Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00130 008639 20236008 na godz. na dobę w sumie
Berenike Niczyja - ebook/pdf
Berenike Niczyja - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3907-5876-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Berenike Niczyja, to napisana w klimacie baśniowego realizmu, wzruszająca opowieść o dojrzewaniu do miłości. Historia dziewczyny znikąd, nimfomanki, która odnajduje swoje przeznaczenie na pograniczu snu i jawy.
Andrzej Jarosz urodził się trzynastego kwietnia tysiąc dziewięćset czterdziestego siódmego roku. Poeta i powieściopisarz, terapeuta uzależnień, członek Związku Literatów Polskich. Autor pierwszego na rynkach książkowych zbeletryzowanego studium alkoholizmu, poetyckiego pięcioksięgu o życiu alkoholika: Szklana góra, Przedsionek piekła, Zdobywca szczytów, Zakręty życia, Dojrzeć do wieczności. Swoje wcześniejsze życie opisał w metaforycznej formie w tomiku poezji: Sny na jawie (Niebieskie wiersze, Wędrowiec).

W przeszłości współredaktor lokalnej gazety Forum powiatowe i ogólnopolskiego kwartalnika Trzeźwość. Debiutował jako prozaik powieścią Szklana góra w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku. Publikował między innymi w Gazecie krakowskiej, TeMi, Trzeźwości, Wzrastaniu, brzeskim miesięczniku BIM, Przeglądzie brzeskim i chicagowskiej Panoramie. Publikuje również w Internecie na poetyckich portalach pod pseudonimem Voyager.

Mający za sobą burzliwą przeszłość autor, zanim zaczął pisać powieści, kilkakrotnie zmieniał zawód, przez pewien okres czasu był międzynarodowym przemytnikiem. Wielokrotnie odwiedził większość krajów europejskich, czterokrotnie przebywał w Stanach Zjednoczonych.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Dziewczyna znikąd Nadeszła znikąd krawędzią plaży patrzyła w morze na zachód słońca krzyczały mewy że cud się zdarzy że to tęsknota na jawie śniąca Oczy przejrzyste pełne wołania urzekające uduchowione szklące gorączką oczekiwania chore z miłości w dal zapatrzone Stała w namiętnych tęsknot urodzie i przyzywała nie przywołane i przyszło słońce lśnieniem po wodzie i zachwycone oczarowane Musnęło ręką i na ramiona przez chmur witraże harfą promieni spadła dziewczynie chusta czerwona płonące frędzle sięgnęły ziemi Ulotna zwiewna nieziemska prawie w purpurze ognia na brzegu stała sacrum boskości śniące na jawie w sprofanowanej świątyni ciała Andrzej Jarosz Berenike Niczyja Wydawnictwo Fides 32-800 Brzesko, ul. Leg. Piłsudskiego 29A fides@fides.info.pl www.fides.info.pl ISBN 978-83-907587-6-3 Na okładce obraz Doroty Otulskiej, Berenike, własność autora. Copyright © Andrzej Jarosz, Wszelkie prawa zastrzeżone. - Stąd te błyskawice ognia? - pomyślałam zalęknięta i przemogłam odrętwienie. - Kiedyś za to zapłacisz - powiedział wtedy stary baca. - Nieeeeeee! - zacisnęłam usta, żeby nie wypuścić krzyku. Chwyciłam uwalany w Berenike Niczyja (fragment) Nie mogłam sobie znaleźć miejsca w Święto Zmarłych, rzeźbić też nie mogłam. Chodziłam udręczona po mieszkaniu i szukałam dla siebie zmiłowania, i nie mogłam go znaleźć. Dzień się chylił ku nocy pochmurny i ponury, dzień się chylił ku nocy pełen żałosnej skargi, jak wtedy owej jesieni, kiedy znaleziono w lesie powieszonego juhasa. glinie nóż rzeźbiarski i pocięłam sobie rękę. wstawać. Purpurowy Zegarmistrz Światła odmierzał do odlotu ostatni czas. Ostatni? Ziemia nagle zadrżała, zafalowało powietrze, zakołysała się na zamkowym wzgórzu Srebrna Wieża, a po pracowni zaczęły przebiegać piorunowe błyski. Wstrząs się zrodził, gdzieś poza przestrzenią i czasem. Wstałam i przemyłam rany wodą, zabandażowałam. I chodziłam dalej po mieszkaniu, i szukałam zrozpaczona zmiłowania, i nie mogłam go dla siebie znaleźć. Kilka razy tłukłam głową o ścianę, wyć nie chciałam, żeby nie straszyć babci. A ten cholerny deszcz ciągle padał i padał, padał już tak do zwariowania od wielu dni. Wieczorem otworzyłam na oścież okno i patrzyłam na zasnute jesienną melancholią miasto. Powietrze za oknem było mokre od zapłakanych wspomnień, w niebo biły łuny cmentarzy i wisiały nad nimi ciężkie, rdzawe chmury, iskrzyło na styku życia i śmierci. Wiatr przynosił specyficzny zapach cmentarnych zniczy. cmentarnym murem kwitły wtedy fioletowe wrzosy. - Nieeeeeee! - zawyłam. A potem wyszłam w ponurą, listopadową noc wichrów, zacinało śniegiem i deszczem, wyszłam i poszłam, nie wiadomo gdzie i dokąd. Tak poszłam, jak stałam, narzuciłam tylko na siebie czerwoną pelerynę, a na nogi ubrałam czerwone lakierki na wysokich obcasach, tak się teraz prowokacyjnie ubierałam. Wysokie obcasy, wysokie obcasy, wysokie obcasy... Babcia patrzyła za mną ze swojego mieszkania, jakiś cień, jakaś postać tajemnicza stała obok babci za firanką, niesamowita mocą utajoną. Zmaterializowana energia nie z tego świata? Szybko przestałam w tamtą stronę patrzeć. Stałam przed dworcem kolejowym, szarpana opętańczym wichrem. Wściekłe podmuchy wichury poniewierały po placu strzępy gazet, toczyła się z brzękiem jakaś puszka po konserwach, pies bezpański szukał głodny jedzenia i blado świeciły potopione w kałużach latarnie. Nad dachami domów zawodziło żałośnie, jakby zbłąkane dusze prosiły o jałmużnę. Padał śnieg przemieszany z deszczem i cała byłam przemoczona od jesiennej zawieruchy. Dudniły po wyludnionym dworcu echa bezdomne. Coś we mnie pękało... Wsiąść do pociągu byle jakiego, nie pytać innych o radę, nie dbać o bagaż, nie dbać o bilet, gdzie przecież w końcu dojadę. Może na niebieskie trasy nie trzeba biletu? Weszłam i usiadłam na ławce w pustej, dworcowej poczekalni, zdjęłam buty i podkuliłam pod siebie gołe nogi. Od blaszanych kaloryferów biło ożywcze ciepło i położyłam na jednym zziębniętą rękę, serca nie dałam rady. Na dworcowym zegarze przeskoczyła kolejna minuta, dochodziła dwunasta. - Północ, godzina duchów - pomyślałam. Usiadłam na podłodze w pracowni i patrzyłam na skapującą krew, nie chciało mi się Zapach wosku, wycie wiatru, obracający się na drzewie juhas, samobójca, pod Siedział potem oklapły, na wyświechtanych spodniach zaczęła mu się pojawiać mokra Siedziałam w półmroku i patrzyłam przez oszkloną ścianę na przesuwające się po torach pociągi, zrzędziły przy hamowaniu marudnie. Słuchałam wwiercającego się w uszy zgrzytu szyn i czekałam podświadomie, kiedy ucichnie zawodząca skarga. Stanął niespodziewanie w drzwiach poczekalni, patrzył po sali i lustrował wszystko niby obojętnym spojrzeniem. Usiadł naprzeciwko, kiedy mnie zobaczył samotną. Zarośnięty był, złachmaniały, może miał lat trzydzieści, a może sześćdziesiąt, nie wiadomo, bezdomność równa, sprowadza do parteru śmietnika. Niemiłosiernie śmierdział brudem wieki niemytym. Przez chwilę siedział spokojnie, a potem wsadził rękę do kieszeni i zaczął to robić. - Ciekawe, czy ma dziurawą kieszeń? - pomyślałam. Patrzyłam na niego beznamiętnie. Coraz bardziej zasłuchany w siebie, być może nie zdawał sobie sprawy ze swojego miejsca w czasie i przestrzeni, być może nawet był przez chwilę szczęśliwy. Nędzne szczęście bezdomnego człowieka, namiastka utraconego raju. plama. Wyciągnął rękę, cała była... No, tak... Jednak miał tę dziurę w kieszeni. Nawet na niego specjalnie nie patrzyłam, spoglądał zawiedziony, że tylko tak na niego patrzę. Wstałam w końcu i spojrzałam na drzwi wejściowe, jakbym na kogoś czekała, na kogoś kto teraz, zaraz przyjdzie, już idzie. I wtedy on wstał, i wyszedł, i poszedł sobie. I tylko chwiały się jeszcze za nim przez chwilę wahadłowe drzwi. Siedziałam samotna i w końcu wstałam, bo nie chciałam już tak dłużej siedzieć, i wyszłam podziemnym przejściem na peron... Za dalą w dali znika dal, wciąż za mną więcej czasu schodów, tylko mi smutno, tylko żal, zaklętych szklanych gór, ogrodów. Czas niepowrotną płynie rzeką, łza? zbiera mi się pod powieką? gdzie, z byle kim. - Nieeeeeee! - krzyk udręczony, bezwiedny, rozlatywałam się cała, ludzie odsuwali się wystraszeni. Jakiś cień, jakaś tajemnicza postać biegła w moją stronę. Z głośników doleciały niezrozumiałe trzaski, zrozumiałam tylko końcówkę. ślepia. rozerwana czasoprzestrzeń, niespodziewane zamiecie się zerwały, wichry nieziemskie, przerażeni ludzie krzyczeli. Jakiś cień, jakaś tajemnicza postać obok mnie przebiegła, niesamowita mocą utajoną. mnie z powrotem z torów na peron. - Co się pani stało? - pytali. - Co to było? Niech pani nie wstaje! - mówili. Cóż im miałam powiedzieć? - Nic mi się nie stało, nie wiem co to było - powiedziałam zgodnie z prawdą, wstając. - To podmuch tak ją do góry wyrzucił! To podmuch, niesamowite! - mówili, kiedy odchodziłam. - Stała za blisko peronu i to podmuch! - powtarzali w kółko, jakby samych siebie chcieli przekonać. - Odjeżdża z toru pierwszego przy peronie drugim, proszę odsunąć się od toru. Spojrzałam nadlatującemu potworowi prosto w oczy i skoczyłam pomiędzy płonące - Nie taka tobie śmierć pisana, nie taka! - usłyszałam w przelocie. Ludzie potem mówili, że wyrzuciła mnie w powietrze niesamowita siła, że odrzuciła Chodziłam tam i z powrotem po peronie, czekałam na byle jaki pociąg. Byle jak, byle Zawiodły przeraźliwym jękiem zablokowane koła, zawirowała
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Berenike Niczyja
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: