – Pan Zdzisław miłym to- nem starał się zagłuszyć zapach śmietnika. Kostecki zawsze był przeczulony na punkcie zapa- chów. Postanowił zadać jedno, ale kluczowe pytanie. – Pan Krotoszyński miał podobno jakąś przyjaciółkę. Zna ją pan? – Ta. Ona często handluje na Bałuckim Rynku. – A jak się nazywa? – Zośka. Tak na nią mówią. Ale nie wiem, jak ma na nazwisko. Jak miał Heniu na imię, to się dowiedziałem, jak umarł. – Miał jakichś wrogów? Ktoś mu groził? Słyszał pan o tym? – Tadeusz zmusił się do zadania kolejnych pytań, mimo że jego nos protestował. – Kiedyś się pokłócił z takim jednym. Nie wiem, jak ten gość się nazywa. On tu nie bywa. Jak jest zima, to pewnie lezie do Brata Alberta. – A o co się pokłócili? O kobietę? 32 Łowcy.indd 32 Łowcy.indd 32 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Nie. O politykę. – O politykę? – Tak. Tamten gość mówił, że za komuny było lepiej. – A Heniu? – Heniu mówił, że teraz jest lepiej. Ja panu, komisa- rzu, powiem tak: ja Henia lubiałem, ale powiem panu, że ja to się zgadzam z tym gościem od Alberta. Za ko- muny miałem lepiej. Może nie było w sklepach tak jak teraz. No, stało się w kolejkach. Ale jak już co było, to mogłeś pan kupić na raty. Starczało na życie. Ja to na- wet do Bułgarii jeździłem na handel. Powodziło mi się, w wytwórni win pracowałem. Taki układ miałem z bry- gadzistą, że każdego dnia wpisywaliśmy do protokołu, że dwie skrzynki jaboli się potłukły. On brał jedną, a ja drugą. Ten brygadzista był taki, że jak ja szłem na L4 albo wyjeżdżałem na handel, to on dla mnie tę skrzynkę brał. Te swoje winka sprzedawałem w kamienicy. Taką melinkę miałem. Dla zaufanych. Przez dwadzieścia lat tak robiłem. Wszystko, co zarobiłem na tych winach, to dawałem na dzieci. Czekolady miały, batony, sinal- co kolę, a nie to pepsi, co w sklepach. To sinalco było z pewexu. Dzieci spodnie teksasy miały, nie takie z Odry, ale z Ameryki. Prawdziwe amerykańskie. To było życie jak w Madrycie. Ale przyszły liberały i złoty czas się skończył. Mnie pierwszego wyrzucili z wytwórni, do- piero potem tego brygadzistę. Żona, jak się dowiedziała, że nie mam roboty, to się wyprowadziła i nawet adre- su nie podała. Dzieci już były na swoim. Dzisiaj nawet 33 Łowcy.indd 33 Łowcy.indd 33 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 w święta o mnie nie pamiętają. A pomyśleć, że kiedyś za komuny, jak gwiazdka była, to one miały i snickersy, i marsy. Orzechy kokosowe. Mirindę. Żyło się dobrze wtedy. A teraz? Pracy nie ma żadnej. A jak już jest, to za nędzne grosze. Jeszcze jak mieszkałem w kamienicy na Wojska Polskiego, to znalazłem robotę. Za osiem- set złotych. Co z tym zrobić? Na co to ma wystarczyć? To ja już wolę pokombinować z MOPS-em. Lepiej na tym wyjdę. Chociaż na jakiego kielonka starczy. Obiady jadam w Caritasie na Gdańskiej. Jak zimno, to przyjdę do noclegowni. Jakoś żyję. Jednego tylko żałuję. Tego, że głosowałem za Solidarnością, potem na Wałęsę. Co mi z tego przyszło? Pracę straciłem, żona odeszła. Jaka ta komuna była, taka była, ale ideały były. A teraz nie ma żadnych ideałów. Młodzież nie ma żadnych ideałów. A my żeśmy mieli ideały: honor, ojczyzna. Prawda? Po powrocie do komendy Tadeusza powitał uśmiech- nięty komisarz Owczarek. – Udało się. Pani Barbara mieszka na Podhalań- skiej na Dąbrowie. Ma córkę, która studiuje i mieszka w Warszawie. Tam dorabia. Pani Barbara jest od prze- szło pięciu lat rozwiedziona, ma czterdzieści trzy lata. To tyle, co udało mi się dowiedzieć na drodze oficjalnej. Nieoficjalnie wiem, że nie ma żadnego partnera czy tam przyjaciela. – Skąd to wiesz? – Kostecki wolał się upewnić. – Od dzielnicowego. On kiedyś był w obyczajówce. Wiesz, jak to jest. Czym skorupka za młodu nasiąknie, 34 Łowcy.indd 34 Łowcy.indd 34 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 tym na starość trąci. On ma dryg do takich rzeczy. Ma u mnie pewien dług wdzięczności. To pewna informacja. O to ci chodziło, tak? – Tak. Gdy Kostecki wrócił do domu, postanowił, że nie będzie pił. Nie kupił wina. Substytutem alkoholu miały być dwie butelki mocnego piwa. Komisarz był bowiem człowiekiem postępowym i nie uważał piwa za napój al- koholowy. 35 Łowcy.indd 35 Łowcy.indd 35 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 ROZDZIAŁ 3 Kostecki wypił zbyt mało alkoholu, by móc szybko za- snąć. Wreszcie jednak się udało, a rano obudził się w do- brym nastroju. Założył czystą koszulę, która od wielu miesięcy, a może nawet od roku czekała na specjalną okazję, czyli na randkę. Co prawda oficjalnie nie miała być to żadna randka, jednakże Tadeusz zamierzał wy- glądać schludnie. Buty wypastował jeszcze wieczorem. Nie miał żadnego dezodorantu, ale obiecał sobie so- lennie, że gdy tylko jego plany zaczną się realizować, to go kupi. Założył marynarkę, i tu pojawił się problem. Odzienie okazało się zbyt kuse. Komisarz postanowił więc, że weźmie się za odchudzanie. Na szczęście grze- bień – w przeciwieństwie do marynarki – zachował się lojalnie i nie najgorzej uczesał włosy, które, jak na wiek Tadeusza, trzymały się zadziwiająco dobrze. – Nieźle. Oczywiście jak na byłego milicjanta – sko- mentował wygląd Tadka Eustachy. 36 Łowcy.indd 36 Łowcy.indd 36 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 Tadeusz nie czuł się komfortowo w przyciasnej ma- rynarce, ale nie narzekał, tylko chyżo zbiegł ze schodów. Stanął przed dziesięcioletnim polonezem. Nabył go na fali entuzjazmu po barcelońskim srebrze piłkarzy. Gdy za sukces gracze kadry olimpijskiej otrzymali po polo- nezie caro, każdy z obdarowanych natychmiast sprzedał nagrodę i zakupił po wynalazku niemieckiego przemysłu motoryzacyjnego. Ten fakt jakoś Tadeuszowi umknął. Zwyciężyła nostalgia za pierwotną wersją „poldka”. Wyprodukowany w  tysiąc dziewięćset siedemdziesią- tym ósmym roku pierwszy samochód Tadeusza zmarł śmiercią naturalną wiosną dziewięćdziesiątego drugiego. Na dwa miesiące przed igrzyskami. Teraz komisarz pa- trzył na dogorywającego poloneza caro z politowaniem. Wsiadając do pojazdu z Żerania, Tadeusz podjął decyzję, że następną maszyną, którą kupi, będzie jakiś mercedes. Wynik szybkiej kalkulacji był taki, że mercedes musiałby być dwudziestoletni. W tej kalkulacji Tadeusz musiałby być abstynentem. Po korekcie wyszło, że będzie go stać na merca wyprodukowanego w latach siedemdziesiątych. Kalkulację ową komisarz skwitował siarczystą wiązanką. Na szczęście polonez zapalił. Było powyżej zera, a przy minusowych temperaturach auto nie zawsze chciało ru- szać. Gdy Tadeusz podjechał pod noclegownię, mignęła mu Barbara. Z tego, co zauważył, pani Basia miała na sobie nową sukienkę. Kiedy do niego podeszła, jego uwa- dze nie umknęło, że jej usta były lekko uszminkowane, zaś oczy błyszczały, podkreślone delikatnym makijażem. 37 Łowcy.indd 37 Łowcy.indd 37 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Dzień dobry – powiedział Tadek ciepło. Uśmiechnęła się promiennie. – Jeszcze pan nie złapał bandziora? – Jeszcze nie. Przyjechałem po pana Kołodzieja. Chcę go poprosić, by pojechał ze mną na Bałucki Rynek i pokazał mi tę przyjaciółkę pana Henryka. Kostecki bardzo się starał, by o bezdomnych wyrażać się z szacunkiem. nikiem. – Henryk miał przyjaciółkę? – Tak. Podobno handluje na Bałuckim Rynku. – Nic mi nie mówił. – Może nie chciał, aby była pani zazdrosna. Kolejny uśmiech. – Kołodziej się porządnie umył. Nie zapaskudzi panu służbowego poloneza. – Ten jest prywatny. – Myślałam, że prywatnie jeździ pan taką bryką, jak Don Johnson w Miami Vice. – Bliżej mi do Columbo. Ja też byłem kiedyś porucz- – Columbo miał żonę. Często o niej wspominał. – Ja nie mam żony. Znowu się uśmiechnęła. Kostecki pomyślał, że jeszcze ładniej niż wcześniej. Dalszą rozmowę przerwał Kołodziej, który z bardzo dumną miną zasiadł w polonezie. Po kwa- dransie zameldowali się na kultowym bałuckim bazarze. – To ta w niebieskiej sukience i szarej kurtce – po- wiedział bezdomny. 38 Łowcy.indd 38 Łowcy.indd 38 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Dzięki – odrzekł Tadeusz. Auto zatrzymało się nieopodal targowiska. Kostecki wyciągnął spod fotela reklamówkę z wyrazami podzię- kowania. – O, tygrys! – zawołał radośnie Kołodziej. Piwo marki Tygrys było sztandarowym produktem łódzkich browarów. Charakteryzowało się dużą zawar- tością alkoholu i  słodkim smakiem. Kostecki za nim nie przepadał, wolał goryczkowego kaltenberga. Nowy ustrój łódzkim piwowarom służył. Poprawiła się jakość piwa, którego za komuny Tadeusz nie śmiał nazywać inaczej niż ścierwem. Co prawda szwankowała promo- cja, ale może dzięki temu ceny były do zaakceptowania przez mieszkańców miasta. Bałucki rynek powstał w połowie dziewiętnastego wieku. Szybko stał się centrum gospodarczym Bałut, które formalnie dopiero w  czasach pierwszej wojny włączono w granice Łodzi. Ze względu na specyfikę tej części miasta, oprócz chleba, mięsa i warzyw można było tu kupić broń oraz to, co dzięki tej broni udawa- ło się zdobyć: złoto, dolary, biżuterię i inne artefak- ty. Na terenie targowiska lub w  sąsiednich bramach można było kupić lewe dokumenty. Tymi handlowała złodziejska elita Bałut. Bandycki drobiazg próbował opchnąć mniej cenne rzeczy. Ci usytuowani najniżej w hierarchii sprzedawali krany i inną armaturę. Pozy- skiwali ją od tych, którzy wyrywali ją w szkolnych lub urzędowych łazienkach. Niektórzy wyciągali ją nawet 39 Łowcy.indd 39 Łowcy.indd 39 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 z socjalnych mieszkań, które otrzymywali do dyspozy- cji od miasta. Na wydzielonej części targowiska handlo- wali ci, których życie kolebało się po koleinach. Latem nie można było tu wytrzymać, a przynajmniej Kostecki na pewno by nie wytrzymał. Na starych gazetach bez- domni i inni pariasi nowej rzeczywistości wystawiali to, co udało im się znaleźć na śmietnikach. Kapitali- styczni Ariowie wyrzucali zbędne dla nich rzeczy, któ- re pariasi traktowali jak dary Brahmy: zużyte ubrania, stare zabawki, popsute magnetowidy, walkmany i inne cuda, niedostępne dla tych, którym karma nakazała egzystencję w  kalkutopodobnym smrodzie. Te i  po- dobne cudeńka pariasi zanosili na targowisko. Oprócz owych cudeniek sprzedawano tu między innymi: stare suszarki, tace, kubki, noże, widelce, makatki, wieszaki z Gorlic, lodówki z ZSRR, breloczki, stare kalendarze z roznegliżowanymi paniami, pocztówki trójwymiaro- we, pocztówki normalne, kufle z włocławskiego fajan- su. O drugie życie rywalizowały plakaty Abby, płyty Drupiego, kasety z jarocińskimi hitami sprzed dwóch dekad, plakietki z nazwami nieistniejących zespołów i tym podobne skarby. Przy jednym ze stanowisk stała kobieta, którą koneser tygrysa uważał za przyjaciółkę Henryka Krotoszyńskiego. Miała na sobie niebieską sukienkę i solidny szary bezrękawnik. – Dzień dobry – przywitał się Kostecki. – W czym mogę służyć? – Jestem z policji. 40 Łowcy.indd 40 Łowcy.indd 40 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 Ledwie Kostecki wypowiedział te słowa, kobieta chwyciła go za ramię i gniewnie wyszeptała: – Panie, ochujałeś? Ty sobie pójdziesz, a mnie tu za- jebią! Odeszli kilka metrów. Kobieta na moment wróciła do swojego miejsca. Poprosiła sąsiadkę, by w jej imieniu sprzedała „abby”, sama zaś wróciła do Tadeusza, niosąc album Niemena, który król polskiego bigbitu nagrał z SBB, cesarzami polskiego rocka. – Powiedziałam jej, że trafił się koneser i chce obej- rzeć NOL Breakoutu. Lubi pan rocka? – Lubię. – Ja uwielbiam. Szczególnie te stare kapele. Kiedyś to grali… Takie SBB to by na Zachodzie wywaliło Pink Floydów do kibla. Babcia klozetowa by słuchała. Taki Niemen? Mój Boże, to jest artysta! Taki album Enigma- tic. Cholera, żeby nagrać taki Bema pamięci żałobny rap- sod, to trzeba być nie artystą, tylko geniuszem. Ale jak być geniuszem w Polsce? Przecież tu, w tym syfie, im ktoś jest głupszy, tym go naród ma za wybitniejszego artychę. Weźmy takie disco polo. Boże, jaki to chłam, jakie zero. Gorzej, mniej niż zero. – Fabryka małp – wciął jej się w zdanie Tadek. Zaśmiała się głośno. – Ho, ho, widzę, że z pana prawdziwy Maigret. Wra- cając do materii, to powiem tak: dobrze, że Rysiu nie doczekał tych czasów. Wie pan, że poznałam Riedla? – Tego z Dżemu? 41 Łowcy.indd 41 Łowcy.indd 41 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – A słyszał pan o innym Ryszardzie Riedlu? Pozna- łam go na jednym z detoksów. Tyle że mnie udało się wyjść z tego gówna, a jemu nie. Zresztą powiem panu szczerze. Ja chciałam z tego wyjść, on nie chciał. Z tego obecnego gówna też wyjdę. Bo chcę. Przez chwilę szli w milczeniu. Gdy targowisko znik- nęło im z oczu, powiedziała: – Teraz możemy pogadać. O co chodzi? Chyba ni- czego nie zbroiłam. – Chodzi o Henryka Krotoszyńskiego. Twarz kobiety stężała. – Wierzy pan w Boga? – Nie. – A ja wierzę. Czytam Biblię. W Starym Testamencie jest postać Hioba. On ciągle dostaje w dupę od losu. Im bardziej go życie kopie, tym on bardziej wierzy. Ja też tak mam. Chciałam ochrzcić dziecko, to wie pan, co mi powiedział taki czarnuch jeden? – Znam tylko jednego księdza. W Caritasie robi. – Może jacyś dobrzy są. Pewnie są. Ale ja jakoś za- wsze trafiam na skurwysynów. Ten, co nie chciał mi ochrzcić dziecka, to powiedział, że jak nie mam ślubu kościelnego, to on mi dziecka nie ochrzci. A jak ja mia- łam wziąć ślub, skoro ten mój, pożal się Boże, partner i ojciec dziecka zaćpał się na śmierć? Wie pan, nie mia- łam szczęścia do chłopów. A jak się już pojawił jeden porządny, to umarł. Bardzo proszę, niech pan nie mówi, że Heniu przed śmiercią coś zmalował. 42 Łowcy.indd 42 Łowcy.indd 42 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Jego ktoś zabił. Kobieta stanęła niczym ciekawska żona Lota. – Mój Boże. Naprawdę? – Tak. To w  tej sprawie przychodzę. Chciałbym o nim porozmawiać. Znała go pani. Doszli do kamienicy, w  której mieszkała kobieta. Obiekt przypominał plan filmowy dzieła o zagładzie ludzkości. Połowa okien nie miała szyb. Gdzieniegdzie blasku dodawały brudnożółte kawałki dykty. Inne okna zionęły oczodołami przerażającej pustki. Środkiem bra- my płynęła powoli jakaś szara maź. Na podwórku obraz zagłady wyglądał jeszcze tragiczniej. Wokół śmietni- ka walały się odpadki. Pod murem leżał wybebeszony siennik. Na sienniku spoczywał jakiś człowiek, a lekki mróz ściął na jego łachmanach rzygowiny. Wokół ko- mórek pałętały się resztki przedpotopowych machin, stare garnki, puste butelki i inne przedmioty, czy też właściwie części niewiadomego pochodzenia przed- miotów. Było jeszcze wcześnie, toteż zawodowi bramni stacze odsypiali denaturatowe biesiady. Kobieta otwo- rzyła drzwi mieszkania potężnym kluczem. Odrzwia były solidne. – Te drzwi to Heniek zamontował. Żaden lump się W mieszkaniu było przytulnie. W  jednym pokoju stało zasłane łóżko, w kącie za parawanem stał nocnik. Podobnie jak w całej kamienicy, nie było tu kanalizacji. Była za to koza, czyli piec. Jej zaletą było to, że szybko nie wedrze. 43 Łowcy.indd 43 Łowcy.indd 43 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 się nagrzewała. Wadą było to, że szybko stygła. Kostecki po chwili poczuł moc zalety. W mieszkanku zrobiło się ciepło. Przed Tadkiem stanął kubek z herbatą. – Na razie jest prąd. Ale skurwysyny ceny ciągle pod- noszą – rzekła gospodyni. Tadeusz łyknął napitku. Kobieta zaś kontynuowała refleksje. – Skurwysyny. Czerwone skurwysyny. Dorwały się znowu do żłobu. Ale czarnych złodziei nie ruszą. Bo złodziej złodzieja nie ruszy. Bandyci. Oni, te czerwo- ne kurwy i te chuje z innych partii. Różne Wałęsy, Mazowieckie, Kaczyńskie. Jeden, kurwa, gang, a nad nimi capo di tutti capi, czyli klechy. Był w Łodzi taki ksiądz, Miecznikowski się nazywał. On za komuny pomagał Solidarności. Kazania głosił. Pomoc z Za- chodu rozdawał. Za komuny to go każdy z tych farbo- wanych lisów po plecach klepał. A jak farbowane lisy dorwały się do koryta, to o księdzu Miecznikowskim zapomniały. On chciał taki ośrodek pomocy organi- zować. Pomocy dla tych, którym transformacja znisz- czyła życie. Nikt mu, kurwa, nie pomógł. Wszyscy poszli w posły, senatory, prezydenty. Kurwa, złodzieje pierdolone. Niech mi pan wierzy, wolę tych tu zło- dziei od farbowanych obrońców demokracji, wolności i chuj wie, czego jeszcze. Kostecki pozwolił się kobiecie wygadać. Gdy ochło- nęła, zapytał: – Jak się pani nazywa? 44 Łowcy.indd 44 Łowcy.indd 44 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 – Bożena Miler, ale mówią na mnie Zośka. Lat czter- dzieści trzy. Wykształcenie wyższe. Nauczycielką byłam. Ktoś mnie zakapował do dyrektorki, że jestem nosicielką wirusa HIV. No i mnie zwolniła, komunistyczna kurwa. Za komuny była czerwieńsza od koszulek Widzewa. Pa- miętam, jak kiedyś w dzienniku wpisałam, w miejscach, gdzie się wpisuje tematy, zwrot „święta Bożego Naro- dzenia”. Ta kurwa pozaklejała te strony i na nowych na- pisała „święta zimowe”. To był jakiś osiemdziesiąty ósmy rok! Komuna się chwiała, a ona bała się, że ktoś jej coś zarzuci! W jakiej partii teraz jest? W ZChN. A jakże. Od czerwonej kurwy do katolickiej prostytutki. To ja już wolę być tu, w tej biedzie, ale z prostym kręgosłupem. Kostecki słuchał jednym uchem. Nie chciał jednak kobiecie przerywać. Wiedział, że uzyska więcej infor- macji, jak da Bożenie wszystko z siebie wyrzucić. A ona mówiła: – Gdy mnie wylali z pracy, to w tym samym miesią- cu naszą kamienicę na Kilińskiego przejął reprezentant spadkobierców właścicieli. To była żydowska kamieni- ca. Znaleźli jakiegoś potomka w Izraelu. On sprzedał prawa własności jakiejś firmie. Firma podniosła czynsz o  sto procent. Za kilka miesięcy znowu opłaty zdro- żały. Musieliśmy się przenosić. Ojciec nie wytrzymał, miał wylew. Długo nie pożył. Na matkę tak to wszystko wpłynęło, że też umarła. Od dawna chorowała na ser- ce. Tymczasem okazało się, że jestem w ciąży. Ojciec dziecka ćpał. To on mnie zaraził. Dziecko zaraziliśmy 45 Łowcy.indd 45 Łowcy.indd 45 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 już wspólnie. Wylądowałam w domu samotnej matki. Dziecko urodziło się z AIDS. Żyło rok. Od kilku lat mieszkam tutaj. Cztery lata temu poznałam Heńka. Dobrym był człowiekiem. Nie mogę się pogodzić z tym, że go nie ma. Na ten moment opowieści o  podłym życiu czekał – Czy pan Henryk korzystał z pomocy pogotowia? Albo czy wzywał pogotowie do kogoś? – Nie przypominam sobie. On był raczej dobrego komisarz. zdrowia. – A może wspomniał czasem o pogotowiu? Może mówił o kimś, kto pracował lub pracuje w pogotowiu? – Nie kojarzę. Naprawdę czegoś takiego nie pamię- tam. On mało o sobie mówił. – Ale coś mówił. – Tak. Mówił, że był jakimś biznesmenem, że ktoś go oszukał. Ja go nie dopytywałam. Każdy ma swój krzyż, ale nie każdy chce o tym krzyżu mówić. Za oknem pojawiły się tumany żółto-czarnego dymu. Przez szpary w oknie przedostawał się smród. – Kurwa, żule pierdolone. Śmieciami palą! Jakąś gumę wczoraj znaleźli. Tu nikt nie pali węglem, nawet porąbać drewna im się nie chce! Henryk, jak był, to po- magał mi taszczyć i rąbać drewno. Tutaj w okolicy jest pełno zrujnowanych kamienic. Walają się resztki drew- na. Stare drzwi dębowe palą się jak złoto. Niektórych to aż żal palić, piękna snycerska robota. No, ale jak miastu 46 Łowcy.indd 46 Łowcy.indd 46 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 nie zależy na zabytkach… Zresztą na czym zależy wła- dzom miasta? Chyba tylko na korycie. Tę siekierę, co rąbał nią Henryk, mam tu pod łóżkiem. Jak jaka menda wejdzie, to zapierdolę centralnie w łeb. – Ktoś z  sąsiadów Henrykowi groził? Albo może ktoś inny? – Nie. Nie przypominam sobie. – Rozumiem, że spędzaliście razem dużo czasu. – Tak. Szczególnie zimą i jesienią Henryk często tu bywał. Latem nie. Tu latem tak śmierdzi, że ja też staram się tu nie siedzieć. Jak ja szłam do pracy, bo ja pracuję na czarno, to on szedł grzebać w śmietnikach. Chyba że szedł do biblioteki. Z tymi śmietnikami to trochę przesadziłam. On lubił chodzić na to osiedle domków za Julianowską. Tam bogaci ludzie mieszkają, często wy- stawiają różne niepotrzebne rzeczy. Zresztą on na tych domkach miał też taką fajną fuchę, bo czasem pomagał jednemu facetowi, co ma firmę, która zajmuje się sprzą- taniem ludziom w domach. To znaczy wywożą złom, biorą książki i inne rzeczy. Szef tej firmy to Heńka lubił brać do pomocy, bo Heniu był solidny, znał się na złomie i na różnych starociach. Czasem jakieś płyty mi przyno- sił i razem słuchaliśmy. Ten facet odpalał Heniowi nie- zły grosz. Nieraz nawet ze sto złotych Heniek dostawał. Wtedy szliśmy do chińczyka na porządny obiad. Jak tej fuchy nie miał, to też często chodził na tamto osiedle. Henryk zawsze był schludnie ubrany, jak na bezdom- nego, rzecz jasna, więc go stamtąd nie gonili. Niektórzy 47 Łowcy.indd 47 Łowcy.indd 47 02.07.2020 14:03:45 02.07.2020 14:03:45 to wręcz czekali z wystawieniem starych rur, żeby je dać Heńkowi. – Rur? – Na złom. Heniu mówił, że ceny złomu żelaznego i kolorowego zależą od koniunktury na rynku chińskim. Wie pan, nigdy nie miałam tak porządnego chłopa. Jak go zabili? Ma pan podejrzanych? Może pan coś powie- dzieć? – Nie mogę. – Rozumiem. – Będę się zbierał. Czy mogę gdzieś… – Kostecki zawiesił głos. – Marne szanse. – Była nauczycielka zrozumiała w mig. – Nie radzę korzystać z podwórkowego kibla. Tego nawet kiblem nie można nazwać. Ani bardachą, ani nawet klopem. Ja korzystam z nocnika. Potem pr
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Łowcy
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: