Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00161 002722 20664585 na godz. na dobę w sumie
Przestrzenna organizacja systemów urbanistycznych. Podejście metodologiczne - ebook/pdf
Przestrzenna organizacja systemów urbanistycznych. Podejście metodologiczne - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 186
Wydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3808-8463-2 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> edukacja >> geografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-18%), audiobook).
Publikacja dotyczy metodologicznych podstaw projektowania i zarządzania przestrzenią zurbanizowaną regionów. Autorskie podejście systemowe do organizacji przestrzeni urbanistycznej oparto na badaniach przeprowadzonych w karpackim regionie Ukrainy obejmującym obwody: zakarpacki, iwanofrankiwski, lwowski i czerniowiecki.
W pracy zaprezentowany został model przestrzennej harmonizacji systemów regionalnych (PHSR), a także poddano analizie cechy przestrzeni decydujące o efektywności procesów urbanistycznych (dynamizm, unikatowość, elastyczność przestrzeni) oraz systemowe zależności między zmiennymi elementami przestrzeni a wskaźnikami efektywności systemów urbanistycznych.
Książka wchodzi w zakres zainteresowań zarówno urbanistów, jak i przedstawicieli nauk pokrewnych podejmujących problematykę przestrzenną.
 
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Mykola Habrel – Uniwersytet Łódzki, Wydział Nauk Geograficznych Instytut Zagospodarowania Środowiska i Polityki Przestrzennej 90-142 Łódź, ul. Kopcińskiego 31 RECENZENT NAUKOWY Janusz Kot REDAKTOR INICJUJĄCY Iwona Gos REDAKCJA I SKŁAD KOMPUTEROWY Anna Araszkiewicz RYSUNKI Anna Wosiak KOREKTA TECHNICZNA Elżbieta Rzymkowska PROJEKT OKŁADKI Stämpfli Polska Sp. z o.o. Zdjęcie wykorzystane na okładce: © Shutterstock.com Wydrukowano z gotowych materiałów dostarczonych do Wydawnictwa UŁ © Copyright by Mykola Habrel, Łódź 2016 © Copyright for this edition by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2016 Wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Wydanie I. W.07687.16.0.M Ark. druk. 11,625 ISBN 978-83-8088-462-5 e-ISBN 978-83-8088-463-2 Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego 90-131 Łódź, ul. Lindleya 8 www.wydawnictwo.uni.lodz.pl e-mail: ksiegarnia@uni.lodz.pl tel. (42) 665 58 63 SPIS TREŚCI Wprowadzenie ............................................................................................................ 7 1. PRZESTRZEŃ ZURBANIZOWANA JAKO OBIEKT BADAŃ ........................ 11 1.1. Aparat pojęciowy ........................................................................................... 11 1.2. Stan badań organizacji przestrzennej systemów urbanistycznych ................ 16 1.3. Zakres i podstawy prawne działalności urbanistycznej ................................. 22 1.4. Cele badania organizacji przestrzennej systemów planowania miejskiego .. 25 1.5. Metodologiczne uwarunkowania badań ........................................................ 31 2. MODEL PRZESTRZENI ZURBANIZOWANEJ I ORGANIZACJA PRZESTRZENNA REGIONU .............................................................................. 37 2.1. Budowa strukturalnego modelu przestrzeni zurbanizowanej ........................ 37 2.2. Komponenty przestrzeni zurbanizowanej ..................................................... 42 2.3. Potencjał przestrzeni systemów regionalnych ............................................... 48 2.4. Efektywność wykorzystywania potencjału przestrzennego .......................... 55 2.5. Czynnik przestrzenny w organizacji i rozwoju systemów urbanistycznych 60 3. PARAMETRY PRZESTRZENNE I EFEKTYWNOŚĆ SYSTEMÓW URBANISTYCZNYCH ........................................................................................ 69 3.1. Metodyka oceny eksperckiej przestrzennej organizacji systemów regionalnych ................................................................................................... 69 3.2. Wpływ parametrów przestrzennych na efektywność rejonów administracyjnych (na przykładzie regionu karpackiego) ............................. 77 3.3. Wpływ parametrów przestrzennych miast na efektywność ich funkcjonowania .............................................................................................. 88 3.4. Straty i strefy obniżenia efektywności w systemie urbanistycznym ............. 98 3.5. Zarządzanie harmonizacją systemów urbanistycznych (na przykładzie Lwowa) ................................................................................ 103 4. METODOLOGICZNE PODSTAWY PROJEKTOWANIA I ZARZĄDZANIA PRZESTRZENIĄ ZURBANIZOWANĄ REGIONU ........................................... 113 4.1. Zasady przestrzennej organizacji i rozwoju systemów urbanistycznych ...... 113 4.2. Strategie celowego rozwoju systemów urbanistycznych .............................. 127 4.3. Metody i sposoby przestrzennej organizacji systemów urbanistycznych ..... 140 4.4. Modelowanie rozwoju systemów urbanistycznych regionu .......................... 150 4.5. Przykłady udoskonalenia systemu urbanistycznego regionu karpackiego Ukrainy ........................................................................................................... 158 Podsumowanie ............................................................................................................ 169 Literatura ..................................................................................................................... 173 WPROWADZENIE Procesy organizacji przestrzeni, w tym urbanizacyjne, odgrywają istotną rolę w życiu zbiorowości ludzkich i ich interakcji z naturą. Reforma stosunków społeczno-gospodarczych stawia przed urbanistami wiele złożonych problemów, związanych z rozwojem systemów urbanistycznych w określonych warunkach ekologicznych, zasobowych i społecznych. Oczywiście, ich rozwiązanie wyma-ga zmian jakościowych w działalności urbanistycznej i rozwoju teorii budowy miast, opartych na zasadach podejścia systemowego, nowoczesnych teoriach i wiedzy o wielowymiarowości przestrzeni. Szczególnie nabrzmiały i ważny jest problem znaczenia oraz realizacji skutecznej polityki urbanistycznej w regionie, w przestrzenno-czasowym projektowaniu obiektów urbanistycznych o zasadni-czym znaczeniu. Tradycyjne projektowanie urbanistyczne oparte na regionalnych planach za-gospodarowania przestrzennego i planach zagospodarowania miast traci obecnie znaczenie. Plany miejscowe były opracowywane z wykorzystaniem podstaw teoretycznych i metodologii do stosowania w gospodarce planowej, przy nad-miernej centralizacji i bez uwzględnienia specyfiki regionów. Nowe warunki ustrojowe i gospodarcze nie likwidują potrzeby planowania przestrzennego, w tym projektowania urbanistycznego, bez których nie jest możliwe ustalenie ogólnej koncepcji i strategicznych programów rozwoju systemów urbanistycz-nych oraz wyznaczenie prawidłowych etapów ich realizacji. Rola wymienionych dokumentów planistycznych nawet wzrasta z uwagi na: 1) różne formy własno-ści, w tym także formy własności gruntów, 2) rosnącą liczbę podmiotów dzia-łalności gospodarczej w regionach, 3) wykorzystanie nowej polityki inwestycyj-nej, 4) fakt, że elementy przestrzeni stają się przedmiotem operacji rynkowych, otrzymując realną wartość i własność. Badania dotyczące relacji przestrzeni i społeczeństwa są przedmiotem za-interesowania teoretyków architektury, geografów, socjologów, historyków, ekonomistów, ekologów oraz przedstawicieli innych dyscyplin nauki. Bogata literatura poświęcona organizacji przestrzeni systemów urbanistycznych i roz-woju miast pozwala rozwiązywać praktyczne problemy, które pojawiają się nie tylko w regionach, lecz w całym kraju. Obecnie nie ma jednak spójnej teorii urbanistycznej, która uwzględniałaby czynnik przestrzeni w polityce regionalnej. 8 Zagadnienia, którym poświęcona jest monografia, wynikały z: – potrzeby opracowania teorii urbanistycznej z wykorzystaniem współczes-nej wiedzy na temat przestrzeni i organizacji przestrzennej systemów zorgani-zowanych; – aktywizacji uczestnictwa urbanistów i specjalistów od planowania prze-strzennego w taktycznym i strategicznym opracowaniu polityki urbanistycznej; – doskonalenia praktycznej działalności urbanistycznej w nowych warun-kach politycznych, społecznych i gospodarczych. Celem publikacji jest opracowanie podstaw metodologicznych organizacji przestrzennej systemów urbanistycznych. Osiągnięcie go wymaga opracowania: modeli strukturalnych wielowymiarowej przestrzeni urbanistycznej; wskaźni-ków oceny potencjału przestrzennego i efektywności jego wykorzystania; szczegółowych metod analizy systemowej przestrzeni zurbanizowanej; wyzna-czenia zależności między charakterystykami przestrzennymi a wskaźnikami efektywności systemów urbanistycznych (na podstawie danych empirycznych karpackiego regionu Ukrainy); budowy modelu harmonijnego systemu urba-nistycznego i wyznaczenie kierunków dochodzenia do niego. Przedmiotem badań prezentowanych w niniejszej publikacji jest przestrzeń urbanistyczna regionu. Badania przeprowadzono w karpackim regionie Ukrainy obejmującym obwody: zakarpacki, iwano-frankowski, lwowski i czerniowiecki. Metodologiczna podstawa badań oparta jest na zasadach ogólnej teorii systemów i jej szczegółowych odgałęzień (analizie systemowej, teorii projekto-wania systemów, ewolucjoniki i innych). Do wyznaczenia powiązań między parametrami przestrzennymi a wskaźnikami efektywności systemów urbanisty-cznych wykorzystano również metody wielowektorowej analizy przestrzeni urbanistycznej, będącej skomplikowanym, dynamicznym, wielofunkcjonalnym systemem; ocenę przestrzennej organizacji systemów urbanistycznych w zależ-ności od istniejącego potencjału i poziomu jego wykorzystania i inne. Rezultatem prac badawczych jest opracowanie teoretyczno-metodologicznych podstaw organizacji przestrzennej systemów urbanistycznych, które zawierają:  definicje kluczowych pojęć działalności urbanistycznej, wywodzących się z rozszerzonego pojmowania przestrzeni urbanistycznej regionu i jego poten-cjału;  model przestrzennej harmonizacji systemów regionalnych (PHSR) i jego analizy;  uogólnione cechy przestrzeni decydujące o efektywności procesów urba-nistycznych (dynamizm, unikatowość, elastyczność przestrzeni);  systemowe zależności między niezmiennymi elementami przestrzeni a wskaźnikami efektywności systemów urbanistycznych; 9  systemowo-przestrzenne zasady organizacji i rozwoju systemów urbani-stycznych (spójności, indywidualności, harmonijności), które wyznaczają strate-giczne schematy, metody i podejścia w działalności urbanistycznej w regionie;  model harmonijnego systemu urbanistycznego regionu i zarządzania pro-cesami urbanistycznymi;  zasady metodologiczne czaso-przestrzennego prognozowania i modelowa-nia systemów urbanistycznych. Teoretyczne założenia pracy zostały wykorzystane w wielu projektach wyko-nanych w Instytucie Badań Regionalnych PAN Ukrainy w latach 1991–2011 z udziałem autora, w tym przy opracowaniu „Państwowego programu społe-czno-gospodarczego rozwoju karpackiego regionu Ukrainy”, „Strategii rozwoju Lwowa”, „Ukraińsko-polsko-brytyjskiego projektu instytucjonalnego wzmoc-nienia władz lokalnych i regionalnych – LARGIS”, a także przy wykonaniu projektów przestrzennej organizacji – Kurortopolis – „Wielki Truskawiec”, strefy rekreacyjnej górnego dorzecza Dniestru, propozycjach projektowych rozwiązania problemów Lwowa (koncepcja „Wielkiego Lwowa XXI wieku”, rekonstrukcji północnej części miasta oraz innych). 10 1. PRZESTRZEŃ ZURBANIZOWANA JAKO OBIEKT BADAŃ 1.1. Aparat pojęciowy Założeniem przyjętym w niniejszej pracy jest podniesienie podstaw urba-nistyki do poziomu metodologii systemowej, zgodnie z osiągnięciami ogólnej i szczegółowej teorii systemów. Takie zadania wymagają użycia aparatu kategoryjno-pojęciowego stosowanego w działalności urbanistycznej i jego uzgodnienia z innymi naukami systemowymi. W tym celu zostaną zdefiniowane i sprecyzowane główne terminy użyte w pracy. Zakres pojęć stosowanych w urbanistyce, zastosowanych w badaniach au-tora, oparty jest na kategoriach, do których należy zaliczyć: system, przestrzeń, czas, człowieka, potencjał, właściwość, działalność, organizację, rozwój. Na tej podstawie utworzone zostały następujące pojęcia: – podejście systemowe – metodologia, zgodnie z którą obiekty, procesy i zjawiska rozpatrywane są jako systemy; – system – układ elementów, powiązań i relacji, który pozwala traktować je jako całość w otaczającym środowisku; – system urbanistyczny – złożony, dynamiczny układ osiedli, ich powiązań i relacji w wielowymiarowej przestrzeni przyrodniczej i społeczno-ekonomicznej; – kompozycja – takie powiązania elementów, związków i relacji systemów urbanistycznych, które nie tracą indywidualnych właściwości, a tworzą zamie-rzony efekt systemowy; – cykl życiowy systemu urbanistycznego – łączy etapy istnienia systemu urbanistycznego: projektowania, realizacji, wykorzystania i rekultywacji prze-strzeni; – sytuacja przestrzenna – chwilowy stan (w określonym przedziale czaso-wym) elementów wielowymiarowej przestrzeni; – czynnik przestrzenny – zbiór charakterystyk i powiązań, wpływających na sytuację przestrzenną, które mogą być wykorzystane do zarządzania procesami cyklu życiowego systemów urbanistycznych; – potencjał przestrzenny – zasobowe właściwości wymiarów przestrzeni zurbanizowanej, które mogą być wykorzystane dla osiągnięcia efektywności i harmonijności rozwoju systemów urbanistycznych; 12 – właściwość przestrzeni zurbanizowanej – każda ważna cecha wektora (wymiaru) przestrzeni; – dynamizm przestrzeni – uogólniona właściwość, charakteryzująca zmiany parametrów i stanów przestrzeni w czasie; – elastyczność – zdolność charakterystyk przestrzennych do reagowania na zmiany warunków, przewidywanie ich, wyznaczania priorytetów, podziału zaso-bów, przy zachowaniu docelowego kierunku; – unikatowość – właściwość przestrzeni urbanistycznej, która wyznacza brak możliwości powtarzania połączeń systemotwórczych charakterystyk prze-strzeni w innych regionach (miastach) państwa i poza jego granicami; – organizacja przestrzenna – strukturalno-parametryczne oraz przestrzenno- -czasowe uporządkowanie i uzgodnienie elementów i powiązań przestrzeni, zabezpieczające efektywne wykorzystanie potencjału i rozwój systemu urbani-stycznego; – efektywność systemów urbanistycznych – charakterystyka poziomu wyko-rzystania zasobów przestrzeni dla osiągnięcia korzystnych efektów, redukcji negatywnych skutków ich funkcjonowania. Zrozumienie sensu tych składowych elementów wymaga klasyfikacji i anali-zy trzech głównych pojęć wykorzystywanych w pracy – region, system urbani-styczny i działalność urbanistyczna, których omówieniu poświęcono więcej miejsca. Na Ukrainie wprowadzono podział państwa na regiony:  administracyjno-terytorialne, których granice wyznaczają tradycyjne, zło-żone jednostki administracyjne;  ekonomiczne – wydzielone regiony i strefy dla planowania i organizacji stosunków gospodarczych;  geograficzne – wyznaczane na potrzeby regionalizacji, a ich granice wy-nikają z uwarunkowań przyrodniczych. W sferze architektoniczno-budowlanej Ukraina podzielona została na trzy re-giony (1966 r.), które obejmowały także odrębne obwody Federacji Rosyjskiej. W 1988 r. na terenie Ukrainy utworzono cztery regiony projektowo-budowlane oraz dwa podregiony (południowe wybrzeża Krymu i Zakarpacie). W 1990 r. zatwierdzono nowy podział projektowo-budowlany, zgodnie z którym wydzie-lono pięć regionów [96]. Obecnie szeroko stosowane jest pojęcie „region integralny”, które obejmuje i łączy regionalizację ekonomiczną, społeczną i elementy przyrodnicze, cały zbiór stosunków gospodarczych oraz historyczno-etnograficzne uwarunkowania obszarów. Znaczenie tych uwarunkowań dla Ukrainy jest istotne, ponieważ istnieją duże różnice w historii rozwoju odrębnych ziem państwa ukraińskiego. 13 W różnych okresach w regionalizacji państwa brano pod uwagę rozmaite kryteria. Początkowo dominujące były czynniki ekonomiczne, następnie wzrosło znaczenie warunków społecznych, natomiast obecnie priorytetowe stały się zagadnienia związane z ekologią. W środowisku niektórych badaczy za decy-dujący uważa się czynnik historyczno-etnograficzny, przy uwzględnieniu także innych kryteriów. Praktyka dowodzi, że regionalizacja może przynieść realne korzyści tylko wtedy, gdy jej wprowadzanie oparte jest na podstawach zarówno ekonomiczno-społecznych, jak i przyrodniczych oraz historycznych. Kwestia administracyjnego podziału terytorium Ukrainy pozostaje w dal-szym ciągu otwarta. Od jej rozwiązania w znacznym stopniu będzie zależna polityka urbanistyczna państwa i regionów wchodzących w jego skład. W od-niesieniu do ładu przestrzennego Ukrainy powinna być realizowana zarówno polityka ogólnopaństwowa, jak i regionalne programy doskonalenia organizacji przestrzeni odrębnych jednostek. W prezentowanej pracy autor wprowadza regionalizację urbanistyczno- -ekologiczną, uwzględniającą przesłanki urbanistyczne i ekologiczne. Parametry urbanistyczne najpełniej charakteryzują antropogeniczny składnik regionu, łącząc nie tylko wskaźniki stanu społeczno-gospodarczego, ale także prze-strzenne właściwości systemu osadniczego. System osadniczy oraz specyfika przestrzennej organizacji regionu są niedostatecznie uwzględniane w innych regionalizacjach. Przed regionalizacją architektoniczno-budowlaną stawiane są inne zadania. Autor proponuje wyznaczenie ekologicznych i urbanistycznych grup wskaź-ników. Mogą one łączyć dużą liczbę parametrów, wskaźników i charakterystyk. Jednak w celu uniknięcia nadmiernego rozrostu schematu typologicznego, należy operować maksymalnie trzema wskaźnikami z każdej grupy kryteriów. W ten sposób można oceniać poziom urbanizacji za pomocą wskaźników ilościowych (wysoki, średni, niski), jakościowych (struktura osadnictwa, his-toryczno-kulturowy potencjał miast), a także perspektyw urbanizacji terenu (perspektywiczna, mało perspektywiczna, nieperspektywiczna). Ekologiczne właściwości obszaru łączą cechy krajobrazowe (rzeźba powierzchni, sieć hydro-graficzna, szata roślinna) i poziom stanu ekologicznego obszaru (wysoki, średni, niski). Tak rozumiana regionalizacja urbanistyczno-ekologiczna pozwoli opra-cować efektywną strategię polityki urbanistycznej. Działalność urbanistyczna na Ukrainie znajduje się obecnie na etapie transformacji. Na rozwiązanie oczekuje wiele problemów, w tym finansowych, materialnych i prawnych. Nie uzgodniono do tej pory działań między specja-listami od zagospodarowania gruntami i urbanistami, geografowie zmierzają do zmonopolizowania badań systemów terytorialnych społeczeństwa, ekonomiści 14 za priorytet uznają czynniki ekonomiczne. Wszystko to powoduje konflikty w planowaniu przestrzennym. Zatem istnieje potrzeba określenia miejsca i spe-cyfiki planowania przestrzennego oraz działalności urbanistycznej w innych rodzajach działalności ukierunkowanych na podwyższenie efektywności funk-cjonowania systemów regionalnych i państwa. Przedmiotem działalności urbanistycznej jest przestrzeń życiowa ludzi i pro-cesy, które w niej zachodzą, ponadto obejmuje ona złożony kompleks zagadnień społeczno-gospodarczych, inżynieryjno-technicznych, architektoniczno-krajo-brazowych, sanitarno-higienicznych i innych. Celem działalności urbanistów jest podniesienie społeczno-gospodarczej efektywności, polepszenie walorów ekolo-gicznych i ochrony środowiska, udoskonalenie architektoniczno-krajobrazo-wych warunków przestrzeni życia i działalności ludności. Zgodnie z celami i charakterem zadań dzielimy urbanistykę na teoretyczną, projektowanie urba-nistyczne i zarządzanie procesami urbanistycznymi. Dla obecnego stanu działalności urbanistycznej na Ukrainie charakterysty-czne są nowe procesy i zjawiska, które wymagają nowych rozwiązań. Można do nich zaliczyć np. rozszerzenie spektrum inwestorów, wprowadzenie technologii komputerowych, ograniczenie wpływu organizacji zawodowych, wprowadzenie odpowiednich uregulowań prawnych. Jednak nadal istnieje struktura przestrzen-na, która została uformowana w przeszłości, gdy w społeczeństwie dominowały państwowa własność i planowa gospodarka, natomiast propozycje jej zreformo-wania mają niesystemowy charakter. Architekci i urbaniści są stopniowo pozbawiani kontroli nad prowadzonymi inwestycjami, dotyczy to także kwestii finansowych. Formalnie, ogólny plan inwestycyjny ma moc prawną, gdy jest zatwierdzony przez właściwy organ (np. rada miasta czy wsi), ale w praktyce decyzja należy do inwestorów. Dzia-łania związane z tworzeniem planów zagospodarowania terenów (planowaniem zabudowy miast, wykorzystanie gruntów) nie zawsze są profesjonalne i zgodne z przepisami prawa. Ma to wpływ na interesy państwowe, lokalne i prywatne, co prowadzi do degradacji gruntów i niekompetentnego zarządzania systemami, nasilenia problemów społeczno-gospodarczych i środowiskowych. Pojawia się wymóg rozdzielenia obowiązków zawodowych, ustalenia priorytetów w kwestii przestrzennego obszaru zarządzania lub planowania miejskiego, zastosowania mechanizmów, które wpłyną na poprawę obsługi systemów miejskich. Do skutków nieefektywnej działalności urbanistycznej należy zaliczyć:  pojawienie się konfliktów dotyczących wykorzystania terenów w grani-cach miast i innych terenów będących w ich strefie wpływów; władze miejskie traktują tereny podmiejskie jako rezerwę dla rozwoju przestrzennego miast i infrastruktury miejskiej, a władze obwodowe i lokalne przyległych jednostek 15 wiejskich próbują prowadzić samodzielną politykę terytorialną na swoich obszarach; – pogorszenie struktury funkcjonalnego wykorzystania terenów, niekontro-lowane „rozlewanie się” terenów zurbanizowanych i zmiana historycznego sy-stemu osadniczego; – pogorszenie sytuacji ekologicznej obszarów wskutek żywiołowego zaw-łaszczania kompleksów przyrodniczych, rozdrobnienia przyrodniczego „kręgo-słupa” terenu, utrudnienia w prowadzeniu zabiegów ochronnych, w efekcie zwiększenia liczby podmiotów władających gruntami. Coraz pilniejsza staje się potrzeba doskonalenia praktyki opracowania pro-jektów urbanistycznych, wdrożenia nowych metod regulowania, wykorzystania terenu i jego zabudowy. W tym celu wykorzystuje się opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tzw. zoningu, który ma uzupełnić tra-dycyjne ogólne plany dla punktów osadniczych [164]. Zoning jest dokumentem elastycznym i dostępnym, stanowi informacyjną podstawę dla inwestorów, działalności urbanistycznej i zarządzania miastem. Badania przestrzennej organizacji społeczeństw zajmują ważne miejsce w pracach ukraińskich i światowych uczonych. Problemy organizacji prze-strzeni i rozwoju systemów urbanistycznych wymagają rozpatrzenia z różnych perspektyw, m.in. filozoficznej, społeczno-ekonomicznej, ekologicznej, a zwła-szcza uwzględnienia koncepcji zrównoważonego rozwoju i społeczeństwa post-industrialnego. W Ustawie o zasadach rozwoju miast [108] podano następującą definicję: Planowanie urbanistyczne (operacje miejskie) – celowe działanie organów pań-stwowych, samorządów lokalnych i regionalnych, przedsiębiorstw, instytucji, organi-zacji i osób prywatnych, organizacji pozarządowych, w celu stworzenia i utrzymania cennych siedlisk, które obejmuje prognozowanie rozwoju, zagospodarowanie prze-strzenne, projektowanie, budowę i renowację budynków oraz projektów cywilnych i przemysłowych, budowę innych obiektów, rewitalizację kompleksów architekto-nicznych i zespołów infrastruktury inżynieryjnej oraz transportowej. Rozwój miast to rozwój przestrzeni, na której żyją ludzie, i procesy, które tam zachodzą. Priorytetowe w działalności jest dążenie do jak najlepszego funkcjonowania we wszystkich sferach życia społeczności (życie codzienne, kulturalne, sportowe), a także dbałość o estetykę otoczenia i jego architekturę. Zwraca się także uwagę na ochronę środowiska. Cele i zadania w zakresie rozwoju miast są realizowane na etapie teoretycznego planowania miasta i pod-czas zarządzania jego rozwojem.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Przestrzenna organizacja systemów urbanistycznych. Podejście metodologiczne
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: